“นายน้อย” คนชุดดำผู้หนึ่งมายังอิ้งฮวาเว่ย พูดกับหลานเฟิง

“ไม่มีคนตามมาใช่หรือไม่ จิ่วหลิวซับซ้อนจนเกินไป”

“ไม่มีขอรับ ล้วนจัดการหมดแล้ว ทางด้านตระกูลเยี่ยล้วนเตรียมพร้อมเสร็จแล้วขอรับ”

“เข้าใจแล้ว”

คนชุดดำจากไป หลานเฟิงมองดูหลานเยี่ยที่ยังคงหลับใหล นำแผนที่ในมือวางในอ้อมอก

“นายท่าน เตรียมพร้อมหมดแล้วขอรับ”

“เริ่มเถิด” คำพูดจบลง บริเวณด้านหน้าตระกูลเยี่ยก็เกิดเสียงดังต่างๆ นานาขึ้น

ไม่นาน สิ่งก่อสร้างแห่งหนึ่งก็ติดไฟ แสงไฟพุ่งอาบทั่วท้องฟ้า ส่องแสงสว่างแทนความมืดมิด ผู้คนจำนวนมากหลบหนีไม่ทัน ถูกไฟไหม้ได้รับบาดเจ็บ

เชียนเยี่ยซือชิวฉือเคลื่อนทัพทหารไปต่อสู้กับคนที่ก่อการกบฏในทันใด เพราะไม่มีการเตรียมพร้อมไว้ก่อน ฉะนั้นตอนแรกเริ่มจึงสูญเสียคนไปไม่น้อย แต่เมื่อรอจนกลุ่มจิ้งจอกราตรีปรากฏตัวขึ้น พวกเขาก็ไม่เหลือความเป็นไปได้ที่จะชนะอีก

พื้นที่หลายบริเวณที่ถูกกำหนดไว้โดนไฟเผาไปแล้ว คนในกองกำลังเก่าแอบซ่อนอยู่นานเช่นนี้ จากวันนี้ไปก็จบลงโดยสมบูรณ์แล้ว

ตอนที่กระแสพลังวิญญาณปลิวว่อนนั้น กองกำลังเก่าเตรียมพร้อมทำการจู่โจมครั้งสุดท้าย คนที่เหลืออยู่ของพวกเขามีไม่เยอะแล้ว การก่อกบฏครั้งนี้พวกเขาไม่มีแผนการที่จะมีชีวิตรอด สำหรับพวกเขาแล้วได้ช่วยหลานเยี่ยก็ถือว่าพอแล้ว

ตอนแรกบิดาของหลานเฟิงมีบุญคุณต่อพวกเขา พวกเขาเองก็ถือว่าตอบแทนบุญคุณแล้ว

กลางดึกวันนี้ ตระกูลเยี่ยเกิดเหตุวุ่นวาย สิ่งปลูกสร้างที่ถูกเผาไหม้มีไม่น้อยกว่าสิบแห่ง กองกำลังเก่าตระกูลเยี่ยที่ตามหลานเฟิงมาถูกกำจัดสลายไปทั้งกองกำลัง มีเพียงผู้เดียวที่หนีออกมาได้

เมื่อมาถึงจิ่วหลิว ได้ลอบพบกับหลานเฟิง ณ ที่เป็นความลับแห่งหนึ่ง มอบแผนที่ให้กับเขา แผนที่ฉบับก่อนหน้านั้นแม้จะชัดเจน แต่หากจะจู่โจมก็อาจจะหลงทิศหลงทางได้เพราะพื้นที่แวดล้อมที่ซับซ้อนวุ่นวาย

สิ่งปลูกสร้างที่ถูกเผาคืนนี้พอดีว่าเป็นบริเวณสะดุดตา เช่นนี้สามารถถือเป็นจุดสังเกต จะไม่มึนงงเช่นนั้นอีก

“นายท่าน นี่คือแผนที่ขอรับ” คนผู้นั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส ยังไม่ได้พูดประโยคที่สองก็ล้มลงไป เขาอดทนกลั้นลมหายใจเฮือกสุดท้ายมาพบหลานเฟิง

“เจ้าลำบากแล้ว” หลานเฟิงคลุมเสื้อตัวหนึ่งไว้บนร่างของเขา

รอบข้างปรากฏกลุ่มจิ้งจอกราตรีจำนวนหนึ่ง หลานเฟิงลงมือกำจัด เมื่อครู่ตอนที่สัมผัสกับคนที่มาส่งจดหมายนั้นหลานเฟิงพบว่าเขาถูกวางยา สิ่งที่โดนนั้นเป็นพิษเดียวกันกับที่ตนโดนตอนแรก ค่อยๆ สูญเสียพลังกระแสวิญญาณไปช้าๆ ไม่ต้องสู้ก็แพ้ ยาพิษชนิดนี้ช่างน่าวุ่นวายเสียจริง

เช้าวันรุ่งขึ้น รอจนหลานเยี่ยตื่นขึ้นมา เห็นว่าหลานเฟิงนอนกอดเขาอย่างมีความสุขจึงไม่ได้รบกวนเขา นอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ท้องร้องดังสองสามที หลานเยี่ยมองหลานเฟิง เตรียมจะลุกไปหาของกิน

คิดไม่ถึงว่าจะดิ้นหนีจากมือหลานเฟิงไม่ได้

“ตื่นแล้วทำไมไม่พูด” หลานเยี่ยพูดกับหลานเฟิง

“อย่าเพิ่งพูด อีกครู่หนึ่งเท่านั้น” หลานเยี่ยนอนลง หลานเฟิงนอนกอดเขาอยู่เช่นนั้น สงบนิ่งไปช่วงระยะเวลาหนึ่ง

“ภูมิประเทศตระกูลเยี่ยถูกมองจนปรุโปร่งแล้ว ภายในสามวัน จะต้องกำจัดให้แล้วเสร็จ”

“อืม” หลานเยี่ยตอบกลับ ย่อมต้องเป็นกลางดึกเมื่อวาน หลานเฟิงไปจัดการ ไม่ต้องสงสัย

“คิดจะทำเช่นไร”

“เตรียมกลับตระกูลหลาน จากนั้นก็โจมตีตระกูลเยี่ยเริ่มจากซีเชวีย จิ่วหลิว และราชสำนัก สามที่นี้”

“ดี”

“ยังมีอะไรอีกเล่า”

“หิวแล้ว อยากกินข้าว”

“ได้”

รอจนพวกเขากินข้าวเสร็จแล้ว หลานเยี่ยเขียนจดหมายให้ราชสำนักฉบับหนึ่ง ที่หลานเฟิงให้เขายังคงเป็นนกพิราบตัวนั้น ทำให้หลานเยี่ยมีความรู้สึกว่านกพิราบทั่วโลกล้วนตายไปหมดแล้ว

“ทหารพลังในจิ่วหลิวพวกเจ้าถือครองไว้หรือไม่” หลานเยี่ยถามหลานเฟิง

“สามารถ”

“ดี”

รอจนเรื่องราวในพื้นที่จิ่วหลิวถูกจัดการไปพอสมควรแล้ว หลานเยี่ยและหลานเฟิงก็กลับไปยังตระกูลหลาน