บทที่ 780 พยายามอย่างสุดกำลังที่จะพินาศไปพร้อมกับเจ้า!
ทุกคน ณ ที่นั้นต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน!
กลอุบายอันใดกัน?
เยี่ยฉวนก็พูดไม่ออกเช่นกัน เหตุใดกระบี่เล่มนี้ถึงแสดงออกเช่นนี้? สภาพอารมณ์ของมันที่ดูเลวร้ายอย่างมาก!
ห่างออกไปนั้นยอดฝีมือทั้งแปดคนแห่งขั้นศักดิ์สิทธิ์มองหน้ากันและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรไปชั่วขณะ!
ทันใดนั้นเองที่หอคอยแห่งเรือนจำสั่นสะท้าน เหมือนจะมีการเคลื่อนไหวบางอย่างบนชั้นห้าเกิดขึ้น!
เมื่อรู้สึกถึงสิ่งนี้… เยี่ยฉวนดูเคร่งเครียดขึ้นมา คนที่อยู่บนชั้นห้าจะออกมาหรือไม่?
ในเวลานี้… กระบี่ที่กดเข้าไปที่แสกหน้าของชายหนุ่มกลายเป็นลำแสงแห่งกระบี่และหายวับไป พอปรากฏขึ้นอีกครั้งก็กลับมาอยู่บนยอดหอคอยแห่งเรือนจำ
ในเวลาเดียวกัน… ชั้นห้าพลันเงียบงันลงอย่างสมบูรณ์!
เยี่ยฉวน “…”
ห่างออกไป… ยอดฝีมือทั้งแปดคนในขั้นศักดิ์สิทธิ์ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก! เยี่ยฉวนกำลังทำอันใดอยู่?
เยี่ยฉวนสงบสติอารมณ์และมองไปที่คนทั้งแปด “จงเข้ามา! เรามาสู้กันต่อเถอะ!”
ทั้งแปดคนไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย!
พวกเขาไม่กล้าเปิดศึกโจมตี!
เยี่ยฉวนนั้นมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวมากเกินไป!
ในเวลานี้เยี่ยฉวนมองไปทางขวา… ขณะนี้เองที่สุนัขอสูรเริ่มถูกตรึงไว้!
แม้ว่าสุนัขอสูรจะแข็งแกร่งเพียงใด… ทว่าก็ตึงมือมากทีเดียวที่จะต่อสู้กับยอดฝีมือในขั้นศักดิ์สิทธิ์กว่าสิบคน แต่โชคดีที่ร่างกายนั้นแข็งแรง แม้จะถูกตรึงเอาไว้… ทว่าก็ไม่สามารถสังหารเจ้าสุนัขอสูรนั่นได้ในทันที!
หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไปจะเป็นการเสียเปรียบอย่างมากสำหรับสุนัขอสูร!
เยี่ยฉวนดูมืดมน… ชายหนุ่มรู้ว่าตนและสุนัขอสูรมิอาจเสียเวลาได้อีกต่อไป!
เพราะหารู้ไม่ว่ามีคนอยู่เบื้องหลังคนเหล่านี้กี่คนกันแน่!
เยี่ยฉวนมองขึ้นไปที่คนทั้งแปดที่อยู่ด้านหน้าเขา พลันกระบี่พลังชี่ปรากฏขึ้นในมือ ในพริบตานั้นเองกระบี่พลังชี่ก็หายไปทันที
ห่างไกลออกไป… คนทั้งแปดก็เริ่มโจมตีพร้อมกัน!
ตู้ม!
กระบี่พลังชี่ของเยี่ยฉวนแตกออกเป็นชิ้นๆ ในบัดดล!
เยี่ยฉวนนั้นหายตัวไปในทันใด บังเกิดเสียงร่ำร้องของกระบี่… ดังกึกก้องไปทั่วแผ่นฟ้า!
บุรุษยอดฝีมือทั้งแปดก็หายตัวลาลับไป ตอนนั้นเองที่ลำแสงแห่งกระบี่ปรากฏวาบขึ้นและแตกสลายไป……ในขณะเดียวกัน… เงาของร่างร่างหนึ่งถูกบังคับให้ล่าถอยอย่างรวดเร็วติดๆ กันไปเช่นกัน!
เยี่ยฉวนนั่นเอง!
