บทที่ 656 ข้าไม่อยากได้! (ต้น)
ไม่นานต่อมาเยี่ยฉวน ชายชราสวมชุดดำและเฟิงจิ้งได้มาถึงยังยอดเขา และบนยอดเขาเป็นสถานที่ตั้งของคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งเบื้องหน้าประตูทางเข้าของคฤหาสน์มีอนุสาวรีย์ของชายวัยกลางคน โดยความสูงของอนุสาวรีย์มากกว่าสิบจั้งเห็นจะได้
นี่คืออนุสาวรีย์ของมู่เต๋าอี้!
บุคคลผู้เป็นตำนานแห่งดินแดนจักรวาลดาวเว่ยหยาง!
และคฤหาสน์นี้คือหอโถงเต๋าอี้
เยี่ยฉวนถูกพาเข้าไปในหอโถง ณ ที่นั้นมีคนนั่งอยู่ก่อนแล้วจำนวนหกคนเป็นชายชราสาม ชายวัยกลางคนสองและสตรีหน้าตาสวยงามหนึ่งคน!
หัวหน้าผู้อาวุโสก็เป็นหนึ่งในนั้น!
เมื่อเห็นเยี่ยฉวน ทุกคนหันมามองตาเดียว
หัวหน้าผู้อาวุโสเอ่ยกับชายหนุ่มก่อนว่า “เจ้ารู้หรือยังว่ารองอาจารย์ใหญ่หวังและมู่เหลี่ยนตายแล้ว?”
คนถูกถามชะงักก่อนจะพยักหน้า “ผู้อาวุโสเฟิงบอกข้าเมื่อครู่นี้เองขอรับ!”
พูดแล้วมุมปากบิดยกขึ้นเล็กน้อย “หัวหน้าผู้อาวุโส ท่านคงไม่คิดว่าข้าเป็นคนทำหรอกนะขอรับ?”
อีกฝ่ายนิ่งไม่ตอบ ได้แต่มองคนตรงหน้าเฉยอยู่
ขณะนั้นเยี่ยฉวนยิ้มจืดเจื่อนและกำลังจะพูดออกไป ทว่าหัวหน้าผู้อาวุโสเอ่ยขึ้นก่อนว่า “เขาถูกฆ่าตายในคุกมืดและเจ้าก็ไม่สามารถเข้าไปสังหารคนในนั้นโดยไม่ทิ้งร่องรอยได้ พวกเราเรียกเจ้ามาเพื่อสอบถามเกี่ยวกับสมบัติล้ำค่าชั้นยอดนั่น!”
เมื่อได้ยินคนตรงหน้ากล่าวเช่นนั้น พลันชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจและระมัดระวังตัวขึ้นมาทันที!
เสียงของชายชราหัวหน้าผู้อาวุโสพูดต่อไปอีกว่า “ข้าคิดว่าคนที่สังหารเขาก็เพื่อสมบัติล้ำค่าชั้นยอด พวกเราจึงอยากถามเจ้าให้แน่ชัดว่า หวังเชี่ยนหยาชิงสมบัติล้ำค่าชั้นยอดไปจากเจ้าจริงหรือ?”
เยี่ยฉวนตอบเสียงเร็ว “จริงขอรับ วันนั้นรองอาจารย์ใหญ่บอกให้ข้าตามเขาเข้าไปในป่าทึบ จากนั้นทั้งสองคนก็ข่มขู่โดยบอกว่าถ้าข้าไม่ยอมมอบสมบัติล้ำค่าให้แก่เขา พวกเขาจะฆ่าข้าเสีย! ข้ารู้ว่าไม่มีทางสู้สองคนนั้นได้ ทำอย่างไรได้เล่า ข้าจึงจำต้องยกสมบัติล้ำค่าชั้นยอดให้เขาไป ทว่าไม่นึกไม่ฝันพวกเขาก็ยังต้องการสังหารข้าอยู่ดีขอรับ!”
ขณะเดียวกันหัวหน้าผู้อาวุโสจ้องคนพูดอย่างไม่ให้คลาดสายตา “เจ้าส่งสมบัติล้ำค่าให้คนอื่นไปง่ายๆ ได้อย่างไร?”
ชายหนุ่มเหยียดมุมปากยิ้มเฝื่อน “แม้ว่าสมบัติล้ำค่าชั้นยอดจะเลิศเลอปานใด ชีวิตข้าย่อมสำคัญที่สุดมิใช่หรือขอรับ?”
