บทที่ 969 : ข้าเป็นคนหน้าด้านและไร้ยางอาย! (ต้น)
หลังจากนั้นไม่นานถังเหยี่ยนออกไปจากสถานที่ ถังชิงมองไปในที่ไม่ไกลนัก เห็นฉินจงยืนเฉยอยู่ ทว่ากำลังเหยียดยิ้ม “แม่นางถัง กลเม็ดไม่เลว!”
สตรีไม่ได้โต้ตอบต่อคำพูดทำนองกระแนะกระแหนของฉินจง นางหันไปสั่งผู้อาวุโสเยว่และคนที่เหลือว่า “กลับเผ่า!”
ต่อมาทุกคนกลับไปจนหมด
สายตามองตามถังชิงที่นำคนอื่นออกไปแล้ว ฉินจงมองไปทางชายชราสวมชุดดำ “นายท่าน ข้าอยากคุยด้วยจะได้ไหม?”
คนสวมชุดดำฝ่ายตรงข้ามสั่นศีรษะ “ไม่มีอะไรจะต้องพูดอีกแล้ว”
จากนั้นเขาหมุนตัวกลับออกไปอีกคน
ถ้าเป็นเมื่อก่อนย่อมต้องหยุดพูดคุยด้วย ทว่าตอนนี้ไม่ได้แล้ว
ข้อแรก รับไม่ได้ที่ตระกูลฉินหักหลังเผ่าถัง ในเมื่อตระกูลฉินหักหลังเผ่าถังได้ ก็อาจหักหลังชุมนุมผู้คุมกฎได้เหมือนกัน ข้อสอง เห็นได้ชัดว่าตระกูลฉินอยากสวามิภักดิ์ต่อชุมนุมผู้คุมกฎ หากชุมนุมผู้คุมกฎยอมรับตระกูลฉินเข้ามาเมื่อใด เผ่าถังจะต้องทำทุกอย่างเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของพวกเขาด้วยการคิดบัญชีกับชุมนุมผู้คุมกฎ
แม้ชุมนุมผู้คุมกฎหาได้เกรงกลัวว่า เผ่าถังจะกลับมาแก้เผ็ดหรือคิดบัญชี ทว่าเวลานี้ไม่คุ้มกันกับที่ชุมนุมผู้คุมกฎจะลุกขึ้นมาเป็นศัตรูกับเผ่าถังเพราะตระกูลฉิน!
ถ้าชุมนุมผู้คุมกฎจะเข้าไปสนับสนุนฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด ต้องมีผลประโยชน์ตอบแทนกันบ้าง ด้วยงานนี้เผ่าถังไม่น่าจะเก็บตระกูลฉินไว้อย่างแน่นอน
แม้ว่าตระกูลฉินจะไม่แข็งแกร่งเท่ากับเผ่าถัง ทว่าก็ไม่ได้อ่อนด้อย ถ้าทั้งสองฝ่ายต้องต่อสู้ฟาดฟันกัน หรือประสบความสูญเสียครั้งใหญ่ด้วยกันทั้งคู่……นั่นน่าจะเป็นการดี หากไม่เป็นเช่นนั้นก็ไม่เสียหายแต่อย่างใด เพราะถึงอย่างไรชุมนุมผู้คุมกฎมิได้เป็นฝ่ายที่ต้องสูญเสีย
ยิ่งกว่านั้นคนพวกนั้นต้องการตามหาเยี่ยฉวน เขาถึงไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลฉิน
หลังจากคนสวมชุดดำและคนอื่นกลับไปจนหมดแล้ว เหลือเพียงฉินจงอยู่ตามลำพัง ขณะสีหน้าเรียบเฉยท่าทีสงบนิ่งพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ครู่หนึ่งเขาเตรียมตัวจะกลับออกไป พลันใครคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นขวางทางอยู่เบื้องหน้า คนผู้นั้นมาในรูปเงื้อมเงาและปิดบังจนมองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริง
ฉินจงหรี่นัยน์ตามอง ก่อนจะขยับกำหมัดข้างขวาอย่างช้าๆ ตั้งท่าเตรียมพร้อม
เสียงอีกฝ่ายพูดขึ้นมาบ่งชัดว่ากำลังยิ้มไปพลาง “ดูเหมือนตอนนี้ตระกูลฉินกำลังตกที่นั่งลำบากแล้วสินะ!”
อีกฝ่ายเขม้นมองไปยังชายปริศนาตรงหน้า “เจ้าเป็นใคร?”
