ตอนที่ 1491 กระสุนนัดเดียวได้นก 3 ตัว
แม้อีกฝ่ายจะไม่เปิดเผยพละกำลังที่แท้จริง แต่ความสง่างามและทรงอำนาจโดยธรรมชาติของเขาก็บอกอะไรได้มาก ชัดเจนว่าเขามีความรอบรู้เรื่องชีวิต และมีความกล้าหาญในการฝ่าฟันพายุโหมกระหน่ำมาแล้วนับไม่ถ้วน
ต่อให้อีกฝ่ายไม่ใช่ปรมาจารย์หยางผู้เป็นตำนาน แต่ก็น่าจะมีสถานภาพสูงส่งไม่เบา เป็นใครสักคนที่ตระกูลเล็กๆ อย่างพวกเขาไม่กล้าทำให้ขุ่นเคือง
เมื่อเข้าใจแบบนั้น หานสุ่ยหลิวก็ปราศรัยอย่างนอบน้อม “ปรมาจารย์หยาง ไม่ต้องมีพิธีรีตองหรอก เป็นเกียรติแก่ตระกูลหานของเราที่คุณมาที่นี่ ไม่ทราบว่าคุณอยากถามอะไรพวกเรา ถ้าอยู่ในขอบเขตที่ตระกูลหานทำได้ เราจะพยายามอย่างสุดความสามารถ”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตหรอก ผมบังเอิญผ่านมา ก็พอดีกับที่มีอสูรระดับเซียนพยายามโจมตีผม ผมปราบมันได้อย่างง่ายดาย แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ตั้งใจและแสดงความเต็มใจที่จะยอมจำนนให้ผม ผมจึงคิดจะรักษาอาการบาดเจ็บให้มัน แต่ผมไม่เคยนำยาติดตัวไปด้วยระหว่างการเดินทาง และบังเอิญรู้มาว่าตระกูลหานมีสมุนไพรรักษาโรค จึงอยากมาขอแบ่งสักหน่อย” จางเซวียนพูดพร้อมกับยิ้มน้อยๆ
“สมุนไพร?” หานสุ่ยหลิวพยักหน้า “ไม่ทราบว่าเป็นอสูรระดับเซียนชนิดไหน และยาสมุนไพรแบบไหนที่มันต้องการ?”
อสูรระดับเซียนแต่ละสายพันธุ์มีสภาวะเฉพาะตัว และสมุนไพรที่พวกมันต้องใช้เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บก็ย่อมแตกต่างกันออกไป ยกตัวอย่าง สมุนไพรที่มีองค์ประกอบของไฟจะใช้ได้ผลดีกว่ากับอสูรเพลิงนรก ขณะที่อสูรมังกรบาดาลจะเหมาะกับสมุนไพรที่มีฤทธิ์เย็น
หากรู้ว่าเป็นอสูรระดับเซียนชนิดไหน ก็จะหาสมุนไพรที่เหมาะสมได้
“มันคือ 2 ตัวนี้…” จางเซวียนสะบัดข้อมือ แล้วอสูรระดับเซียน 2 ตัวก็ปรากฏที่ใจกลางห้อง
ทันทีที่มันปรากฏตัว รังสีอันน่าสะพรึงก็แผ่ไปทั่วทั้งห้องนั้น ทำให้ทุกคนรู้สึกราวกับทั้งห้องโถงใหญ่จะพังทลาย
“อสูรมังกรบาดาล, อสูรระดับเซียนขั้น 9?”
“อสูรเพลิงนรก, อสูรระดับเซียนขั้น 9 สูงสุด?”
“เขาทำให้อสูรระดับเซียนทั้ง 2 ตัวนี้บาดเจ็บได้โดยที่ตัวเองไม่ได้รับบาดเจ็บเลยหรือ?”
…..
เมื่อเห็น 2 อสูรยักษ์ใหญ่ปรากฏตัวอย่างกะทันหัน ทั้งห้องพลันเงียบกริบ เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลหานพากันตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
เมื่อครู่นี้เองที่พวกเขายังรู้สึกว่าหัวหน้าตระกูลกำลังทำเรื่องยุ่งยากด้วยการออกมาต้อนรับแขกด้วยตัวเอง แต่หลังจากเห็นอสูรยักษ์ใหญ่ทั้ง 2 ตัว ความคิดนั้นก็หายวับไปจากสมองของพวกเขา
ชายผู้นี้ทำให้อสูรระดับเซียนขั้น 9 สองตัวได้รับบาดเจ็บอย่างง่ายดาย แถมยังพูดถึงเรื่องนี้ราวกับไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร…เขาจะต้องทรงพลังขนาดไหน?
แค่คิด พวกเขาก็ขนลุกขนชันด้วยความพรั่นพรึงแล้ว!
