อวี่มั่วที่อยู่อีกอีกทางหลังจากได้รับจดหมายของหลานเยี่ยแล้วก็ไปแบ่งกำลังทหาร แม้นายทหารของราชสำนักจะไม่มีพลังกระแสวิญญาณ แต่ภายในมือของขุนนางที่ตอนแรกยอมศิโรราบเหล่านั้นยังพอมีทหารพลังอยู่

ตอนแรกเพราะว่าเวลาฉุกละหุกเกินไปถึงได้รับชัยชนะมาโดยง่าย ได้รับราชบัลลังก์ การกำจัดครั้งใหญ่คราวนี้ถือเป็นการสร้างกองกำลังทหารพลังที่ไม่เลวกลุ่มหนึ่งขึ้นมา

ทางหลานเยี่ยกลับมาถึงตระกูลหลาน ไปหาหลานเม่ย หลานเม่ยไม่อยู่ หลานเยี่ยตามหลานเฟิงไปยังตีนเขาหลานวั่ง ตามที่คิดไว้เขาได้พบหลานเม่ยที่นั่น อวิ๋นหรูไม่ได้อยู่ คิดว่าหลานเม่ยเพียงมาดูประชาชนเขาเทียนปี้ที่อยู่ที่นี่

“ท่านประมุข ท่านมาแล้ว” หลานเม่ยเห็นหลานเยี่ยมา เอ่ยทักทายเขา

“เวลาผ่านไปไม่เลวเลย” หลานเยี่ยพูดหยอกล้อเขา

“เรื่องในตระกูลหลานไม่มาก จึงมาดูที่นี่”

“ก็ดี กลับไปตระกูลหลานกับข้าสักรอบ พวกเรามาปรึกษากันเรื่องหนึ่ง”

“ดี”

กลับมายังตระกูลหลาน หลานเยี่ยและหลานเฟิงมายังโถงประชุม หลานเยี่ยยังคงนั่งอยู่ด้านบน หลานเฟิงนั่งอยู่ข้างเขา หลานอีนั่งอยู่อีกฝั่ง

“ทุกท่าน ข้าเตรียมพร้อมส่งทหารโจมตีตระกูลเยี่ยอย่างเป็นทางการ ประชาชนตระกูลหลานมอบให้พวกเจ้าแล้ว ในช่วงเวลานี้ความปลอดภัยของตระกูลหลานต้องลำบากพวกเจ้าแล้ว”

คนในสถานการณ์ไม่มีใครพูด ข่าวคราวมากะทันหันเกินไป ทำให้พวกเขาไม่ทันตั้งตัว ประมุขตระกูลคนนี้ไม่อยู่ในตระกูลเป็นเวลานาน เมื่อกลับมาก็พูดว่าจะโจมตีตระกูลเยี่ย แลดูไม่ค่อยจริงจังสักเท่าไร แม้จะพูดว่าโจมตีตระกูลเยี่ยอย่างเป็นทางการ

“ท่านประมุขเตรียมพร้อมแล้วหรือ” หลานเม่ยถาม

“เตรียมพร้อมแล้ว”

“ดี ข้าไม่มีปัญหา คนอื่นก็น่าจะไม่มีปัญหา” หลานเม่ยตอบ คนอื่นต่อให้มีปัญหาอะไรก็ไม่กล้าพูดออกมา

หลานเยี่ยตกใจอย่างมากที่หลานเม่ยยอมรับอย่างง่ายดาย แต่เดิมเขาคิดว่าหลานเม่ยน่าจะเป็นคนหนึ่งที่ต่อต้านอย่างรุนแรงที่สุด คิดไม่ถึงว่าจะยอมรับอย่างง่ายดายเช่นนี้ ดูท่าในช่วงระยะเวลานี้เกิดเรื่องไม่น้อยเลยทีเดียว

