บทที่ 1284 ข้าไม่หลงกลหรอก!

ในขณะนี้ จักรวาลนับไม่ถ้วนของระบบดาวที่ 4 สรรพสิ่งทั้งหลาย สิ่งมีชีวิตทั้งปวง ตลอดจนเทพเจ้าทั้งหมด ต่างวิญญาณเทพสั่นคลอน

จากเวลาที่นายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองมาถึงดาวแม่ดั้งเดิมจนตอนนี้ ก็เป็นเวลาเพียงแค่ 1 วันเท่านั้น

และใน 1 วันนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นช่างน่าตกตะลึงนัก ประดุจมีพายุที่มีพลังอย่างไม่เคยมีมาก่อน แผ่ระลอกคลื่นความปั่นป่วนไปทั่วระบบดาวที่ 4

ทำให้ศาลเจ้าแต่ละแห่ง…แต่ละแห่ง พังทลาย เทพเจ้าแต่ละองค์…แต่ละองค์ เหี่ยวเฉาร่วงโรยไป อาณาจักรเทพแต่ละอาณาจักร…อาณาจักร กลายเป็นซากปรักหักพัง แม้แต่ราชวงศ์เทพก็ถูกพัดกวาดอย่างบ้าคลั่ง

นี่ได้สั่นคลอนรากฐานของระบบดาวที่ 4 แล้ว!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในวิถีเทพของระบบดาวที่ 4 ยังมีนามแท้จริงของนายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองที่จะคงอยู่ตลอดไป เหนี่ยวนำโชคชะตาของระบบดาวที่ 5 เข้ามา นี่ทำให้ภายใต้สถานการณ์ที่ถูกสั่นคลอน พังทลายอีกครั้ง

สามารถจินตนาการได้ว่า นับจากนี้ไป วิถีเทพของระบบดาวที่ 4 จะไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป การฟื้นคืนชีพของเทพเจ้าจะถูกแทรกแซง และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือในระบบดาวที่ 4…จะมีพลังวิญญาณเซียนปรากฏขึ้น!

ขอบเขตการดำรงชีวิตจะถูกบีบจากทั้งภายในและภายนอกในเวลาเดียวกัน

อีกทั้งยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง…

นั่นก็คือ…การทอดทิ้งระบบดาวที่ 4 และจากไปในท้ายที่สุดของราชาเทพเจ้าระบบดาวที่ 4 !

องค์ท่านทอดทิ้งเทพเจ้าทั้งหมดในระบบดาวที่ 4 ใช้พวกองค์ท่านมารับเคราะห์แทนตัวเอง ทำให้ตัวองค์ท่านไม่มีภัยในภายหลังทั้งปวง จากนั้นก็เลือกที่จะเข้าไปในสายสะดือของเทพวิสุทธิ์

การกระทำเช่นนี้ส่งอิทธิพลต่อเทพทั้งหมดของระบบดาวที่ 4 อย่างมหาศาลนัก

ดังนั้นเสียงคร่ำครวญจึงมาจากวิถีเทพ สะท้อนก้องไปในวิญญาณของเหล่าเทพที่เหลืออยู่ในระบบดาวที่ 4

ดังอยู่นานไม่เลือนหายไป

แต่สถานที่กลับกันคือระบบดาวที่ 5

ในการเดือดพล่านของโชคชะตา จากการที่นายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองเลื่อนขั้นและกลับมา จากการที่ระบบดาวที่ 4 ถูกรุกราน ภายใต้การเปลี่ยนแปลงที่กลับกันเช่นนี้ สรรพสิ่งทั้งหลาย สิ่งมีชีวิตทั้งปวงของระบบดาวที่ 5 ก็ได้รับกาตอบแทนกลับคืนมา!

ขอบเขตของอิทธิพลนั้นกว้างยิ่งขึ้น โชคชะตาเข้มข้นยิ่งขึ้น

และเสียงโห่ร้องยินดีก็ปกคลุมไปทั่วทั้งระบบดาว

เพราะสงครามระหว่าง 2 ระบบดาวนี้ หลังจากที่ได้ผ่านเรื่องนี้ไปก็จบสิ้นไปแล้ว 9 ส่วน ทำให้สงครามได้มาถึงช่วงท้ายแล้ว

อีกทั้งผลของสงคราม…ก็ยิ่งใหญ่เป็นอย่างยิ่ง!

