ตอนที่ 958 แผ่นค่ายกลเกรด 7
จางเซวียนถือแผ่นค่ายกลเกรด 7 ไว้ในมือและเริ่มถ่ายทอดพลังปราณอันเข้มข้นเข้าไป
ฟิ้ววววววววว!
ต่างจากครั้งก่อน แผ่นค่ายกลนั้นสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจากการถ่ายทอดพลังปราณของเขา
บึม!
เกิดแสงเจิดจ้าระเบิดออกมาโดยรอบ กลายเป็นทรงกลมที่มีรัศมีหลายร้อยเมตร
ขณะที่ทรงกลมขยายตัวออกไป หมอกก็เริ่มฟุ้งกระจายอยู่ภายใน ทำให้เหมือนกับเป็นอีกโลกหนึ่ง เป็นโลกที่แปลกประหลาดพิสดาร อย่าว่าแต่คนอื่น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังเกือบจะหลงทิศทางไป
นี่คือค่ายกลหลอกล่อ เกรด 7 ลู่ฉวีหรือ? จางเซวียนตาโต
หากไม่เปิดใช้งานแผ่นค่ายกล ก็ยากที่เขาจะมองออกว่ามีค่ายกลชนิดไหนถูกจารึกอยู่ ต่อให้ใช้หอสมุดเทียบฟ้าระบุข้อบกพร่อง แต่ก็ทำได้เพียงแค่บอกวัสดุที่ใช้กับพิมพ์เขียวของค่ายกลเท่านั้น
มีแต่การเปิดใช้งานแล้วมองดูด้วยตาของตัวเองถึงจะรู้ว่าเป็นค่ายกลชนิดใดและทรงพลังขนาดไหน
ลู่ฉวีเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกลผู้เก่งกาจตั้งแต่เมื่อ 5000 ปีก่อน ตอนนั้น เขาติดกับอยู่ในหุบเขาสายหมอก แล้วเกิดแรงบันดาลใจที่จะสร้างค่ายกลหลอกล่อขึ้นมา แม้มันจะเป็นเพียงค่ายกลเกรด 7 ขั้นกลาง แต่ก็มีพละกำลังเทียบเท่ากับขั้นสูงหรือแม้แต่ขั้นสูงสุด ถึงขนาดที่นักรบระดับเซียนขั้น 5 ก็อาจตกหลุมพรางของมันได้อย่างง่ายดาย
นี่คือเหตุผลที่ค่ายกลนี้มีชื่อเสียงโด่งดังมาก มีบันทึกไว้ในห้องสมุดของโรงเรียนผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกล ซึ่งจางเซวียนก็เรียนรู้มาจากที่นั่น
เขาพลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้น ลู่ฉวีก็แซ่ลู่เหมือนกัน เป็นไปได้ไหมที่เขาจะเป็นบรรพบุรุษของลู่เฟิง?
แต่ก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องสัพเพเหระแบบนี้ จางเซวียนยักไหล่
ด้วยค่ายกลนี้ เรายังพอมีแต้มต่อในการรับมือกับเผ่าพันธุ์ปีศาจพวกนั้น แต่ก็ต้องวางแผนการ อย่างระมัดระวังด้วย
เมื่อมีวรยุทธเพิ่มสูงขึ้น อีกทั้งยังมีแผ่นค่ายกลที่ทรงพลังอยู่ในมือ ความมั่นใจของจางเซวียนก็พุ่งพรวด เขาออกจากรังนางพญามดและกลับสู่อาณาจักรใต้ดิน
ก็เหมือนกับเมื่อครู่ พื้นที่นั้นอบอวลไปด้วยเจตนาสังหารและความมืดมิด
เขาปรับเปลี่ยนกล้ามเนื้อและกระดูกให้กลายเป็นรูปลักษณ์ของเผ่าพันธุ์ปีศาจตัวที่เห็นก่อนหน้านี้ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่หนีมา
ยังไม่ทันจะไปได้ไกล ก็เห็นเผ่าพันธุ์ปีศาจ 2 ตัวเดินเข้ามา
“แกไม่คิดว่ามันแปลกประหลาดบ้างหรือ พวกมันมีกันตั้งเกือบ 40 คน จะหนีจากวงล้อมของเรา โดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลยได้อย่างไร?”