บุคคลปริศนาตอบเรียบๆ “ใครก็ได้ที่ช่วยเหลือตระกูลของเจ้าให้รอดพ้น!”
ฉินจงเหลือบมองพลางทำเสียงแค่นหัวเราะ “ลำพังเจ้าเพียงคนเดียว?”
ว่าแล้วคนพูดสะบัดแขนเสื้อพรึ่บออกไป จากนั้นพื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้าไหวสั่นขึ้นทันที ขณะเงาดำวูบมาประชิดตรงหน้าเขานั่นเอง
สีหน้าของฉินจงแปรเปลี่ยนอย่างสิ้นเชิงพร้อมกับกระแทกหมัดพุ่งออกไป
ตูม!
ร่างของเขาถูกพลังผลักดันให้ถอยห่างไปรวดเดียวไกลกว่าร้อยจั้ง!
บัดนั้นสีหน้าของฉินจงเผือดวูบ
บุคคลปริศนาเอ่ยขึ้นว่า “ตอนนี้เชื่อหรือยัง?”
ฉินจงเพ่งมองชายปริศนา “ไม่มีใครสามารถต้านทานพลังของเผ่าถังได้ ยกเว้นชุมนุมผู้คุมกฎกับเผ่าอสูร!”
คนปริศนาสั่นศีรษะ พลางยิ้มโดยไม่พูดอะไร ก่อนทำท่าสะบัดฝ่ามือพลันผ้าสีเหลืองทองอร่ามปรากฏขึ้นต่อหน้าฉินจง ทันทีที่ฝ่ายนั้นเห็นแถบผ้าสีเหลืองทอง สีหน้าท่าทางของเขาแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน “เจ้า……”
……
ไกลออกไปราวสองล้านลี้ทางตอนเหนือของนครผู้คุมกฎในโลกรกร้างดินแดนตะวันออก มีท้องทะเลชื่อว่ามหันต์สมุทร ทะเลแห่งนี้ไร้ขอบเขตและมีเกาะแก่งน้อยใหญ่มากมายเต็มไปหมด
พื้นที่บริเวณนี้พลังชี่เหลือน้อยเต็มที อีกทั้งในท้องทะเลไม่ค่อยปรากฏวัตถุสวรรค์และสมบัติปฐพีให้เห็นเท่าใดนัก ดังนั้นชุมนุมผู้คุมกฎจึงไม่คิดที่จะส่งคนเข้ามาดูแลแต่อย่างใด ด้วยไม่คุ้มค่าแก่การที่จะต้องเสียกำลังคนไปเพื่อการนี้
อย่างไรก็ตาม น้อยคนนักจะมาเยือนที่แห่งนี้ ถึงแม้จะปรากฏเกาะแก่งน้อยใหญ่อยู่เป็นจำนวนมาก ทว่ามูลค่ากลับมีเพียงน้อยนิด
ชายหนุ่มกำลังยืนอยู่แถวบริเวณชายฝั่ง เยี่ยฉวนมองเลยไปไกลยังท้องทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาพลางรำพึงกับตัวเอง “ที่นี่หรือมีกฎแห่งเต๋า?”
พลันหอคอยแห่งเรือนจำปรากฏตัวออกมาที่ตรงหน้า พร้อมกับโอนเอนไปมา ราวกับกำลังจะบอกอะไรสักอย่าง!
มองดูพลางมุมปากของเยี่ยฉวนบิดยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะรีบถามออกไปในใจ “อาหลิงน้อย มันจะบอกอะไร?
เด็กตัวน้อยออกมายืนอยู่ข้างหน้าเขา นางทำท่าจ้องมองไปที่หอคอยจิ๋วครู่หนึ่งก่อนหันมาบอกว่า “มันว่า……เต๋าเอ่อ……เต๋า……เต๋า……”
เยี่ยฉวนอึ้ง “กฎแห่งเต๋า!”
เสียงหลิงรัวเร็ว “กฎแห่งเต๋า! กฎแห่งเต๋าซ่อนอยู่แถวนี้!”
ซ่อนงั้นหรือ?
ได้ยินคำตอบทำให้เยี่ยฉวนถึงกับผงะด้วยตกตะลึง ก่อนจะหันไปมองหอคอยแห่งเรือนจำ “เจ้าเป็นนาย สั่งให้มันออกมาก็ได้นี่!”
เมื่อฟังเยี่ยฉวนพูดดังนั้น ดูเหมือนหอคอยแห่งเรือนจำมีอาการตื่นเต้นเล็กน้อย จากนั้นเริ่มกระโดดไปทางโน้นทีทางนี้ที ต่อมาช่องอากาศในบริเวณเริ่มหมุนเป็นเกลียวอย่างแปลกประหลาด!
