บทที่ 646 รอให้ถึงรุ่งเช้าก็ช้าเกินไปสำหรับการแก้แค้น! (ต้น)
พลังปริศนาห่อหุ่มร่างของเยี่ยฉวนไว้ทั้งตัวและกระชากลงสู่ด้านล่างอย่างรวดเร็ว ขณะนั้นปรากฏลำแสงกระบี่ถึงสี่ลำแสงออกมารอบร่างกาย ต้านทานพลังปริศนานั้นไว้ได้อย่างมั่นเหมาะ ดังนั้นเขาจึงรอดพ้นการถูกมันบดขยี้จนแหลกเหลว
เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่แน่ชัดฝ่าเท้าของชายหนุ่มจึงได้สัมผัสกับพื้นดิน พลันต่อมาบนฝ่ามือของเยี่ยฉวน กระบี่สีทองอร่ามค่อยกลั่นตัวออกมา ทันใดนั้นเจ้าตัวฉวยกระบี่แห่งปฐพีตวัดฟาดลงเบื้องหน้า!
ตูม!!!
ด้วยเหตุนี้พลังที่ห้อหุ่มร่างพลันแตกสลายไปในทันที!
ในตอนนั้นเยี่ยฉวนจึงรับรู้ว่าได้ตกลงมาถึงส่วนที่เป็นก้นเหวแล้ว บริเวณนั้นมืดมากแต่จะว่าไปไม่เชิงมืดสนิทเสียทีเดียว ด้วยบนผนังรอบด้านสังเกตเห็นก้อนหินส่องประกายสีเงินยวงเพราะฉะนั้นถึงแม้บริเวณนั้นจะถูกปกคลุมด้วยความมืด หากเขายังพอมองเห็นได้บ้างถึงกระนั้นก็มองได้แค่ระยะไม่ไกลนัก
เยี่ยฉวนถือกระบี่แห่งปฐพี ท่าทางระมัดระวังตัวอย่างเต็มที่
ด้วยเขาสัมผัสได้ว่าในความมืดมิดที่อยู่รอบตัว มีลมหายใจกำลังแอบมองดูตนอยู่เงียบๆ
ชายหนุ่มไม่ส่งเสียง มือขวากระชับกระบี่แน่นเข้าและขณะนี้พลังปฐพีอันแกร่งกล้าไหลพรูมาบรรจบที่เขาอย่างต่อเนื่อง
ทันใดนั้นพื้นดินเบื้องหน้าบังเกิดการสั่นแกว่งและพลังบีบบดขยี้อย่างรุนแรงพุ่งมาทางคน!
สีหน้าของคนเคียดขึ้งลงไปเล็กน้อยขณะที่ก้าวออกไปข้างหน้าก้านหนึ่ง มือทั้งสองกุมด้ามกระบี่พลันตวัดฟาดออกไป
หนึ่งกระบี่ชี้ชะตา!
ด้วยพลังแห่งปฐพีดังกล่าวส่งให้หนึ่งกระบี่ชี้ชะตาทรงพลังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อกระบี่แทรกผ่านช่องอากาศที่ว่างเปล่าถึงกับทำให้เกิดการแยกออกจากกัน ช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
ตอนนั้นเองวัตถุขนาดใหญ่โตปะทะกับกระบี่ของเยี่ยฉวนเข้าอย่างจัง
ตูม!
เสียงระเบิดดังอึกทึกขึ้นครั้งหนึ่งและตามด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับวัตถุขนาดยักษ์กระเด็นไปไกลทันที ขณะนั้นเจ้าวัตถุเริ่มปริแตกออกทีละน้อยๆ โลหิตทะลักพรวดออกมาตามรอยแตกพลันสาดกระจายไปทั่วน่าสยดสยองยิ่งนัก
ครานี้เยี่ยฉวนใช้พลังควบยุทธ์สะท้านภพระดับแท้จริงกำจัดสัตว์อสูรควบทักษะวินาทีสังหารด้วยหนึ่งกระบี่!
ชายหนุ่มหันหน้าไปรอบทิศทางขณะเดียวกับที่เปล่งเสียงพูดเหี้ยมเกรียม “ต้องการชีวิตข้างั้นหรือ? เข้ามา!”
