№ 438 นายท่านกำลังโมโห

“อา?”

เฟิ่งจิ่วผงะไปนิด เจ้าตำหนักยมราชคนนั้น? ซวยล่ะ! เมื่อครู่เธอลืมเขาไปเลย

เห็นสีหน้าของนายท่าน หลัวอวี่ก็ลังเลสักพัก บอกว่า “ดูท่าทางพวกเขาโกรธเล็กน้อย อืม ไอชั่วร้ายกระจายทั่วร่าง” ใช่แล้ว ชายคนนั้นมีไอชั่วร้ายทั่วร่าง เขากล้ายืนยันว่าหากตอนนั้นเหลิ่งซวงกล่าวห้ามปราม เดาว่าคงโดนซัดกระเด็น

“ได้ เจ้าไปจัดการธุระด้านนอกเถอะ ส่วนเขา หากพวกเจ้าพบเห็นก็พยายามเลี่ยงไป เจ้าคนนั้นไม่เป็นมิตรเท่าไหร่” เธอถอนใจเบาๆ โบกมือให้สัญญาณเขาออกไป ส่วนตนเองจำใจเดินไปยังเรือน

อิ่งอีเฝ้าอยู่ตรงประตูห้อง ฮุยหลางก็เดินเล่นลอยชายอยู่ในลาน มองตรงนี้นิดจับตรงนั้นหน่อย พลางส่งเสียงจิ๊จ๊ะ “นึกไม่ถึงจริงๆ ภูตหมอตอนสวมชุดผู้ชายสีแดงชั่วร้ายเช่นนั้น พอแต่งชุดผู้หญิงสีแดงก็ยังมีเสน่ห์ร้ายกาจได้ มิน่านายท่านถึงหลงเสียจนจิตใจเคลิบเคลิ้ม”

“เสน่ห์นายท่านก็ไม่น้อย! ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพอเป็นภูตหมอเสน่ห์ของนายท่านถึงได้ผลไม่ถึงครึ่ง?” ฮุยหลางพูดอยู่ตรงนั้นคนเดียวเนิ่นนานก็ไม่เห็นอิ่งอีขานรับ จึงหันกลับไปมองเขา บอกว่า “ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรเลย?”

อิ่งอียืนตัวตรงอยู่ที่ประตูห้อง หลังเหลือบมองเขาก็บอกว่า “เรื่องของนายท่านข้าไม่เคยพูดถึง”

“ถุย! เจ้านี่นะ!”

ฮุยหลางหลุดหัวเราะ เหมือนได้ยินเรื่องตลกอะไร ยามกำลังจะด่าอิ่งอิงก็เห็นร่างสีแดงตรงมาทางนี้ ดวงตาจึงเป็นประกายทันใด เร่งฝีเท้าวิ่งเข้าไปหา

“นี่! ภูตหมอ? คุณหนูใหญ่เฟิ่ง? ข้าควรเรียกอย่างไหนดี” ฮุยหลางจ้องนางด้วยดวงตาแวววาว เพียงรู้สึกว่าเหลือเชื่อ เห็นชัดๆ ว่าเป็นผู้หญิง ตอนนั้นพวกเขากลับไม่รู้ ช่างน่าแปลกจริงๆ

แต่นายท่านรู้ได้อย่างไรกันแน่ว่าภูตหมอเป็นผู้หญิง? คำถามนี้ติดอยู่ในใจเขามานานนัก ต้องหาโอกาสลองถามแล้วจริงๆ

เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองฮุยหลาง เจ้าโง่นี่ ติดกับอยู่ในเงื้อมมือเธอหลายครั้งเพียงนั้น ทำไมเห็นเธอแล้วยังหน้าชื่นตาบ้านเช่นนี้อีก?

“นายท่านเจ้าล่ะ?” เธอมองไปในลานบ้าน นอกจากอิ่งอีที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ไม่เห็นใครอื่นเลย

“นายท่านอยู่ในเรือนเจ้า”

ฮุยหลางฉีกยิ้มกว้าง ก่อนหน้านี้มองอย่างไรก็รู้สึกว่าเจ้าหนูภูตหมอนี่ขัดหูขัดตา ก็ใครใช้ให้เขาทำให้นายท่านผู้องอาจปราดเปรื่องต้องเบี่ยงเบนโดยใช่เหตุเล่า? ทว่าตั้งแต่รู้ว่าภูตหมอเป็นหญิง ฮึๆ ดูอย่างไรนางก็น่ามองอย่างนั้น

ต้องรู้ไว้ว่า นางมีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะได้เป็นผู้หญิงของนายท่าน หรือก็คือนายหญิงของพวกเขา หากไม่เอาอกเอาใจเสียตอนนี้ ยังต้องรอไปถึงตอนไหน?

“ภูตหมอ นายท่านอารมณ์ไม่ค่อยดี” เขาเตือนเสียงเบา

เฟิ่งจิ่วที่เดิมเตรียมจะก้าวเข้าไปได้ยินเช่นนี้ฝีเท้าก็ชะงัก ก่อนหน้านี้หลัวอวี่บอกมาแล้ว ตอนนี้ฮุยหลางยังบอกอีก หรือจะไม่ดีมากจริงๆ? นึกถึงข้อนี้ สีหน้าเธอก็แปลกพิลึก เหลือบมองฮุยหลางพลางเอ่ยถามว่า “ทำไมพวกเจ้าถึงวิ่งแจ้นมาที่นี่โดยใช่เหตุ คงไม่ได้มาหาข้าจริงหรอกกระมัง”

ทำไมเธอไม่ยักรู้ว่าเจ้าตำหนักยมราชใส่ใจตนมากเพียงนี้? ถึงกับวิ่งมาหาตั้งไกลโดยเฉพาะ?

ได้ยินดังนี้ ฮุยหลางก็นิ่งไปเล็กน้อย

“ก็มาหาโดยเฉพาะไงเล่า! สืบถามตั้งนานถึงรู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่ เดิมทีจะมาตั้งนานแล้ว แต่นายท่านมีธุระในมือรั้งไว้จึงประวิงเวลามาถึงตอนนี้ เมื่อได้ยินว่ารัชทายาทแคว้นเหินเวหาพาคนมาสู่ขอ นายท่านก็วางธุระในมือแล้วรีบพาพวกเราสองคนมาทันที ยังมีกำลังคนกองหนึ่งตามหลังมาด้วย เดาว่าอีกหลายวันให้หลังคงถึง”

“มีเรื่องอะไร เหตุใดเจ้าไม่เข้ามาถามข้า?”

……………………