จากนี้ไปไม่ว่าจะด้านพลังแท้จริง หรือจากด้านระดับของระบบดาว ระบบดาวที่ 4 จะไม่สามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้ สิ่งที่ทิ้งไว้ให้กับระบบดาวที่ 4 มีเพียงชะตากรรมที่ถูกกลืนกินเท่านั้น

และเวลาของพวกองค์ท่านก็กลายเป็นนาฬิกานับถอยหลัง!

เพราะโองการของราชาเซียนที่ยึดครองอย่างเต็มรูปแบบ ในเสี้ยวขณะนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วระบบดาวแล้ว

ผู้นำเซียนทั้งหมดเข้ามาในระบบดาวที่ 4 สำแดงพลังทั้งหมดออกมาโดยไม่มีออมมือ สู้รบกับนายแห่งเทพ

ขณะเดียวกัน ประตูค่ายกลส่งข้ามขนาดมหึมาแต่ละบาน…แต่ละบาน ในเสี้ยวพริบตานี้ จากการลงมือของราชาเซียนก็ปรากฏลงมาเยือนจากความว่างเปล่าในพื้นที่หลายๆ แห่งของระบบดาวที่ 4

กองทัพผู้บำเพ็ญมากมายสาดแสงวูบวาบออกมาจากในนั้น

บุกจู่โจมเข้าไปในระบบดาวที่ 4 !

สงครามที่แทบจะเป็นการบดขยี้อยู่เพียงฝ่ายเดียวก็ปะทุขึ้นในดินแดนของระบบดาวที่ 4 โดยสมบูรณ์แล้ว

ภาพฉากแต่ละฉาก…แต่ละฉาก ตอนนี้นายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองที่ยืนอยู่กลางอากาศบนดาวแม่ดั้งเดิมสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจน และรู้ว่าสถานการณ์ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ดังนั้นเขายกมือขวาขึ้น ล้วงลึกเข้าไปในหน้าอกของตัวเอง

คว้าคุณสมบัติเทพที่ผลกรรมเวรขาดสะบั้นทั้งหมดแล้วนั่น ก่อนจะกระชากมันออกมาอย่างแรง

ท่ามกลางเลือดสีเงินไหลทะลักออกมา คุณสมบัติเทพ…ก็ได้ถูกนายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองควักออกมาทั้งหมดแล้ว

ทันทีที่ถือมันไว้ในมือ ฟ้าดินแผ่ระลอกปั่นป่วน ความหมายแห่งชะตากรรม อยู่บนคุณสมบัติเทพชัดเจนเป็นอย่างมาก

สัมผัสถึงสิ่งนี้ นายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองไม่ได้เสียดายมัน

เขารู้ว่า ผลกรรมเวรนี้ตัวเองไม่สามารถทนรับได้

ตามที่ราชาเซียนกล่าวไว้ ในโลกนี้…อาจมีเพียงแค่ 2 คนเท่านั้นที่สามารถแบกรับผลกรรมเวรนี้ได้

หนึ่งในนั้นคือสวี่ชิง

ส่วนอีกคน ตามแผนของราชาเซียนแล้ว ความจริงในระหว่างที่ตนเลื่อนขั้นก่อนหน้านี้ก็ควรจะมาถึงแล้ว แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงไม่เห็นวี่แววมาโดยตลอด

“ช่างเถิด…”

ดังนั้นสายตาของนายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองจึงจ้องมองไปทางสวี่ชิง

“สวี่ชิง ของสิ่งนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสียสำหรับเจ้า!”

“ที่มาขององค์ท่านเจ้าก็น่าจะรู้แล้ว ดังนั้นก่อนที่ตัวตนผู้นั้นจะแตกดับไปอย่างแท้จริง ทั่วทั้งระบบดาวชั้นบนก็แทบจะไม่มีใครกล้าที่จะถือครองมันไว้อย่างแท้จริง”

“แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม สิ่งนี้คือสมบัติล้ำค่า!”

“ดังนั้นจะรับหรือไม่ เจ้าตัดสินใจเอง นี่ก็เป็นของกำนัลชิ้นที่ 2…ที่ข้าเตรียมจะมอบให้เจ้าเช่นกัน!”

