ตอนที่ 1242 แกจะแกล้งตายทำไม?
“ปรมาจารย์จางไม่เคยทดลองการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ของลายมือบ่มเพาะจิตวิญญาณมาก่อน จึงเป็นธรรมดาที่เขาย่อมไม่คุ้นเคยกับธรรมชาติของพู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ ต่อให้ระดับความล้ำลึกของจิตวิญญาณของเขาจะสูงแค่ไหน ก็ยังเป็นเรื่องยากที่จะข้ามความเหลื่อมล้ำของประสบการณ์อันนี้”
“ต้องเป็นเพราะเรื่องนี้แน่ ปรมาจารย์ซ่งถึงได้จงใจท้าทายปรมาจารย์จางเข้าสู่การดวลรูปแบบนี้ ดูเหมือนสถิติที่ไม่มีใครทำลายได้ของปรมาจารย์จางจะมาถึงจุดจบแล้วล่ะ”
“จริงด้วย ปรมาจารย์ระดับเสี้ยว 8 ดาวน่ะไม่มีใครธรรมดาหรอก เขาคงมองเห็นข้อบกพร่องข้อนี้ของปรมาจารย์จาง จึงจงใจตั้งกติกามาโดยเฉพาะ”
หลังจากรออีกครู่หนึ่ง พู่กันก็ยังคงไม่เคลื่อนไหว ฝูงชนที่อยู่ด้านล่างเวทีพากันกระสับกระส่าย
แม้การถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ของลายมือบ่มเพาะจิตวิญญาณจะถือเป็นรูปแบบหนึ่งของการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ แต่ความยากของมันนั้นเหนือกว่าแบบอื่นๆ มีปรมาจารย์ผู้ปราดเปรื่องมากมายที่มีระดับความล้ำลึกของจิตวิญญาณและการหยั่งรู้วรยุทธสูงส่ง แต่ก็พลาดพลั้งในการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์แบบนี้ ไม่สามารถทำให้พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์เคลื่อนไหวได้ในความพยายามครั้งแรก และนี่ก็คือสถานการณ์ที่จางเซวียนกำลังเผชิญ
“ผู้มีพระคุณ, ปรมาจารย์จาง” ผู้อาวุโสฉู่มองหน้าซุนฉางอย่างกังวล
เพราะช่วยชีวิตพวกเขา นายน้อยของผู้มีพระคุณจึงต้องลงเอยด้วยการถูกปรมาจารย์ซ่งท้าทาย ถ้าชายหนุ่มต้องได้รับบาดเจ็บเพราะเรื่องนี้ พวกเขาคงไม่อาจอยู่เป็นสุขได้
“ไม่ต้องห่วงหรอก นายน้อยของเราไม่เคยพ่ายแพ้ในการท้าทายลักษณะนี้มาก่อนเลย!” ซุนฉางโบกมืออย่างสบายใจ
เกือบปีแล้วที่เขาติดตามนายน้อยมา ได้เผชิญกับความขัดแย้งและการต่อสู้มากมาย หากจะเปรียบเทียบกัน เรื่องนี้ก็ดูไม่ใช่เรื่องใหญ่ แล้วนายน้อยจะแพ้ได้อย่างไร?
ในตอนนั้นเอง ซุนฉางผู้มั่นอกมั่นใจก็เห็นนายน้อยยืดหลังบิดขี้เกียจอยู่บนลานประหาร ดูเหมือนจะเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย เขาถอยหลังกลับมาสองสามก้าว
“เอาล่ะ ผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว”
จากนั้น จางเซวียนก็หยุดพูดและยืนนิ่งอย่างอดทน
เมื่อเห็นภาพนั้น แก้มห้อยย้อยของซุนฉางก็ถึงกับกระตุก
พู่กันไม่ได้เคลื่อนไหวด้วยซ้ำ แต่นายน้อยกว่าบอกว่าเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว นายน้อยเป็นอะไรไปหรือเปล่า?
หรือเขาทำอะไรไม่ได้แล้ว จึงจงใจจะยอมรับความพ่ายแพ้?
