บทที่ 854 : มาแล้วหรือ? (ปลาย)
เยี่ยฉวนเองตกใจไม่น้อย ยอดฝีมืออย่างผู้นำสูงสุดแห่งจักรวาลดวงดาวต้องมาตายด้วยกาลสังหารได้อย่างไร?
เสียงคนที่ยืนข้างชายหนุ่ม ยอดยุทธ์ชั้นที่สองพึมพำขึ้นมาว่า “ทีนี้เข้าใจหรือยัง? คนภายนอกที่ว่าแกร่งกล้า ไม่อาจเทียบได้ว่าเป็นชั้นเดียวกันกับยอดฝีมือที่อยู่ภายใน……”
เยี่ยฉวนนิ่งอึ้ง “……”
ภายในจักรวาลดารา จักรพรรดิซิงเหลือบมองศีรษะโชกเลือดครู่หนึ่งพลางส่ายหน้าก่อนจะขยำมือเพียงเบาๆ
ตูม!
ศีรษะเมื่อครู่กลายเป็นอากาศธาตุไปในบัดดล
จักรพรรดิซิงเบนหน้าไปยังจักรวาลดาราไกลโพ้น “พวกเจ้าที่เป็นกายาแท้จริงออกมาสิ?”
กายาแท้จริง!
ที่แท้ผู้นำสูงสุดจักรวาลดาราไม่ใช่กายาแท้จริง ทว่าเป็นร่างอวตาร!
ไม่มีเสียงตอบรับจากจักรวาลดาราไกลโพ้น
จักรพรรดิซิงสั่นศีรษะ “น่าเบื่อหน่ายสิ้นดี”
ว่าแล้วหมุนตัวกลับหลัง กวาดตามองลงไปที่เยี่ยฉวนรวมทั้งคนอื่นๆ พลันสายตาตกต้องไปที่เยี่ยฉวนตรงเผง
ชั่วพริบตาต่อมา จักรพรรดิซิงมาปรากฏอยู่ต่อหน้าชายหนุ่ม
เยี่ยฉวนหุบปากนิ่งเงียบ
จักรพรรดิซิงมองอีกฝ่ายอย่างพินิจพิจารณา “หอคอยกักขังข้าไว้นานถึงหกหมื่นเจ็ดพันปี หกหมื่นเจ็ดพันปีทีเดียว! เจ้ารู้ไหมว่าข้ารู้สึกอย่างไร?”
เยี่ยฉวนนิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนจะตอบออกไปว่า “เรื่องนั้นคงไม่สนุกสักเท่าไร……แต่ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าใช่ไหมขอรับ?”
คนตรงหน้าจ้องมองด้วยสายตาคาดคั้น “เจ้าเป็นเจ้าของหอคอย!”
ชายหนุ่มรีบชี้แจง “ข้าไม่ใช่คนที่กักขังท่าน ถ้าอยากแก้แค้นควรตามไปแก้แค้นเจ้าของหอคอยดั้งเดิม”
จักรพรรดิซิงสั่นศีรษะทันที “ข้าทำไม่ได้!”
คนฟังชะงักนิ่ง “……”
ชายที่อยู่ตรงหน้าเบือนหน้าหันกลับมามองเยี่ยฉวน “ข้าขี้เกียจเสียเวลาตามหา แค่บอกมาว่าเจ้าของกระบี่ที่ปักอยู่บนหอคอยอยู่ที่นี่หรือไม่?”
เจ้าของกระบี่บนยอดหอคอย งั้นหรือ?
เยี่ยฉวนอ้ำอึ้ง
สตรีลึกลับอยู่ที่นี่ไหม?
ชายหนุ่มไม่เคยรู้เลย
อย่างไรก็ตาม ถ้าสตรีลึกลับไม่ออกมาปรากฏตัว มีหวังเขาตายแน่!
เมื่อคิดได้เช่นนั้นชายหนุ่มกระตุ้นหอคอยแห่งเรือนจำทันที อย่างไรก็ตามเมื่อหอคอยปรากฏ มันดันคืนกลับเข้าสู่กายดังเดิม!