“ฉันก็ว่ามันประหลาด ฉันยืนระวังอยู่ตลอดเวลา สายตาก็จับจ้องทุกการเคลื่อนไหวในห้องโถงนั้น ฉันแน่ใจว่าไม่มีใครออกมาจากห้องนั้นสักคน แต่ทุกคนที่อยู่ข้างในหายวับไปหมด และยิ่งกว่านั้น เราตามหากันมานานแล้วนะ แต่ก็ไม่เจอพวกนั้นสักคน เป็นไปได้ไหมว่าพวกมันไม่ใช่ปรมาจารย์ แต่เป็นภูตผีปีศาจ?” เผ่าพันธุ์ปีศาจ 2 ตัวคุยกันขณะสำรวจพื้นที่โดยรอบ
แม้แต่ราชาใบไม้เขียวกับราชาใบไม้สีทองก็ยังไม่เข้าใจว่าจางเซวียนกับปรมาจารย์มากมายหายตัวไปได้อย่างไร นับประสาอะไรกับพวกเขา
ยิ่งกว่านั้น ก็เป็นเรื่องเกินกว่าจะรับได้ที่ผู้คนมากมายหลบหนีไปจากใต้จมูกโดยที่พวกเขาไม่รู้สึกอะไรเลย
ในตอนนั้นเอง ทั้งคู่ก็เห็นเผ่าพันธุ์ปีศาจตัวหนึ่งบินเข้ามาหา พวกเขาขมวดคิ้ว “เป็นอย่างไร พวกแกพบอะไรไหม?” เผ่าพันธุ์ปีศาจตัวนั้นตั้งคำถามทันที
หนึ่งในเผ่าพันธุ์ปีศาจอดตั้งคำถามอย่างสงสัยไม่ได้เมื่อเห็นอีกฝ่าย “ฮวาอู๋ แกถูกส่งไปอีกเส้นทางหนึ่งไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”
เผ่าพันธุ์ปีศาจทั้ง 200 ตัวที่ผ่านฉนวนเข้ามานั้นมาจากกองร้อยเดียวกัน จึงรู้จักกันดี
พวกเขาจำได้ว่าหมอนี่ถูกส่งไปอีกทิศหนึ่ง แล้วทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้?
“อ๋อ ฉันเจอเงื่อนงำบางอย่างระหว่างค้นหาตรงนั้น จึงแกะรอยตามมาถึงที่นี่” ฮวาอู๋อธิบาย
“เงื่อนงำ? เงื่อนงำอะไร?” เผ่าพันธุ์ปีศาจทั้งคู่นัยน์ตาเบิกโพลง
“นี่ไง” ฮวาอู๋สะบัดข้อมือแล้วนำตราหยกออกมา
ทั้งคู่รีบก้มลงมองด้วยความอยากรู้ แต่ยังไม่ทันจะได้เห็นว่าบนตราหยกนั้นเขียนไว้ว่าอย่างไร ก็พลันรู้สึกได้ว่ามี 2 หมัด ปะทะกับหัวของพวกมัน
ตุ้บ! พลั่ก!
หมัดนั้นมีพละกำลังมหาศาลเสียจนแทบจะทําให้อากาศแยกเป็นเสี่ยงๆ คลื่นความสั่นสะเทือนจากหมัดทรงพลังถึงขนาดที่ทำให้แม้แต่พื้นดินยังสั่นสะเทือน
“แก” รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดาแล้ว เผ่าพันธุ์ปีศาจทั้ง 2 ตัวหน้าดำคร่ำเครียด พวกมันรีบปล่อยหมัดตอบโต้เพื่อป้องกันตัว
พลั่ก! ปึ้ก!
สี่หมัดปะทะกัน และเผ่าพันธุ์ปีศาจทั้งคู่ก็รู้สึกถึงพละกำลังทำลายล้างที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างของพวกมัน ก่อนที่จะทรุดฮวบลง
บึม!
เกิดหลุมยุบขนาดใหญ่สองหลุมบนพื้น
“เซียนมือใหม่ขั้นสูงสุด แข็งแกร่งอย่างที่เราคิดไว้จริงๆ !” ฮวาอู๋ตั้งข้อสังเกตขณะที่ร่อนลงกับพื้น เขายกขาขึ้นและกระทืบหัวของเผ่าพันธุ์ปีศาจทั้งคู่ที่จมดินอยู่
พลั่ก!
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น หัวของมันก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ทำให้กลายสภาพเป็นศพในทันที
“เยี่ยม!”
