ตอนที่ 305 : เหล่านักสืบ
สองพันปอนด์? จำนวนเงินดังกล่าวมากพอจะทำให้นักล่าค่าหัวและนักสืบเอกชนทั่วทั้งกรุงเบ็คลันด์ต่างพากันเสียสติ…เป้าหมายในคราวนี้ไม่ได้มีลูกเรือมากมายรายล้อมเหมือนกับคีลิงเกอร์ ระดับความอันตรายจึงน้อยกว่ามาก หากใครสักคนทุ่มเวลาสืบสวนอย่างจริงจัง ก็มีโอกาสพบเบาะแสหรือจับตัวสำเร็จ…
ไม่สมเหตุสมผล…ในเมื่อพลเรือโจรสลัดลำดับห้า มีค่าหัวราว หนึ่งหมื่นปอนด์ ฆาตกรลำดับหก ก็ควรมีค่าหัวราว สามพัน ถึง สี่พันปอนด์จึงจะถูกต้อง…หรือรัฐบาลจะเข้าใจผิด คิดว่าฆาตกรเป็นแค่ลำดับเจ็ด ไม่ใช่นักฆ่ามืออาชีพผู้ย่อยโอสถลำดับหก ได้สมบูรณ์?
อาจเป็นไปได้ว่า พิธีกรรมตามคำอธิบายของเดอะซันจะโบราณเกินไป และไม่ถูกเปิดเผยอย่างกว้างขวางหลังจากยุคสมัยแห่งมหาภัยพิบัติ ส่งผลให้โบสถ์หลักและรัฐบาลไม่ทราบเรื่องนี้…สำหรับโบสถ์รัตติกาลและโบสถ์จักรกลไอน้ำยังพอเข้าใจได้ เพราะสองศาสนาดังกล่าวถือกำเนิดหลังจากยุคสมัยแห่งมหาภัยพิบัติ จะไม่มีข้อมูลก่อนหน้านั้นก็คงไม่แปลก แต่ผิดกับโบสถ์วายุสลาตัน พวกมันก่อตั้งก่อนหน้านั้นนานมาก ถือเป็นหนึ่งในสามเทพเก่าแก่รุ่นบุกเบิกร่วมกับสุริยันเจิดจรัสและปัญญาความรู้…หรือยิ่งกาลเวลาผ่านไป ข้อมูลของปีศาจก็ยิ่งเลือนรางลง…?
หลังจากได้ยินคำชักชวนของไอเซนการ์ด ความคิดแรกในหัวไคลน์คือความเหมาะสมของค่าจ้าง ตามมาด้วยทฤษฎีรองรับมากมาย
“คุณมีความเห็นอย่างไรบ้าง” ไอเซนการ์ดสังเกตว่าเชอร์ล็อกกำลังเหม่อ จึงถามย้ำ
ความเห็นของเรา…ไคลน์ชะงัก
หากเป็นนักสืบเอกชนทั่วไป ส่วนใหญ่คงตอบตกลงทันที เนื่องจากจำนวนเงินค่อนข้างมาก ถึงจะหารแล้วก็ยังมากอยู่ดี รวมถึงความโด่งดังของนักสืบชรามาดลุ่มลึกผู้นี้ การสร้างสายสัมพันธ์กับไอเซนการ์ด·สแตนธอนย่อมไม่ใช่เรื่องเสียหาย
แต่ปัญหาคือ ไคลน์ไม่ใช่นักสืบเอกชนทั่วไป หากบังเอิญเผชิญหน้ากับเหยี่ยวราตรีเข้าโดยบังเอิญล่ะก็…
ถึงจะมีหนวด แว่น และเปลี่ยนทรงผมจนเหยี่ยวราตรีซึ่งเคยพบเราแค่ครั้งสองครั้งคงจำหน้าไม่ได้ แต่ไม่ใช่กับมาดามดาลี่ย์แน่นอน เธอไม่มีวันลืมเรา…อย่างไรก็ตาม การปฏิเสธข้อเสนอสมเหตุสมผลไม่ใช่เรื่องฉลาด รังแต่จะยิ่งทำให้น่าสงสัยมากกว่าเดิม…อีกใจหนึ่งก็ต้องการจับปีศาจตนนั้นให้ได้โดยเร็ว ไม่อยากให้มีหญิงสาวไร้เดียงสาถูกฆ่าตายเพิ่ม…ไคลน์ลังเลหลายอึดใจ ก่อนจะเผยรอยยิ้ม
“ผมกำลังดูแลคดีสำคัญอยู่ คงแบ่งเวลาไปช่วยสืบคดีไม่ได้”
โดยไม่ปล่อยให้ไอเซนการ์ดพูด
“แต่ผมสามารถให้คำแนะนำและช่วยวิเคราะห์ข้อมูลเบาะแสได้”