เมื่อเห็นทีท่าของจางเซวียน ปรมาจารย์เหยาก็หน้าเปลี่ยนสีด้วยความประหลาดใจ “ปรมาจารย์จาง ไม่มีกำหนดเวลาสำหรับการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ของลายมือบ่มเพาะจิตวิญญาณนะ ชัยชนะจะวัดกันที่จำนวนของตัวอักษรที่ถูกจารึกขึ้นมา”
“ผมรู้” จางเซวียนโบกมือ “เท่าที่ผมพูดไป ผมว่าคงมากพอจะทำให้ผมชนะแล้วล่ะ”
“ชนะ?” คำนี้ทำให้ปรมาจารย์เหยากลอกตา เธอแทบจะสำลัก
นับตั้งแต่วินาทีที่คุณเริ่มพูด พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ยังไม่ได้ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับมันหลับไหลระหว่างการบรรยายของคุณ คุณคิดว่าคุณจะเอาชนะได้ด้วยวิธีนี้จริงๆ หรือ?
ปรมาจารย์ซ่งชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะคำราม “คุณจะยอมแพ้ผมโดยไม่เขียนตัวอักษรสักตัวเดียวเลยนี่นะ?”
เมื่อพิจารณาจากการที่ชายหนุ่มสามารถทำให้ปรมาจารย์ระดับสูงกว่าในสภาปรมาจารย์แห่งจักรวรรดิฉิงหย่วนยอมรับเขาเป็นอาจารย์ได้ ทั้งยังมีวีรกรรมความสำเร็จของการเข้าท้าชนสภาปรมาจารย์อีก ก็ออกจะน่าสงสัยว่าอย่างน้อยระดับความล้ำลึกของจิตวิญญาณของอีกฝ่ายก็น่าจะเทียบเท่ากับเขา ดังนั้น เขาจึงกังวลอยู่ว่าชายหนุ่มอาจสามารถสร้างปาฏิหาริย์และทำลายสถิติของเขาได้ แต่เท่าที่ดู ดูเหมือนเขาจะกังวลไปเปล่าๆ ปลี้ๆ เสียแล้ว!
ถ้าเขารู้ว่าคู่ต่อสู้จะอ่อนด้อยขนาดนี้ จะไม่บีบคั้นตัวเองให้เขียนตัวอักษรตัวที่ 9 เลย
ช่างสูญเปล่าจริงๆ !
ปรมาจารย์ซ่งก้าวออกมาและประสานมือ “ปรมาจารย์เหยา ผลการทดสอบออกมาชัดเจนแล้ว คุณเป็นผู้นำพู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์มาที่นี่ จึงไม่มีทางที่ผมจะเล่นตุกติกในการดวลได้ ผมขอให้คุณประกาศผู้ชนะในการท้าดวลครั้งนี้ด้วย”
“เอ่อ” ปรมาจารย์เหยาลังเล
การเผชิญหน้าระหว่างปรมาจารย์จะจัดขึ้นเมื่อมีความขัดแย้งระหว่างปรมาจารย์ 2 คน ผู้ชนะสามารถทำอะไรกับผู้แพ้ก็ได้โดยจะไม่ได้รับการลงโทษ รวมถึงการสังหารเขาด้วย!