เมื่อเห็นว่าตัวเองเอาชนะเผ่าพันธุ์ปีศาจซึ่งมีวรยุทธระดับเซียนขั้น 1 สองตัวได้อย่างง่ายดาย ฮวาอู๋ตาลุกด้วยความตื่นเต้น
แน่นอนว่า ฮวาอู๋ก็คือจางเซวียนปลอมตัวมา
ด้วยวรยุทธที่เพิ่มสูงขึ้น เขาจำเป็นต้องหาทางทดสอบว่าตอนนี้ตัวเองมีพละกำลังระดับไหน หลังจากได้ทดลองแล้วถึงได้รู้ว่าวิชาถอดรหัสเซียนนั้นแสนจะน่าสะพรึง อย่าว่าแต่นักรบที่มีวรยุทธขั้นเดียวกัน ต่อให้เผ่าพันธุ์ปีศาจที่มีวรยุทธสูงกว่าก็ยังรับมือกับเขาไม่ได้
หมัดเดียวก็สู้ไม่ไหวด้วยซ้ำ
ดูซิว่าพวกมันมีอะไร จางเซวียนถอดแหวนเก็บสมบัติออกจากนิ้วของทั้งคู่และเพ่งสมาธิเข้าไปภายใน ครู่ต่อมาก็ต้องส่ายหัว
ถึงเจ้าพวกนี้จะมีพละกำลังเทียบเท่ากับปรมาจารย์ระดับ 6 ดาว แต่ความมั่งคั่งนั้นเทียบกับปรมาจารย์ไม่ได้เลย เมื่อรวมทรัพย์สมบัติของทั้งคู่เข้าด้วยกันแล้ว ยังมีค่าไม่เท่ากับหินวิเศษขั้นสูง 10 ก้อนเสียด้วยซ้ำ
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเผ่าพันธุ์ปีศาจพวกนี้ถึงอยากยึดครองทวีปแห่งปรมาจารย์ เป็นไปได้ว่าพวกมันกำลังขาดแคลนทรัพยากร
จางเซวียนส่ายหัวและเคาะลงบนสองร่างนั้นเพื่อทำลายหลักฐานและกลบหลุมยุบที่อยู่บนพื้น หลังจากเสร็จสิ้น เขาก็เตรียมตัวไปหาเป้าหมายต่อไป แต่ในตอนนั้นเอง ก็พลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา เขาปรับสภาพร่างกายให้กลายเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ปีศาจ 2 ตัวที่เขาเพิ่งสังหารไปเมื่อครู่
เป็นไปไม่ได้ที่จะสังหารเผ่าพันธุ์ปีศาจ 200 ตัวพร้อมๆ กัน แต่การลดจำนวนของพวกมันทีละหน่อยนั้นเขาทำได้
ถึงอย่างไรก็มีเวลามากมาย ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน
หลังเตรียมการเสร็จแล้ว จางเซวียนก็มุ่งหน้าต่อไป ไม่ช้าก็พบกับเผ่าพันธุ์ปีศาจอีก 2 ตัว เขาจัดการพวกมันอย่างง่ายดายด้วยวิธีเดียวกัน
เผ่าพันธุ์ปีศาจส่วนมากที่ออกมาลาดตระเวนนั้นมีวรยุทธแค่ระดับเซียนขั้น 1 ด้วยประสิทธิภาพการต่อสู้ของเขาในตอนนี้ การรับมือกับพวกมันไม่ใช่ปัญหาเลย ต่อให้ไม่นำหุ่นมาใช้ก็กำจัดพวกมันได้อย่างง่ายดาย
จางเซวียนรุดหน้าไปด้วยวิธีนี้ และในอีก 1 ชั่วโมงต่อมาก็มาถึงฐานทัพ
ตอนนี้มันแตกสลาย กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว แต่มีเผ่าพันธุ์ปีศาจมากมายยืนอยู่บริเวณนั้น พยายามจะฟื้นคืนโครงสร้างให้เป็นดังเดิม แม้จะรู้ว่าทำอะไรไม่ได้มาก
เพราะถึงอย่างไรพวกมันก็ใช้เวลาเกือบ 2 เดือนในการสร้างฐานทัพแห่งนี้ การฟื้นคืนสภาพมันภายในระยะเวลาอันสั้นย่อมเป็นไปไม่ได้
ราชาใบไม้เขียวและราชาใบไม้สีทองก็ดูเหมือนจะอยู่ที่นี่ ท่ามกลางฝูงชนนั้น มีเผ่าพันธุ์ปีศาจที่ดูจะทรงพลังเป็นพิเศษลอยตัวอยู่กลางอากาศ คือราชาทั้งคู่นั่นเอง
ตอนนี้ทั้งคู่พากันขมวดคิ้ว บ่งบอกถึงความหงุดหงิดอย่างแรง
“เรียนฝ่าบาท ไม่มีวี่แววของเหล่าปรมาจารย์ในทิศทางนี้”
“เรียนฝ่าบาท ไม่มีวี่แววในเส้นทางของผมเช่นกัน”
“ราวกับพวกมันหายวับไปกลางอากาศ ตรงนี้ก็ไม่มี”
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เผ่าพันธุ์ปีศาจเข้ามารายงานสถานการณ์ให้ฟัง
เพราะจางเซวียนหลบหนีไปในรูปของจิตวิญญาณซึ่งทั้งมองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ จึงไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้ คงจะเป็นปาฏิหาริย์แน่หากเผ่าพันธุ์ปีศาจที่มีระดับเซียนขั้น 1 เหล่านี้แกะรอยเขาได้สำเร็จ
“บ้าแล้ว คน 40 คนจะหายไปดื้อๆ ได้อย่างไร มันเกิดอะไรขึ้น?”