หลังจากถอยห่างออกไปราวเก้าสิบจั้ง เยี่ยฉวนพลันพุ่งไปข้างหน้าด้วยกระบี่พลังชี่ในมือขวา จากนั้นกระบี่ชี่ได้ข้ามผ่านสุญญากาศไปอย่างว่องไวจนมาถึงตัวยอดฝีมือแห่งขั้นศักดิ์สิทธิ์! ทว่าครู่ต่อมา… กระบี่พลังชี่พลันแตกสลายไปในทันที!
ตู้ม!
ท้องฟ้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
ทันใดนั้นร่างมนุษย์ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเยี่ยฉวน… ชายหนุ่มกระทืบเท้าขวาเบาๆ……กระบี่พลังชี่ทั้งสิบปรากฏขึ้นรอบตัวเขา จากนั้นลำแสงแห่งกระบี่พุ่งเข้าใส่ทั้งจากแนวตั้งและแนวนอน บังเกิดเสียงที่ถูกเชือดเฉือน ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง!
ฟึบ!
ยอดฝีมือแห่งขั้นศักดิ์สิทธิ์ที่พุ่งเข้าหาถูกกระบี่พลังชี่เหล่านี้เฉือนเป็นชิ้นๆ อย่างรวดเร็ว! ทว่าอำนาจอันทรงพลังก็เข้ามาโจมตีเยี่ยฉวนจากหลายทางเช่นกัน!
เปรี้ยง!
เยี่ยฉวนถูกผลักให้ล่าถอยออกไปเก้าสิบจั้งในพริบตาเดียว!
ทันทีที่ชายหนุ่มหยุดลงนั้น… สายเลือดต่างหลั่งรินอยู่ตามมุมปาก!
แม้ชายหนุ่มจะสวมชุดเกราะเทพแห่งความมืด ทว่าไม่อาจต้านทานพลังเหล่านี้ได้อย่างเต็มพิกัด! ในตอนนี้เองที่มันเริ่มสร้างความปั่นป่วนภายในร่างเขา… จวนรู้สึกอึดอัด!
ยอดฝีมือแห่งขั้นศักดิ์สิทธิ์ไม่ให้โอกาสเยี่ยฉวนได้หยุดพัก จนชายหนุ่มถูกฟาดจนลอยลิ้วไป… คนอื่นๆ อีกเจ็ดคนต่างหายตัวไปพร้อมๆ กัน พลันสุญญากาศโดยรอบก็สั่นสะเทือนราวกับคลื่น!
จะน่ากลัวสักเพียงไรเมื่อมีชายฉกรรจ์เจ็ดคนร่วมมือกันรุมโจมตี?
สีหน้าของเยี่ยฉวนเปลี่ยนไปพร้อมกับกางมือขวาออกและกระบี่เซียนหลิงก็ปรากฏขึ้น… ชายหนุ่มจับกระบี่ไว้มั่นและพุ่งไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ!
ทันทีที่เขาเคลื่อนไหว สุญญากาศก็ถูกแยกออกทันที!
ในเวลาต่อมา… เยี่ยฉวนกลับบินออกไปในฉับพลัน!
ห่างออกไปกว่าเก้าสิบจั้ง ทันทีที่เยี่ยฉวนหยุด… อยู่ๆ ก็มีหอกยาวกดทับลงที่หน้าอก… ชายหนุ่มตัวสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงพลางถอยกลับอย่างรวดเร็ว! เมื่อถอยออกมาได้จึงถือกระบี่ไว้ในมือซ้ายพร้อมรวบนิ้วมือข้างขวาเข้าหากันแล้วพุ่งฟันไปข้างหน้า!
ฟึบ!
ศีรษะของยอดฝีมือแห่งขั้นศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ตรงหน้าหลุดกระเด็นออกไป! บัดนี้… เงาจำนวนมากปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เยี่ยฉวนเอียงศีรษะหลบหมัดที่รุนแรงพลันรู้สึกราวกับว่าร่างกายถูกกระแทกอย่างรุนแรง ชายหนุ่มถูกบังคับให้ล่าถอยอย่างรุนแรงอีกครั้ง! ในตอนนั้นเองที่ยอดฝีมือแห่งขั้นศักดิ์สิทธิ์ส่งหมัดเข้าที่ท้องของเขาอย่างจัง!
เปรี้ยง!
เยี่ยฉวนโก่งตัวและถอยออกไปกว่าเก้าสิบจั้ง!