“ผมอยากได้หญ้าตะวันทับทิม, ดอกไม้ไฟ, ก้านไวโอเลตใบม่วง, เถาวัลย์อ่อน…”
“…เท่านั้นแหละ” หลังจากร่ายยาวรายชื่อสมุนไพรสิบกว่าชนิดออกมา จางเซวียนก็ส่ายหน้าและถอนหายใจ “อาการบาดเจ็บของพวกมันนั้นรุนแรงไม่เบาทีเดียว ผมพลั้งมือใช้พละกำลังมากกว่าหนึ่งในสิบไปสักหน่อย ทำให้พวกมันต้องโชคร้ายแบบนี้ ดูเหมือนต่อไปผมจะต้องระวังให้มากกว่าเดิม”
ใช้พละกำลังแค่ 1 ใน 10 ก็ทำให้อสูรระดับเซียนขั้น 9 ทั้งสองตัวบาดเจ็บได้ขนาดนี้เชียวหรือ?
หานสุ่ยหลิวกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว เขารีบทบทวนสมุนไพรทั้งหมดที่อีกฝ่ายสั่งการ จากนั้นก็มีสีหน้าไม่สู้ดี เขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะประสานมือและพูดว่า “ปรมาจารย์หยาง สำหรับสมุนไพรพวกนี้น่ะ…”
“วางใจเถอะ ในเมื่อผมร้องขอ ผมก็จะจ่ายให้คุณตามราคาท้องตลาด” จางเซวียนตอบยิ้มๆ
“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น” หานสุ่ยหลิวรีบอธิบาย “ในบรรดาสมุนไพรทั้งหมดที่คุณต้องการน่ะ ผมเกรงว่าเราจะหาได้เพียง 7 ชนิดเท่านั้น อีก 8 ชนิดคงจะเกินความสามารถของเรา”
“คุณหาได้เพียง 7 ชนิดหรือ?” จางเซวียนขมวดคิ้ว มันเป็นกิริยาที่ดูธรรมดา แต่บ่งบอกความไม่พอใจของเขาอย่างเด่นชัด
ในชั่วพริบตา อากาศบริเวณโดยรอบก็ดูจะเหนียวหนืดขึ้นมาทันที ทำให้ทุกคนในห้องหายใจขัด
รังสีอันทรงพลังที่อีกฝ่ายแผ่ออกมานั้นราวกับจะฉีกกระชากโลกทั้งใบได้
รังสีนั้นทำให้หานสุ่ยหลิวกับผู้อาวุโสคนอื่นๆ ตัวสั่นไม่หยุด ราวกับมีภูเขาโถมทับบนบ่า ทำให้พวกเขาหวิดจะลงไปกองกับพื้น
“โอ๊ะ ขอโทษที ผมคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปหน่อย…” ขณะที่แต่ละคนใกล้จะต้านทานไม่ไหว ชายวัยกลางคนก็เลิกขมวดคิ้ว กลับมายิ้มแย้มเช่นเดิม
ในตอนนั้น แรงกดดันที่โถมทับพวกเขาอยู่ก็หายไปด้วย ราวกับความรู้สึกที่ปรากฏเมื่อครู่นี้เป็นเพียงจินตนาการ
“มะ-ไม่เป็นไร…”
เมื่อความกดดันหายไปแล้ว หานสุ่ยหลิวกับผู้อาวุโสคนอื่นๆ เพิ่งรู้สึกตัวว่าเสื้อคลุมของพวกเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ แต่ละคนระงับความตกตะลึงไว้อย่างยากเย็น
“ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายกับพวกคุณ เพียงแค่คิดว่าเป็นเรื่องไม่ดีเอาเสียเลยที่เจ้าสองตัวนั่นไม่มีสมุนไพรรักษาอาการบาดเจ็บที่เกิดจากการควบคุมตัวเองไม่ได้ของผม” จางเซวียนส่ายหน้าอย่างรู้สึกผิด “อย่างที่เขาว่ากันว่า ‘ความกังวลนำมาซึ่งการประทุษร้าย’”
หลังจากได้เผชิญหน้ากับพละกำลังอันน่าสะพรึงของชายวัยกลางคนแล้ว หานสุ่ยหลิวก็อับจนถ้อยคำ เขากัดฟันและพูดต่อ “ปรมาจารย์หยาง อันที่จริงก็ยังพอมีวิธีจะหาสมุนไพรเหล่านี้นะ ตระกูลหานของเราอาจไม่มี แต่ศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็งจะต้องมีแน่ ถ้าคุณต้องการมันจริงๆ ปรมาจารย์หยาง, ผมจะไปหามาให้ ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหานของเรากับศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็ง เรื่องนี้ไม่ยากเกินไป!”