“ไอ้สารเลวนั่นทำอะไร?”
ไม่เฉพาะเผ่าพันธุ์ปีศาจที่งงงันกับสถานการณ์ตรงหน้า แม้แต่ราชาใบไม้เขียวกับราชาใบไม้สีทอง ก็ทำอะไรไม่ถูก
ปรมาจารย์ที่อ่อนเปลี้ยเกือบ 40 คนซึ่งดูพร้อมจะตายได้ทุกขณะกลับหนีไปได้อย่างลอยนวลใต้จมูกของพวกเขากว่า 200 ตัว และยังไม่มีใครหาพบ มันออกจะประหลาดและยากเกินกว่าจะรับได้
ตอนนี้ ราชาใบไม้สีทองพลันนึกถึงความรู้สึกแปลกๆ ที่เขารู้สึกได้ตอนที่รออยู่นอกห้องโถง เขาหรี่ตา “หรือว่าเป็นวิถีทางของผู้พยากรณ์จิตวิญญาณ?”
“ผู้พยากรณ์จิตวิญญาณ?” ราชาใบไม้เขียวทวนคำอย่างสงสัย ไม่แน่ใจว่าราชาใบไม้สีทองหมายความว่าอะไร
“ใช่ ตอนที่พวกเราตั้งกองกำลังปิดล้อมห้องโถง ผมบอกคุณไม่ใช่หรือว่าผมรู้สึกว่ามีบางอย่างผ่านไป ผมว่ามันคงหนีไปวิธีนั้น คิดดูสิ หนีเราไปซึ่งๆ หน้าโดยที่ไม่มีใครหาเจอ มีความเป็นไปได้อยู่ข้อเดียวเท่านั้นคือเจ้านั่นใช้วิถีทางของผู้พยากรณ์จิตวิญญาณ!” ราชาใบไม้สีทองพูด
ราชาใบไม้เขียวขมวดคิ้ว “ผู้พยากรณ์จิตวิญญาณ? สภาปรมาจารย์กำจัดพวกนั้นไปหมดแล้วไม่ใช่หรือ?”
ผู้พยากรณ์จิตวิญญาณเป็นอาชีพที่นอกลู่นอกทางที่สุดในทวีปแห่งปรมาจารย์ ในครั้งนั้น พวกเขา หันมาจงรักภักดีกับเผ่าพันธุ์ปีศาจจากโลกอื่น และเมื่อสภาปรมาจารย์รู้เข้า ก็ได้จัดการกวาดล้างไปจนสิ้นซาก กำจัดแม้แต่มรดกตกทอดของพวกเขา
สำหรับปรมาจารย์ซึ่งน่าจะเป็นอาจารย์ใหญ่ของสถาบันปรมาจารย์ การมีทักษะของผู้พยากรณ์จิตวิญญาณนั้นดูไม่น่าจะเป็นไปได้
“มรดกตกทอดของผู้พยากรณ์จิตวิญญาณหายสาบสูญไปจากโลกแล้วก็จริง แต่ผมเองก็ยังสงสัย เพราะนอกเหนือจากนั้นแล้วก็หาความเป็นไปได้ข้ออื่นไม่เจอ” ราชาใบไม้สีทองตอบพร้อมกับขมวดคิ้ว
ขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่ เผ่าพันธุ์ปีศาจตัวหนึ่งก็ร่อนลงมาแล้วรีบรายงาน “ฝ่าบาท ผมคิดว่าผมเจอร่องรอยของปรมาจารย์พวกนั้น!”