แต่จางเซวียนเพิ่งสังหารฮ่องเต้ฉิงเทียนและช่วยชีวิตพลเมืองนับไม่ถ้วนของเมืองหลวงแห่งจักรวรรดิฉิงหย่วน คุณงามความดีที่เขาได้ทำต่อมวลมนุษยชาตินั้นช่างยิ่งใหญ่ ดังนั้น ถ้าปรมาจารย์ซ่งทำกับเขาอย่างโหดร้าย ก็คงยากที่เธอจะอธิบายเรื่องนี้กับทางสำนักงานใหญ่ให้เข้าใจ
“ไม่ทราบว่า ด้วยชัยชนะของคุณ ปรมาจารย์ซ่งตั้งใจจะลงโทษปรมาจารย์จางอย่างไร? นอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่ว่าเขาเป็นอัจฉริยะผู้ประสบความสำเร็จในการท้าชนสภาปรมาจารย์ เขายังได้ทำคุณงามความดีให้กับมวลมนุษย์ด้วยนะ” แทนที่จะประกาศผล ปรมาจารย์เหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปเตือนปรมาจารย์ซ่งว่าคู่ต่อสู้ของเขาเป็นใคร
ปรมาจารย์ซ่งคำราม “ปรมาจารย์เหยาวางใจได้ ผมจะไม่ฆ่าเขา แต่เขาลบหลู่เกียรติยศศักดิ์ศรีของผม รวมทั้งทำให้ชื่อเสียงของผมแปดเปื้อน เพราะฉะนั้นผมจะปล่อยเขาให้ลอยนวลไปไม่ได้ อย่างแรก ผมจะต้องทำให้เขาหมดสภาพเหมือนกับผม จากนั้นผมจะทำร้ายจิตวิญญาณของหม้อที่ทำให้ผมได้รับบาดเจ็บ และสุดท้าย ผมจะบังคับให้เขาขอโทษผมต่อหน้าสาธารณชน!”
“คุณจะทำให้เขาเป็นเหมือนคุณ?” ปรมาจารย์เหยาอ้าปากค้าง
ถึงเธอจะไม่ได้เห็นภาพนั้นกับตา แต่ก็บอกได้ว่าปรมาจารย์ซ่งอยู่ในสภาพไหน การที่บอกว่าจะทำให้จางเซวียนมีสภาพเหมือนเขา จะไม่หมายความว่าต้องการให้จางเซวียนหมดสมรรถภาพหรือ?
แต่
แม้เจตนาของปรมาจารย์ซ่งในการที่จะทำให้จางเซวียนหมดสมรรถภาพนั้นดูจะโหดร้ายไปสักหน่อย แต่ก็ยังมีความเป็นไปได้ที่จางเซวียนจะฟื้นตัวด้วยการกินยาเม็ดปรับสภาพร่างกายขนานใหญ่ กระบวนการอาจจะดูโหดร้ายไปบ้าง แต่อย่างน้อยที่สุดก็จะไม่สร้างความเสียหายที่เยียวยาไม่ได้ให้กับชายหนุ่ม
ส่วนการทำลายจิตวิญญาณของหม้อและบังคับให้เขาขอโทษต่อหน้าสาธารณชนนั้นก็ถือเป็นเงื่อนไขที่ยอมรับได้
“เอาล่ะ!” หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ปรมาจารย์เหยาหันไปพูดกับจางเซวียน “ปรมาจารย์จาง ในโลกนี้ ไม่มีใครหรอกนะที่หลีกเลี่ยงความพ่ายแพ้ไปได้ชั่วชีวิต เพราะฉะนั้นคุณไม่ต้องเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ตราบใดที่คุณยังมีชีวิตอยู่เพื่อได้เห็นวันต่อไป ก็ยังมีโอกาสที่คุณจะพลิกผันสถานการณ์ได้เสมอ”
จากนั้นปรมาจารย์เหยาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปทางฝูงชน เธอประกาศเสียงดังฟังชัด “เอาล่ะ ฉันจะประกาศผลของการดวลครั้งนี้”
แต่ยังไม่ทันที่ปรมาจารย์เหยาจะพูดจบ จางเซวียนก็ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “ปรมาจารย์เหยา การดวลยังคงดำเนินอยู่นะ ทำไมคุณถึงจะมาประกาศผลเอาตอนนี้ล่ะ?”
