บทที่ 50 แขกไม่ได้รับเชิญ

สวรรค์ช่วย ผอมลงแล้วก็หล่อเหลาไม่เบานะตัวเรา!

เช้าวันถัดมา ณ ถ้ำที่พัก หวังเป่าเล่อตื่นขึ้นมาพร้อมกับนวดคลึงระหว่างคิ้ว ให้หายตึง เขาจำได้รางๆ ว่าเขาได้ตำแหน่งหัวหน้าศิษย์มาครองแล้วก่อนที่จะวูบไป เขาเปิดเครือข่ายวิญญาณเพื่อตรวจสอบข่าวสาร

เขาพบภาพของตัวเองแทบจะในทันที

เมื่อเขาได้เห็นรูปโฉมของตัวเองในภาพแล้ว เขาก็เอียงคอมองอย่างไม่เชื่อสายตา ลมหายใจเริ่มถี่รัวขณะจ้องมองภาพตรงหน้าไม่วางตา ในที่สุดเขาก็มั่นใจว่าภาพที่เห็นคือ ตัวเขาจริงๆ เขาตื้นตันกับภาพตรงหน้ามาก

นี่…นี่คือตัวข้าจริงๆ หรือ คางเรียวคมได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาดูฉลาดหลักแหลม…

หวังเป่าเล่อน้ำตาเอ่อ ภาพตรงหน้านั้นถูกถ่ายมาด้วยองศาที่พอดิบพอดีจนทำให้ภาพนี้ดูงดงามราวกับฝัน

ภาพถ่ายชายหนุ่มที่ซูบผอมลงจนดูหล่อเหลาอีกทั้งยังเปี่ยมล้นไปด้วยเสน่ห์ทำให้แม้แต่เจ้าตัวเองยังต้องตกตะลึง เขาหยิบกระจกขึ้นมาเปรียบเทียบดูทันที เมื่อเห็นใบหน้ากลมที่สะท้อนจากกระจกเทียบกับใบหน้างดงามของชายในรูป เขาก็เริ่ม อิ่มเอิบใจขึ้นมา

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้คนถึงชอบพูดว่าลูกเป็ดขี้เหร่ก็กลายเป็นหงส์ได้ คำพูดนี้จริงแท้แน่นอน ข้า หวังเป่าเล่อ คือผู้ที่สามารถกลายเป็นหงส์ได้คนนั้น ฮ่าๆ ถ้าข้า ผอมลงกว่านี้อีก ข้าจะต้องมีรูปโฉมงดงามจนจักรวาลนี้ไม่สามารถต้านทานความหล่อของข้าได้!

แม้แต่เหล่าคนดังในสหพันธรัฐยังไม่สามารถเทียบเคียงได้!

ในขณะที่กำลังพออกพอใจกับรูปโฉมของตนเอง ชายหนุ่มก็กดบันทึกภาพในเครือข่ายวิญญาณเก็บไว้เผื่อใช้ในอนาคตหากว่าเขาจะต้องส่งรูปตนเองให้ผู้อื่น

รูปนี้บ่งบอกความหล่อของข้าได้ดีที่สุด

หวังเป่าเล่อลูบท้องพลางท่องเครือข่ายวิญญาณอย่างมีความสุข เขาอ่านแต่ความเห็นที่แสดงความตื่นตะลึงกับตำแหน่งหัวหน้าศิษย์สองโถงของเขา ไม่แยแสพวกความคิดเห็นที่พยายามล้อเลียนเขาแม้แต่นิด

ไม่นาน หวังเป่าเล่อก็ไล่อ่านข้อความจนเกือบหมด เขาหยิบขนมขึ้นมากิน อย่างเบิกบาน เขาพึงพอใจกับตำแหน่งหัวหน้าศิษย์สองโถงที่ตนได้รับมาเป็น อย่างมาก จากนี้ไป จะไม่มีใครสามารถเอารัดเอาเปรียบเขาได้อีกแล้ว!

มีเรื่องที่ต้องทำอยู่อีก แต่…จะปล่อยให้หลินเทียนหาวหยิ่งผยองใจอยู่แบบนี้ไม่ได้ เฉาคุนเป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งของเขา ข้าจะต้องจัดการพวกมันต่อให้สิ้นซาก!