ทันทีที่ชายหนุ่มหยุดนิ่ง… พลันรู้สึกถึงพลังมหาศาลจากหลายจุดมุ่งโจมตีเขาอีกครั้ง!
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นตรงมุมปากของเยี่ยฉวน ขณะกำลังจะเอาหอคอยแห่งเรือนจำออกมา จู่ๆ ลมปราณอันกล้าแกร่งก็ปรากฏขึ้น ในไม่ช้านั้นเอง… เหล่ายอดฝีมือที่อยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มนั้นถูกฟาดด้วยอุ้งเท้าปริศนา!
ตู้ม!
ยอดฝีมือทั้งหกคนในขั้นศักดิ์สิทธิ์ลอยกระเด็นออกไปไกล!
ด้านหน้าของเยี่ยฉวนมีสัตว์ร้าย……
มันคือผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสอง!
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองมองดูยอดฝีมือทั้งหกคนแห่งขั้นศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่เบื้องหน้านางอย่างเฉยเมย แววตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง!
ทันใดนั้น ยอดฝีมือทั้งหกคนถอยห่างออกไปกว่าเก้าสิบจั้ง และยืนสงบนิ่งไม่ไหวติง บัดนี้… ชายชราในชุดคลุมอันเรียบง่ายปรากฏตัวต่อหน้าผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองอย่างเงียบเชียบ……
ชายชราในชุดคลุมเรียบง่ายนี้มองดูผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองพร้อมพูดเบาๆ ว่า “เจ้าคงเป็นไพ่ใบสุดท้ายของเขาที่ซ่อนไว้ใช่หรือไม่?”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองไม่ตอบกลับ… นางหันไปมองเยี่ยฉวนที่ฉีกยิ้มอยู่ “ข้าไม่ได้เห็นเจ้ามานานแล้วสินะ!”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองกล่าวว่า “ทุกครั้งที่ข้าออกมา… เจ้าช่างน่าเวทนายิ่ง!”
เยี่ยฉวนยิ้มอย่างขมขื่น “ข้าก็ไม่ต้องการเป็นแบบนี้เช่นกันนั่นแหละ!”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองหันศีรษะมองไปรอบๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า “เจ้าจงไปเสีย!”
สีหน้าของเยี่ยฉวนเปลี่ยนไป “ชายชราผู้นี้แข็งแกร่งมากหรือ?”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองมองมาที่ชายหนุ่มอย่างเฉยเมย “มีผู้อื่นเร้นกายอยู่ในความมืด!”
เยี่ยฉวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ท่านไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้หรือ?”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองส่ายศีรษะไปมา “ผู้ที่อยู่บนชั้นห้ากำลังเล่นกล ไม่อยากให้ข้าช่วยเจ้า จึงได้แต่ลอบกีดกัน… ร่างที่แท้จริงของข้าขณะนี้ไม่สามารถออกมาได้!”
ชั้นห้างั้นเหรอ!
เยี่ยฉวนตัวแข็งทื่อแล้วพูดว่า “เหตุใดกัน! ข้าไม่ได้มีเรื่องอันใดกับเขาเสียหน่อยนี่!”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองมองเยี่ยฉวน “ผู้นั้นต้องการที่จะออกมา! หากต้องการที่จะออกมาแล้วนั้น……เขาต้องกำจัดเจ้าก่อนแน่!”
เยี่ยฉวน “…”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองเอ่ยเสียงเบา “เจ้าไปเสียก่อนเถอะ”
เยี่ยฉวนส่ายศีรษะ…
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองพูดด้วยเสียงต่ำ “เจ้าเอาชนะพวกเขาได้หรือไม่?”
เยี่ยฉวนเงียบงันไป……
ผู้เยี่ยมยุทธชั้นสองกล่าวว่า “มันไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเจ้าที่จะอยู่ อย่าใช้อารมณ์เป็นที่ตั้งสิ”
เยี่ยฉวนพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ท่านจะตกอยู่ในอันตราย… ใช่หรือไม่?”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองกล่าวว่า “หากผู้ที่อยู่บนชั้นห้าไม่เล่นกล…”
เมื่อพูดเช่นนี้พลางมองไปรอบๆ “นี่เป็นเพียงร่างอวตารของข้า… ร่างที่แท้จริงจะไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด จงไปเสีย!”
หลังจากนั้นจึงใช้อุ้งเท้าขวาตบผ่าอากาศไปทางเดียวกับเท้า
ตู้ม!