เยี่ยฉวนเหลือบตามองจักรพรรดิซิง ซึ่งฝ่ายหลังเห็นดังนั้นได้แต่ส่ายหน้า “อยากสู้กับข้าเองหรือไง? ไม่ได้หรอก……เจ้าน่ะอ่อนปวกเปียกเกินไป! ไม่สิที่แน่ๆ เจ้าอ่อนอาวุโสกว่า!”
จากนั้นใช้ฝ่ามือข้างขวาผลักเบาๆ ไปที่เยี่ยฉวน
ทันใดนั้นสีหน้าชายหนุ่มถึงกับเผือดวูบ ด้วยสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายเฉียดเข้าใกล้แล้วจริงๆ
บัดนี้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นราวกับร่างทั้งร่างกำลังถูกบีบบี้จนใกล้จะแหลกเหลว!
ขณะต่อมายอดยุทธ์ชั้นที่สองดึงตัวชายหนุ่มให้ถอยกลับเข้าไปอยู่ด้านหลังของนางทันที ก่อนจะตวัดข้อมือตบลงไปที่จักรพรรดิซิง
ฝ่ายตรงข้ามส่ายหน้าไปมาแล้วสะบัดหลังมือเพียงเล็กน้อย
ตูม!
ร่างยอดยุทธ์ชั้นที่สองถูกพลังปะทะเหวี่ยงกระเด็นไปไกลในทันที พื้นที่ว่างช่องอากาศที่นางเคลื่อนผ่านพังถล่มวินาศสันตะโรจนดำมืดไปหมด อาญาสารของโลกใบนี้เมื่อทลายลงไปแล้วไม่อาจฟื้นคืนได้อีก!
จักรพรรดิซิงตวัดฝ่ามือเข้าใส่เยี่ยฉวนทันที อย่างไรก็ตามเว่ยหยางเทียนปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันขวางหน้าชายหนุ่มไว้ ทำให้ฝ่ายจักรพรรดิซิงถึงกับส่ายหน้า “พวกไร้สกุลรุนชาติ……”
พร้อมกับผลักหมัดพุ่งออกไปข้างหน้า!
พลันสีหน้าของเว่ยหยางเทียนแปรเปลี่ยนวูบ ก่อนจะยกแขนขึ้นป้องกันไว้ทั้งสองข้าง
ตูม!
ขณะบังเกิดเสียงสนั่นดัง ร่างของเว่ยหยางเทียนลอยละลิ่วไปไกลกว่าสองลี้ ทันทีที่สตรีหยุดชะงักนิ่งจึงพบว่าแขนทั้งสองแหลกสลายไปจนเป็นอากาศธาตุไปเสียแล้ว!
จักรพรรดิซิงชำเลืองมองเว่ยหยางเทียนก่อนจะพูดกับอีกฝ่ายว่า “ปะทะพลังฟาดไปแล้วยังไม่ตาย นับว่าไม่เลวนี่……แต่ก็เอาเถอะในสายตาข้า เจ้ามันก็แค่คนไร้สกุลรุนชาติอยู่ดี!”
ว่าจบเบนสายตาไปทางเยี่ยฉวน “เดิมทีข้าตั้งใจว่าจะคอยเจ้าของกระบี่บนยอดหอคอย แต่ดูเหมือนนางจะไม่ยอมปรากฏตัวเสียแล้ว”
พูดจบส่ายหน้าเล็กน้อย “น่าละอายนัก หมดสนุกไปเยอะเลย”
กล่าวจบแลมองไปทางผู้คนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะบอกกับคนเหล่านั้นให้ได้ยินว่า “ช่างอ่อนแอยิ่งนัก……ในเมื่อวันนี้เป็นวันแรกที่ได้อิสรภาพ ข้าจะสังเวยชีวิตพวกเจ้าเป็นบรรณาการแก่สวรรค์ก็แล้วกัน!”