หวังเป่าเล่อวางถุงขนมลงและลุกขึ้นเตรียมจะออกจากห้อง ก็พบกับหลิวต้าวปินที่มาเยี่ยมเยือน

จริงๆ แล้ว หลิวต้าวปินมาหาเขาหลายครั้งก่อนหน้านี้ แต่ชายหนุ่มก็ได้แต่ยืนอยู่หน้าถ้ำที่พักและเอ่ยขออนุญาตเสียงเบาเพราะกลัวว่าหวังเป่าเล่อจะหลับอยู่ เขาคาดการณ์ว่าชายหนุ่มคงตื่นแล้ว เลยมาหาอีกครั้ง

“หลิวต้าวปินขอแสดงความเคารพหัวหน้าศิษย์โถงศิลาวิญญาณและ โถงอักขราจารึก!” หลิวต้าวปินโค้งคำนับทันทีที่เดินเข้ามา จากนั้นก็ยืดตัวตรงและช่วยปัดกวาดถ้ำก่อนจะยกชามาบริการ

หวังเป่าเล่อโล่งใจอยู่ภายใน ก่อนหน้านี้เขาสูญเสียอำนาจจนทำให้เหล่าคนสนิทของเขาถูกคุมขัง ทั้งยังไม่สามารถช่วยเหลืออะไรพวกเขาได้เลย เขายกชาขึ้นจิบและผุดยิ้มบนใบหน้า

“ต้าวปิน เจ้าคงทนลำบากอยู่หลายวัน”

“ทำงานรับใช้หัวหน้าศิษย์นั้นไม่ถือเป็นการลำบากแต่อย่างใด! ข้าแค่โกรธแค้น ที่เฉาคุนพยายามบังคับให้ข้าพูดให้ร้ายท่าน ถึงกระนั้น ข้า หลิวต้าวปินก็จงรักภักดีกับท่านเสมอ ไม่มีทางที่ข้าจะว่าร้ายใส่ความท่าน!” หลิวต้าวปินยืดอกยืนตรง จากนั้น ก็ทุบอกตัวเองสองสามครั้ง

หวังเป่าเล่อพอใจกับความภักดีของหลิวต้าวปินมาก หลังจากหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย หลิวต้าวปินเห็นดังนั้นจึงรีบก้าวออกไปข้างหน้าและเงี่ยหูรอรับฟังสิ่งที่ชายหนุ่มจะบอก

“ข้าจะไม่จัดประชุมหัวหน้าศิษย์อีกต่อไป เจ้าช่วยดูท่าทีของพวกฝ่ายวินัย โถงอักขราจารึกและโถงศิลาวิญญาณให้ด้วย ส่วนจางหลันและพวก…ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าพวกนั้นในสำนักศึกษาเต๋าศักดิ์สิทธิ์นี้อีก!” หลิวต้าวปินได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกตื้นตันใจ

เขาทราบดีว่าหวังเป่าเล่อได้วางใจมอบอำนาจให้เขาจัดการเรื่องต่างๆ แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ใช่ศิษย์ฝ่ายวินัย แต่ก็ถือว่าเขามีอำนาจเหนือพวกนั้นอยู่มาก อีกทั้งการยกเลิกการประชุมหัวหน้าศิษย์นั้นไม่ใช่การกระทำไปโดยไร้เหตุผล ชายหนุ่มรู้ดีว่าการทำเช่นนี้จะทำให้ฝ่ายวินัยโถงศิลาวิญญาณและโถงอักขราจารึกต้องตกอยู่ในความหวาดเกรง

“ทราบแล้ว วางใจข้าได้ ท่านหัวหน้าศิษย์!” หลิวต้าวปินสูดหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับทำสีหน้าเคร่งขรึม เขาพูดคุยกับหวังเป่าเล่ออีกสักพักจึงออกจากถ้ำที่พักไป

หลังจากที่หลิวต้าวปินกลับไป หวังเป่าเล่อหยุดคิดชั่วครู่จากนั้นจึงเปิดใช้งานแหวนสื่อสาร หลังจากที่พวกพ้องของเขาถูกนำไปกักขังไต่สวน ชายหนุ่มรู้ว่าเขาไม่ควรใช้ให้หลิวต้าวปินจัดการเรื่องเหล่านี้แทน จากการศึกษาอัตชีวประวัติเจ้าพนักงานระดับสูงทำให้เขาทราบหลักการหนึ่ง นั่นก็คือ เรื่องที่เกี่ยวข้องกับความรู้สึกนึกคิดผู้คนนั้นควรจัดการด้วยตนเอง

ซึ่งก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เหล่าศิษย์ที่ถูกคุมขังนั้นต่างรู้สึกซาบซึ้งตื้นตันเป็น อย่างมากหลังจากได้รับข้อความจากหวังเป่าเล่อ พวกเขาต่างใจฮึดสู้ขึ้นมา จากความเคารพที่เคยมีก็พัฒนากลายเป็นความเทิดทูน

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะตำแหน่งหัวหน้าศิษย์สองโถงของหวังเป่าเล่อและ ความลำเค็ญที่พวกเขาทุกคนร่วมผ่านมาด้วยกัน!

