ตอนที่ 317 : นิทรรศการย้อนรำลึกจักรพรรดิโรซายล์
ณ พิพิธภัณฑ์แห่งชาติ อาคารหมายเลข 2 ถนนหลวงราชา เขตตะวันตก
แม้จะไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ แต่เมื่อไคลน์ไปถึง ผู้คนได้ต่อคิวหน้าพิพิธภัณฑ์ยาวเหยียดจนยากจะมองเห็นหัวแถว
อ้างอิงข้อมูลจากนิตยสารและหนังสือพิมพ์ กลุ่มชนชั้นกลางจะมีกิจกรรมสร้างความบันเทิงให้ตัวเองไม่มากนัก ถ้าไม่นับกิจกรรมใกล้ตัวอย่างการอ่านหนังสือพิมพ์ อ่านนิยาย ชมละครเวที ฟังโอเปร่า เล่นเทนนิส ตีสควอช เล่นไพ่ หรือจัดงานเลี้ยงฉลอง ก็จะเหลือวิธีสร้างความบันเทิงแค่สามตัวเลือก ประกอบด้วย เที่ยวชมสวนสาธารณะ หยุดยาวไปพักร้อนตากอากาศ และเข้าชมนิทรรศการ
ด้วยอิทธิพลของจักรพรรดิโรซายล์ วันหยุดยาวประจำปีได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงหลายปีหลัง จนกลายเป็นเหตุการณ์ปรกติของคนวัยทำงานไปแล้ว
จนกระทั่งเก้าโมงตรง ไคลน์ในชุดโค้ทกระดุมสองแถวยาวถึงเข่า สวมหมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูง ได้เวลาขยับขาเดินตามคนข้างหน้าเข้าไปในพิพิธภัณฑ์
ด้านในเป็นทางแยก ผู้เที่ยวชมจะต้องจับกลุ่มและเดินเข้าไปในเส้นทางแตกต่างกัน แต่ละกลุ่มจะมีวิทยากรเดินกำกับคอยให้คำแนะนำ
กลุ่มของไคลน์มีราวยี่สิบคน พวกเขากำลังเดินตามวิทยากรสาวสวยคนหนึ่ง และฟังเธอบรรยายเกี่ยวกับชีวประวัติของโรซายล์อย่างฉะฉาน
สำหรับชายหนุ่ม ข้อมูลเหล่านี้ล้วนไร้ประโยชน์ เนื่องจากมันเคยร่ำเรียนตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษาภาควิชาประวัติศาสตร์ ความเบื่อหน่ายทำให้ไคลน์ตัดสินใจใช้มือล้วงกระเป๋าสตางค์และปึกธนบัตร
ปัจจุบัน มันมีเงินสดสูงถึง เก้าร้อยห้าสิบสองปอนด์ กระเป๋าสตางค์ใบเล็กย่อมมิอาจกักเก็บได้ทั้งหมด จึงต้องนำธนบัตรส่วนเกินยัดไว้ตามช่องกระเป๋า แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด เพราะส่วนใหญ่จะถูกโยนไว้บนห้วงมิติเหนือสายหมอกเทา ไคลน์ไม่กล้าเก็บไว้ในบ้านซึ่งปราศจากคนเฝ้ายาม
ขณะเดินตามกลุ่ม ไคลน์ถูกพาตัวมายังห้องจัดแสดงแรก วิทยากรหญิงเริ่มอธิบายด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย! สิ่งเหล่านี้คือของใช้ในชีวิตประจำวันของจักรพรรดิโรซายล์ค่ะ! ตรงนั้นคือผ้าห่มกำมะหยี่ และนี่คือภาชนะทองคำแท้สำหรับดื่มไวน์โดยเฉพาะ! ทางนั้นคือโถส้วมของท่าน กล่าวกันว่าเป็นโถส้วมสมัยใหม่ชิ้นแรกของโลก”
…
