ตอนที่ 333 ลงไป! ข้าไม่ลง!

ลู่เสวียนมองนางอย่างงงงันแก้มที่สวยงามผุดผ่องเต็มไปด้วย…ความพิศวง

มองเห็นเขาเป็นเช่นนี้เจียงหลีจึงส่ายศีรษะไม่เอ่ยคำใดแล้วถอนหายใจแม้จะมีความในใจแต่ก็มิกล้า เอ่ยออกมาคนบ้านตระกูลลู่ก็เป็นดังเช่นลู่เจี้ยเคยกล่าวไว้นอกจากตัวลู่เจี้ยไม่มีสักคนที่วางแผนเก่ง!

นางเอ่ยถึงข้อสงสัยอันยิ่งใหญ่เช่นนั้นแล้วลู่เสวียนยังไม่เข้าใจอีก

“ถ้าเช่นนั้น…พวกเขามีจุดประสงค์อะไร” ลู่เสวียนหรี่ตาลงเปิดใจหารือกัน

เจียงหลีเบ้ปาก “ข้าจะรู้ได้อย่างไร อยากรู้จุดประสงค์ของเป่ยโหรวให้แน่ชัดก็มีแค่เสี่ยงไปเป่ยโหรวดูสักครั้ง”

“จะให้ข้าไปเลือกภรรยาจริงหรือ” ลู่เสวียนหน้าอมทุกข์ชี้นิ้วหาตัวเอง ชีวิตของเขาอย่าเลวร้ายถึงเพียงนี้ได้หรือไม่

เจียงหลีเลิกคิ้ว “แล้วจะให้ทำเช่นไรเป่ยโหรวเลือกเจ้าไม่ใช่ข้าแต่เป็นเจ้าหยวนหวัง”

“…” ลู่เสวียนเบ้ปากมองนางอย่างนึกน้อยใจ ยื่นมือดึงชายเสื้อของนางและอ้อนวอนขอ “พี่สะใภ้ที่แสน ดีท่านนำน้องสามีผลักเข้าเตาไฟท่านไม่กลัวองค์หญิงทั้ง 3 ของฮ่องเต้เป่ยโหรวนำข้าไปฆ่าแกงหรือ แล้วถ้าหากฮ่องเต้เป่ยโหรวมีอุปนิสัยที่พิลึกล่ะจะทำเช่นไร” เอ่ยจบเขาทำหน้าตกใจกำชายเสื้อตนไว้ แน่นด้วยสีหน้าขาวซีด

“…” เจียงหลีมองเขาด้วยหางตามุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

“วางใจเถิดข้าจะไปกับเจ้าด้วย” เจียงหลีเอ่ยขึ้นทันที

“ฮะ” ลู่เสวียนคลายสาบเสื้อของตนออกอย่างตกใจก็ถูกนางจับเสื้อไว้โดยไม่ได้ตั้งใจและเอ่ยถามอย่าง ประหลาดใจ “เจ้าก็จะไปหรือ เจ้าจะไปได้อย่างไร ในเมื่อฮ่องเต้เป่ยโหรวมีเจตนาแอบแฝงถ้าหาก จักรพรรดินีแห่งจยาเซียนเช่นเจ้าไปส่งถึงประตูด้วยตัวเองแล้วเขาจับเจ้าไปฆ่าอย่างโหดเหี้ยมจะทำเช่นไร”

“ข้าจะไม่ไปในฐานะของเจียงหลีแล้วก็จะไม่ในฐานะจักรพรรดินีแห่งจยาเซียน” เจียงหลีชี้แจงอย่าง แจ่มแจ้งนางเขยิบเข้าไปใกล้ลู่เสวียนหนึ่งก้าวดวงตาที่ลุกวาวมองเขาอย่างจดจ้องเอ่ยกระซิบว่า “ข้าจะ ไปในฐานะของสาวใช้ติดตามตัวเจ้า”

ลู่เสวียนอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงมองนางอย่างประหลาดใจ

เจียงหลียกมือขึ้นมาตบไหล่เขาเบาๆ ปลอบใจเขาว่า “วางใจเถิดข้ามีวิธีของข้าพอถึงเป่ยโหรวแล้วหาก เจ้าไม่ถูกใจองค์หญิงทั้ง 3 ของฮ่องเต้เป่ยโหรวนั้นใครก็ไม่สามารถบังคับเจ้าแต่งงานได้หากแต่เจ้า ถูกใจขึ้นมาจริงๆ แล้วล่ะก็ข้าก็จะช่วยเจ้าชิงตัวนางกลับมาอาณาจักรเรา”

