ตอนที่ 61 เธอหลงรักผม
เมื่อวานเธอชวนจางเซวียนไปกินข้าว บังเอิญเจอกับซั่งปิงเข้า
ซั่งปิงเป็นถึงหลานแท้ๆ ของผู้เฒ่าประจำโรงเรียน แถมยังเป็นอาจารย์ระดับสูง แต่ฝ่ายนั้นกลับถูกจางเซวียนเล่นงานจนหมดรูป แล้วจะไม่ให้ซั่งปิงรู้สึกโกรธแค้นได้อย่างไร
แต่ในโรงเรียนนี้ อาจารย์ทุกคนห้ามทะเลาะวิวาทกันอย่างเด็ดขาด หรือว่าซั่งปิงจะส่งคนๆ นี้มาเล่นงานจางเซวียนแทนตัวของเขาเอง นี่คงเป็นสาเหตุที่คนๆ นี้ปิดหน้าปิดตาซะขนาดนี้
ไม่แปลกที่เสิ่นปี้หรูจะมีความคิดเช่นนั้น ก็เหยาฮั่นเล่นแต่งตัวโดยเอาผ้าขาวมาพันรอบใบหน้า เปิดไว้เพียงรูสำหรับช่องตาสองรู ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดคิดว่าเขาไม่ต้องการให้ใครเห็นใบหน้าที่แท้จริง
และที่สำคัญ พอถามอะไรเขา เขาก็ไม่ยอมตอบ บวกกับการที่จางเซวียนไม่ต้องการให้เธอเดินตามเขาไปไหนต่อไหนเพราะกลัวว่าจะมีปัญหาอื่นๆ ตามมาอีก เธอจึงมั่นใจว่าซั่งปิงต้องส่งคนๆ นี้มาเล่นงานจางเซวียนอย่างแน่นอน
เสิ่นปี้หรูมองเหยาฮั่นด้วยสายตาสุดแสนจะเย็นชา เรื่องนี้เธอเป็นต้นเหตุ จะให้เธออยู่เฉยๆ ได้อย่างไร “คุณรู้ไหมว่า การลงมือกับอาจารย์ในเขตรั้วโรงเรียนนั้นมีโทษสถานใด”
“ลงมือกับอาจารย์?” เหยาฮั่นคิดไม่ถึงว่าเสิ่นปี้หรูจะถามเขาแบบนี้ เขารู้สึกงงๆ แล้วก็นึกถึงเรื่องที่เขาเล่นงานซั่งปิงเมื่อวานนี้ได้
“คุณคือเสิ่นปี้หรูใช่ไหมครับ”
เพราะที่ซั่งปิงมาหาเรื่องจางเซวียน สาเหตุก็คือซั่งปิงรู้สึกหึงหวงเสิ่นปี้หรู เขาเลยพลอยถูกซั่งปิงมาเล่นงานตามไปด้วย
เรื่องนี้ต่อให้ผ่านไปอีกกี่ชาติเขาก็ยังจำได้ แล้วจู่ๆ ก็มีสาวสวยโผล่ออกมา มาบอกว่าการต่อยตีอาจารย์ในโรงเรียนมีความผิด หญิงสาวคนนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเสิ่นปี้หรู
เมื่อวานเขา–เหยาฮั่นเล่นงานซั่งปิงจนหมดรูป เห็นทีว่าเธอคนนี้คงจะมาแก้แค้นให้กับซั่งปิงอย่างแน่นอน
“ใช่ค่ะ ฉันคือเสิ่นปี้หรู” เสิ่นปี้หรูเกิดความระแวงขึ้นทันที เธอกำหมัดแน่ พลังปราณในตัวเริ่มไหลออกมาทั่วร่าง “ในเมื่อรู้จักฉันแล้วก็จงรีบออกไปจากที่นี่ซะ ไม่อย่างงั้น อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ”
เธอเป็นนักรบขั้น 5 ระดับสูงสุด ณ ตอนนี้ พลังปราณของเธอไหลทะลักออกมาทั่วทั้งร่าง ทำให้คนรอบข้างสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่ง
