บทที่ 505 เขาฝากมาบอกว่าไปตายซะ! (ต้น)
อำพรางลมหายใจ?……
สุญญากาศซ่อนเร้น?……
ใช้ประโยชน์อะไรได้?
เยี่ยฉวนนิ่งไปด้วยความสับสนงงงันไปเป็นนาน พลันเขาตบฝ่ามือลงกับต้นขาของตัวเอง “ให้ตายของนี่มีประโยชน์สุดยอดเลย!”
อำพรางลมหายใจ!
การ ‘อำพรางลมหายใจ’ นั้นแตกต่างจาก ‘ซ่อนเร้น’ อาจกล่าวได้ว่าทั้งสองสิ่งเป็นคนละระดับชั้นอย่างสิ้นเชิง
เขาสามารถใช้พลังชี่โกลาหลเพื่ออำพรางตนได้อย่างแนบเนียน ต่อให้ยืนอยู่ต่อหน้ายอดฝีมือควบยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริง ฝ่ายตรงข้ามก็จะไม่สามารถรับรู้ได้เลย
เฉกเช่นสตรีลึกลับ!
นอกจากนี้พลังนี้ยังใช้งานอย่างอื่นได้ ใช้เพื่อการหลบหนีไงล่ะ!
ตราบใดที่เขาใช้พลังชี่โกลาหลเพื่อหลบซ่อนตัว ใครจะตามหาเขาพบ จริงไหม?
ยิ่งไปกว่านั้นพลังชี่โกลาหลนำไปใช้งานอย่างอื่นได้อีก เพียงแต่เขายังหาไม่พบนั่นเอง ถึงกระนั้นชายหนุ่มมิได้เร่งรีบในการค้นหา เพราะพลังชี่โกลาหลก็ไม่ได้หนีหายไปแต่อย่างใด!
เยี่ยฉวนละออกมาจากหอคอยแห่งเรือนจำ และที่บริเวณแสกหน้ากึ่งกลางหว่างคิ้วปรากฏตัวอักษรขนาดจิ๋วอ่านว่า ‘สุญญากาศ’ ขึ้นทันที
กฎเต๋าแห่งสุญญากาศ!
ในขณะที่กฎแห่งเต๋าปรากฏขึ้นนั่น เยี่ยฉวนจึงได้พบว่าร่างภาพลวงตาที่ว่างเปล่าในตอนแรกพลันคืนสู่สภาวะที่เป็นรูปธรรม
ช่วงเวลาเดียวกันชายหนุ่มสังเกตเห็นว่า สิ่งต่างๆ ที่อยู่โดยรอบมีความกระจ่างชัดเจนขึ้นด้วย
สุญญากาศถูกรังสรรค์ขึ้นได้อย่างไร? สร้างขึ้นจากวัตถุ และเป็นวัตถุมากมายหลายหลากชนิด อย่างไรก็ตามเรื่องนี้มีความสลับซับซ้อน ยากแก่การทำความเข้าใจโดยละเอียด
ทว่าตลอดเวลาที่ได้พบกับกฎเต๋าแห่งสุญญากาศชนิดนี้ ทำให้ความเข้าใจของเยี่ยฉวนเกือบก้าวข้ามไปในอีกระดับขั้น ซึ่งเป็นระดับขั้นที่มีเพียงยอดฝีมือขั้นควบยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริงจึงจะสามารถเข้าใจได้เลยทีเดียว
เหตุผลที่ว่าทำไมยอดฝีมือขั้นควบยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริง จึงมีพลังในการควบคุมสุญญากาศและใช้พลังที่เกิดจากการแยกพื้นที่ว่างเปล่าออกเป็นส่วน ไม่ว่าจะเป็นทักษะกระบี่หรือทักษะเวทย์มนตร์คาถาล้วนก่อเกิดพลัง และเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมคนจึงเกรงกลัวยอดฝีมือขั้นพลังยอดยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริง จากการที่คนเหล่านี้สามารถแยกพลังนี้ได้นั่นเอง
นี่แหละความแตกต่างระหว่างขั้นควบยุทธ์สะท้านภพกับขั้นควบยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริง!