“…” ลู่เสวียนสีหน้าหม่นหมอง พี่สะใภ้ของเขานี่ไม่ต้องใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ก็ได้

วาจาเมื่อชั่วครู่มีลักษณะเหมือนจักรพรรดินีเสียที่ไหนอย่างกับพวกที่อาศัยอยู่บนเขา โจรสาวที่ชอบกดขี่ ข่มเหงพวกนั้น

“สองสามวันนี้เจ้าไม่ต้องไปที่ไหนไกลล่ะรอคณะทูตจากเป่ยโหรวกลับไปก่อนเจ้ากับพวกเขาค่อยรีบ นำหน้าไปเป่ยโหรวด้วยกัน” เจียงหลีสั่งเพียงเท่านี้แล้วจึงกลับออกไป

จนนางเดินไปไกลแล้วลู่เสวียนถึงได้สติกลับมาตะโกนตามหลังนางไป “นี่เจ้าจะไปไหน”

เจียงหลีกล่าวติเตียนแต่ไม่ยอมหันกลับมา “ไปจัดการงานราชการน่ะสิ! เจ้าคิดว่าข้าจะว่างเหมือนเจ้า หยวนหวังรึ!”

ทันใดนั้นลู่เสวียนที่ถูกตำหนิมิได้โกรธเคืองแต่กลับยิ้มขึ้นเป็นเพราะนํ้าเสียงที่ไม่ได้ตั้งใจของเจียงหลี

หญิงสาวที่ค่อยๆ เดินไกลออกไปจากสายตาถึงแม้อายุจะน้อยกว่าเขาแต่ทว่าความหนักแน่นและความ เป็นผู้ใหญ่ในตัวนางกลับทำให้เขาดูด้อยกว่า

เจียงหลีก็เปรียบเสมือนพี่น้องแท้ๆ ที่เชื่อมสัมพันธ์เขากับพี่ชายที่เสียไปแล้วความรู้สึกของคนใน ครอบครัวเช่นนี้เป็นไปตามกาลเวลานับวันยิ่งลึกซึ้ง

……….

วันนี้ท่ามกลางคณะทูตจากเป่ยโหรวมีเพียงจงเจิ้งเหยี่ยที่ปรากฏต่อหน้าเจียงหลี ส่วนไป๋เซี่ยงไท่นั้นไม่รู้ ว่าเป็นเพราะสาเหตุจากอาการบาดเจ็บจริงๆ หรือว่าเป็นเพราะไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าเจียงหลีถึงได้ ไม่ยอมปรากฏตัว

แต่ทว่าเขาคนนี้จะปรากฏตัวหรือไม่สำหรับเจียงหลีแล้วนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญแต่อย่างใด

ลองเชิงจงเจิ้งเหยี่ยอยู่ครึ่งวันแล้วไปจัดการงานของราชสำนักอีกครึ่งวันกว่านางจะปลีกเวลาฝึกฝนจน เสร็จกลับมาถึงห้องบรรทมที่ตำหนักหวงจี๋ก็ดึกมากแล้ว

“เอ้อ…!ข้าช่างเกิดมาเพื่อทำงานหนักทั้งชีวิตจริงๆ! ช่างเป็นแบบอย่างของฮ่องเต้เสียจริง!” นางเท้าเอวเดิน เข้าห้องบรรทมไป เจียงหลีถอนหายใจให้กับความขยันของตน

ประตูใหญ่ของห้องบรรทมหลังจากนางเข้าไปก็ปิดสนิทลง

ยามราตรีนางไม่ไต้ต้องการคนปรนนิบัติ กฏข้อนี้คนข้างกายนางล้วนรู้กันดี

แต่ทว่ายามที่เจียงหลีเดินเข้าใกล้เตียงกลับรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ

“เอ๊ะ” ฝีเท้าของนางหยุดลงยืนอยู่นอกฉากกั้นเตียง ค่อยๆ แหวกผ้าม่านทีละชั้น ไม่คาดคิดว่าจะมีคน นอนอยู่บนเตียงของนาง!

ใครบังอาจมานอนบนเตียงของข้า!