ทันใดนั้น จู่ๆ สุญญากาศก็สั่นสะเทือนขึ้น! ห่างไปไม่ไกลนัก… ยอดฝีมือในขั้นศักดิ์สิทธิ์ที่ปิดล้อมสุนัขอสูรอยู่นั้นก็ถูกบังคับให้ล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว!
ในเวลานี้… ชายชราที่อยู่ไม่ไกลที่กำลังจะเคลื่อนไหวอยู่นั้น… ปรากฏผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองที่มุ่งย้อนกลับไปหาพร้อมฟาดฝ่าเท้าลง!
ตู้ม!
ชายชราในชุดคลุมเรียบง่ายโดนโจมตีพลันถอยห่างออกไปกว่าเก้าสิบจั้ง!
ไม่มีผู้ใดเห็นว่าชายชราในชุดคลุมเรียบง่ายถูกโจมตีกลับ!
ชายชราในชุดคลุมเรียบง่ายมองไปที่ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสอง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “เจ้าไม่ใช่สัตว์อสูรของดินแดนจักรวาลดาวเว่ยหยางของเรา!”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองไม่ตอบแล้วหันไปมองเยี่ยฉวนและสุนัขอสูร “จงไปเสียเดี๋ยวนี้! หยุดเรื่องไร้สาระซะ! ถ้าเจ้าไม่ไป… ข้าจะไปเอง!”
เยี่ยฉวนเงียบงันไปครู่หนึ่ง “โปรดดูแลตัวเองด้วย!”
หลังจากนั้นร่างของเขาก็สั่นสะท้านและปรากฏกายบนหลังสุนัขอสูรทันที เจ้าสุนัขอสูรมองดูผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองแล้วหันหลังออกวิ่งไป
ในไม่ช้า… สุนัขอสูรและเยี่ยฉวนพลันหายตัวลับไปกับแผ่นฟ้าอันไร้ขอบเขต!
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองหันกลับมามองชายชราในชุดคลุมเรียบง่ายและคนอื่นๆ “จงเข้ามาพร้อมกันเสียเถิด!”
‘เปิดการโจมตีของเจ้าพร้อมกัน!’
ชายชราจ้องไปที่ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองและยิ้ม “อย่าไปสนใจ!”
หลังจากนั้นก็กระทืบเท้าขวาของตนเบาๆ ทันใดนั้นเองที่สุญญากาศรอบๆ ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองพลันแตกออกทีละชั้นๆ ทันที และรอยแตกของสุญญากาศจำนวนนับไม่ถ้วนต่างแยกออก… ในไม่ช้าก็ถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ กระนั้นผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองไม่เป็นอันตรายแต่อย่างใด! ในเวลาเดียวกัน สุญญากาศที่ฉีกขาดนั้นก็กลับมาเป็นปกติ…
เมื่อเห็นภาพนี้ ชายชราในชุดคลุมเรียบง่ายก็ขมวดคิ้ว “เจ้า…”
ในเวลานี้ ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองพลางหายตัวไปจากพื้นที่ ไม่ไกลนัก… สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปอย่างมากพร้อมส่งแรงกดไปข้างหน้าด้วยมือทั้งสองข้างแล้วพูดว่า “สรรพสิ่งทั้งหลาย… จงกลายเป็นเถ้าถ่าน!”
หลังจากนั้น ในฝ่ามือของเขาบังเกิดลูกเพลิงสองลูกพุ่งออกมา บัดนั้น… ทั่วทั้งท้องฟ้าก็ปรากฏฟองอากาศผุดขึ้นมาราวกับว่าน้ำแกงในหม้อที่กำลังเดือดปุดๆ อีกทั้งยอดฝีมือในขั้นศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่เบื้องหลังนั้นดูตกใจพลางถอยออกอย่างรวดเร็ว!
บัดนี้ เสียงคำรามอันเดือดดาลดังขึ้นกลางอากาศ เมื่อได้ยินเสียงคำรามนั่น… ยอดฝีมือในขั้นศักดิ์สิทธิ์ต่างเลือดทะลักหลั่งไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ดบนศีรษะและสิ้นชีพไปในท้ายที่สุด!
ในเวลาเดียวกัน เปลวเพลิงบนท้องฟ้าพลันหายไปหมดสิ้น! พร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่ถูกบังคับให้ถอยกลับอย่างไม่ลดละ… ซึ่งก็คือชายชราในชุดคลุมเรียบง่ายนั่นเอง!