“ไม่เกรงใจ? คุณไม่ได้จะมาหาเรื่องผมอยู่แล้วเหรอ แล้วจะมาเกรงใจไม่เกรงใจอะไรอีก” พอเห็นว่าเสิ่นปี้หรูพูดได้ไม่กี่คำก็คิดจะลงมือกับเขาเสียแล้ว เหยาฮั่นก็ตีสีหน้าเย็นชาใส่เธอทันที
เขาเป็นถึงพ่อบ้านของท่านเจ้าเมือง ในเมืองไป๋หยูไม่มีใครไม่รู้จักเขา ไม่ว่าใครก็แล้วแต่เมื่อเห็นเขาก็ต้องให้ความยำเกรง แต่พอมาถึงเมืองนี้ ครั้งแรกก็ถูกเล่นงานจนบาดเจ็บสาหัส ครั้งต่อมาก็ถูกอาจารย์กระจอกๆ คนหนึ่งหยามน้ำหน้า ในใจเหยาฮั่นเองรู้สึกหงุดหงิดมากพออยู่แล้ว
พอมาได้ยินคำพูดของเสิ่นปี้หรูเข้า เหยาฮั่นจึงทนไม่ไหวอีก เขากำหมัดขึ้นแล้วบุกเข้าไปโจมตีเสิ่นปี้หรูทันที
พอเหยาฮั่นเริ่มลงมือ เสิ่นปี้หรูก็ไม่มีทางเลือก เธอจึงวาดกระบวนท่าตอบเหยาฮั่นอย่างมิได้รอช้า
ทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือด
แม้ว่าเสิ่นปี้หรูจะเป็นเพียงนักรบขั้น 5 แต่วรยุทธของเธอค่อนข้างลึกล้ำและหนักหน่วง ส่วนเหยาฮั่น แม้ว่าวรยุทธของเขาจะอยู่เหนือเสิ่นปี้หรูอยู่มาก แต่ด้วยความที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก่อนหน้านี้ เขาจึงไม่สามารถเอาชนะเสิ่นปี้หรูได้โดยง่าย
“อาจารย์ซั่ง ท่านผู้เฒ่าซั่งเขาว่าอย่างไรบ้างครับ”
ณ ทางเดินเท้าในโรงเรียนหงเทียน เฉาฉงอดไม่ได้จึงถามซั่งปิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“วางใจเถอะ ขอเพียงนักเรียนคนนั้นของคุณไม่ยินยอมจะเป็นศิษย์ของ
จางเซวียน เจ้าจางเซวียนมันต้องตายแน่ๆ ” ซั่งปิงยิ้มนิดๆ
ช่วงเช้า ผู้เฒ่าซั่งเฉินได้เดินทางไปที่สมาพันธ์คณาจารย์เพื่อพบกับผู้เฒ่าโม่ แล้วก็ได้เชิญผู้เฒ่าโม่มาร่วมเป็นสักขีพยาน
ตอนนี้ แค่พาจางเซวียนกับนักเรียนคนนั้นมาที่ [เจดีย์แห่งความประสงค์] ก็สามารถเล่นงานจางเซวียนได้อย่างง่ายดาย แล้วก็จะสามารถไล่เขาออกไปจากโรงเรียนนี้ได้ในที่สุด
“งั้นก็ดี พอเจ้าจางเซวียนถูกไล่ออกจากโรงเรียน อาจารย์เสิ่นก็จะต้องนับถือในตัวของคุณอย่างแน่นอน จะต้องหลงใหลในตัวคุณเป็นแน่…” เฉาฉงยิ้มให้กับซั่งปิง
“ถูกต้อง เมื่อวานเธอจะต้องถูกเจ้านั่นใช้คำพูดหว่านล้อมจนยอมมากินข้าวด้วย ขอเพียงเจ้าจางเซวียนถูกไล่ออกจากโรงเรียน ผมก็จะต้องจีบเสิ่นปี้หรูติดอย่างแน่นอน” พอซั่งปิงนึกถึงเสิ่นปี้หรู เขาก็รู้สึกมั่นใจในตนเองขึ้นมา
เขาเป็นหลานของผู้เฒ่าประจำโรงเรียน แล้วยังเป็นอาจารย์ระดับสูง หน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ ไม่ว่าจะมองจากจุดไหน เขาก็เหนือกว่าจางเซวียนทุกอย่าง
