ตอนที่ 829 เช่นนั้นก็จัดการพวกตัวเล็กก่อน

มู่ชิงเกอแข็งแกร่งขนาดไหนกัน

น่ากลัวว่าจะมีแต่เหยียนเสี่ยที่ประมือกับเขา…ไม่สิ ที่โดนเขาใช้มือข้างเดียวเล่นงานจนหมอบจึงจะรับรู้ได้อย่างแท้จริง

มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่ามู่ชิงเกอไม่ได้ใช้พลังแห่งกฎบัญญัติแม้แต่นิด ใช้เพียงพลังจากร่างกายแท้ๆมาเล่นงานเขา ส่วนเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าอีกฝ่ายกลับไม่มีพลัง

แม้แต่จะรับมือ

มู่ชิงเกอเตะเพียงเท้าเดียวก็ทำให้กระดูกซี่โครงของเหยียนเสี่ยหักหมดทุกซี่

เขาในเวลานี้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย

ความสั่นสะท้านอับอายและแค้นเคืองคงอยู่แต่ภายในจิตใจ ทำได้เพียงปล่อยให้มู่ชิงเกอหยามหมิ่นได้ตามใจ

โครม!

ร่างของเหยียนเสี่ยตกลงมาจากฟ้าอีกครั้ง กระแทกลงบนพื้นต่อหน้ามู่ชิงเกอ ส่วนมู่ชิงเกอเล่า นางกลับยืนอยู่ที่เดิมอย่างเฉยเมย สองมือไพล่หลัง อกผายไหล่ผึ่ง แววตานิ่งเฉย

“อ๊อก!” เหยืยนเสี่ยพ่นโลหิตออกมาอีกคำใหญ่

ขณะที่ตกลงมา การกระแทกอย่างรุนแรงนั้นทำให้กระดูกซี่โครงที่แตกหักทิ่มโดนเครื่องในส่วนต่างๆ ภายในร่างกาย

“ตายจริง ต้องขอโทษด้วย ข้าเพิ่งเข้าขั้นศักดิ์สิทธิ์ยังคะเนกำลังไม่ได้แม่นยำนัก ทำให้พี่เหยียนเสี่ยต้องลำบากแล้ว” มู่ชิงเกอหลุบตามองเขาแล้วพูดอย่างใสซื่อ บริสุทธิ์

ถุย! หน้าไม่อาย!

เหยียนเสี่ยนึกด่าในใจ แต่เวลานี้เขาขยับตัวไม่ได้ ทั้งปากก็ยังเอ่ยไม่ออก ทำได้เพียงทนรับความเจ็บนึกด่าในใจไม่หยุด เขาเจ็บแค้นในใจแต่ก็รู้ว่าเรื่องบาดหมาง ระหว่างเขากับมู่ชิงเกอนั้น แม้มู่ชิงเกอจะสังหารเขาทิ้งก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

เขาเองก็เช่นกัน หากเขาสามารถต่อสู้ชนะมู่ชิงเกอ ต่อให้ไม่สังหารก็ต้องทำให้พิการ

แต่ว่าเข้าใจก็อยู่ส่วนเข้าใจ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถยอมรับได้

เหยียนเสี่ยนอนอยู่บนพื้น มองมู่ชิงเกอจากล่างขึ้นบน ใบหน้าของเขามีเงาบดบังทำให้ดูมืดดำ คงมีเพียงตาคู่นั้นที่ใสกระจ่างยิ่งนักแต่ก็เย็นเฉียบอย่างยิ่ง

คำพูดของมู่ชิงเกอนั้น คนอื่นๆ ย่อมได้ยินเหมือนกันหมด

ทุกคนมุมปากกระตุกต่างคิดเช่นเดียวกับเหยียนเสี่ย รู้สึกว่ามู่ชิงเกอช่างหน้าไม่อายนัก คำพูดที่น่าขายหน้าเช่นนี้ก็ยังพูดออกมาได้

พูดออกมาได้ว่าคะเนกำลังได้ไม่ดีพอ

ท่าทางของเขาเห็นชัดว่าจะเล่นงานถึงตายมากกว่า!

มือเดียวแขวนตี เป็นมือเดียวแขวนตีจริงๆ!

แค่กๆ…

เพียงแต่เมื่อครั้งที่เหยียนเสี่ยต่อสู้กับมู่ชิงเกอก็เป็นที่รู้กันอย่างกว้างขวาง ความแค้นของทั้งคู่ในครั้งนั้น จึงทำให้มู่ชิงเกอลงมืออย่างโหดเหี้ยม เหยียนเสี่ยโดนกรรมตามสนอง ทุกคนล้วนเข้าใจดี

“จะสู้ต่อไหม” มู่ชิงเกอถามด้วยหน้าตาใสซื่อ

สู้! สู้บ้าอะไรเล่า!