“การดวลยังคงดำเนินอยู่? พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ไม่ได้เขียนอะไรออกมาเลยสักตัวภายใต้การถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ของคุณ ดังนั้นผมจึงเชื่อว่าผลการดวลชัดเจนต่อสายตาของทุกคนแล้ว เลิกถ่วงเวลาเสียที!” ปรมาจารย์ซ่งคำราม
มีฝูงชนมากมายเป็นสักขีพยานให้เขา แถมปรมาจารย์เหยาก็ยังควบคุมการดวลด้วย ไม่มีทางที่จางเซวียนจะปฏิเสธผลการดวลได้
จางเซวียนส่ายหัว “การถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ของลายมือบ่มเพาะจิตวิญญาณไม่มีกำหนดเวลาไม่ใช่หรือ? ตอนนี้พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์อาจจะยังไม่เคลื่อนไหว แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่เคลื่อนไหวทีหลังนี่นา”
“เคลื่อนไหวทีหลัง? คุณล้อเล่นกับผมหรือเปล่า? คุณก็รู้ดีว่าถ้าพู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ไม่เคลื่อนไหวระหว่างที่คุณบรรยายแล้วล่ะก็ ไม่มีทางที่มันจะเคลื่อนไหวหลังจากนั้น เป็นถึงปรมาจารย์ระดับ 7 ดาว ไม่มีความกล้าหาญพอที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเองเลยหรือ?” ปรมาจารย์ซ่งเยาะหยัน
เห็นปรมาจารย์ซ่งไม่เต็มใจจะเชื่อคำพูดของเขา จางเซวียนส่ายหัวอย่างผิดหวัง ขณะที่เขากำลังจะอธิบาย ปรมาจารย์เหยาก็ถอนหายใจและขัดขึ้น “ปรมาจารย์จาง ข้อเท็จจริงที่ว่าพู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ไม่เคลื่อนไหวนั้นเพียงพอที่จะบ่งบอกแล้วว่าคุณพ่ายแพ้”
“พ่ายแพ้?” เมื่อได้ยินคำนั้นจากปรมาจารย์เหยา ความผิดหวังของจางเซวียนดูจะล้ำลึกขึ้นอีก “คุณเองก็ดูไม่ออกหรือ?”
“ดูอะไร?” ปรมาจารย์เหยาขมวดคิ้ว
“ในเมื่อพวกคุณไม่มีใครรู้เลย ผมก็คิดว่าผมคงไม่มีทางเลือก” ด้วยสีหน้าจนปัญญา จางเซวียนหันไปตวาดพู่กันที่ไม่ไหวติงอยู่กลางอากาศ “พวกแกจะแกล้งตายอยู่ทำไม? รีบไปเขียนสิ!”
ฉันให้เวลาพวกแกใคร่ครวญการบรรยายมากพอแล้วนะ ถึงเวลาเลิกแกล้งตายและทำงานเสียที!
นึกไม่ถึงว่าจางเซวียนจะคำรามใส่พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์แบบนั้น ทุกคนถึงกับอึ้ง ปรมาจารย์เหยาเกือบล้มพับลงไปกับพื้นด้วยความตกใจ
“พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์นั้นได้รับการบ่มเพาะจากเจตจำนงของปรมาจารย์นับไม่ถ้วน จึงมีความถือตัวในแบบของครูบาอาจารย์ ตวาดใส่มันแบบนั้นมีแต่จะทำให้มันไม่เต็มใจเขียน”
พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์เป็นของล้ำค่าที่มีความภาคภูมิใจในตัวเองมาก แม้แต่ประธานเหอซึ่งเป็นประธานสภาปรมาจารย์แห่งสมาพันธ์นานาจักรวรรดิก็ยังไม่กล้าใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวแบบนั้น แต่หมอนี่กลับดูถูกมันซึ่งๆ หน้า
นี่เท่ากับดูถูกพู่กันอย่างรุนแรง อย่าว่าแต่จะให้มันเขียนอะไรให้เขาเลย มันไม่ทิ่มหน้าทิ่มตาเขาเพื่อเป็นการเอาคืนก็ถือว่าบุญแล้ว!