ไว้เราค่อยทำนายยืนยันหลังจากนี้ ว่าจะไม่เป็นอันตรายหากช่วยมอบคำแนะนำกับไอเซนการ์ด…ถ้าผลลัพธ์ออกมาว่าอันตราย ค่อยเปลี่ยนสถานะตัวเองกลายเป็นผู้ชมวงนอก…ไคลน์วางแผนในใจอย่างแยบยล
ไอเซนการ์ดผู้ถือไม้ค้ำสีดำในมือซ้ายแสดงสีหน้าครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะพยักหน้ารับ
“ไม่มีปัญหา ผมทำการรวบรวมนักสืบเอกชนมาจำนวนหนึ่งแล้ว มากพอสำหรับกระจายตัวออกไปสืบหาเบาะแสรอบเมือง ผมแค่ต้องการมันสมองวิเคราะห์อันเป็นเลิศจากคุณ ขอพูดตามตรงว่าผมทึ่งมาก แม้ว่าคุณจะไม่มีทรัพยากรในมือ แต่กลับสืบสาวไปจนถึงสหภาพแรงงานท่าเรือในเขตอู่ต่อเรือไบลัมตะวันออก หากพวกเราจับคนร้ายได้ เงินรางวัลจะถูกแบ่งตามผลงานอย่างยุติธรรม เรื่องแบบนี้ไว้ใจได้ ผมได้รับความเชื่อถือในธุรกิจนักสืบพอสมควร”
“ตกลงครับ หวังว่าจะทุกสิ่งจะราบรื่น” หลังจากตัดสินใจได้ ไคลน์เหยียดแขนออกไปสัมผัสฝ่ามืออันอบอุ่นของไอเซนการ์ด
สำหรับชายวัยห้าสิบ ไม่ใช่เรื่องง่ายกับการมีร่างกายอบอุ่นในช่วงปลายของฤดูใบไม้ร่วง ไคลน์จึงสงสัยว่าไอเซนการ์ด·สแตนธอนอาจเป็นผู้วิเศษ
“เช่นกันครับ” ชายชรายิ้มและพยักหน้า
ทันใดนั้น ไคลน์เพิ่งตระหนักว่าพฤติกรรมของตนเสียมารยาท จึงรีบฉีกยิ้มและกล่าว
“ต้องขอโทษด้วยครับ ผมลืมเชิญคุณเข้าไปด้านใน สนใจจะรับชาดำหรือกาแฟสักถ้วยไหม?”
“ขอบคุณสำหรับคำเชิญ แต่ผมนัดกลุ่มนักสืบไว้เก้าโมงตรงเพื่อสอบถามความคืบหน้า จุดนัดหมายคือบ้านของผม ตอนนี้ผู้ช่วยกำลังรอต้อนรับทุกคนอยู่” ไอเซนการ์ดล้วงหยิบนาฬิกาพกสีเงินระยิบระยับ ผิวโลหะสลักลวดลายงดงามซับซ้อน ออกมาเปิดฝาตรวจสอบเวลา “ถึงเวลาผมต้องกลับไปพบพวกเขาแล้ว คุณสนใจจะไปด้วยกันไหม”
“ไม่ขัดข้องครับ แต่ขอเข้าห้องน้ำและเปลี่ยนชุดก่อน” ในวินาทีนี้ ไคลน์สวมวิญญาณผู้ผดุงคุณธรรมสมัยยังเป็นเหยี่ยวราตรี หมายมั่นจัดการคนชั่ว ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างมีแบบแผน และปกป้องประชาชนชาวเบ็คลันด์ให้พ้นภัย
ภายในห้องน้ำ ไคลน์เข้ามิติสายหมอกและได้รับผลทำนายระบุว่า ‘อันตราย’ แต่อยู่ในขอบเขตยอมรับได้ จึงรีบกลับมายังโลกจริง จัดการธุระให้เรียบร้อย สวมโค้ทและหมวกทรงกึ่งสูง หยิบไม้ค้ำหน้าประตู เดินตามไอเซนการ์ดเข้าไปในรถม้าและนั่งลงข้างกัน
ไอเซนการ์ดจ้องมองไคลน์ สีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยขณะซักถาม
“ผมยังคงสงสัย คุณเชื่อมโยงการตายของซีเบลกับเขตอู่ต่อเรือไบลัมตะวันออกได้อย่างไร? ในเมื่อคุณไม่มีข้อมูลในมือเลย”
เพราะคุณเข้าใจผิดไปเองน่ะสิ…ผมไม่ได้ไปแถวนั้นเพราะสืบคดีซีเบล…ไคลน์ไตร่ตรองเล็กน้อยคล้ายกับพยายามเค้นความทรงจำ แต่ความจริงแล้วกำลังนึกคำโกหก
ชายหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า
“ประเด็นสำคัญคือ ผมต้องมั่นใจเสียก่อนว่าคดีของซีเบลเป็นแค่พฤติกรรมลอกเลียนแบบ ต้องขอบคุณนักข่าวไมค์·โยเซฟในเรื่องนี้ หลังจากนั้นจึงเริ่มแกะรอยเส้นทางซึ่งซีเบลใช้ในค่ำคืนดังกล่าว เส้นทางจากกุหลาบทองคำไปยังบ้านลูกค้า เมื่อผนวกเข้ากับเบาะแสอื่น ผมจึงทราบจุดเกิดเหตุอย่างคร่าว และปลอมตัวเป็นนักข่าวเพื่อเข้าไปสืบคดีกับคนงาน”
หลังจากพยักหน้ารับ ไอเซนการ์ดไม่คิดเสียเวลากับประเด็นเก่า มันเล่าความคืบหน้าคดีฆาตกรรมต่อเนื่องอย่างคร่าวให้ไคลน์ฟัง เป็นรายละเอียดเชิงลึกซึ่งหาไม่ได้จากหนังสือพิมพ์ฉบับใด โดยเฉพาะคดีล่าสุด
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ขณะคนทั้งสองกำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็น รถม้าได้หยุดลงหน้าอาคารเก่าหลังหนึ่งในเขตฮิลสตัน
ระบบแสงสว่างของบ้านค่อนข้างย่ำแย่ เพราะแม้วันนี้เบ็คลันด์จะมีหมอกไม่มาก แต่อาคารตรงหน้ากลับมืดหม่น
ถัดมา ไอเซนการ์ดเดินนำไคลน์เข้าไปในห้องนั่งเล่นโอ่โถงซึ่งมีเตาผิงแดงฉานคอยให้ความอบอุ่น
ไคลน์กวาดสายตามองและพบนักสืบจำนวนสิบหกคน แต่ละคนต่างจับจองเก้าอี้ทุกตัวภายในห้องจนเต็ม
“เชอร์ล็อก?” เสียงประหลาดใจของใครบางคนดังแว่วตามสายลม คล้ายกับรู้จักไคลน์มานานแล้ว
ใครกัน…ชายหนุ่มรีบมองตามต้นเสียง จนกระทั่งได้พบนักสืบสจ๊วต ซึ่งเพิ่งกล่าวคำร่ำลากันเมื่อวานนี้เอง
หลังจากตั้งใจสำรวจอีกรอบ ไคลน์ได้พบนักสืบคาสลาน่าผู้รับงานคุ้มกันคุณหนูอาโดล รวมถึงผู้ช่วยของเธอ ลิเดีย
“บังเอิญจังนะครับ” ไคลน์เผยรอยยิ้มเป็นมิตรขณะเดินเข้าไปหาสจ๊วต
สจ๊วตขยับก้นเล็กน้อยเพื่อให้ไคลน์นั่งด้วยกันได้ พลางใช้มือตบเบาะ
“อาจไม่ใช่ความบังเอิญก็ได้ ผมเคยอ่านเจอในนิตยสาร สิ่งนี้คือปรากฏการณ์ทางจิตวิทยาชื่อ ‘ความบังเอิญเชื่อมโยง’ เนื้อหาระบุว่า ความบังเอิญของมนุษย์เกิดขึ้นได้เพราะจิตใต้สำนึกแต่ละคนเชื่อมโยงกันชั่วขณะ ส่งผลให้เลือกตัดสินใจเหมือนกัน…ฮะฮะ! ผมเล่นมุกน่ะครับ…แค่เล่นมุก”
พร้อมกันนั้น ไอเซนการ์ดกล่าวแนะนำตัวไคลน์กับนักสืบทุกคน
“ทางนี้คือมิสเตอร์เชอร์ล็อก·โมเรียตี้ อีกหนึ่งยอดนักสืบคนเก่ง”
เมื่อได้ยินคำชมเชยจากไอเซนการ์ด ทั้งคาสลาน่าและนักสืบคนอื่นต่างมองไคลน์เป็นคนเก่งฉกาจมากฝีมือทันที
ชายหนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนจะนั่งลงข้างสจ๊วตและหันไปซักถามเสียงแผ่ว
“งานของมิสเตอร์ร็อคจบแล้วหรือ”