ชายหนุ่มตาเหลือก ก่อนจะรีบถามกับอีกฝ่ายว่า “อะไร มันจะทำอะไร?”
อาหลิงน้อยยืนมองพลางกะพริบตา “มันโกรธมาก!”
เยี่ยฉวนมีสีหน้าสับสน “ทำไม?”
อาหลิงหันไปมองก่อนจะพูดว่า “มันบอกว่ากฎแห่งเต๋าที่วิ่งหนีออกจากหอคอย พวกเขาไม่อยากกลับมาอีก! เพราะนั่นจะเท่ากับเป็นผู้ทรยศทั้งหมด!
สีหน้าของคนฟังยามนี้ออกจะพิลึกพิลั่น
เรื่องความแกร่งกล้าสามารถของกฎแห่งเต๋าเหล่านี้เขารู้อยู่แล้ว ตัวอย่างเช่นแม่นางเยี่ยนเจี๋ย ที่กลายร่างเป็นมนุษย์ได้และเป็นคนหนึ่งที่ไม่ปรารถนาจะกลับมา!
เห็นได้ชัดว่ากฎแห่งเต๋าขั้นสูงอื่นๆ ก็มีความคิดแบบเดียวกัน!
ใตรก็ตามที่หนีไปแล้ว ไม่มีใครอยากกลับมาสักคน
ตอนนี้หอคอยแห่งเรือนจำเริ่มกระโดดโลดเต้นอีกแล้ว
คราวนี้อาหลิงมองดูหอคอยแห่งเรือนจำไปพักใหญ่ทีเดียว จากนั้นหันมาหาเยี่ยฉวน และพูดด้วยสุ้มเสียงที่ฟังเป็นงานเป็นการอย่างยิ่ง “มันบอกว่าคนที่อยู่ชั้นหก เขาอยู่ในหอคอยนานเกินไป ควรปล่อยให้ออกไปได้แล้ว!”
หอคอยแห่งเรือนทำท่าหันหน้าไปทางอาหลิงด้วยท่าทีนิ่งเฉย
เยี่ยฉวนอึ้งไปด้วยเช่นกัน “เจ้าต่างหากที่อยากให้เป็นอย่างนั้น ไม่ใช่หรือ?”
อาหลิงทำตาปริบๆ แววตาใสซื่อไร้เดียงสา
ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม “มับบอกว่าอะไรแน่?”
เด็กน้อยหน้ามุ่ยพลางลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “มันบอกว่ากฎเต๋าอยู่แถวนี้ ทว่ากำลังซ่อนตัว! จนไม่สามารถสัมผัสได้! และอยากให้เจ้ารีบออกตามหา!”
เยี่ยฉวนพึมพำถามเสียงเคร่ง “ข้าต้องทำอย่างไร?”
หอคอยแห่งเรือนจำกระโดดผลุง!
ชายหนุ่มมองดูขณะที่มุมปากกระตุกถี่ๆ เขาหันไปทางอาหลิงน้อยที่ยืนกะพริบตาและเอ่ยว่า “มันตอบว่าไม่รู้!”
คนถามพูดไม่ออก
ระหว่างนี้อาหลิงหันไปพูดพึมพำอะไรบางอย่างกับหอคอยแห่งเรือนจำ เด็กน้อยมีท่าทีกระวนกระวาย ก่อนจะใช้มือทั้งสองตวัดไปมาในอากาศวาดภาพที่มองไม่เห็น!
โดยหอคอยแห่งเรือนจำกระโดดไปมาด้วย ดุจดั่งมองเห็นอะไรบางอย่าง!
ครู่ต่อมาอาหลิงนิ่งเงียบไป ทว่าสีหน้าดูเหมือนไม่มั่นใจเล็กน้อย จากนั้นยกนิ้วมือชูขึ้นสองนิ้ว ท่าทางมาดมั่นนัก
ด้านหอคอยแห่งเรือนจำเหวี่ยงจากด้านหนึ่งไปอีกด้าน แสดงให้รู้ว่าไม่เห็นด้วย!
ทันใดนั้นอาหลิงน้อยหันหลังขวับแล้ววิ่งออกไป ไม่นานเด็กน้อยย้อนมาปรากฏตัวอีกครั้ง ในครั้งนี้ถือกระบี่ไว้ในมือด้วย!
อาหลิงชี้ปลายกระบี่ไปที่หอคอยแห่งเรือนจำ “มาสู้กับข้า!”