“แกเจอร่องรอยของพวกมัน?” เมื่อได้ยินคำนั้น ทั้งคู่ตาโตขณะที่รีบหันมามองเผ่าพันธุ์ปีศาจตัวที่มารายงาน
“ใช่ ผมพบร่องรอยที่ออกจะชัดเจนว่าเป็นรอยเท้ามนุษย์ แต่ผมไม่กล้าตามพวกมันไปไกลเกินไป จึงรีบกลับมารายงานฝ่าบาทก่อน” เผ่าพันธุ์ปีศาจตัวนั้นอธิบาย
ราชาใบไม้เขียวพยักหน้า “ทำดีมาก!”
ในเมื่อเผ่าพันธุ์ปีศาจมีวรยุทธแค่ระดับเซียนขั้น 1 จึงน่าจะถูกสังหารหากพยายามตามร่องรอยพวกนั้นไปอย่างบุ่มบ่าม
“พวกมันไปทางไหนล่ะ? พาเราไปดู” ราชาใบไม้เขียวสั่งการอย่างรวดเร็ว
“ทางนั้น” เผ่าพันธุ์ปีศาจตอบ
“พวกเราจะไปดู” ราชาใบไม้เขียวพยักหน้าและกำลังจะให้เผ่าพันธุ์ปีศาจตัวนั้นนำทางไป ก็พอดี กับที่ราชาใบไม้สีทองยับยั้งเขาไว้ “รอก่อน!”
ราชาใบไม้เขียวมองเพื่อนอย่างสงสัย “มีอะไร?”
“คุณลืมวิธีการพิสดารพันลึกของไอ้หมอนั่นแล้วหรือ?” ราชาใบไม้สีทองถาม
“เอ่อ” ราชาใบไม้เขียวหน้าตึงขึ้นมาทันทีขณะที่นึกได้ว่าหมอนั่นถึงกับปลอมตัวเป็นราชาเผ่าพันธุ์ปีศาจ หากเผ่าพันธุ์ปีศาจที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาคือมันปลอมตัวมาล่ะก็ เป็นไปได้ว่ามันคงพยายามล่อลวงพวกเขาไปติดกับ
“ผมจะดู” ราชาใบไม้เขียวใช้การรับรู้จิตวิญญาณตรวจสอบเผ่าพันธุ์ปีศาจที่อยู่ตรงหน้า
“ฝ่าบาท”
เผ่าพันธุ์ปีศาจตัวนั้นนึกไม่ถึงว่าสองราชาจะทำแบบนี้ มันหน้าถอดสีด้วยความตระหนก กำปั้นที่อยู่ในแขนเสื้อนั้นกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
“ใช่มันจริงๆ”
หลังจากตรวจสอบเผ่าพันธุ์ปีศาจที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาด้วยการรับรู้จิตวิญญาณ ราชาใบไม้เขียวกำลังจะพูดต่อ ก็พอดีกับที่เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น
ตูมมมมมม!
หมอกกระจายไปทั่วบริเวณ ครอบคลุมรัศมีหลายร้อยเมตรรอบตัวพวกเขา
ผู้ที่ติดกับอยู่ในหมอกนั้นจะสูญเสียความสามารถในการหยั่งรู้ทิศทาง ราวกับประสาทสัมผัสของพวกเขาถูกปิดกั้นไปในทันที ทำให้ไม่อาจรับรู้สภาพแวดล้อมโดยรอบได้
ราชาใบไม้สีทองหรี่ตาขณะตัวแข็งอย่างอัศจรรย์ใจ “นี่คือค่ายกลหลอกล่อเกรด 7 หรือ!”
หากเจอเข้ากับค่ายกลหลอกล่อเกรดสูงแบบนี้ แม้แต่ตัวเขาก็ไม่อาจหลบหนีได้ในระยะเวลาอันสั้น เขารีบหันไปมองราชาใบไม้เขียวที่อยู่ข้างๆ เพื่อจะพบว่าอีกฝ่ายหายตัวไปแล้วอย่างไร้ร่องรอย
เขาพยายามมองไปรอบๆ แต่จิตใจก็สับสนยุ่งเหยิงไปหมด ตอนนี้ไม่รู้แล้วว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
