ชิวจือเว่ยใช้ทุกวิถีทางในการเร่งงาน ในที่สุดหลังจากใช้เวลาไปกว่าสี่วันการสร้างอุโมงค์ใต้ดินก็สำเร็จลง

“ท่านประมุข สาเหตุเพราะเหนื่อยเกินไปช่างฝีมือตายไปสองร้อยนาย ช่างหยกตายไปหนึ่งร้อยนาย ทหารพลังตายไปเจ็ดสิบนาย เชียนเยี่ยซือและคนอื่นๆ รวมถึงทหารพลังจำนวนมากล้วนแสดงออกว่าไม่พอใจท่านขอรับ”

“ช่างฝีมือและทหารพลังที่ตายไปให้มอบเงินทดแทนแก่ครอบครัวพวกเขาให้มากพอ สำหรับพวกเชียนเยี่ยซือไม่ต้องไปสนใจ ผ่านไปสักพักก็เงียบเอง”

“ขอรับ ข้าน้อยรับทราบ”

ชิวจือเว่ยปีนกำแพงบุกรุกตู๋กุยหย่วนอีกครั้ง แต่กลับเห็นด้านนอกห้องของหลานเซียวเต็มไปด้วยชุดแต่งงานสีแดง ผ้าไหมแดง และของสินสอดทั้งหลาย

“ภรรยา เจ้าอยู่หรือไม่?”

จู่ๆ ก็มีสตรีนางหนึ่งเดินออกมาจากในห้อง ใบหน้าที่ได้รับการแต่งแต้มบางๆ หางตายังสะท้อนแววขำขันที่ยังไม่หายไปให้เห็น

“ภรร… ภรรยา เจ้าแต่งหญิงได้สวยงามเหลือเกิน”

ชิวจือเว่ยพูดจบก็กระโจนเข้าไป แต่กลับถูกตีกลับออกมา

“สนุกมากใช่หรือไม่?” หลานเซียวเดินออกมาจากข้างหลัง

มองดูทั้งสองคนที่คล้ายคลึงกัน ชิวจือเว่ยมึนงงไปเล็กน้อย

“ภรรยา เจ้ากลายเป็นสองร่าง นี่ช่างดีเหลือเกิน ภรรยาสองคน”

สตรีนางนั้นหลุดหัวเราะออกมาโดยพลัน

“เจ้าช่างจินตนาการสวยงามเสียจริง นี่คือญาติผู้น้องของข้า อวิ๋นซู เป็นอย่างไร งามใช่ไหมเล่า”

“ท่านพี่ช่างพูดตลกจริงเชียว นี่ไม่ใช่ประมุขตระกูลเยี่ย ท่านประมุขชิวจือเว่ยที่ท่านพี่พูดถึงหรอกหรือ?”

“แท้จริงก็เป็นญาติผู้น้องนี่เอง มิน่าถึงได้เหมือนกับภรรยามากนัก ข้าน้อยชิวจือเว่ย ขอทำความเคารพ”

อวิ๋นซูทำท่าแสดงความเคารพที่เหมาะสมกับตน

“หลังจากนี้อีกสองชั่วยามให้ออกเดินทางจากตระกูลหลาน แอบเข้าไปในเขาเทียนปี้ จากนั้นก็เข้าไปในอุโมงค์ใต้ดิน ฉีฮวนจะรอเจ้าอยู่ที่นั่น ขนบธรรมเนียม พิธีการทุกอย่างไม่อาจขาดได้ หลังจากจบงานแต่งเจ้าและฉีฮวนไปยังจี้จี้ฮวาสือหลังจากนี้พวกเจ้าสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นได้ ไม่ต้องกลับมาที่ตระกูลหลาน และไม่ต้องกลับไปที่เขาเทียนปี้ ยิ่งห้ามกลับเมืองหลวง มีเพียงที่นั่นปลอดภัยที่สุด และสงบสุขที่สุด”

“ทราบแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านพี่อย่างมาก ท่านพี่ ข้ายังมีคำร้องอีกอย่างหนึ่ง”

“ยังมีเรื่องอะไรอีก พูดมาเถิด” หลานเซียวหัวเราะพลางลูบผมของอวิ๋นซู

“ข้าอยากให้ท่านพี่และท่านประมุขชิวเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวของข้าจะได้หรือไม่?”

หลานเซียวนิ่งเงียบไปในทันใด ไม่นานก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง

“ท่านประมุขผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวของข้า เจ้าช่างมีหน้ามีตาเสียจริง เช่นนั้นก็เอาเถิด พวกเราจะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้เจ้า”

“เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวก็ดี ชุดคลุมสีแดงสด น่ายินดียิ่งนัก” ชิวจือเว่ยหัวเราะอย่างเบิกบานนัก

หลังจากนั้นสองชั่วยามทางด้านอวิ๋นซูจัดเตรียมเรียบร้อย เฟิ่งกวานเสียเพ่ยเครื่องยศสตรี แวววาวส่องแสง

หลานเซียวและชิวจือเว่ยสวมใส่ชุดสีแดงสด ผมมวยสูงถูกผ้าไหมสีแดงมัดเอาไว้

“ภรรยา เจ้าว่าพวกเราเหมือนกำลังหมั้นหมายหรือไม่”

ชิวจือเว่ยพูดไปพลางคิดถึงภาพหลานเซียวสวมชุดสีแดงสดทั้งตัวตอนที่พวกเขาหมั้นหมาย จากนั้นเมื่อถึงช่วงเวลาเข้าห้องหอใต้แสงเทียนเขาก็จะถอดผ้าคลุมหน้าออก

“เงียบปาก”

“ท่านพี่ พวกท่านต้องใช้ชีวิตให้ดีนะเจ้าค่ะ รอจนวันใดที่ข้ากลับมายังจะได้เห็นพวกท่านอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข”

“นั่นแน่นอนอยู่แล้ว” ชิวจือเว่ยเอ่ยปากพูดออกมาในทันใด หลานเซียวที่อยู่อีกข้างกลอกตามองเขา

“อย่าเพิ่งพูดถึงพวกเราเลย เจ้าไปถึงที่นั่นจะต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงสองคนแล้ว วันเวลาจะลำบากนัก แต่จะต้องยืนหยัดมุ่งมั่นเพื่ออีกฝ่าย พวกเราจะไปเยี่ยมพวกเจ้า ข้าเคยคุยกับฉีฮวนแล้ว ข้าเชื่อว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดี ต้องปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดี อย่างอื่นยังไม่ต้องพูดถึง พวกเราไปเถิด”

อวิ๋นซูพยักหน้า ในดวงตานั้นคลอไปด้วยน้ำตา

หลานเซียวตบมืออวิ๋นซูเบาๆ จากนั้นก็ประคองอวิ๋นซูออกไปคนละข้างกับชิวจือเว่ย