ดวงตาเหยียนเสี่ยเปล่งประกายแค้นเคืองรุนแรง จับจ้องไปที่มู่ชิงเกอ

มู่ชิงเกอแค่นยิ้มในใจพยักหน้านิดๆ “ก็ได้ในเมื่อพี่เหยียนเสี่ยเหนื่อยแล้วไม่อยากสู้แล้วพี่เหยียนเสี่ยก็พักผ่อนอยู่ที่นี่ดีๆ แล้วกันนะ”

พูดจบก็หันกายเดินจากไป

ส่วนเหยียนเสี่ยก็โดนคำพูดของนางยั่วจนหน้ามืด อีกทั้งความเจ็บปวดในร่างกายทำให้สลบไปทันที

‘ชิงเกอ ทำไมไม่ฆ่าเขาไปเสียเลย’ เสียงโห่วถาม ขึ้นในสมองของมู่ชิงเกอ ‘ราชาเทวะฮ่วนเยวี่ยคนนั้นไม่ใช่บอกแล้วว่าให้เจ้าลงมือเต็มที่ไม่ใช่หรือ’

มุมปากมู่ชิงเกอยังคงอมยิ้ม เดินไปทางที่พวกจื้อลู่อยู่ ‘ฆ่าแน่ แต่ไม่ใช่เวลานี้’

‘หมายความว่าอย่างไร’ โห่วถามอย่างไม่เข้าใจ

แต่มู่ชิงเกอไม่ได้ตอบอีก

นางเดินไปถึงเบื้องหน้าจื้อลู่ที่มีสีหน้าน่าเกลียดนัก ฝ่ายหลังรู้สึกเย็นวาบมองนางด้วยสีหน้าตึงเครียด

อาการย่ำแย่ของเหยียนเสี่ยทำให้เขาใจคอไหวหวั่น

จื้อลู่อดไม่ได้ถอยหลังไปอีกก้าวหนึ่งใจฝ่อขึ้นมา อาการของเขาทำให้มู่ชิงเกอยิ้มขบขัน เข้าไปใกล้เขาอีกนิด

พอนางเดินขึ้นหน้าจื้อลู่ก็ถอยออกไปโดยไม่รู้ตัว แม้แต่เหยียนเสี่ยยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมู่ชิงเกอ แล้วเขาจะใช่ได้อย่างไร เขาไม่อยากตกอยู่ในสภาพเดียวกับเหยียนเสี่ย

“เจ้า…เจ้าคิดจะทำอะไร” เสียงจื้อลู่สั่นเครือ

เขาในเวลานี้ไหนเลยจะยังเหลือทีท่าดูถูกดูแคลนเหมือนตอนที่เจอมู่ชิงเกอครั้งแรกอีก ทั้งไม่เห็นถึงท่าทีเสียดสีสบประมาทเหมือนตอนที่เพิ่งพบกันเมื่อครู่นี้ ด้วย

ความหยิ่งยโสของเขา ความโอหังเหนือกว่าใครๆ ของเขาล้วนแตกสลายไปจนหมดสิ้นไม่มีอะไรเหลือหลอ ตั้งแต่ตอนที่เหยียนเสี่ยถูกตีจนล้มลงกระอักเลือดอย่างน่าสยดสยองนั่นแล้ว

มู่ชิงเกอยกมุมปากยิ้ม “ทำอะไร ก็ไม่ใช่ชุมนุมประลองวิชาหรือ เมื่อครู่นี้เหยียนเสี่ยท้าข้า เวลานี้เป็นที ข้าท้าคู่ต่อสู้แล้ว”

เอ่อ…

คำพูดนี้…

คนอื่นๆ มุมปากอดกระตุกไม่ได้

มู่ชิงเกอเป็นขั้นศักดิ์สิทธิ์ จะเลือกคู่ต่อสู้ก็ควรเลือกหมิงถง หรือชูเนี่ยนที่เป็นขั้นศักดิ์สิทธิ์ด้วยกัน หากว่าเขาทะนุถนอมชูเนี่ยนไม่อยากประมือกับนางก็ยังเลือกหมิงถงได้

เวลานี้เขากลับจ้องจับคนขั้นถํ้าวิญญาณขั้นเก้า ถึงแม้คนผู้นี้จะเป็นคนที่ขั้นบำเพ็ญสูงกว่าทุกคนที่ไม่ใช่ขั้นศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็ไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้!