แม้กระทั่งโถส้วมในชีวิตประจำวันก็ยังถูกนำมาจัดแสดง? ไคลน์เริ่มเห็นอกเห็นใจจักรพรรดิโรซายล์เล็กน้อย
พร้อมกันนั้น มันมองเข้าไปในผนังกระจก และได้พบโถส้วมทันสมัยแบบมีปุ่มกดน้ำ สร้างจากทองคำแท้บริสุทธิ์ ส่องแสงระยิบระยับจนยากจะเชื่อว่าใช้ขับถ่ายได้จริง ผิวทองคำสลักลวดลายวิจิตรงดงามหลายจุด
ฟุ่มเฟือยฉิบหาย…ไคลน์เลิกเห็นใจทันที
ถัดจากโถส้วมเป็นเสื้อผ้าในชีวิตประจำวันของจักรพรรดิโรซายล์ ประกอบด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวติดกระดุมข้อมือ เสื้อเชิ้ตปกร้อยจีบ และเสื้อผ้าทันสมัยอีกหลายชุด
วิทยากรหญิงบรรยายโดยไม่ปิดบังความชื่นชอบในรสนิยมเสื้อผ้าอินทิสของเธอ
ต่อจากห้องของใช้ในชีวิตประจำวัน คือห้องจัดแสดงเอกสารสำคัญ ซึ่งโรซายล์เคยเขียนไว้ขณะยังมีชีวิต ไม่ว่าจะเป็นประมวลกฎหมายแพ่งฉบับแรกของโลก รวมถึงเอกสารล้ำค่าทางประวัติศาสตร์อีกมาก
ทันใดนั้น วิทยากรสาวสวยชี้ไปทางตู้จัดแสดงใบหนึ่งและอธิบาย
เธอน่าจะลองหัดแต่งนิยายสักเรื่องนะ…
มุมปากไคลน์เริ่มสั่นระริก มันเพ่งสายตาต้องมองสมุดบันทึกซึ่งกำลังถูกเปิดค้างไว้ภายในตู้จัดแสดง เนื้อหาถูกเขียนไว้ด้วยภาษาจีนกลางอันคุ้นเคย
“นี่คือตัวอย่างสมุดจดบันทึกของจักรพรรดิโรซายล์สมัยยังมีชีวิต ถูกเขียนด้วยอักษรพิเศษซึ่งเขาประดิษฐ์ขึ้นเอง มีความซับซ้อนสูงจนยังไม่ถูกถอดรหัสแม้ในปัจจุบัน เหล่านักประวัติศาสตร์และนักโบราณคดีต่างเชื่อว่า เนื้อหาภายในสมุดบันทึกจะต้องเต็มไปด้วยความลับของจักรพรรดิโรซายล์ซึ่งมีเพียงน้อยคนบนโลกจะได้ทราบ ในฐานะผู้หลงใหลเรื่องราวโรแมนติกหวานแหวว ดิฉันมีข้อสันนิษฐานว่า อักษรลึกลับเหล่านี้ อาจเกิดจากความร่วมมือกันของจักรพรรดิโรซายล์กับคนรัก และมีเพียงเขาสองคนสามารถอ่านได้ ด้วยอักษรเช่นนี้ การเขียนจดหมายถึงกันและกันก็จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้ความหมายอีกต่อไป เรียกได้ว่า เป็นการเอาชนะความรักต้องห้ามของชายหญิงด้วยวิถีของผู้มีปัญญาค่ะ! 6 มีนาคม บ้าจริง! เราเกือบท้องเสียเพราะกินอาหารของโลกนี้เข้าไป!”
“17 มีนาคม หญิงสาวชาวอินทิสปล่อยตัวขนาดนี้เชียวหรือ เรากำลังจีบหล่อน หรือหล่อนกำลังจีบเรากันแน่? น่าประหลาดฉิบ!”
“22 มีนาคม ถึงเวลาต้องเลือกศาสนาแล้ว ฝั่งหนึ่งเป็นโบสถ์สุริยันเจิดจรัส ส่วนอีกฝั่งคือโบสถ์ช่างฝีมือ เราเลือกแบบไม่ต้องคิดนาน เทพแห่งช่างฝีมือจงเจริญ! แล้วสักวัน เราจะเปลี่ยนชื่อศาสนาเป็นโบสถ์แห่งเครื่องจักร!”