สาวสวยระดับเสิ่นปี้หรู ทั่วทั้งโรงเรียนมีเพียงเขาคนเดียวที่เหมาะสมกับเธอ
ขอแค่ตามจีบไปเรื่อยๆ สุดท้ายเธอก็ต้องตกหลุมรักเขาจนได้
“งั้นก็ขอให้อาจารย์ซั่งสมปรารถนา ได้ครองสาวในดวงใจ” เฉาฉงอวยพรซั่งปิง
“วางใจเถอะ หลังจากที่ผมกับอาจารย์เสิ่นได้แต่งงานกัน ผมจะให้รางวัลคุณอย่างงาม…”
ขณะที่ซั่งปิงพูดจบแล้วกำลังจะหัวเราะ เขาก็รู้สึกเจ็บตรงที่บาดแผล “อีกอย่าง นอกจากเจ้าจางเซวียน ยังมีเจ้าเหยาฮั่นที่เล่นงานผมเมื่อวาน คนๆ นี้ก็ปล่อยไปไม่ได้ เป็นพ่อบ้านของเจ้าเมืองเมืองไป๋หยูแล้วอย่างไร ที่นี่คือเมืองเทียนเซวียน มันจะมาทำเป็นใหญ่โตวางก้ามไม่ได้หรอก”
เหยาฮั่นเล่นงานเขาซะจนหมดรูปต่อหน้าคนหมู่มาก ด้วยความแค้นนี้ ซั่งปิงจะยอมปล่อยเหยาฮั่นไปง่ายๆ ได้อย่างไร
“ถูกต้องแล้วครับ” เฉาฉงพยักหน้า ขณะที่เขาพยักก็ได้เห็นอะไรบางอย่าง เฉาฉงตกใจและชี้นิ้วไปข้างหน้าทันที “อาจารย์ซั่ง คุณดูสิ…”
“มีอะไรเหรอ” ซั่งปิงถาม แล้วก็เงยหน้ามองไปข้างหน้า “นั้นมันอาจารย์เสิ่นนี่นา ทำไมเธอถึงได้มาต่อสู้กับคนอื่นแบบนี้ เจ้านั้นคือ… เหยาฮั่นนี่”
เหยาฮั่นและเสิ่นปี้หรูกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดอยู่หน้าห้องเรียนของจางเซวียน
คนหนึ่งเป็นสาวงามในดวงใจที่เขาคิดถึงอยู่ตลอดเวลา อีกคนเป็นไอ้ตัวร้ายที่เขาเกลียดเข้ากระดูกดำ
สองคนนี้ไม่เคยเจอกันมาก่อน แล้วจู่ๆ มาต่อยตีกันทำไม
เฉาฉงหยุดคิดสักพักแล้วนึกถึงความเป็นไปได้ของสาเหตุที่ทั้งสองต่อยตีกัน พอคิดได้อย่างนี้ เขาจึงรีบพูดออกมา “อาจารย์ซั่ง หรือว่า… อาจารย์เสิ่นรู้แล้วว่าเจ้านั่นเป็นคนเล่นงานคุณ เธอเลยรู้สึกโกรธ จึงมาแก้แค้นแทนคุณ”
“อะไรนะ จริงเหรอ” ซั่งปิงถึงกับชะงัก
“ใช่ครับ ไม่งั้นทั้งสองคนก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องมาต่อสู้กันแบบนี้หรอก อาจารย์เสิ่นมีนิสัยรักสงบ เป็นมิตรกับคนรอบข้าง ไม่ลงมือต่อสู้กับคนอื่นง่ายๆ แน่ จุดนี้คุณเองก็รู้ดีนี่ ต่อมาคุณถูกเหยาฮั่นเล่นงานเข้า แล้วอาจารย์เสิ่นก็มาต่อสู้กับเหยาฮั่น ถ้าเธอไม่ได้ต่อสู้เพื่อคุณ… ผมก็หาเหตุผลอื่นไม่เจอจริงๆ
เธอยอมทำเพื่อคุณขนาดนี้ ผมรับประกันได้ว่าเธอต้องชอบคุณอย่างแน่นอน หรือไม่ก็… หลงรักคุณเข้าให้แล้ว” เฉาฉงพูด
“เธอหลงรักผมเหรอ?” ซั่งปิงถึงกับตัวแข็ง รู้สึกถึงความสุขที่ลอยมากับสายลมเบาๆ
