บทที่ 738 บำเพ็ญเพียรด้วยการฝึกฝนย้อนกลับ!
เยี่ยฉวนอยู่เงียบๆ และยืนนิ่งเป็นเวลาถึงสามชั่วยาม
คิดให้ออก!
จากแรกเริ่มจนมาถึงบัดนี้เขาครุ่นคิดอย่างเงียบๆ
รำลึกถึงอดีต ปัจจุบัน และอนาคต
เต๋าแห่งกระบี่!
เขาเริ่มต้นใช้กระบี่เมื่ออายุสิบแปดปี และผู้ที่สอนเขาคือสตรีลึกลับ ผู้แข็งแกร่งที่ไม่มีผู้ใดเปรียบได้และมีพลังมหาศาล สิ่งที่เขาได้ฝึกฝนอีกประการคือกายากระบี่ไร้เทียมทานที่สตรีลึกลับเป็นผู้มอบให้
สตรีลึกลับเป็นผู้ฝึกสอนของเขา!
จุดเริ่มต้นของเขานั้นสูงมาก สูงยิ่งนัก
นอกจากนี้ สตรีลึกลับยังให้แนวทางแห่งเต๋าแห่งกระบี่ที่ชัดเจนแก่เขา เพื่อที่เขาจะได้ไม่พ่ายแพ้แก่เต๋าแห่งกระบี่
ความเชื่อมั่น!
ความมั่นใจ!
ที่ผ่านมานั้นแก่นของเต๋าแห่งกระบี่คือสองสิ่งนี้
อย่างไรก็ตาม เขาถามตัวเองว่าเขารู้จักเต๋าแห่งกระบี่จริงหรือไม่?
วิถีแห่งเต๋าแห่งกระบี่นั้นเรียบง่ายจริงหรือ?
เมื่อรำลึกถึงเรื่องนี้เยี่ยฉวนก็ขมวดคิ้วยุ่งหนักกว่าเดิม หลังจากผ่านไปประมาณสามชั่วยาม คิ้วที่ขมวดเข้าหากันนั้นก็ค่อยๆ คลาย……
ในเวลานี้เขาคิดเรื่องหนึ่งออก!
เต๋าแห่งกระบี่! เต๋าแห่งกระบี่!
ตลอดเส้นทางที่เขาเดินไปนั้นเป็นวิถีแห่งกระบี่ที่ปูโดยสตรีลึกลับ เส้นทางนี้ง่ายต่อการเดิน ทว่ามันไม่ใช่หนทางของเขา
กล่าวอย่างง่ายก็คือ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยได้เดินไปตามทางของตัวเองจริงๆ!
เมื่อรำลึกถึงสิ่งนี้ได้ รอยยิ้มก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคน…
ด้านนอกไฟชำระล้าง เจียนจื่อไจ้กุมมือของนางไว้ด้านหลังและมองขึ้นไปบนจักรวาลดวงดาว
ไม่ไกลจากนางคือตู๋กูเสวียนและสัตว์อสูรตัวน้อยซึ่งนอนคว่ำอยู่บนพื้น
หลังจากนั้นไม่นาน เจียนจื่อไจ้ก็หัวเราะเบาๆ “บัดนี้ โลกนี้ไม่ใช่โลกที่ข้ารู้จักอีกต่อไป”
ตู๋กูเสวียนมองไปที่เจียนจื่อไจ้และกล่าวอย่างแผ่วเบา “เจ้าคงต้องมีศัตรูอยู่สักสองสามคนในโลกนี้ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้า”
เจียนจื่อไจ้ส่ายศีรษะ “ข้าเคยคิดเช่นนั้น ทว่าตอนนี้ข้าไม่คิดเช่นนั้นแล้ว”
ตู๋กูเสวียนงงงวย “เหตุใดกัน?”