“ถูกต้อง ในเมื่ออาโดลหายเป็นปรกติ และเกิดบางสิ่งขึ้นกับกลุ่ม ‘เพื่อนไม่ดี’ จนหมดโอกาสมาระรานอาโดล พวกเราทุกคนจึงตกงานพร้อมกัน” สจ๊วจยังคงยิ้ม “เดิมที ผมมีแผนจะพักผ่อนสักสองสามวัน แต่กลับถูกมิสเตอร์สแตนธอนเรียกตัวเสียก่อน ก็เลยลองมาฟังรายละเอียดอย่างคร่าวค่อยตัดสินใจ ว่ากันตามตรง ผมไม่ค่อยถูกกับคดีน่ากลัวและสยองขวัญสักเท่าไร แต่ในเมื่อเป็นคดีฆาตกรรม ผมเองก็ค่อนข้างถนัด”
ขณะผู้ช่วยของไอเซนการ์ดเดินรินชากาแฟรอบวง ตามด้วยการแจกเอกสารความคืบหน้าของคดี เจ้าของบ้านกำลังเอนหลังพิงเก้าอี้กึ่งนอนสบายใจ มือข้างหนึ่งล้วงหยิบไปป์ออกมาลูบคลำ
“ผมคิดว่าพวกคุณทุกคนคงเคยได้ยินคดีฆาตกรรมต่อเนื่องมาบ้างแล้ว มีข้อมูลใดต้องการเพิ่มเติมไหม? หรือสงสัยในจุดใด เชิญพูดออกมาได้โดยไม่ต้องเกรงใจ ทุกคนในห้องจะช่วยกันวิเคราะห์หาเหตุผล”
ทันใดนั้น สจ๊วต นักสืบหน้าเรียวหนวดจิ๋ม ยกแขนขึ้นหนึ่งข้างและกล่าวเป็นคนแรก
“หลังจากรวบรวมข้อมูลสักพัก ผมมั่นใจว่าทางตำรวจไม่ได้มุ่งเป้าสืบสวนจากเบาะแสสำคัญของเหยื่อแต่ละคน ผมไม่คิดว่าฆาตกรจะมองปราดเดียวด้วยตาเปล่าแล้วจะทราบทันทีว่าพวกหล่อนเคยเป็นโสเภณีริมถนนมาก่อน สิ่งนี้แปลว่าฆาตกรและเหยื่อต้องเคยติดต่อกัน แต่ตำรวจกลับมองข้ามและไม่ยอมตั้งธงสืบสวนจากประเด็นดังกล่าว พระเจ้า! เป็นความผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย!”
ก็ไม่อยากขัดสักเท่าไร…แต่ขอแสดงความเสียใจด้วย คนร้ายสามารถระบุเหยื่อได้จากตาเปล่าแน่นอน…ไคลน์พึมพำ
นักสืบส่วนใหญ่แสดงความเห็นกับข้อสงสัยของสจ๊วต ยกเว้นไอเซนการ์ด คาสลาน่า และอีกไม่กี่คนซึ่งเงียบงัน
“สมมติฐานน่าสนใจ สจ๊วต คุณและเพื่อนลองเริ่มสืบจากจุดนี้ดู” เมื่อไม่มีสิ่งใดให้พูดในประเด็นดังกล่าว ไอเซนการ์ดเสนอแนะ
ช่วงเวลาถัดมา นักสืบอีกหลายคนตั้งประเด็นเพิ่มเติม การถกเถียงและแสดงความเห็นเริ่มขึ้นอีกครั้ง แต่ละคนแสดงฝีมือสุดความสามารถ ยกเว้นไคลน์ซึ่งเอาแต่เงียบงันตลอดการประชุม
จนกระทั่งการแลกเปลี่ยนข้อมูลใกล้จบลง ชายหนุ่มยกมือขึ้นและกล่าว
“ผมต้องการข้อมูลของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องทั้งหมดในรอบยี่สิบปีหลัง นับเฉพาะคดีซึ่งยังจับตัวคนร้ายไม่ได้ และขอบเขตครอบคลุมทั่วทั้งอาณาจักรโลเอ็น”
ห้องนั่งเล่นพลันเงียบสงัด นักสืบเกือบทุกคนไม่เข้าใจเจตนาและชุดความคิดของไคลน์
ไอเซนการ์ดเลื่อนไปป์ขึ้นมาสูดดม ก่อนจะซักถามหลังจากครุ่นคิดสักพัก
“คุณกำลังสงสัยว่า…สิบเอ็ดคดีล่าสุดไม่ใช่ผลงานแรกของฆาตกรรายนี้ใช่ไหม…ฆาตกรอาจเคยก่อคดีมาแล้วในอดีต แต่ในลักษณะแตกต่างกัน โดยพฤติกรรมและประเภทของเหยื่อก็ไม่เหมือนกับสิบเอ็ดคดีล่าสุด…คุณต้องการพูดแบบนี้ใช่ไหม?”