การประชุมจบลง หลานเยี่ย หลานอีและหลานเฟิงมาศึกษาแผนที่ที่ได้รับมาแผ่นนั้นด้วยกัน สองสามตำแหน่งที่ถูกทำสัญลักษณ์เอาไว้ล้วนเป็นพื้นที่ที่โดนไฟเผา

แม้แผนที่จะชัดเจน แต่ยังคงตื่นตาเป็นอย่างมากกับการวางแผนผังของตระกูลเยี่ย

“ว้าว ตระกูลเยี่ยซับซ้อนถึงเพียงนี้ สุดยอดเหลือเกิน มิน่าเล่าถึงไม่มีใครโจมตีได้สำเร็จ!” หลานอีทอดถอนใจไปพลาง หลานเยี่ยมองหลานเฟิงพลางแอบหัวเราะ

“เท่านี้ก็กลัวแล้วหรือ” หลานเยี่ยหยอกเย้าหลานอี

“ไม่ถึงขั้นนั้น เพียงแค่รู้สึกว่าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเช่นนี้ จะสิ้นเปลืองทรัพย์สินสูญเสียชีวิตเกินไปหรือไม่”

“เป็นเพียงวิธีป้องกันตนเองแบบหนึ่งก็เท่านั้น เหมือนกับเขตม่านพลังเขาหลานวั่ง”

บทสนทนาที่สั้นและเรียบง่ายได้จบลง จู่ๆ หลานเยี่ยก็คิดอะไรขึ้นมาได้

“เจียงหลิงได้พาทหารไปโจมตีเหวินเย่ว์ใช่หรือไม่”

“ใช่”

“ครั้งนี้พวกเราเริ่มลงมือจากเหวินเย่ว์เป็นอย่างไร”

“ได้ สำหรับสถานที่สำคัญของตระกูลเยี่ยเหวินเย่ว์ถือว่าเป็นพื้นที่ค่อนข้างง่ายต่อการโจมตี”

“ดี พวกเราเริ่มโจมตีจากที่นี่” พวกเขาสามคนปรึกษาเส้นทางการเดินทัพโดยเจาะจง และวิธีการซ่อนแอบ สุดท้ายก็จัดออกมาเป็นแผนการที่เป็นรูปธรรม

หลานเยี่ยเขียนจดหมายให้อวี่มั่วและจิ่วหลิวอย่างละฉบับ สั่งการเรื่องบางอย่าง เตรียมพร้อมวันพรุ่งนี้เริ่มต้นดำเนินการ แต่เขารู้ว่าหลานเฟิงจะต้องเริ่มลงมือตั้งแต่คืนวันนี้เป็นแน่

“ส่วนภายในตระกูลเยี่ยก่อกบฏ ตามความสามารถของชิวฉือแล้ว จะต้องสังเกตพบเห็นในทุกด้านเป็นแน่ เหวินเย่ว์แม้ตอนนี้อาจไม่มีอะไรน่าจับตามอง แต่จะต้องเตรียมพร้อมไว้นานแล้วเป็นแน่” หลังจากหลานอีจากไป หลานเฟิงก็พูดกับหลานเยี่ย

“ปล่อยวางเสียหน่อย เชื่อมั่นหลานอี และเชื่อมั่นเจียงหลิง เจียงหลิงพบความล้มเหลวมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่มีทางซ้ำรอยเดิมอีก คืนนี้นอนหลับอย่างสบายใจ พวกหลานอีพรุ่งนี้ก็น่าจะถึงสถานที่เป้าหมายแล้ว กว่าจะได้กลับมาตระกูลหลานครั้งหนึ่งนั้นไม่ง่าย เพลิดเพลินให้ดีเสียหน่อย” หลานเยี่ยมอบจุมพิตให้หลานเฟิงทีหนึ่ง ให้เขาสบายใจ

หลังจากทั้งสองคนผ่านประสบการณ์ลมฝนกรรโชกแล้วทีหนึ่ง ก็พากันหลับลึก