“จับไป” อวี่มั่วออกคำสั่ง ทันใดนั้นมีคนจำนวนหนึ่งถูกองครักษ์จับไป หลายคนในนั้นเห็นชัดว่ามีพลังกระแสวิญญาณ เป็นคนตระกูลเยี่ย คิดจะขับพลังออกมาต่อต้าน แต่กลับไม่เกิดผล

“ไม่สามารถใช้พลังกระแสวิญญาณได้ใช่หรือไม่” อวี่มั่วพูดออกมาเรียบๆ หนึ่งประโยค ทำให้สีหน้าของคนเหล่านั้นเปลี่ยนไปในทันใด

“ตอนที่พวกเจ้าเข้าว่าราชกิจ รู้สึกความผิดปกติบ้างหรือไม่ ในราชสำนักนี้ถูกปกคลุมไปด้วยยา ทำให้พลังกระแสวิญญาณของพวกเจ้าถูกควบคุม ไม่สามารถกระทำการขัดขืนได้อีก”

หลายคนถือเป็นพวกจงรักภักดีไม่ยินยอม แต่มีคนบางจำพวกที่เพียงหลงเหลือความรู้สึกโชคดี คิดว่าอวี่มั่วไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นคนตระกูลเยี่ย

“ฮ่องเต้ หม่อมฉันผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฮ่องเต้ ปล่อยหม่อมฉันไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ ฮ่องเต้” ช่างบาดหูเสียจริง เสียงร้องดันน่าเวทนานี้

“ต่อไปท่านที่ปรึกษาแคว้นจะประกาศอำนาจของตระกูลเยี่ยทั้งหมดในราชสำนัก จากนั้นกวาดล้างให้หมด” หลานอวี่อ่านชื่อออกมาทีละชื่ออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เทียนซีนั่งฟังอยู่ข้างหลัง มือจับอกเสื้อเอาไว้แน่น ตระกูลเทียน คงจะปรากฏอยู่ในรายชื่ออย่างไม่ต้องสงสัย

แต่เมื่อรายชื่อถูกอ่านจนจบ ก็ยังไม่ปรากฏชื่อตระกูลเทียน ในขณะเดียวกันที่เทียนซีผ่อนลมหายใจออกมา ก็รู้สึกสงสัยความเป็นจริงของรายชื่อ

“ควรทำเช่นไร ทุกท่านคงรู้ดีอยู่แล้วกระมัง ไม่ต้องให้ข้าจัดการทีละอย่างกระมัง ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ก็เลิกว่าราชกิจเถิด”

“เลิกว่าราชกิจ” พร้อมกับเสียงร้องไห้คร่ำครวญของขันที อวี่มั่วลุกขึ้นไปด้านหลัง คนอื่นก็พากันแยกจากไป

เห็นเทียนซีที่นั่งอยู่ข้างหลัง อวี่มั่วก้าวขึ้นไปลูบไล้ใบหน้าของเขา

“เป็นอะไรไปหรือเสี่ยวซี เหตุใดจึงไม่มีความสุข” อวี่มั่วสีหน้าเอ็นดูมองเทียนซี

“พวกเรากลับกันเถิด”

“ดี หลังจากนี้ ข้าจะต้องอาศัยอยู่ภายในวังฮองเฮาของข้าแล้ว อย่าได้หน่ายหนีข้านะ” ได้ยินสรรพนามแทนตัวเองของอวี่มั่ว เทียนซีก็ยิ้มอย่างรู้ใจ

กางแขนทั้งสองข้างออก อวี่มั่วอุ้มเทียนซีขึ้นมาด้วยความรู้ใจ ทั้งสองคนกลับไปยังวังเฟิ่งอวี่

เมื่อมาถึงหน้าประตู อวี่มั่วมองป้ายเหนือประตูด้านบน พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง หันหลังไปพูดกับขันทีน้อยที่ตามมา

“เปลี่ยนป้ายนี้ซะ เปลี่ยนเป็นวังซีมั่ว พวกเจ้าก็ไม่ต้องตามมาแล้ว ถอยออกไปเถิด จะทำอะไรก็ไปทำ”

“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ ฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ เรื่องที่บ่าวควรจะทำคืออยู่ข้างกายพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”

“…”

“เจ้าไปดูดอกไม้ก็ดี จะไปทำอย่างอื่นก็ดี อย่ามาตามข้าเลย”

“บ่าวรับทราบพ่ะย่ะค่ะ”

อวี่มั่วอุ้มเทียนซีเข้าไป จู่ๆ ก็คิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“เสี่ยวซี เจ้าว่าฮองเฮาคนก่อนควรจัดการเช่นไร”

“ฟังเจ้า”

“เช่นนั้นก็ให้เสด็จพ่อตัดสินใจแล้วกัน แต่เสด็จพ่อย่อมไม่ชอบนางเหมือนกัน ยากเหลือเกิน มิเช่นนั้นให้นางไปเฝ้าสุสานหลวงดีหรือไม่ หากนางยังมัวเมาหลงผิดก็ให้จัดการไปพร้อมกับขุนนางเหล่านั้น” อวี่มั่วอุ้มเทียนซีเข้ามาภายในห้อง วางเทียนซีไว้บนเตียง

“รายชื่อเมื่อครู่ที่เจ้าให้หลานอวี่อ่าน เป็นจริงหรือ” เทียนซีถามสิ่งที่สงสัยออกไป

“เป็นเรื่องจริง แต่เพิ่มเข้าไปบางส่วน นอกจากกำลังของตระกูลเยี่ยแล้ว ยังมีอำนาจที่ต่อต้านข้า อำนาจที่ปกป้ององค์ชายอื่น หรือที่สนับสนุนฮ่องเต้องค์เก่าบางส่วน”

“แล้วตระกูลเทียน…”

“วางใจเถิด เสี่ยวซี ตระกูลเทียนข้าไม่มีทางยุ่ง หลานเยี่ยได้เจรจากับตระกูลเทียนแล้ว หากไม่สำเร็จข้าเองก็ไม่ทำอะไร ข้าจะต้องพยายามปกป้องความปลอดภัยของตระกูลเทียน ปกป้องเจ้า”

“อวี่มั่ว” เทียนซีดึงอวี่มั่วไปบนเตียง กอดเขาไว้แน่น อวี่มั่วรู้สึกยากที่จะปฏิเสธ จึงพูดประโยคที่น่าโดนตีออกมา แต่เทียนซีกลับไม่ได้ตีเขา

“เสี่ยวซี ข้าสามารถทำเรื่องที่อยากทำได้หรือไม่” อวี่มั่วพูดจบ เทียนซีก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของคนบางคน จากนั้นเทียนซีก็กดศีรษะอวี่มั่วไว้ มอบจุมพิตให้แก่เขา

“ย่อมได้เป็นแน่นอน”