เนื้อหาเกี่ยวกับความรักจริงด้วย…เป็นความรักอันดูดดื่มระหว่างจักรพรรดิโรซายล์กับอาการท้องผูก…คงถูกเขียนขึ้นสมัยหมอนั่นเพิ่งถูกส่งข้ามโลกได้ไม่นาน ไม่มีมูลค่าสำหรับเราสักนิด แถมลายมือก็ห่วยแตกสิ้นดี…
ไคลน์ส่ายศีรษะผิดหวังและเบือนหน้าไปทางอื่น
น่าเสียดาย ไดอารีเล่มดังกล่าว อ่านได้แค่หน้าคู่ตรงกลางเท่านั้น ไม่สามารถพลิกอ่านหน้าอื่นได้ เพราะสมุดตั้งอยู่หลังผนังกระจกใส
หืม พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ถูกรักษาความปลอดภัยระดับใดกันนะ จะเกิดอะไรขึ้น หากเราลอบเข้าไปเปิดอ่านเนื้อหาด้านใน…
ไคลน์มองไปรอบตัวหนึ่งหน และได้พบพนักงานรักษาความปลอดภัยแค่ไม่กี่คน
คงเป็นผู้วิเศษของโบสถ์จักรกลไอน้ำ…ชายหนุ่มพึมพำพร้อมกับเดินตามวิทยากรหญิงไปยังห้องจัดแสดงถัดไป
ชื่อห้องว่า โรซายล์ผู้อ่อนโยน
“ทางนี้เป็นจดหมายรักฉบับแรกของจักรพรรดิโรซายล์ค่ะ ส่วนทางนี้เป็นบทกลอนแรกของเขาซึ่งโด่งดังไปทั่วโลก แสดงให้เห็นถึงความปรีชาสามารถตั้งแต่ยังเยาว์วัย กลอนมีชื่อว่า ‘เมื่อเธอเริ่มแก่*’” วิทยากรสาวสวยจ้องมองแผ่นกระดาษในตู้จัดแสดงด้วยดวงตาส่องประกาย
(*When You Are Old ประพันธ์โดย WILLIAM BUTLER YEATS)
ไร้ยางอายสิ้นดี! มิสเตอร์ยีตส์ในโลงศพคงนอนหลับไม่เป็นสุขแน่! ไคลน์พึมพำพร้อมกับส่ายหัวเหนื่อยหน่าย
“ทางด้านนี้คือกำไลข้อมือ อีกหนึ่งผลงานชิ้นของจักรพรรดิโรซายล์ และทางนี้คือต้นฉบับนิยายเรื่องแรกของท่าน…” วิทยากรคนเดิมยังคงเล่าประวัติด้วยน้ำเสียงเทิดทูนเสียเต็มประดา
“…” ไคลน์พยายามไม่เปลี่ยนสีหน้า
แน่นอน มันย่อมทราบว่าจักรพรรดิโรซายล์คือผู้วิเศษเส้นทางนักปราชญ์ และเส้นทางดังกล่าวมีโอสถชื่อ ‘ช่างฝีมือ’ อยู่ด้วย ชายหนุ่มจึงมั่นใจว่า ฝืมือทางด้านช่างไม่ได้มาจากพรสวรรค์ แต่เป็นเพราะพลังพิเศษโอสถ
“นี่คือหนังสือแบบเรียนพื้นฐานสำหรับเด็กเล็ก ช่วยให้เหล่าเด็กเล็กทำความเข้าใจบทเรียนได้ง่ายขึ้น ท่านจักรพรรดิโรซายล์มีปัญญาหลักแหลม ได้นำภาพวาดสอดแทรกไว้ตามเนื้อหาอย่างเหมาะสม ส่วนทางด้านนี้คือเกมสำหรับลูกหลานของท่านเอง คล้ายกับเกมหมากรุกของอินทิส แต่กลับไม่ได้รับความนิยมในอินทิสมากนัก และทางนี้คือของเล่นประเภทตัวต่อสำหรับเด็กเล็ก…” วิทยากรสาวบรรยายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน
นี่มันหมากรุกจีน…และนั่นก็ตัวต่อเลโก้! ขอให้เอ็งโดนฟ้องจนล้มละลาย!