หลังจากแก้ปัญหาเรื่องฝ่ายวินัยได้แล้ว หวังเป่าเล่อก็เริ่มศึกษาตำราวิชา ค้ำจุนปราณต่อ เหตุที่เขาไม่จัดประชุมหัวหน้าศิษย์อีกก็เป็นเพราะว่าเขาเหนื่อยเกินกว่าจะไปเจอหน้าหลินเทียนหาว

หลังจากที่ข้ากำจัดมันได้แล้ว ข้าก็จะเป็นใหญ่ในสาขาวิชาอาวุธเวท นี่คงจะเป็นทางที่ดีที่สุด หวังเป่าเล่อถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่เขาจะก้มหน้าศึกษาเรื่อง แก่นวิญญาณจากตำราวิชาค้ำจุนปราณต่อ

วิชาอักขราจารึกและวิชาแก่นวิญญาณนั้นมีความคล้ายคลึงกันอยู่หลายจุด มีเพียงคนที่สามารถจำตัวอักขระได้อย่างน้อยหกแสนตัวเท่านั้นที่จะเข้าใจถึงความคล้ายคลึงนี้ได้

อาทิเช่น วิธีการต่างๆ ในการสลักตัวอักขราจารึกไม่ได้ใช้เพื่อจำแนกตัวอักขระเพียงเท่านั้น แต่ยังเป็นวิธีการพัฒนาศิลาวิญญาณที่ถูกสลักให้กลายเป็นแก่นวิญญาณได้อีกด้วย หากมีความเชี่ยวชาญด้านอักขราจารึกจนบรรลุถึงแก่นแท้ของมันได้มากเพียงไร ก็จะยิ่งช่วยให้มองเห็นความคล้ายคลึงกันของวิธีการต่าง ๆ ได้มากยิ่งขึ้น

วิธีการนี้มีประโยชน์มากมาย ดังเช่นที่หวังเป่าเล่อเคยใช้หลักคำนวณในการชุมนุมที่โถงศึกษาเจ้าสำนัก เขาใช้การผสมผสานวิชาอักขราจารึกและวิชาแก่นวิญญาณ ในการแก้โจทย์ของผู้ฝึกตนจากเกาะมหาปราชญ์ชั้นสูง

ดังนั้น หวังเป่าเล่อในตอนนี้ที่มีตำแหน่งหัวหน้าโถงอักขราจารึก จึงมีสิทธิ์แย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าโถงแก่นวิญญาณมาได้อย่างง่ายดาย

ความรู้ของเขาลุ่มลึกเป็นอย่างมาก ทั้งเรื่องศิลาวิญญาณและเรื่องอักขราจารึก ด้วยการผสมผสานของทั้งสองเคล็ดวิชานี้จะช่วยให้ความรู้ด้านแก่นวิญญาณของเขาเพิ่มพูนมากขึ้นจนทำให้ทุกคนต้องครั่นคร้าม

ดังเช่น ต้วนมู่ฉี เมื่อหลายปีก่อน เขาได้ตำแหน่งหัวหน้าศิษย์โถงแก่นวิญญาณภายในเวลาไม่ถึงสองเดือนหลังจากที่เขาได้ขึ้นเป็นหัวหน้าศิษย์โถงอักขราจารึก ดังนั้นความเชี่ยวชาญด้านอักขราจารึกจึงสามารถช่วยให้เข้าใจศาสตร์อื่นๆ ได้มากขึ้น อย่างแท้จริง

ซึ่งนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้หลินเทียนหาวเกรงกลัวหวังเป่าเล่อเป็นอย่างมาก

ด้วยไพ่ที่มีในมือของหวังเป่าเล่อ ชายหนุ่มเตรียมพร้อมที่จะกอบโกยทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงตำแหน่งหัวหน้าศิษย์โถงแก่นวิญญาณไปหมดในคราวเดียว เขาสูดหายใจลึกและเริ่มศึกษาต่อ