พูดง่ายๆ คนที่มีขั้นพลังควบยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริงไม่เพียงมีความสามารถใช้ทักษะสุญญากาศ ทว่ายังมีความสามารถในการแยกส่วนสุญญากาศ ซึ่งเวลานี้เยี่ยฉวนสามารถใช้กฎแห่งเต๋าที่ว่าทำได้อย่างง่ายดาย!
กฎแห่งเต๋า!
บัดนี้เยี่ยฉวนได้ประจักษ์แจ้งแล้วถึงความน่ายำเกรงของกฎแห่งเต๋า นอกจากนั้นการหยั่งรู้ได้บอกกับตนว่า มีพลังกฎเต๋าแห่งสุญญากาศที่นอกเหนือไปจากนี้ ซึ่งตัวเขาก็ประสงค์จะทำการฝึกฝนและพัฒนาในแบบค่อยเป็นค่อยไป
ชายหนุ่มสูดหายใจลึกจนเต็มปอด จากนั้นจึงค่อยผลักฝ่ามือข้างขวาออกไปช้าๆ พลันพื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าเกิดแรงกระเพื่อมดุจลอนคลื่น
ทันทีที่เยี่ยฉวนหมุนวนฝ่ามืออย่างรวดเร็ว ฉับพลันนั้นเองพื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าแปรเปลี่ยนเป็นกระแสลมหมุนวนน่าแปลกประหลาด!
ขณะเดียวกันราวกับคิดขึ้นได้ กระบี่ซึ่งเขาถืออยู่ในมือข้างซ้ายเกิดปลิวสะบัดออกไปและพุ่งทิ่มแทงตรงเข้าหาเยี่ยฉวน
เมื่อปลายกระบี่เข้ามาในระยะห่างจากหว่างคิ้วเพียงไม่กี่นิ้ว กฎเต๋าแห่งสุญญากาศที่แสกหน้าเกิดการสั่นไหว ทันใดนั้นราวกับกระบี่ถูกขวางกั้นด้วยอุปสรรคที่มองไม่เห็นด้วยตา กระทั่งไม่อาจเคลื่อนที่ต่อไปได้แม้แต่นิ้วเดียว ขณะเดียวกันกระบี่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแสงกระบี่ที่เปล่งออกค่อยริบหรี่ลงทีละน้อย
แยกส่วนพลัง!
ในเวลาต่อมาแสงแห่งกระบี่ที่เปล่งออกมาได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น และกระบี่เริ่มสั่นอย่างหนักหน่วงรุนแรงยิ่งขึ้น ประหนึ่งว่ามันกำลังแยกส่วนด้วยก็ปาน
เยี่ยฉวนหยุดชะงักนิ่ง เขาเอื้อมมือออกไปจับกระบี่ขณะเสียงแผ่วแว่วรำพึงกับตนเอง “เป็นกฎแห่งเต๋าที่น่ากลัวอะไรเช่นนี้.”
ความจริงยอดฝีมือควบยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริงนั้นไม่อาจแยกส่วนสิ่งล้ำค่าขั้นสวรรค์ได้อยู่แล้ว ทว่ากฎเต๋าแห่งสุญญากาศสามารถทำได้!
ถ้าขืนทำต่อไป มีหวังเขานั่นแหละจะเป็นผู้แยกส่วนกระบี่สวรรค์เสียเอง แน่นอนคงต้องใช้เวลาสักพัก ทว่าในการต่อสู้กับศัตรูฝ่ายตรงข้ามคงไม่ปล่อยให้เขามีโอกาสใช้พลังแยกส่วนจนสำเร็จ นอกจากเขาจะสามารถใช้พลังแยกส่วนสิ่งล้ำค่าขั้นสวรรค์ได้ท่วงทีในเวลาอันรวดเร็วโดยไม่ต้องฝึกฝน
ถึงอย่างไรแม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่สามารถใช้พลังแยกส่วนสิ่งล้ำค่าขั้นสวรรค์ หากเป็นขั้นที่ต่ำกว่าขั้นสวรรค์แล้วละก็ เยี่ยฉวนสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย!
เวลานี้เขาบรรลุขั้นพลังผนึกยุทธ์ ทว่าสามารถใช้กฎเต๋าแห่งสุญญากาศเพื่อทำให้ปะทะต้านรับขั้นควบยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริงได้แล้ว!