ไคลน์ทำได้เพียงกักเก็บอารมณ์เกรี้ยวกราดเอาไว้ในใจ
ทันใดนั้น สายตาของมันบังเอิญเหลือบเห็นหญิงสาวสูงราว 1.7 เมตร กำลังยืนจ้องอยู่หน้าตู้จัดแสดงอย่างไม่ละสายตา
เส้นผมสีน้ำตาลแดงยาวถึงเอว รูปร่างสมส่วนจนน่าเหลือเชื่อ ไม่ผอมหรืออ้วนจนเกินไป
เธอสวมเดรสลูกไม้ มอบบรรยากาศคล้ายเด็กสาววัยใส แต่เหนือศีรษะกลับสวมหมวกใบเล็กตกยุค ห้อยตาข่ายสีดำแผ่นบางช่วยปกปิดใบหน้าแท้จริง
หญิงสาวปริศนาเอาแต่จ้องมองสิ่งของในตู้จัดแสดงเป็นเวลานานโดยไม่ขยับร่างกาย
แม้ว่าไคลน์และกลุ่มจะเดินตามวิทยากรเข้าไปในห้องจัดแสดงอื่นแล้ว แต่เธอยังคงยืนนิ่งในจุดเดิมราวกับมีรากงอกปักลงไปในดิน
หลังจากผ่านโถงจัดแสดงอีกหลายห้อง วิทยากรคนสวยชี้นิ้วไปข้างหน้าและอธิบาย
“ห้องถัดไป เป็นการนำห้องอ่านหนังสือจริงของจักรพรรดิโรซายล์ มาแสดงให้ทุกคนได้รับชมอย่างใกล้ชิด! แน่นอนว่า เป็นแค่บางส่วนเท่านั้น”
ขณะเธอเล่า ไคลน์และกลุ่มเดินเข้าไปในห้องตรงหน้าซึ่งเปิดประตูรออยู่
มองผิวเผินเหมือนกับหอสมุด ชั้นหนังสือขนาดใหญ่วางเรียงรายซ้อนกัน สูงประมาณตึกสองชั้น ระหว่างพื้นและชั้นสองมีบันไดหลายจุดพาดขึ้นไป ราวกับสวนหนังสือสามมิติก็มิปาน
“ดิฉันอยากให้พวกท่านจินตนาการภาพตามนะคะ เจ้าของห้องหนังสือแห่งนี้กำลังปืนบันไดขึ้นไปหยิบหนังสือเล่มโปรดของตนจากชั้นบน เพื่อนำลงมาอ่านอย่างมีความสุขบนโต๊ะหนังสือ…” วิทยากรอธิบายจนเห็นภาพ
ไม่มีทาง! คนอย่างโรซายล์คงสั่งให้สาวใช้ปืนขึ้นไปหยิบแทน…ไคลน์ปฏิเสธเสียงแข็ง
ท่ามกลางชั้นหนังสือจำนวนมากกวางเรียงราย ใจกลางห้องมีโต๊ะอ่านหนังสือ เก้าอี้ เชิงเทียนทองเหลือง และอุปกรณ์ตกแต่งชนิดอื่น ทั้งหมดถูกกีดกันด้วยกระจกใส ผู้เข้าชมไม่สามารถเดินเข้าไปใช้มือสัมผัสได้ตามใจชอบ
ไคลน์เหลือบเห็นเอกสารแผ่นสีเหลืองปึกหนาวางบนโต๊ะอ่านหนังสือ
น่าเสียดาย เอกสารถูกวางซ้อนกันเป็นระเบียบ จึงอ่านได้เพียงแผ่นบนสุดเท่านั้น
เนื้อหาบนแผ่นกระดาษดังกล่าวประกอบด้วยภาพวัตถุทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พร้อมกับคำอธิบายเขียนไว้ว่า
“เครื่องโทรเลขขนาดพกพา ผู้ใช้งานอุปกรณ์ชนิดนี้ สามารถสื่อสารระหว่างผู้ใช้งานด้วยกันเองได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านตัวกลาง เงื่อนไขการใช้งานก็คือ ตำแหน่งระหว่างสองบุคคลต้องเหมาะสม และต้องกระทำในสภาพท้องฟ้าเปิดโล่ง ไม่มีสิ่งกีดขวาง สัญญาณถูกรับส่งได้อย่างชัดเจน”
…
จักรพรรดิ คุณยังไม่ยอมแพ้เรื่องโทรศัพท์มือถืออีกหรือ…ไคลน์นำมือก่ายหน้าผาก
พร้อมกันนั้น วิทยากรสาวเริ่มอธิบายข้อมูลของเอกสารพิมพ์เขียว
“…นี่คือบันทึกแนวคิดในการสิ่งประดิษฐ์อันยิ่งใหญ่ของจักรพรรดิโรซายล์ ถึงแม้ว่าสมัยนั้นจะมิอาจสร้างให้เป็นจริงขึ้นมาได้ แต่สิ่งนี้คือหลักฐานยืนยันความปรีชาสามารถของท่าน มนุษยชาติพัฒนาอย่างก้าวกระโดดเพราะปัญญาอันเป็นเลิศของท่าน!”
ไคลน์ไม่แยแสถ้อยคำสรรเสริญเยินยอชวนอาเจียนของหล่อน เพียงกำลังเพ่งมองบางสิ่งอย่างตั้งใจ
สิ่งนั้นคือแผ่นคั่นหนังสือ มันถูกสอดไว้ระหว่างหนังสือปกหนาเล่มหนึ่งบนโต๊ะ
ส่วนยื่นของแผ่นคั่นหนังสือ ซึ่งถูกเผยออกมาไม่มากนัก เป็นภาพวาดไก่เขี่ยคล้ายกับฝีมือของเด็กเล็กขีดเขียนเล่น
จักรพรรดิโรซายล์วาดรูปห่วยแตกสิ้นดี…
ขณะไคลน์กำลังเย้ยหยันรุ่นพี่ สมองของมันเริ่มตระหนักถึงบางสิ่งอย่างกะทันหัน…
จักรพรรดิโรซายล์เคยเขียนไว้ในไดอารีว่า มันได้ซ่อนหนึ่งใน ‘ไพ่เย้ยเทพ’ ด้วยการจำแลงเป็นแผ่นคั่นหนังสือแสนธรรมดา และสอดไว้ในหนังสือบางเล่ม!