ปรมาจารย์เหยากุมหน้าผากด้วยความหมดหวังกับการกระทำอันโง่เง่าของชายหนุ่ม แต่แล้วก็พลันได้ยินเสียงฮือฮาดังมาจากด้านล่างลานประหาร มีเสียงกรีดร้องมากมาย ราวกับสิ่งที่เหลือเชื่อได้เกิดขึ้น
“มีอะไร?” ปรมาจารย์เหยาขมวดคิ้วและเงยหน้าดูพู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์อีกครั้ง สิ่งที่เธอเห็นทำให้ถึงกับตัวแข็ง
พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ซึ่งอยู่นิ่งเมื่อครู่เริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง สีทองของมันซีดเผือดและเรืองแสงนวลออกมา
จากนั้น พลังจิตวิญญาณในบริเวณรัศมี 200 ลี้ก็พุ่งเข้าสู่พู่กัน ทำให้พลังจิตวิญญาณของพื้นที่บริเวณนั้นแห้งเหือดไปในช่วงเวลาเพียงครู่เดียว
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
ภายใต้การบ่มเพาะของพลังจิตวิญญาณ ดูเหมือนพู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์จะมีวิวัฒนาการบางอย่าง เกิดเสียงเหมือนกับตัวดักแด้ที่ออกจากรังดังก้องไปทั่ว
“นะ-นี่คือ” ปรมาจารย์เหยากำหมัดแน่นและแทบไม่อยากเชื่อสายตา “พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์กำลังฝ่าด่านวรยุทธหรือ?”
แม้พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์จะไม่ใช่ของล้ำค่าระดับเซียน แต่ก็มีหลากหลายเกรดแตกต่างกันไป เช่นเดียวกับพู่กันทั่วไปซึ่งมีคุณภาพต่างๆ กัน
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ที่ได้รับการบ่มเพาะจากปรมาจารย์ระดับ 9 ดาว จะต้องมีประสิทธิภาพและสั่งการให้เคลื่อนไหวได้ยากกว่าพู่กันที่บ่มเพาะโดยปรมาจารย์ระดับ 8 ดาว
ส่วนพู่กันที่ปรมาจารย์เหยานำมานั้นถือได้ว่าเป็นระดับกลางๆ หากผู้ใช้งานเป็นปรมาจารย์ระดับ 8 ดาวขั้นต่ำก็ถือว่าไม่มีปัญหาอะไรมาก แต่ถ้าเป็นเนื้อหาที่ลึกซึ้งกว่านั้น ก็ถือเป็นความท้าทายสำหรับมัน
หากจะพูดตามตรง การที่พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ฝ่าด่านวรยุทธได้นั้น แปลว่ามันต้องได้รับการบ่มเพาะจากรังสีของปรมาจารย์ระดับสูง แล้วทำไมมันจึงฝ่าด่านวรยุทธได้หลังจากฟังการบรรยายเพียงครั้งเดียวจากปรมาจารย์จาง?
แถมความอื้ออึงเซ็งแซ่ที่เกิดขึ้นก็ถือว่าไม่ธรรมดาด้วย ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่ไม่ใช่การฝ่าด่านวรยุทธแบบทั่วไป
ควั่บ!
ขณะที่ทุกคนยังคงตกตะลึงอยู่ พู่กันที่นิ่งไม่ไหวติงเมื่อครู่ก็เริ่มเคลื่อนไหว
ถ้อยคำแถวหนึ่งปรากฏตรงหน้าฝูงชนในชั่วพริบตา
“1 ,2 ,3 ,87 มันเคลื่อนไหวเร็วเกินกว่าที่ผมจะนับถูก!” ใครคนหนึ่งท่ามกลางฝูงชนตะโกนขึ้นมา
“ดูนั่น มันเขียนเร็วจนควันโขมงออกจากปลายพู่กันเลย” อีกคนตะโกน
“ควันโขมง?” ด้วยสีหน้าพรั่นพรึง ปรมาจารย์ซ่งหันไปมองท้องฟ้าและเห็นความเร็วอันน่าทึ่งที่พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์กำลังเขียนอยู่ เกิดควันเป็นสายยาวตามหลังมัน
เมื่อตอนที่เขาทำการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ของลายมือบ่มเพาะจิตวิญญาณนั้น กว่าพู่กันจะเขียนได้แต่ละตัวก็ช่างเชื่องช้าราวกับมีบางอย่างคอยรั้งมันอยู่ แต่เมื่อถึงคราวของปรมาจารย์จาง ตัวอักษรก็ไหลบ่าออกมาราวกับน้ำท่วม
จำเป็นจะต้องแตกต่างกันถึงขนาดนี้เชียวหรือ?
ปรมาจารย์เหยากลืนน้ำลายขณะพึมพำด้วยเสียงสั่นๆ “นี่คือไฟแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์!”
“ไฟแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์?” ปรมาจารย์ซ่งขมวดคิ้ว
ถึงเขาจะเป็นปรมาจารย์ระดับเสี้ยว 8 ดาว แต่ก็ไม่เคยได้ยินคำนั้นมาก่อน
ปรมาจารย์เหยากำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้นขณะอธิบาย “พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์นั้นจะรับฟังทุกถ้อยคำอย่างตั้งใจ แทบจะไม่เคลื่อนไหวจนกว่าจะได้ยินบางอย่างที่สร้างแรงบันดาลใจให้กับมัน แต่ถ้ามันพบกับการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ที่ล้ำลึกเป็นพิเศษ มันจะรีบจดทุกสิ่งที่ตัวเองได้ยินลงไป ทำให้เกิดควันเป็นสายตามหลัง เราเรียกปรากฏการณ์นี้ว่าไฟแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ เมื่ออยู่ในสภาวะนี้ พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์จะถ่ายทอดความลึกซึ้งของการบรรยายลงไปคำต่อคำ”
“คำต่อคำ? เป็นไปได้อย่างไร?” ปรมาจารย์ซ่งแทบไม่เชื่อในสิ่งที่เขาได้ยิน “ต่อให้การบรรยายจะแม่นยำสักแค่ไหน ก็ยังต้องมีคำเชื่อมต่อ แม้คำเหล่านั้นจะช่วยให้การบรรยายไหลลื่นขึ้น แต่ก็ไม่ได้เพิ่มคุณค่าให้กับการบรรยาย เพราะฉะนั้นพู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ก็จะไม่มีวันจดมันลงไป”
ต่อให้ครูบาอาจารย์ที่เก่งกาจที่สุดก็ยังไม่สามารถเปิดการบรรยายที่ทุกถ้อยคำมีความสำคัญได้ เป็นเรื่องธรรมดาที่จะต้องมีคำบางคำซึ่งไม่มีความหมายเท่าไหร่ผสมเข้าไปในคำบรรยายนั้นด้วย
นี่คือเหตุผลที่พู่กันแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์เลือกจดแต่สาระสำคัญของการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ลงไปเท่านั้น
“ก็เป็นความจริงที่ว่าจะต้องมีคำที่ไม่ค่อยมีความหมายเท่าไหร่อยู่ในการบรรยายแบบทั่วไป แต่คุณลืมเรื่องนั้นไปหรือเปล่า?” ปรมาจารย์เหยาถามด้วยเสียงสั่นๆ
“เรื่องนั้น?” ปรมาจารย์ซ่งชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพลันนึกได้ เขาตัวแข็งราวกับท่อนไม้ขณะถามอย่างกะปลกกะเปลี้ย “ปรมาจารย์เหยากำลังพูดถึงความสามารถที่มีแต่ปรมาจารย์ระดับ 9 ดาวเท่านั้นที่จะทำได้, ถ้อยคำแห่งสติปัญญาใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว มีแต่ถ้อยคำแห่งสติปัญญาเท่านั้นที่สามารถทำให้เกิดไฟแห่งการถ่ายทอดลิขิตสวรรค์ขึ้นได้” ปรมาจารย์เหยาตอบ
ปรมาจารย์ซ่งอุทานออกมาอย่างแทบไม่เชื่อหู “แต่เขาเป็นแค่ปรมาจารย์ระดับ 7 ดาวนะ!”
เขาหันกลับไปมองพู่กันที่อยู่กลางอากาศและเห็นมันกำลังเขียนเร็วขึ้นๆ ด้วยความเร็วระดับนี้ การเคลื่อนไหวของมันรวดเร็วจนเห็นเป็นภาพติดตา ในเวลาเดียวกัน ถ้อยคำที่เรียงเป็นแถวนั้นก็กลืนกินพลังจิตวิญญาณที่เข้ามารวมกันอยู่ ดูเหมือนจะทลายทั้งโลกนี้ได้
“นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว! มันหยุดไม่ได้เลย!”
ปรมาจารย์ซ่งแทบปล่อยโฮออกมา รู้สึกราวกับได้รับความบอบช้ำเป็นหมื่นครั้ง