ภายใต้การจ้องมองของเหล่ายอดฝีมือแห่งขั้นศักดิ์สิทธิ์ ชายชราถอยห่างออกไปราวเก้าสิบจั้งก่อนที่จะหยุด ทันทีที่หยุดลง… กะโหลกศีรษะของเขาโดนทุบด้วยอุ้งเท้านั้น!
ตู้ม!
ร่างของชายชราในชุดคลุมเรียบง่ายพลันระเบิดกระจายไปทันที! แม้แต่จิตวิญญาณเองก็ถูกทำลาย!
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองหันศีรษะและมองไปทางขวา… เงาเสมือนรวมตัวกันอยู่ที่นั่นอย่างเงียบๆ
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองกล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าจะยอมแสดงตัวหรือไม่?”
เงาเสมือนกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าเจ้าจะช่วยเขาได้จริงหรือ?”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองหรี่ตาลงเล็กน้อย “เจ้ายังมียอดฝีมือที่หนุนหลังคนอื่นอยู่”
เงาเสมือนกล่าวว่า “ข้าคาดว่าเจ้าคงจะเป็นไพ่ใบสุดท้ายที่ซ่อนไว้… อย่างไรก็ตามแต่ เจ้าเป็นผู้ช่วยเขาอย่างลับๆ ในโลกชิงฉางใช่หรือไม่?”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองมองดูเงาเสมือนและไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกไป
เงาเสมือนหันไปมองท้องฟ้าและกระซิบว่า “ตอนนี้พวกเขาน่าจะเคลื่อนไหวแล้วล่ะ”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองมองไปที่เงาเสมือน “เจ้าต้องการสมบัติล้ำค่านั่น ทว่าช่างน่าขันยิ่งนักที่เจ้าไม่รู้ว่ามันคืออันใด”
เงาเสมือนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “เจ้าพูดถูก เราไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด… แล้วมันเป็นอันใดเล่า?”
ผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นสองส่ายศีรษะ “เจ้าไม่รู้ตัวเลยสินะว่าตนเองกำลังรนหาที่ตายอยู่”
หลังจากนั้นนางก็เร่งรีบพุ่งออกไป
เงาเสมือนหายไปอย่างกะทันหัน… พลันเงาดำก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับแผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้า!
สุดขอบฟ้านั้น เยี่ยฉวนและสุนัขอสูรต่างหยุดชะงักกะทันหัน
ห่างไปไม่ไกลจากพวกเขานั้นมีชายวัยกลางคนอยู่
ชายวัยกลางคนยิ้ม “ข้ารอเจ้ามานานแล้ว……หึ หึ”
เยี่ยฉวนมองไปที่ชายวัยกลางคน “พี่ชาย เจ้าเอาชนะเขาได้หรือไม่?”
สุนัขอสูรมองชายวัยกลางคนแล้วส่ายศีรษะ “ขั้นพลังของชายผู้นี้อยู่เหนือขั้นศักดิ์สิทธิ์เสียอีก!”
เหนือขั้นศักดิ์สิทธิ์งั้นหรือ!
เยี่ยฉวนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านดูจะคาดหวังในตัวข้ามากเลยสินะ!”
ชายวัยกลางคนยิ้มและพูดว่า “ข้าเฝ้าดูเจ้ามานานแล้วล่ะ! พวกข้าไม่ได้โง่เขลานะที่จะส่งคนไร้ค่าเพื่อไปฝึกฝนเจ้า! ไม่ว่าเราจะไม่โจมตีเจ้าหรือเราจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อโจมตีเจ้าก็ตาม”
เยี่ยฉวนยิ้มและพูดว่า “เยี่ยมมาก……เยี่ยมจริงๆ!”
หลังจากนั้น ชายหนุ่มจึงกระโดดลงไปหาชายวัยกลางคน “พี่ชาย! ช่วยจัดการเรื่องของข้าหลังจากที่ข้าตายไปแล้วด้วย!”
หลังจากนั้น หอคอยเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของเขาอย่างเงียบๆ!
เยี่ยฉวนยังคงเผยรอยยิ้มบนใบหน้า ทว่ารอยยิ้มนั้นดูท่าจะดุร้ายอยู่ไม่เบา “ข้าจะทำให้ดีที่สุด! พยายามอย่างสุดกำลังที่จะพินาศไปพร้อมกับเจ้า!”