มือทั้งสองยกกระบี่จากนั้นจึงกระแทกปลายทิ่มลงปักบนพื้นดินอย่างแรง
ตูม!!!
ทันใดพื้นดินบริเวณเบื้องหน้าเยี่ยฉวนแตกเป็นแนวยาวอีกทั้งพลังกระบี่ชี่สะบัดออกโดยรอบ ในความมืดมิดนั้นเองสัตว์อสูรจำนวนหนึ่งถอยหลังเป็นระนาวกราวรูด
จากนั้นมีเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ยังบริเวณที่เยี่ยฉวนยืนอยู่ ขณะที่มีเสียงฝีเท้าเกือบจะพร้อมกับปรากฏพลังบีบบดทะยานเข้าหาเยี่ยฉวนดุจคลื่นยักษ์ถาโถม
ทันทีที่เกิดพลังบีบบด ทำให้เยี่ยฉวนรู้สึกอึดอัดหายใจลำบากลมหายใจเริ่มอ่อนกำลังลง เมื่อเห็นว่าไม่ได้การ เขาจึงรีบปลดปล่อยพลังปณิธานกระบี่มารออกไป การปรากฏของพลังปณิธานกระบี่มารส่งให้พลังบีบที่กดทับอยู่นั้นเบาบางไปเป็นอันมาก
ที่นั่นมีสตรีคนหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าเยี่ยฉวน
รูปลักษณ์ของนางยังเยาว์วัยอยู่มาก เท่าที่สังเกตได้เยี่ยฉวนเดาว่าอายุอานามไม่น่าเกินยี่สิบขวบปีด้วยซ้ำไป คนตรงหน้าสวมชุดยาวสีดำทั้งตัว ขณะนั้นแม่นางน้อยก้าวออกมาเผชิญหน้ากับเยี่ยฉวนพลางจ้องฝ่ายตรงข้ามตาไม่กระพริบ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงธรรมดายิ่ง “มนุษย์ คิดว่าตัวเองแน่นักหรือไง?”
เยี่ยฉวนตอบโต้เสียงขรึม “ดูเหมือนคนที่ส่งเจ้ามากำจัดข้าคงจะต้องลงทุนไม่น้อยทีเดียว! แต่ตอนนี้ข้าเป็นศิษย์สถานศึกษาเต๋าอี้แล้ว ทำอย่างนี้ไม่กลัวว่าจะทำให้เต๋าอี้ไม่พอใจหรือยังไง?”
หญิงสาวปล่อยเสียงหัวเราะคิก “ถ้าเจ้าลงมาตายที่นี่ สถานศึกษาเต๋าอี้จะไม่คิดว่าเป็นเพราะอุบัติเหตุงั้นหรือ?”
ชายหนุ่มเหยียดมุมปาก “ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้ไหม? คนที่ว่าจ้างเขาจ่ายให้เจ้าเท่าไร? เจ้าจึงได้ยอมตกปากมากำจัดข้าแบบนี้”
คนตรงข้ามนิ่งไปครู่หนึ่งจึงตอบว่า “อัญมณีเพชรน้ำค้างสีม่วง 30,000!”
เพชรน้ำค้างสีม่วง 30,000 ชิ้น!
คำตอบที่ได้รับทำเอาเยี่ยฉวนตกตะลึงนิ่งงันไปพักใหญ่กว่าจะพูดออกมาได้ “เจ้าสังหารคนด้วยค่าจ้างที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเท่านี้เองหรือ?”
คนสตรีเมื่อได้ยินถึงนิ่วหน้าเล็กน้อย ทันใดนั้นนางได้หายวับไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งนั่นทำให้เยี่ยฉวนที่ยืนอยู่ห่างไปพอสมควรถึงกับสีหน้าเปลี่ยนอย่างสิ้นเชิง พร้อมกันนั้นกระบี่ในมือขวาก็ตวัดฟาดออกไป
ตูม!!!