ชายชราหัวหน้าผู้อาวุโสมองเยี่ยฉวนนิ่งเป็นเนิ่นนาน ราวกับว่าจะมองทะลุเข้าไปในใจของอีกฝ่ายได้กระนั้น!
เมื่อนั้นเยี่ยฉวนสั่นศีรษะพลางถอนใจเฮือก “เดิมทีข้าอยากเข้าเป็นศิษย์เต๋าอี้เพื่อปกป้องตัวเอง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าแม้แต่ที่นี่ก็ไม่ปลอดภัย…”
พลันชายชราสวมผ้าคุลมสีเทาซึ่งยืนเบื้องหน้าเยื้องไปทางด้านขวามือตั้งคำถามมาทันที “เหตุใดสมบัติล้ำค่าชั้นยอดจึงมาอยู่ที่เจ้า?”
ชายหนุ่มหันไปตอบคนสวมชุดเทาตรงๆ ว่า “ข้าได้มาโดยความบังเอิญ ทว่าตัวเองไม่เคยรู้มาก่อนว่านั่นคือสิ่งล้ำค่าอันดับหนึ่งของทำเนียบขุมทรัพย์จักรดาราขอรับ”
ชายชราสวมชุดเทาฟังแล้วถามกลับเสียงเร็ว “เจ้ารู้ไหมว่ามันคืออะไร?”
คนถูกถามเม้มปาก สีหน้าลังเลเหมือนไม่แน่ใจที่จะตอบหากต่อมาจึงพูดออกไปว่า “ของนั้นมีสีดำ ส่วนมีอะไรอยู่ข้างในข้าเองสุดปัญญาที่จะรู้ได้ขอรับ”
ชายชราคนเดิมจ้องหน้าเยี่ยฉวนเขม็งขณะพูดว่า “เจ้ามาจากโลกชิงฉางเท่าที่ข้ารู้ สำนักผู้ตรวจการเขตแดนในโลกชิงฉางล่มสลายแล้วและคนที่ทำเช่นนี้เห็นว่าเป็นสตรีลึกลับ คนผู้นี้ปรากฏตัวบนโลกชิงฉางน่าจะมาเพื่อสมบัติล้ำค่า ทว่าเหตุใดนางจึงไม่ชิงมาจากเจ้าเสีย?”
ชายหนุ่มแสยะมุมปาก ขณะตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังออกว่าคนรู้สึกขมขื่นในใจยิ่งนัก “นางเป็นแค่ร่างอวตาร… และในตอนนั้นนางและองค์เหนือหัวแห่งสำนักผู้ตรวจการเขตแดนต่างสูญเสียพลังไปมากด้วยกันทั้งสองฝ่าย…แต่นางบอกกับข้าว่าวันหนึ่งจะตามหาข้าให้พบจากนั้นจะมาชิงเอาไปขอรับ”
ชายชราสวมชุดเทามองคนพูดและถามอีกว่า “การที่เจ้ามาเข้าสถานศึกษาเต๋าอี้ ความจริงแล้วใช้เป็นที่หลบภัยสินะ?”
เยี่ยฉวนพยักหน้า “ข้างนอกมีคนไล่ล่าข้ามากมายหลายคนข้าจึงไม่กล้าใช้ชีวิตอย่างเปิดเผย ดังนั้นจึงต้องหาสถานที่ปลอดภัยไว้พักอาศัย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าที่นี่…”
เมื่อพูดถึงตอนนี้ชายหนุ่มหยุดกะทันหัน
ภายในหอโถงทุกคนหันไปมองหน้ากัน
ในตอนนั้นหัวหน้าผู้อาวุโสพลันพูดขึ้นว่า “เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าของล้ำค่านั้นไม่ได้อยู่กับเจ้า พวกเราต้องดูวงแหวนสัมภาระของเจ้าสักหน่อย ขัดข้องหรือไม่?”