เจียนจื่อไจ้ค่อยๆ วาดวงกลมด้วยมือของนาง “จักรวาลที่เราอยู่ตอนนี้เรียกว่าจักรวาลสี่มิติ และจักรวาลสี่มิติอันกว้างใหญ่นี้มีอาณาเขตอันไร้ที่สิ้นสุด เท่าที่ข้ารู้ มีดินแดนจักรวาลดวงดาวนับไม่ถ้วนในจักรวาลสี่มิติ ซึ่งยังแบ่งออกเป็นระดับต่างๆ ได้แก่ อารยธรรมระดับแรก อารยธรรมระดับสอง และอารยธรรมระดับสาม ดินแดนจักรวาลดาวเว่ยหยางนี้คงอยู่ในอารยธรรมระดับสาม ไม่สิ มันเกือบจะอยู่ในอารยธรรมระดับสาม
ตู๋กูเสวียนตกตะลึงอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “อารยธรรมระดับแรกใหญ่ที่สุดหรือ?”
เจียนจื่อไจ้พยักหน้าและตอบเบาๆ “มากไปกว่านั้นยังมีอารยธรรมระดับสุดยอด อารยธรรมระดับพิเศษ และ…”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ นางก็ส่ายศีรษะ “มันไม่มีประโยชน์ สำนักเซียนนั้นทรงพลังมาก และทั่วฟ้าดินจำต้องยอมจำนน…และสำนักเจ้านรกในอดีตก็เช่นกัน สำหรับเทพดาวนรก ด้วยความแข็งแกร่งของเขาเอง ได้สร้างดินแดนจักรวาลดาวนรก รวบรวมขึ้นใหม่และดูดซับวิญญาณของทุกสรรพสิ่ง รวมถึงวิญญาณในสวรรค์และโลก… พวกเขามีความสามารถดังกล่าวและทัดเทียมกับผู้สรรค์สร้างในตำนาน ทั้งสองตระกูลเป็นอารยธรรมระดับแรก ทว่าอย่างไรกัน? พวกเขาสูญสิ้นไปกันหมด……”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ นางมองขึ้นไปที่ส่วนลึกของจักรวาลดวงดาวอันกว้างใหญ่ “นอกจากนี้ ยังมีอารยธรรมระดับพิเศษที่เรียกว่า ดินแดนปลอดชีพไม่มีผู้ใดสามารถเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามนี้ได้ ทว่ามันได้หายไปในประวัติศาสตร์อันยาวนานแล้วเช่นกัน”
ด้วยเหตุนี้นางจึงส่ายศีรษะและยิ้ม “และเผ่าไท่กู่ในตำนาน ว่ากันว่าอารยธรรมดั้งเดิมของเต๋าแห่งวิทยายุทธ์แห่งโลกสี่มิติของเรานั้นสร้างขึ้นโดยพวกเขา… หากเป็นเรื่องจริงแล้ว เผ่านี้หายไปที่ใดกันเล่า? มันถูกทำลายหรือไม่? หรือมันไปที่โลกห้ามิติในตำนาน?”
หลังจากนั้น นางมองขึ้นไปที่ส่วนลึกของจักรวาลดวงดาวอีกครั้งด้วยสายตาที่สับสน
ข้างๆ กันนั้นตู๋กู่เสวียนเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ท่านไม่สามารถไปยังห้ามิติในตำนานด้วยความแข็งแกร่งของท่านหรือ?”
เจียนจื่อไจ้ดึงสายตาของนางกลับมาและยิ้ม “ข้าต้องการที่จะทำ ทว่าโชคไม่ดีที่ข้าถูกกักขังด้วยหอคอย และหากสามคนนั้นไม่ปรากฏกายในปีนั้น ข้าคงไม่สามารถออกจากหอคอยนี้ได้ตราบชั่วชีวิตของข้า”
ตู๋กูเสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อยๆ “สามคน?”