แต่แน่ละเขาไม่อาจบรรลุขั้นควบยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริงได้จริง แม้ว่าเขาสามารถแยกส่วนพลัง แต่คนยอดฝีมือขั้นควบยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริงไม่เพียงสามารถใช้พลังแยกส่วนสุญญากาศเท่านั้น ทว่ายังมีความตระหนักรู้ในชั้นเชิงการต่อสู้ที่สอดคล้องกับประสบการณ์เช่นเดียวกับทักษะพิธีกรรม ทักษะลี้ลับ และอีกหลายอย่างซึ่งไม่อาจละเลยได้
ดังนั้นเยี่ยฉวนจึงตระหนักแน่ว่าเขาไม่ได้บรรลุขั้นควบยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริง ยิ่งกว่านั้นแม้เขาจะสามารถแยกส่วนพลัง หากก็ยังต้องพึ่งพิงกฎแห่งเต๋าอยู่ดี
แม้ว่ากฎแห่งเต๋าจะไม่ได้รวมเข้ากับตนอย่างแนบแน่น พูดอีกนัยสิ่งนี้ยังอยู่ภายนอกไม่ได้เกี่ยวกับพลังกล้าแกร่งของตัวเองแต่อย่างใด
ถึงแม้จะมีของล้ำค่า เขาก็ไม่อาจพึ่งพา หรือใช้ประโยชน์ในทรัพย์สินนั้นเท่านั้น!
ชายหนุ่มมิได้ฝึกฝนต่อไป ทว่ารีบออกไปจากหุบเหวลึกและมุ่งเข้าสู่ป่าทึบแห่งหุบเขาหนานเหลียน
ด้วยเกรงว่าหากมัวชักช้าจนบุรุษลึกลับจะย้อนกลับมา แม้ว่าเยี่ยฉวนจะมีกฎเต๋าแห่งสุญญากาศ แต่สถานะของขั้นพลังความแข็งแกร่งระหว่างตนและบุรุษลึกลับยังมีช่วงห่างอันใหญ่ยิ่ง
ภายในป่าทึบแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มยังคงฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง สิ่งแรกที่ต้องกระทำคือพัฒนาพลังกฎเต๋าแห่งสุญญากาศมากขึ้นกว่าเดิม หากสามารถใช้กฎเต๋าแห่งสุญญากาศคิดค้นทักษะใหม่ๆ ให้กับตนเองได้นั่นจึงถือได้ว่าประสบความสำเร็จ
และเพราะเขาเกิดมาพร้อมหัวคิดริเริ่มสิ่งใหม่ จึงพยายามมองหาในสิ่งที่ตนจะทำได้.
ขณะที่เยี่ยฉวนพิจารณาเรียนรู้กฎเต๋าแห่งสุญญากาศอยู่นั้น ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเพิ่งไปถึงยังหุบเขาซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักผู้ตรวจการเขตแดนแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ใจกลางแผ่นดินใหญ่
ขณะที่ชายผู้นั้นกำลังตรงไปยังสำนักผู้ตรวจการเขตแดน ฉับพลันบังเกิดลมหายใจนานัปการเข้ารุมล้อมกรอบคนเอาไว้
เจ้าตัวคงสีหน้าสงบนิ่งเฉย ขณะต่อมาเขาจัดการผลักฝ่ามือออกไป จากนั้นลมหายใจที่ล้อมรอบพลันปลาสนาการไปอย่างรวดเร็ว
“กล้าดียังไง!”
ทันใดนั้นเสียงตวาดด้วยความโกรธจัดดังออกมาจากหุบเขาสำนักผู้ตรวจการเขตแดน ก่อนที่ร่างของชายชราผู้หนึ่งปรากฏกายออกมาต่อหน้าชายวัยกลางคนผู้นั้น
คนที่เข้ามาใหม่เป็นยอดฝีมือที่มีขั้นพลังควบยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริง!
ชายชราเขม้นสายตาเย็นชามองผู้มาเยือน “เจ้าเป็นใคร? กล้าดียังไงถึงบุกรุกขึ้นมาถึงหุบเขาสำนักผู้ตรวจการเขตแดน! ไม่กลัวว่าวงศ์วานว่านเครือญาติจะต้องประสบหายนะไร้ผู้สืบทอดหรือยังไง?”