“อย่างนั้นหรือ?” จางเซวียนมองหานสุ่ยหลิว
“ใช่แล้ว ปรมาจารย์หยาง!” หานสุ่ยหลิวพยักหน้า “ตระกูลหานของเรารับผิดชอบเรื่องการจัดหาเสบียงอาหารให้ศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็ง เราจึงสนิทสนมกับผู้อาวุโสไป๋ ด้วยความสัมพันธ์ของเรา การจะขอความช่วยเหลือจากเธอในเรื่องนี้คงไม่ยากเกินไป”
“ผมขอรบกวนคุณด้วยก็แล้วกัน, หัวหน้าตระกูลหาน ไม่ได้จะเร่งคุณนะ แต่ผมอยากได้สมุนไพรพวกนี้โดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ พอจะเป็นไปได้ไหมที่คุณจะติดต่อผู้อาวุโสไป๋ ให้เธอส่งสมุนไพรมาให้ตอนนี้เลย? ถึงอาการบาดเจ็บของอสูรระดับเซียน 2 ตัวนี้จะไม่รุนแรงนัก แต่มันจะทิ้งความบอบช้ำเอาไว้หากการรักษาต้องถูกเลื่อนระยะเวลาออกไป” จางเซวียนพูด
“ได้สิ ได้เลย! เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา ปรมาจารย์หยาง ขอเวลาผมสักครู่นะ ผมจะติดต่อผู้อาวุโสไป๋ให้เธอส่งสมุนไพรมาให้เดี๋ยวนี้เลย” หานสุ่ยหลิวรีบพยักหน้า
“อีกอย่าง ผมไม่อยากทำให้อะไรๆ เป็นเรื่องใหญ่ เพราะฉะนั้น…”
“ผมเข้าใจ ผมจะปิดตัวตนของคุณไว้เป็นความลับ!” หานสุ่ยหลิวตอบก่อนจะรีบออกไป
ในเวลาเดียวกัน ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็กระวีกระวาดอย่างรู้งาน พวกเขารีบจัดให้จางเซวียนนั่งในห้องที่โอ่อ่าที่สุดของตระกูลหาน และเตรียมชาคุณภาพดีที่สุดให้
ช่างน่าประทับใจจริงๆ …
เห็นทุกอย่างคลี่คลายต่อหน้าต่อตา เฉิงเล่อเหยาตกตะลึงเกินกว่าจะพูดอะไรได้ ริมฝีปากสีแดงของเธออ้าค้างอยู่นาน
เหลือเชื่ออะไรอย่างนี้!
ด้วยการนำอสูรเพลิงนรกและอสูรมังกรบาดาลออกมา ไม่เพียงแต่เขาจะทำให้ตระกูลหานหลงเชื่อในสถานภาพของตัวเอง ยังใช้สิ่งนี้เชื่อมความสัมพันธ์กับตระกูลหานด้วยการร้องขอสมุนไพรเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของพวกมัน ทั้งยังใช้เป็นข้ออ้างเพื่อให้พวกเขาเชิญผู้อาวุโสไป๋มาด้วย!
กระสุนนัดเดียวได้นกถึง 3 ตัว!
เธอเคยคิดว่าความคิดของจางเซวียนในการที่จะร้องขอให้ตระกูลหานช่วยติดต่อผู้อาวุโสไป๋นั้นเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นจริงได้
เพราะสำหรับปรมาจารย์ผู้ทรงพลังและล้ำลึกเกินหยั่ง การที่จะขอพบผู้อาวุโสคนหนึ่งของศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็งนั้นเป็นการกระทำที่ออกจะน่าสงสัย และหากข่าวนี้เข้าหูคนในศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็ง พวกเขาจะต้องเกิดความระแวงแน่
แต่ด้วยการใช้อสูรของเขาเป็นข้ออ้าง ก็สามารถปกปิดเจตนาที่แท้จริงและบรรลุเป้าหมายของตัวเองได้โดยไม่สร้างความสงสัยใดๆ เจ้าเล่ห์เจ้ากลเหลือเกิน!
ถ้าเธอไม่ได้เห็นจางเซวียนปลอมตัวกับตา คงจะคิดว่าปรมาจารย์หยางมาจริงๆ !
ขณะจิบชาชั้นดีอย่างสบายใจได้ราว 10 นาที หานสุ่ยหลิวก็เดินกลับมาพร้อมกับหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งที่สวมหมวก
“ปรมาจารย์หยาง ผู้อาวุโสไป๋มาแล้ว!” หานสุ่ยหลิวรีบเดินเข้ามาประสานมือ
จางเซวียนพยักหน้า แต่ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูด หญิงวัยกลางคนผู้นั้นก็ขมวดคิ้วทันทีที่เห็นสาวน้อยที่ยืนอยู่ข้างเขา เธอตั้งคำถาม “เล่อเหยา เธอมาทำอะไรที่นี่?”