เจียนจื่อไจ้พยักหน้าและเอ่ยเสียงเบา “เป็นคนสามคนที่ทรงพลังมาก… ในจักรวาลสี่มิติอันกว้างใหญ่ มักจะมีบางคนที่มีพลังมหาศาลอยู่เสมอ”
ตู๋กูเสวียนถามขึ้นทันที “ผู้อาวุโส หอคอยนั้นคืออันใดหรือ?”
เจียนจื่อไจ้เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าไม่รู้ ทว่าข้ามั่นใจว่ามันมาจากจักรวาลห้ามิติ!”
ห้ามิติ!
ตู๋กูเสวียนพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “มีห้ามิติ หมายความว่ามีหก เจ็ด แปดและเก้ามิติ?”
เจียนจื่อไจ้ยิ้มและกล่าวว่า “มดสามารถเดินบนพื้นได้เท่านั้น มันไม่สามารถก้าวไปในมหาสมุทร จักรวาลดวงดาวหรือจักรวาลนี้… ในจักรวาลอันกว้างใหญ่นั้น มนุษย์อย่างพวกเรามิใช่มดหรอกหรือ?”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ นางหยุดเล็กน้อยแล้วพูดว่า “จริงๆ แล้วมนุษย์มีขนาดเล็กมาก”
…
บนชั้นที่สิบของแดนแห่งไฟชำระ
เยี่ยฉวนยังคงยืนเงียบ
ดีและร้าย!
ในเวลานี้เขารำลึกถึงประโยคที่สตรีลึกลับเคยพูดไว้ว่า “ทุกสิ่งในโลกมีทั้งข้อดีและข้อเสีย หยินและหยาง ด้านดีและร้าย…”
เจียนจื่อไจ้เพิ่งพูดถึงความแข็งกระด้างและความนุ่มนวล……
ในเมื่อกระบี่ของเขาแข็งมาตลอด ทำไมจะอ่อนไม่ได้เล่า?
เขาอยากจะก้าวไปข้างหน้าเสมอ… เหตุใดเขาถึงย้อนกลับไปไม่ได้?
ย้อนกลับ!
เมื่อคำนึงถึงเรื่องนี้ เยี่ยฉวนก็รู้แจ้งในทันใด เขานั่งขัดสมาธิและในไม่ช้า ปณิธานกระบี่สองประเภทก็ปรากฏขึ้นรอบๆ…
และปณิธานกระบี่เหล่านี้ก็เริ่มอ่อนกำลังลง และอ่อนลงเรื่อยๆ… ในไม่ช้าพวกมันทั้งหมดก็สลายหายไป นอกจากนี้ ลมปราณของเขาก็เริ่มอ่อนลง จากนั้นก็เปลี่ยนจากขั้นทลายสุญตาเป็นขั้นควบยุทธ์สะท้านภพ จากนั้นขั้นผนึกยุทธ์… ชั่วครู่หนึ่ง เขาเปลี่ยนจากขั้นทลายสุญตาเป็นขั้นหกผสานลมปราณ!
ขั้นทลายสุญตา ขั้นควบยุทธ์สะท้านภพ ขั้นผนึกยุทธ์ ขั้นสันโดษ ชั้นผสานเทพ ขั้นทะยานสวรรค์ ขั้นหลอมรวมลมปราณ ขั้นพลังลมปราณแปรผัน …
ในช่วงเวลาสั้นๆ เขาได้เสื่อมถอยจากขั้นทลายสุญตาเป็นขั้นพลังลมปราณแปรผัน ซึ่งเป็นการเสื่อมถอยถึงแปดขั้น!
ปัจจุบันเขาอยู่ในขั้นพลังลมปราณแปรผัน!
แน่นอน แม้ว่าขั้นพลังของเขาจะลดลง ทว่าประสบการณ์และความสามารถของแต่ละขั้นพลังยังคงอยู่
อย่างไรก็ตาม ปณิธานแห่งกระบี่ได้สูญลายไปหมดแล้ว!