ทันทีที่ลำแสงกระบี่แตกกระจายร่างของเยี่ยฉวนผงะถอยกรูดไปไกลกว่าสิบฉื่อ หากเมื่อชะงักหยุดกลับต้องพบกับความตกตะลึงอย่างยิ่งยวดด้วยกระบี่ขั้นสวรรค์ในมือของตนบังเกิดรอยร้าวเป็นแนวยาว!
พลังอำนาจหนักแน่นอะไรเช่นนี้!
คนตรงข้ามที่อยู่ไกลออกไปขยับเดินหน้าเตรียมจะออกพลังอีกครั้ง พลันนั้นเองเยี่ยฉวนรีบเอ่ยท้วง “เดี๋ยว!”
หญิงสาวตรงข้ามชะงักหยุดขณะที่ชายหนุ่มรีบบอกว่า “ข้าไม่ได้มีความแค้นกับเจ้า แค่ออกความคิดเห็นว่าค่าจ้างเพชรน้ำค้างสีม่วง 30,000 นั้นขี้ปะติ๋วไปสักหน่อยสำหรับการว่าจ้างยอดฝีมือเช่นเจ้าเท่านั้นเอง”
สตรีย้อนถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้าคิดว่าข้าควรได้เท่าไร!”
เยี่ยฉวนทำท่าหยุดคิดครู่เดียวจากนั้นจึงบอกกับอีกฝ่ายว่า “อย่างน้อยค่าจ้างสังหารใครสักคนน่าจะได้อัญมณีเพชรน้ำค้างสีม่วงสัก 50,000 ชิ้นก็ยังดี!”
อีกฝ่ายเขม้นมองคนพูด “เจ้าพยายามจะบอกอะไร?”
ชายหนุ่มสั่นหน้าพร้อมบิดมุมปากยกยิ้ม ขณะนั้นเองลมหายใจหนักหน่วงทะยานจากร่างเยี่ยฉวนพุ่งวาบออกไป
เซียนกระบี่!
ฝ่ายหญิงสาวทันทีที่สัมผัสพลังลมหายใจพลันสีหน้าเปลี่ยนวูบ แสดงว่านางไม่คิดมาก่อนว่าเยี่ยฉวนจะเป็นเซียนกระบี่
คนตรงข้ามนิ่งงันไปเล็กน้อย จากนั้นน้ำเสียงเย้ยหยันของสตรีดังขึ้นว่า “คิดว่าข้ากลัวหรือไง?”
เยี่ยฉวนส่ายหน้าน้อยๆ และยื่นมือออกไปพร้อมกดนิ้วชี้ลง ทันใดนั้นวงแวนสัมภาระอันหนึ่งตกลงมาต่อหน้าคนสตรีฝั่งตรงข้าม
หญิงสาวฉวยวงแหวนขึ้นมาดู จึงพบว่าข้างในบรรจุอัญมณีเพชรน้ำค้างสีม่วง 50,000 ชิ้น
นางเงยหน้าขึ้นพร้อมหัวคิ้วขมวดมุ่น “หมายความว่ายังไง?”
ชายหนุ่มยิ้มกว้าง “ตลอดชีวิตของข้าชอบผูกมิตรกับคนทั่วไปมากกว่า เจ้ายอมเป็นฆาตกรเพื่อเพชรน้ำค้างสีม่วง 30,000 ชิ้นบางทีอาจเพราะมีความจำเป็นเร่งด่วน เพราะฉะนั้นให้คิดเสียว่าสิ่งนี้แทนความปรารถนาดีจากข้า บางทีเจ้าอาจจะอยากรู้ว่าข้าชื่อแซ่อะไร? ข้าชื่อ… เยี่ยฉวน!”
หญิงสาวเป็นฝ่ายนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็พูดออกมาเบาๆ ว่า “ข้าก็มีจรรยาบรรณเหมือนกัน!”
ว่าแล้วก็ฉวยวงแหวนสัมภาระนำไปเก็บไว้ “จิงอู๋!”
จิงอู๋?
เยี่ยฉวนชะงักและเผลอถามออกไปอย่างลืมตัว “เจ้าชื่อนี้งั้นหรือ?”
สายน้อยพยักหน้า “ไม่ดีหรือไง?”
ชายหนุ่มรีบตอบ “ชื่อเพราะดี”