ทุกคนมองไปที่เยี่ยฉวน ชายหนุ่มแสดงสีหน้าลังเล “ข้า…ข้าเก็บของล้ำค่าไว้หลายอย่าง”
หัวหน้าผู้อาวุโสบอกเบาๆ ว่า “สบายใจเถอะ เราจะไม่ยุ่งกับของล้ำค่าอื่นๆ ของเจ้า”
ชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่นิดหนึ่งจากนั้นก็ถอดวงแหวนสัมภาระออกจากนิ้วก่อนดีดออกไปเบาๆ พลันวงแหวนนั้นได้ทะยานไปอยู่เบื้องหน้าชายชราคนพูด
หัวหน้าผู้อาวุโสเพ่งสายตามองวงแหวนสัมภาระที่ปรากฏตรงหน้า ภายในวงแหวนสัมภาระมีของล้ำค่าขั้นสวรรค์และเพชรน้ำค้างสีม่วงจำนวนหนึ่ง รวมแล้วไม่ได้มากมายนักถ้านับดูกันจริงๆ มีอยู่ไม่เกินหนึ่งพันชิ้นเท่านั้น
ขณะที่คนอื่นๆ ต่างพากันใช้พลังจิตตรวจตราส่องเข้าไปในวงแหวนสัมภาระของเยี่ยฉวน
ชั่วครู่ต่อมาหัวหน้าผู้อาวุโสส่งคืนวงแหวนสัมภาระให้แก่เยี่ยฉวนพร้อมกับบอกฝ่ายนั้นว่า “เอาล่ะ เจ้าไปได้แล้ว!”
เยี่ยฉวนค้อมกายลงเล็กน้อยแสดงคารวะทุกคนจากนั้นก็หันหลังเดินกลับไป
ในหอโถงแห่งเดิม ชายชราหัวหน้าผู้อาวุโสเอ่ยถามคนที่อยู่ด้วยกัน “พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร?”
ชายชราสวมผ้าคลุมสีเทาตอบทันที “คำพูดของคนผู้นี้มีความจริงครึ่งหนึ่งและความเท็จครึ่งหนึ่ง ยากจะเชื่อได้ทั้งหมด!”
หัวหน้าผู้อาวุโสพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะถามว่า “เขาบอกว่าสมบัติล้ำค่าถูกหวังเชี่ยหยาชิงไป เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ?”
คนสวมผ้าคลุมเทามีสีหน้าลังเลเล็กน้อย จากนั้นเขาส่ายหน้าพร้อมพูดอย่างมั่นใจว่า “คนผู้นี้ไม่มีทางยอมมอบสมบัติล้ำค่าชั้นยอดให้ใครง่ายๆ เพราะฉะนั้นข้าคิดว่าสมบัติล้ำค่าชั้นยอดจะต้องยังอยู่กับเขา”
ขณะเอ่ยถึงตอนนี้พลันได้หันไปทางหัวหน้าผู้อาวุโส “ไม่ว่าจะอยู่ที่เขาหรือไม่เรื่องนี้ได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งสถานศึกษาแล้ว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น คนในโลกจะคิดว่าสถานศึกษาเต๋าอี้เป็นคนสังหารเขาเพื่อชิงสมบัติล้ำค่า ถึงตอนนั้นชื่อเสียงของสถานศึกษาเต๋าอี้ที่มีมานานนับพันปีมีอันพังพินาศย่อยยับ!”
จากนั้นคนซึ่งนั่งอยู่ถัดไปเป็นสตรีหน้าตาสะสวยพยักหน้าทำนองเห็นด้วยกับผู้พูด “ศิษย์พี่ลิ่วหัวพูดถูกต้องมากทีเดียว ตอนนี้เขาเป็นศิษย์คนหนึ่งของเต๋าอี้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นในสถานศึกษา ชื่อเสียงของสถานศึกษาเต๋าอี้ในดินแดนจักรวาลดาวเว่ยหยางมีหวังป่นปี้แน่!”
ชายชราผู้มีนามว่าลิ่วหัวผงกศีรษะ “พวกเราไม่เพียงจะยอมให้เกิดเหตุร้ายขึ้นกับคนผู้นั้นไม่ได้แล้ว ทว่าจะต้องปกป้องเขาให้ถึงที่สุด ด้วยใครก็ตามที่กำลังตามหาสมบัติล้ำค่าชั้นยอดย่อมไม่มีทางเลิกล้มไปง่ายๆ มิหนำซ้ำเราจะต้องทำการชันสูตรหาสาเหตุการตายของหวังเชี่ยนหยาและมู่เหลี่ยนด้วยความระมัดระวังด้วย”
หัวหน้าผู้อาวุโสนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ จึงเอ่ยเบาๆ เป็นเชิงสำทับว่า “ไม่ว่าของสิ่งนั้นจะอยู่ที่เขาหรือไม่ เขาก็เป็นปัญหาหนักของพวกเรา คนที่ต้องการสมบัติล้ำค่าชั้นยอดจะแห่กันมาที่นี่สถานศึกษาเต๋าอี้ เมื่อถึงตอนนั้น……”
“ไล่ออกจากสถานศึกษาเลยเป็นอย่างไร?”