และจุดประสงค์ของเขาคือการฝึกฝนอีกครั้ง!
ไม่ว่าจะเป็นเต๋าแห่งกระบี่หรือการฝึกฝนของแต่ละขั้นพลัง เขาก็ต้องสัมผัสมันอีกครั้ง
ครั้งนี้เขาทำสิ่งนี้ด้วยตัวเอง!
นอกจากนี้ เขาต้องมั่นคง!
สำหรับคนคนหนึ่ง สิ่งที่แย่ที่สุดไม่ใช่ความล้มเหลว ทว่าเป็นการไม่กล้าที่จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้งหลังจากล้มเหลว!
ขั้นพลังลมปราณแปรผันคือการใช้พลังชี่ในร่างกายเพื่อให้มีการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพและก้าวข้ามพลังของกายเนื้อ……
ขั้นหกผสานลมปราณคือการใช้พลังชี่เพื่อควบคุมสิ่งต่างๆ……
ขั้นทะยานสวรรค์คือการใช้ชี่เพื่อทะยานไปบนท้องฟ้า……
ชั้นผสานเทพคือการสัมผัสกับพลังจิตตรวจตราและผสานเข้ากับกายเนื้อ……
…
ขั้นทลายสุญตาคือการทะลวงผ่านสุญญากาศและรับพลังงานสสารมืด…
หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม เยี่ยฉวนก็ตกใจเมื่อพบว่าอันที่จริงเขาไม่ได้ทำอย่างเต็มความสามารถในทุกขั้น ตัวอย่างเช่น ยามที่เขาอยู่ในขั้นพลังลมปราณแปรผัน ก่อนที่เขาจะเชี่ยวชาญในพลังชี่อย่างสมบูรณ์ เขาได้พัฒนาไปขั้นหลอมรวมลมปราณแล้ว… เขามีความรู้เพียงผิวเผินของทุกขั้นพลังและไม่เข้าใจพวกมันอย่างถ่องแท้
นอกจากนี้เขายังพึ่งพาวัตถุภายนอกมากไป!
ตอนนี้เขาตระหนักแล้วว่าเหตุใดเทพดาวนรกและเจียนจื่อไจ้ถึงบอกว่าเขาเป็นแค่คนธรรมดา
เป็นเพียงในนาม!
เหตุเพราะจนถึงปัจจุบันเขาเก่งกาจแต่เพียงในนามเท่านั้น!
การฝึกฝนก็เหมือนการสร้างบ้าน ยิ่งฐานรากดีเพียงไร ยิ่งตัวอาคารสูงขึ้น มันก็จะยิ่งมีความมั่นคงมากขึ้นเท่านั้น!
แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับคนธรรมดาแล้ว เขาเป็นอัจฉริยะโดยไม่ต้องสงสัย ทว่าต่อหน้าคนที่ไร้เทียมทานเหล่านี้ เขานั้นไม่อยู่ในสายตา!
และในตอนนี้ เขาเข้าใจความหมายของสิ่งที่เจียนจื่อไจ้พูดกับเขา
หลายครั้งที่คนเราไม่ควรมองไปข้างหน้าอย่างเดียว และอาจมีประโยชน์ที่คาดไม่ถึงหากมองย้อนกลับไป ผู้คนไม่ควรรู้เพียงจุดแข็งของตนเอง ทว่ายังต้องรู้ข้อบกพร่องของตนเองด้วย!
การฝึกฝนก็เช่นกัน!
บนชั้นสิบ ลมปรานของเยี่ยฉวนเริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ……ประมาณครึ่งชั่วยามต่อมา ลมปราณของเขาได้กลับสู่ลมปราณของขั้นทลายสุญตา
ทว่าชั่วขณะหนึ่งลมปราณอันกล้าแกร่งนี้ก็เริ่มอ่อนลงอีกครั้ง…
ด้วยเหตุนี้ เยี่ยฉวนเริ่มต้นครั้งและครั้งเล่า
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
ด้านนอกแดนแห่งไฟชำระ เจียนจื่อไจ้นั่งอยู่บนอาราม สัตว์อสูรตัวน้อยนอนคว่ำหน้าและถูเท้าของมันอย่างต่อเนื่อง
ว่านอนสอนง่าย!