เช่นนั้นแล้ว ที่เขาเลือกจื้อลู่เพราะสาเหตุใดเล่า

แววตาเป่ยเหยียนสั่นไหวนิดหนึ่ง รอยยิ้มที่มุมปากเริ่มสนุกขึ้นมา

นี่มันชุมนุมประลองวิชาที่ไหน เป็นการแก้แค้นส่วนตัวชัดๆ! เพียงแต่ไม่รู้ว่าราชาเทวะน้อยดินแดนเส้าเทียนผู้นี้ไปสร้างความแค้นให้มู่ชิงเกอม้ามืดจากดินแดนฮ่วนเยวี่ยคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

น่าสนุก น่าสนุก น่าสนุกเหลือเกิน!

เมื่อคราวการถกวิถีที่แผ่นดินเทพตะวันออกนั้น เป่ยเหยียนไม่อยู่ แต่หลังจากกลับไปแล้วก็ได้ยินคำรํ่าลือเกี่ยวกับมู่ชิงเกอ ดังนั้น คำพูดของเขาที่ว่าได้ยินชื่อมา

นานแล้วจึงไม่ใช่เป็นเพียงคำทักทายทั่วไป

“เจ้า…เจ้าจะท้าข้าต่อสู้หรือ” จื้อลู่สะดุ้ง เขาเป็นคู่ต่อสู้มู่ชิงเกอได้ที่ไหนกัน

หากรู้ว่าวันนี้ต้องแบกรับความอัปยศอดสูเช่นนี้ ครั้งนั้นเขาน่าจะสังหารมู่ชิงเกอตั้งแต่ตอนยังอยู่ในแผ่นดินเทพตะวันตก เวลานี้แม้คิดจะสังหารก็ทำไม่ได้แล้ว

มู่ชิงเกอกลับสั่นศีรษะช้าๆ ภายใต้ความหวาดหวั่นของจื้อลู่ นางเอ่ยแก้ใหม่ว่า “ไม่เพียงแต่เจ้า ยังมี…” นิ้วของนางค่อยๆ ขยับชี้ไปที่อู่โย่วกับจี๋เผยที่อยู่ทางซ้าย

ขวาของจื้อลู่และพูดว่า “เจ้าและเจ้าด้วย”

อู่โย่วกับจี๋เผยที่ถูกนางชี้ตัว กระดูกสันหลังเย็นวาบ หน้าตาเหลอหลา

เกี่ยวอะไรกับพวกเขาด้วยเล่า!

พวกเขากับมู่ชิงเกอไม่เคยมีความแค้นอะไรกันเลยไม่ว่าเก่าหรือใหม่ เขาจะจัดการจื้อลู่ก็ทำไปเลยสิ เหตุใดต้องเอาพวกเขาไปร่วมด้วยเล่า

แต่พวกเขาไม่รู้ความคิดมู่ชิงเกอเวลานี้ ‘ในเมื่อยังคิดบัญชีกับเจ้าแก่สามคนนั้นไม่ได้ก็จัดการเจ้าพวกตัวเล็กเก็บดอกเบี้ยไปก่อนแล้วกัน’

“เป็นอย่างไร หนึ่งต่อสาม พวกเจ้าได้เปรียบเยอะเลยนะ” มู่ชิงเกอยิ้มอย่างนึกสนุก

เอ่อ

คำพูดนี้ฟังดูแล้วเหมือนมีตรงไหนไม่ถูกต้อง

พวกที่อยู่ด้านข้างต่างชะงักงันไป

เป่ยเหยียนตกตะลึง แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่นึก บ่นอยู่ในใจ ‘ได้เปรียบอะไรกัน! อย่าว่าแต่ขั้นถํ้าวิญญาณสามคนเลย ต่อให้มีขั้นถํ้าวิญญาณสามสิบคน ต่อสู้กับขั้นศักดิ์สิทธิ์เพียงคนเดียวก็ยังไม่มีทางเอาชนะได้’

แววตาที่เขามองไปยังมู่ชิงเกอเป็นประกายแวววับสนุกสนาน

เป่ยเหยียนรู้สึกได้ว่า มู่ชิงเกอคนนี้ช่างน่าสนใจดีจริงๆ!

“เจ้า!” สีหน้าจื้อลู่เปลี่ยนเป็นน่าเกลียด หน้าอกเขากระเพื่อมอย่างแรงทั้งโกรธทั้งแค้น เวลานี้มู่ชิงเกอพูดท้าทายปานนี้ หากเขาไม่ยอมรับคำท้า ต่อไปจะไปมีหน้าพบใครได้อีก

“พวกเราสามคนบุกเข้าไปพร้อมกัน!” จื้อลู่บอกอู่โย่วกับจี๋เผยเสียงเครียด

ปัง ปัง ปัง!

เนินทรายสีแดงแว่วเสียงร่างกายปะทะกันดังแว่วมา เพียงแต่เงาร่างนั้นรวดเร็วจนมองไม่ทัน

แต่เพียงเดี๋ยวเดียวก็มีคนสามคนนอนอยู่ที่พื้น