จะใช่เล่มนี้ไหม…?
ไคลน์รีบเพ่งมองอย่างตั้งใจด้วยเนตรวิญญาณ แต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติ
จริงสิ โรซายล์ยังบอกไว้ว่า ไพ่เย้ยเทพถูกผนึกโดยสมบูรณ์ ไม่มีทางตรวจสอบพบด้วยวิธีทำนายและพลังจำพวกเนตร ภายใต้สถานการณ์ปรกติ มันจะเป็นเพียงแผ่นคั่นหนังสือแสนธรรมดา…สมเหตุสมผล หากพบได้ง่ายเช่นนั้นจริง โบสถ์จักรกลไอน้ำไม่มีทางปล่อยให้เล็ดลอดมาถึงปัจจุบันแน่…
ไคลน์พยายามสำรวจหนังสือเล่มอื่น และพบว่ายังมีอีกหลายเล่ม มีแผ่นคั่นหนังสือสอดไว้กึ่งกลาง โดยแต่ละแผ่นจะมีรูปทรงและลวดลายไม่เหมือนกัน
ชายหนุ่มก้มหน้านึกตรึกตรอง ก่อนจะใช้พลังตัวตลกควบคุมกล้ามเนื้อใบหน้า เพื่อส่งเสียงซักถามอย่างเป็นธรรมชาติ
“จักรพรรดิโรซายล์เคยอ่านหนังสือพวกนี้จริงหรือครับ…? เอ่อ ผมหมายถึง หนังสือทั้งหมดเป็นฉบับจริงหรือฉบับคัดลอก”
วิทยาการสาวพยักหน้าหนักแน่น
“ใช่ค่ะ หนังทั้งหมดคือฉบับจริง และเคยถูกอ่านโดยจักรพรรดิโรซายล์ในอดีต ไม่จำกัดเฉพาะหนังสือ แต่ยังรวมถึงต้นแบบพิมพ์เขียว เชิงเทียน ขวดหมึก…แต่ก็มีหลายสิ่งถูกทำลายเนื่องจากสงครามและความขัดแย้ง”
ไคลน์ผงกศีรษะรับ และหันกลับไปมองในห้องอ่านหนังสือต่อ
โรซายล์เคยเขียนไว้ในไดอารีว่า มันจะซ่อนไพ่เย้ยเทพไว้กับหนังสือมูลค่าสูง เพราะคงไม่มีใครคาดคิดว่า สิ่งของมูลค่ามหาศาลอย่างแท้จริง คือแผ่นคั่นหนังสือแสนธรรมดา มิใช่ตัวเล่มหนังสือ…ถ้าอย่างนั้น หนังสือเล่มใดมีมูลค่าสูงบ้าง?
ขณะทบทวนเนื้อหาในไดอารี ชายหนุ่มกวาดสายตามองรอบห้องและตัดความเป็นไปได้ออกทีละข้อ
‘ยุคสมัยอันรุ่งโรจน์’ ไม่น่าใช่…
‘ประวัติศาสตร์อาณาจักรอินทิส’ ก็ไม่น่าใช่เช่นกัน…
‘ภูมิศาสตร์ทวีปเหนือ’ อาจเป็นเล่มนี้ก็ได้ แต่ความรู้สึกของเราบอกว่าไม่ใช่…
‘วิวัฒนาการของจักกรไลน้ำ’ ก็เหมือนกับเล่มก่อนหน้า…
หลังจากสำรวจหนังสือทุกเล่ม ไคลน์หันกลับไปมองปึกเอกสารพิมพ์เขียวในตอนแรก
สิ่งประดิษฐ์เหล่านี้ล้วนได้รับแรงบันดาลใจจากข้าวของเครื่องใช้บนโลกเก่า โรซายล์ต้องการสร้างพวกมันให้เป็นจริง แต่ไม่สำเร็จเพราะติดข้อจำกัดด้านเทคโนโลยี
กองปึกเอกสารมีแผ่นคั่นเช่นกัน และบนแผ่นคั่นดังกล่าว คือภาพเหมือนของจักรพรรดิโรซายล์ในชุดราชวงศ์
………………….