หลักคำนวณแก่นวิญญาณที่ต้องจำนั้นคล้ายคลึงกับหลักของอักขราจารึกอยู่มาก ข้าสามารถใช้หลักคำนวณกับวิชานี้ได้เช่นกัน ช่างง่ายดายเสียจริง แต่จุดที่ยากจริงๆ คงเป็นเรื่องการสลักที่ข้าไม่ค่อยคุ้นเคยมากนัก

ถ้าอยากเก่งก็ต้องฝึก จะฝึกสลักศิลาวิญญาณก็ต้องใช้ศิลาเปล่า…

แต่ข้าไม่ต้องใช้ศิลาเปล่า ศิลาวิญญาณรุ้งที่ข้าสร้างขึ้นมากนั้นสามารถสลักตัวอักขระลงไปได้เยอะกว่าศิลาวิญญาณทั่วไป สิ่งที่ข้ายังขาดอยู่ก็มีแค่ความเชี่ยวชาญเรื่องการสลักอักขระแก่นวิญญาณรูปแบบต่างๆ เท่านั้น!

คิดได้ดังนั้น หวังเป่าเล่อก็หยิบศิลาเปล่าขึ้นมาและเริ่มฝึกสลักอักขระ

การฝึกวิชาสลักแก่นวิญญาณนั้นจะช่วยให้คุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวมือและทำให้สลักตัวอักขระได้ดียิ่งขึ้น ระหว่างฝึก หวังเป่าเล่อก็รู้สึกถึงความสามารถของตน ที่เหนือชั้นกว่าคนอื่น ศิษย์ทั่วไปนั้นต้องใช้เวลาคิดสักพักก่อนจะลงมือสลักได้ แต่เขานั้นไม่ต้องหยุดคิดเลยแม้แต่น้อยเพราะความเชี่ยวชาญด้านอักขราจารึกที่มี ตัวอักขระทุกตัวนั้นฝังลึกอยู่ในหัวของเขา เขาสามารถหยิบจับมาใช้ได้เลยในทันที

ด้านความแม่นยำนั้นก็ถือว่าเก่งกว่าผู้ใด เขามั่นใจว่าขณะที่คนอื่นๆ เพิ่งจะเริ่มบรรทัดแรก เขาสามารถสลักไปจนจะเสร็จได้แล้ว

ขนาดหวังเป่าเล่อเองยังตกตะลึงกับความสามารถของตน ดวงตาของเขาเริ่ม ส่องประกาย

ถ้าฝึกแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่นาน…ข้าคงจะได้ตำแหน่งหัวหน้าศิษย์โถงแก่นวิญญาณมาครอบครอง!

เวลาผ่านไป หวังเป่าเล่อยังคงง่วนอยู่กับการฝึกวิชาแก่นวิญญาณ เที่ยงวันที่สามของการฝึก แขกไม่ได้รับเชิญก็มารอพบเขาอยู่หน้าถ้ำที่พัก

คนผู้นั้นคือ ลู่จื่อหาว

ลู่จื่อหาวได้ส่งจดหมายขอเข้าพบมาล่วงหน้าแล้ว แต่หวังเป่าเล่อที่เพิ่งสลัก แก่นวิญญาณกระบี่เหาะเหินเสร็จก็ได้แต่ฉงนใจ

ลู่จื่อหาวมาที่นี่ด้วยเหตุใดกัน หรือว่าเขาจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของข้า! หวังเป่าเล่องุนงง แต่ชายหนุ่มก็นึกได้ว่าตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าศิษย์สองโถง เขาเหลือบมองก่อนจะหยิบแหวนสื่อสารขึ้นมาบอกสถานการณ์ให้หลิวต้าวปินทราบ

รู้แล้วจะทำอะไรข้าได้ แต่ปกปิดต่อไปอีกสักหน่อยคงจะดีกว่า หวังเป่าเล่อรู้ดีว่าคงจะเป็นการไม่ดีที่จะหลบหน้าเขา

เขาเปิดประตูออก มองตรงไปข้างหน้าด้วยสีหน้าคลางแคลงใจ เขาพบลู่จื่อหาวถือนวมข้างหนึ่งอยู่ในมือ อวัยวะเบื้องล่างแข็งเกร็งราวกับเขากำลังสวม กางเกงเหล็กกล้าอยู่

“เจ้าเป็นใครกันรึ”