สัตว์อสูรดุร้ายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของสำนักเซียนนั้นเชื่องเหมือนลูกสุนัขในขณะนี้
ตู๋กูเสวียนที่อยู่ข้างๆ เจียนจื่อไจ้นั้นกังวลอย่างมาก เพราะเยี่ยฉวนอยู่ในนั้นมาห้าวันแล้ว!
เจียนจื่อไจ้ก็พูดขึ้นทันทีว่า “อย่าได้กังวล! เขายังไม่ได้ออกมาในตอนนี้ และนั่นพิสูจน์ว่าเขาได้ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง”
ตู๋กูเสวียนมองไปที่เจียนจื่อไจ้ จากนั้นคนหลังจึงยิ้มให้น้อยๆ พลางพูด “จุดเริ่มต้นของเขาสูงเกินไปเหตุเพราะผู้ฝึกสอนของเขาแข็งแกร่งเกินไป แม้ว่าสิ่งนี้จะดี ทว่าก็มีข้อเสียอย่างไม่มีสิ้นสุด หากเขาสามารถรับรู้ถึงสิ่งนี้ได้ เขาจะได้เกิดใหม่”
ตู๋กูเสวียนกระซิบ “หากเขาทำไม่ได้เล่า?”
เจียนจื่อไจ้ยิ้มเล็กน้อย “ไม่เป็นไร เพียงแต่คำชี้แนะของผู้ฝึกสอนนั้นจะสูญเปล่า”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ นางก็หันไปมองทางด้านขวา ในส่วนลึกจักรวาลดวงดาวทางด้านขวามีร่างหนึ่งกำลังเดินมาทางด้านนี้
เจียนจื่อไจ้จับสัมผัสบุคคลนั้นได้ ทว่าบุคคลนั้นยังไม่สัมผัสถึงตัวตนของนาง
เจียนจื่อไจ้กำลังจะจู่โจม ทันใดนั้น นางมองลงไปที่แดนแห่งไฟชำระเบื้องล่าง หลังจากนั้นไม่นาน ก็พึมพำออกมา “น่าสนใจ…”
ที่ชั้นสิบ
ในขณะนี้เยี่ยฉวนอยู่ในขั้นพลังลมปราณแปรผัน ทว่าลมปราณปัจจุบันของขั้นพลังลมปราณแปรผันนั้นแข็งแกร่งกว่าลมปราณของขั้นทลายสุญตา!
ฝึกให้ชำนาญอย่างเต็มที่!
เพราะในเวลานี้เขาได้เชี่ยวชาญขั้นพลังลมปราณแปรผันอย่างเต็มที่แล้ว นอกจากนี้ความเร็วในการควบดาบของเขายังเร็วกว่าเมื่อก่อนอย่างน้อยหลายเท่า!
ทว่าเยี่ยฉวนรู้ดีว่ามันไม่เพียงพอ!
เหตุเพราะเขารับรู้ว่าตัวเขาเองยังไม่ถึงขีดจำกัดของขั้นพลังลมปราณแปรผัน!
ข้อจำกัด!
ปัจจุบันสิ่งที่เขาไล่ตามคือข้อจำกัด!
เขาจะไม่หยุดจนกว่าจะถึงขีดจำกัด!
สิ่งเล็กน้อยย่อมไม่เล็กหากถึงขีดจำกัด
ในขณะนี้ เยี่ยฉวนได้พบวิธีการฝึกฝนของตัวเองแล้ว…
ย้อนกลับ!
บำเพ็ญเพียรด้วยการฝึกฝนย้อนกลับ!