จากนั้นวาดมือทั้งสองข้างขึ้นร่ายมนตร์ พลันต่อมาพื้นที่บริเวณดินแดนจักรวาลดาวเว่ยหยางเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะปรากฏสถานที่หลายแห่งเริ่มถล่มทลายลงทีละส่วนๆ!
เขาปรารถนาจะทำลายดินแดนจักรวาลดาวเว่ยหยางให้สิ้น!
ทันทีที่ประจักษ์แก่สายตา สีหน้าของจิตรกรสาวเผือดซีดแทบปราศจากสีเลือด พลันร่างสั่นน้อยๆ ก่อนที่จะพุ่งตัวทะยานตรงไปทางจักรพรรดิซิง ทว่าเพียงแค่เข้าไปใกล้ กลับถูกปะทะด้วยพลังงานจนร่างลอยละลิ่วกระเด็นไกลในทันที
เช่นเดียวกันกับชายชราหลังโก่งคนจากสำนักแมวดำ!
เยี่ยฉวนซึ่งอยู่ตรงหน้าจักรพรรดิซิง ชายหนุ่มดึงกระบี่ออกมาก่อนจะฟาดลงไป
กระบี่เจิ้นหุน!
หนึ่งกระบี่ชี้ชะตา!
กระบี่ตกลงไปด้านล่าง พร้อมกับจักรพรรดิซิงชะงักหยุดนิ่งอย่างไรก็ตามเขาไม่ได้รับอันตรายแต่อย่างใด ชายหนุ่มจับตรึงกระบี่เจิ้นหุนตรึงไว้แน่นในมือ!
ชายหนุ่มเบิกตาโพลงราวกับไม่เชื่อสายตา “ดวงวิญญาณเจ้า……”
เสียงคนตรงหน้าพูดให้ได้ยินว่า “กระบี่นี้ไม่เลว มิหนำซ้ำเพลงกระบี่ก็ใช้ได้……ทว่าพลังเจ้าอ่อนด้อยเหลือเกิน ดวงวิญญาณข้าเป็นอมตะ คิดจะใช้กระบี่เหลวไหลแยกดวงวิญญาณอย่างนั้นหรือ?”
ว่าแล้วสะบัดนิ้วมือเพียงเล็กน้อย
ตูม!
ทันใดนั้นเสียงระเบิดดังสนั่นส่งให้กระบี่เจิ้นหุนแหลกสลายเป็นเศษเสี้ยวชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจายไปในอากาศ!
พลันในหัวเยี่ยฉวนปรากฏเสียงพูดของใครคนหนึ่ง “นายท่าน……ความจริงแล้วท่านเป็นคนเก่งฉกาจคนหนึ่ง ข้าไม่เสียใจเลยที่ได้ติดตาม……โปรดระวังตัว……”
เยี่ยฉวนยืนนิ่งตัวแข็งด้วยความตกตะลึง
เสียงคนจักรพรรดิซิงเปล่งหัวเราะหึหึ “สิ้นท่าเสียแล้วหรือ? ข้าอยากเห็นเจ้าสิ้นท่าเหมือนกัน!”
ขณะที่เขาทำท่าขยับจะเคลื่อนไหว ทันใดนั้นเอง
เชร้งงงง!
เสียงกระบี่ในกายเยี่ยฉวนกรีดร้องดังก้องออกมาภายนอก!
พลันกระบี่เล่มหนึ่งทะยานออกจากยอดหอคอย กระบี่นั้นพุ่งขึ้นไปในอากาศเบื้องบน ก่อนจะทะยานเข้าหาจักรวาลดาราแล้วหยุดนิ่งกลางฝ่ามือของใครคนหนึ่ง
ทุกคนที่อยู่ในบริเวณต่างเงยมองขึ้นไปบนอากาศ จึงพบว่าบุคคลผู้ฝึกกระบี่สวมผ้าคลุมสีขาวตลอดร่าง
จักรพรรดิซิงหันไปมองผู้ฝึกกระบี่คนดังกล่าว ก่อนทำเสียงแค่นหัวเราะในลำคอ “หึ มาแล้วหรือ? หวังว่าจะไม่อ่อนด้อยไปอีกคน!”