เจียงหลีหรี่ตามองแล้วเปลี่ยนเป็นแววตาเฉียบคมขึ้นมา

ทันใดนั้นลมยามราตรีพัดเข้ามาครู่หนึ่ง พัดม่านกั้นขึ้นพากลิ่นอ่อนๆ โชยเข้ามาด้วย

กลิ่นที่คุ้นเคยลอยเข้าจมูก สายตาที่หวาดระแวงของเจียงหลีก็หายไปทันทีใบหน้าที่เย็นชากลับ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ชวนมองต้องตาคน นางยกมือขึ้นเปิดกระโจมออกก้าวยาวอย่างเบาๆ ไปยังเตียงนอน ยิ่งเข้าใกล้เงาของคนบนเตียงนอนยิ่งชัดเจนขึ้น ลู่เจี้ย!

ใบหน้าที่คุ้นชินงดงามเกินมนุษย์ธรรมดาทั่วไปปรากฏอยู่ตรงหน้านาง สายตาของนางเผยถึงความอ่อนโยน

ชายหนุ่มที่เงียบหายไปนานท่านนี้เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งไม่นึกว่าจะมานอนอยู่บนเตียงของนางได้เลย

“ลู่เจี้ยหรือ” เจียงหลีลองเรียกเสียงเบา

คนที่กำลังนอนราบอยู่บนเตียงไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆ คล้ายกับว่าไม่ได้รู้สึกถึงการมาถึงของนาง

เจียงหลีหรี่ตาลง ค่อยๆ คลานขึ้นบนเตียงมือข้างหนึ่งคํ้าบนที่นอน มือข้างหนึ่งเขย่าชายหนุ่มตรงหน้า เล็กน้อยและร้องเรียกเบาๆ “ลู่เจี้ยหรือ”

ก็ยังคงไม่มีการตอบกลับ

“หลับสนิทขนาดนี้เชียวหรือ ช่วงที่หายไปนั้นไปทำอะไรมานะถึงได้เหนื่อยเช่นนี้” เจียงหลีกระซิบเบาๆ หายใจอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ย่องเบาและคลานไปข้างกายชายหนุ่มผู้นี้

นางเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังมาก อย่างเบาที่สุด ราวกับว่ากลัวจะทำให้ชายหนุ่มที่นอนหลับสนิทตื่นขึ้น

เพียงแต่ตอนที่นางคลานถึงข้างกายชายหนุ่มกลับตกตะลึง นางมองไปยังข้างกายชายหนุ่ม มองดูเขาที่ นอนราบกางอ้อมแขนกว้างไว้แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

เดิมทีนางอยากจะนอนลงข้างกายชายหนุ่ม วันนี้ทั้งวันนางรู้สึกเหนื่อยล้ามากแล้ว

แต่ทว่ายามมองเห็นเขากางอ้อมแขนกว้างนั้น ใจของนางก็รู้สึกแปลกพิลึก นึกถึงความรู้สึกที่ถูกเขากอด ไว้ในอ้อมแขนแล้วหลับไป

คิดไปแล้วเจียงหลีจึงละทิ้งพื้นที่ข้างกายของเขา และคลานไปบนกายของเขา มือเท้าค่อยๆ ก้าวข้ามร่าง ของเขา ร่างทั้งร่างนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา สองมือสวมกอดเอวของเขาไว้แน่น

ที่นี่ยังคงสบายที่สุดอย่างที่คิดไว้!

ใบหน้าเล็กถูไปมาในอ้อมกอดของชายหนุ่ม เจียงหลีหลับตาลงใบหน้า อิ่มเอมทำให้อารมณ์ตึงเครียดคลายลงไปชั่วขณะ

ทันใดนั้นชายหนุ่มที่ดวงตาปิดสนิทราวกับหลับลึกนั้นค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นในเวลานั้นและกวาดสายตา มองไปที่หญิงสาวที่ทับอยู่บนร่างของเขา

“ลงไป”

ผู้หญิงคนนี้มายั่วโมโหเขาอีกแล้ว!

สีหน้าของเซ่าตี้ดูไม่ชวนมองและอารมณ์ดูจะไม่สู้ดีนัก

ทันทีที่ได้ยินเสียงของชายหนุ่ม เจียงหลีเงยหน้ามองอย่างดุดัน สบตากับดวงตาคู่สวยนั้นกลับไม่เขินอาย และไม่ตื่นเต้น นางทำหูทวนลมราวกับไม่ได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม สองมือของนางกุมไว้แล้ววางบนอก ของชายหนุ่ม คางวางลงที่หลังมือยิ้มหรี่ตายั่วยวนชายหนุ่ม

“ข้าไม่ลง!”

“…” นางนี่จริงๆเลยนับวันยิ่งใจกล้าไปกันใหญ่แล้ว

ใบหน้าของเซ่าตี้ตึงเครียดขึ้นมาทันที

ทันใดนั้นเจียงหลีรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่