ไม่ใช่ความสงสัย แต่มั่นใจเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์…ไคลน์เสริมในใจ
ทฤษฎีนี้มีพื้นฐานแนวคิดมาจากข้อมูลของเดอะซันน้อย
ในเมื่อตั้งธงว่าฆาตกรเป็นลำดับหก ซึ่งกำลังประกอบพิธีกรรมเลื่อนขั้นเป็นลำดับห้า ถ้าอย่างนั้น มันมัวทำอะไรอยู่ขณะตัวเองเป็นลำดับเจ็ด หรือในชื่อโอสถ ‘ฆาตกรต่อเนื่อง’?
หากไม่ก่อคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเลยสักครั้ง เกรงว่าความเร็วในการย่อยโอสถคงมีปัญหาแน่ หรือต่อให้ใช้ ‘เวลา’ ช่วยย่อยโอสถแทน แต่โอกาสคลุ้มคลั่งจะมากกว่าการเลื่อนระดับแบบสวมบทบาท การพัฒนาจากลำดับเจ็ด ไปถึง หก จะมีความเสี่ยงสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเส้นทาง ‘นรก’ ซึ่งง่ายต่อการคลุ้มคลั่ง
ดังนั้น ไคลน์จึงมุ่งประเด็นไปยังคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในอดีต โดยไม่สนว่าคนร้ายจะทราบเทคนิคสวมบทบาทหรือไม่ เพราะพลังของโอสถคงชักนำให้ก่อคดีเข้าสักวัน
ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ลำดับเจ็ด ใช้เวลาย่อยนานหลายปี และนำไปรวมกับระยะเวลาการย่อยของโอสถลำดับหก ไคลน์มั่นใจว่าเรื่องราวคงผ่านมาแล้วไม่เกินยี่สิบปี
อีกหนึ่งประเด็นคือ ฆาตกรต้องมีอายุไม่แก่ชรามากนัก เพราะหากอายุผู้วิเศษมากเกินไป การเลื่อนลำดับจะยิ่งทำได้ยาก มีโอกาสคลุ้มคลั่งสูง เมื่อยิ่งประกอบพิธีกรรมก็ยิ่งเกิดความเสี่ยงจะทิ้งร่องรอยให้สืบสาว
แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน ฆาตกรกลับใจเย็นอย่างน่าเหลือเชื่อ ผนวกกับการมีพลังต่อต้านผลทำนาย ความคืบหน้าของคดีจึงแทบไม่กระดิก
… แต่ถ้าเป็นตัวฆาตกรสมัยอดีตซึ่งยังไม่เชี่ยวชาญมากนัก มันอาจหลงเหลือเบาะแสให้สืบสาวจากตรงนั้นบ้าง!
โดยเฉพาะคดีแรกในชีวิต การลงมือของมันไม่มีทางสมบูรณ์แบบ จึงไม่มีแหล่งเบาะแสใดจะยอดเยี่ยมไปกว่านี้อีกแล้ว
ขณะความคิดมากมายผุดในสมอง ไคลน์เพียงยิ้มรับและตอบกลับ
“การลงมือของฆาตกรเป็นมืออาชีพและไม่ทิ้งร่องรอยมากเกินไป ไม่เหมือนกับมือใหม่เลยสักนิด ผมจึงเชื่อว่ามันเคยก่อคดีฆาตกรรมมาแล้วในอดีต และคงไม่ใช่ครั้งเดียว ดังนั้น ถ้าเราทราบอดีตของมันและนำมารวมกับข้อมูลปัจจุบัน เบาะแสและตัวตนฆาตกรอาจชัดเจนมากขึ้น”
เมื่อได้ยินคำอธิบาย บรรดานักสืบต่างหันไปกระซิบกับคนด้านข้างจนเกิดเสียฮือฮา
หลังจากบรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นเงียบงันอยู่สักพัก ไอเซนการ์ดกล่าวคำชมเชยจากใจจริง
“แนวคิดน่าสนใจมาก!”
………………….