ถูกต้อง ซั่งปิงเองก็คิดไม่ออกว่าทำไมเสิ่นปี้หรูถึงได้มาต่อสู้กับเหยาฮั่นแบบนี้ คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงที่ไม่เคยตกลงไปกินข้าวกับเขาเลยสักครั้ง บางครั้งก็เหมือนกับจะทำตัวห่างเหินเขาไปเสียเฉยๆ แต่จริงๆ แล้ว… เธอแอบหลงรักเขาอยู่ แอบคอยใส่ใจเขาอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น เธอเป็นแค่นักรบขั้น 5 แต่ยังกล้าไปต่อสู้กับนักรบขั้น 6 เพื่อเขา
“ไม่ได้การแล้ว ผมจะยอมให้เธอได้รับบาดเจ็บเพราะผมไม่ได้” ซั่งปิงรู้สึกคึกขึ้นมาทันที เขากลับมามีพลังเต็มร้อยและพร้อมที่จะต่อสู้อีกครั้ง
ซั่งปิงซาบซึ้งใจในพฤติกรรมของเสิ่นปี้หรูอย่างมาก หากเสิ่นปี้หรูยอมทำขนาดนี้แล้ว ตัวเขาเองยังจะมัวรออะไรอยู่อีก ถ้ายังไม่ไปช่วยเธออีก เขาก็ไม่ใช่ลูกผู้ชาย
“อาจารย์เสิ่น ผมมาช่วยแล้ว” ซั่งปิงตะโกนพร้อมกับเข้าร่วมวงต่อสู้ทันที
เหยาฮั่นประมือกับเสิ่นปี้หรูหลายสิบกระบวนท่า เขารู้เข้าใจกระบวนท่าของเธออย่างแจ่มแจ้ง ตอนนี้ เพียงแค่เขาพุ่งแรกอัดออกไปก็จะสามารถเอาชนะเธอได้อย่างง่ายดาย ขณะที่เหยาฮั่นกำลังจะใช้แรงอัดมหาศาลเล่นงานเสิ่นปี้หรู ก็พลันได้ยินเสียงของซั่งปิง แล้วจู่ๆ ซั่งปิงก็มายืนขวางอยู่ตรงหน้า
“เป็นพวกเดียวกันจริงๆ ด้วย บัดซบที่สุด” เมื่อเหยาฮั่นเห็นหน้าซั่งปิง ความโกรธของเขาเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เมื่อครู่ยังแอบคิดว่าตนเองอาจจะเข้าใจผิด แต่พอมาเจอแบบนี้ ที่คิดมามันถูกต้องตามความเป็นจริงทุกประการ
เหยาฮั่นยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น เขาไม่ยั้งมืออีกต่อไป โจมตีซั่งปิงอย่างสุดกำลัง
ซั่งปิงเข้าร่วมการต่อสู้แบบไม่ทันตั้งตัว เขาเข้าประมือกับเหยาฮั่นทันที เสิ่นปี้หรูเองก็รู้สึกมึนงงว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น เธอรู้สึกประหลาดใจมากที่เห็นซั่งปิงและเหยาฮั่นต่อสู้กัน
“หรือว่าเราเข้าใจผิด คนๆ นี้ไม่ได้ถูกซั่งปิงส่งมาเล่นงานจางเซวียน”
เสิ่นปี้หรูคิดอะไรบางอย่างออกมาได้
“ที่แท้ก็เป็นการเข้าใจผิด มิน่าเล่า เมื่อครู่เราเองก็รู้สึกแปลกๆ คนๆ นี้แท้จริงแล้วไม่ได้จะมาหาเรื่องจางเซวียนแต่ที่มายืนทำลับๆ ล่อๆ ที่หน้าประตู ก็เพื่อมาดักรอแล้วทำทีเป็นมาต่อสู้กับเรา เหตุผลทั้งหมดก็เพื่อจะให้ซั่งปิงเข้ามาช่วยและสร้างสถานการณ์ประมาณฮีโร่ช่วยสาวสวยนั่นเอง แผนการนี้คืออยากให้เราเกิดความสนใจในตัวของซั่งปิง”