สวี่ชิงเมื่อได้ยินดังนั้น สายตาก็จับจ้องไปยังคุณสมบัติเทพที่อยู่ในมือของนายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรอง เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงที่แน่นแฟ้นระหว่างคุณสมบัติเทพนี่กับตัวเอง

พูดให้ถูกต้องก็คือ ความเชื่อมโยงนี้เกิดขึ้นกับกายเทพของเขา

ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเล พยักหน้า

นายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองมองดวงตาของสวี่ชิง สะบัดมือขวาไป คุณสมบัติเทพในมือแปรเปลี่ยนเป็นแสง 7 สี พุ่งตรงไปหาสวี่ชิง

สวี่ชิงคว้ามันไว้ ทันทีที่ถือไว้ในมือ จิตใจของเขาก็สั่นสะท้าน ยิ่งสัมผัสได้ถึงระลอกคลื่นบนคุณสมบัติเทพได้อย่างชัดเจนและรุนแรงยิ่งขึ้น

ยิ่งสัมผัสได้ว่าในคุณสมบัติเทพแฝงไว้ซึ่งพลังน่าครั่นคร้ามที่หาเปรียบไม่ได้

ราวกับว่า…ได้คว้าระบบดาวมากมายไว้ในมือแล้ว

“คุณสมบัติเทพนี้ กายเทพของข้าที่อยู่ในแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ น่าจะรองรับได้…”

สวี่ชิงสูดหายใจเข้าลึก เก็บคุณสมบัติเทพลงไปเรียบร้อย จากนั้นก็มองไปรอบๆ เขารู้ว่าเรื่องที่นี่ได้จบลงแล้ว

“เช่นนั้นตอนนี้เจ้าจะเข้าร่วมสงครามเต็มรูปแบบในระบบดาวที่ 4 นี้ หรือจะไปกับข้า หรือเจ้ามีที่อื่นที่อยากไปหรือไม่ ข้าสามารถส่งเจ้าไปได้”

กลางอากาศ นายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองกล่าวอย่างอบอุ่น

“ข้าอยากจะกลับไปที่เขตสงครามปีกซ้ายระบบดาวที่ 5 ขอรับ”

สวี่ชิงคิดๆ บอกถึงสถานที่ที่เขาอยากจะไป

เขาไม่ได้ลืม ลูกกลอนเซียนเลื่อนขั้นที่ผู้นำเซียนจั้นหลูได้สัญญาไว้ในตอนนั้น

แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นระดับเตรียมเซียนขั้นสูงสุดแล้ว ขาดเพียงความเข้าใจในธรรมนูญและกฎเท่านั้น แต่ ลูกกลอนเซียนเลื่อนขั้นเม็ดนั้น…มีประโยชน์ต่อสวี่ชิงอย่างมาก

เขาอยากเอามันกลับไปให้จื่อเสวียน

นายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองได้ยินดังนั้นก็สะบัดมือ ทันใดนั้นความว่างเปล่าแผ่ระลอกทันที โชคชะตารวมตัวกัน ก่อตัวเป็นคลื่นวนลูกหนึ่ง

“เช่นนั้น พวกเราเจอกันที่ระบบดาวที่ 5” นายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองยิ้ม

สวี่ชิงพยักหน้า หลังจากโค้งคารวะเซียนหลิงหวงที่อยู่ข้างๆ แล้ว เขามองไปรอบๆ ในใจเกิดความรู้สึกสะท้อนใจไม่มีสิ้นสุด

ภาพแต่ละฉาก…แต่ละฉาก ผุดขึ้นมาในสมองของเขา สุดท้ายความปั่นป่วนทั้งหมดก็ถูกเขาสะกดลงไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะเลื่อนขั้นเป็นเซียนคิมหันต์เท่านั้น จากนั้นร่างกายเพียงไหววูบ พุ่งตรงไปยังคลื่นวน

เข้าใกล้ไปในชั่วพริบตา จมลงไปในนั้น หายลับไป

ไปจากดาวแม่ดั้งเดิมแล้ว

และหลังจากที่เงาร่างของเขาหายไป นายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองที่อยู่กลางอากาศก็มองไปที่หลิงหวง

รอยยิ้มยิ่งอ่อนโยนกว่าเดิม เอ่ยเสียงแผ่วเบา “ทำให้เจ้ากังวลแล้ว…”

ขอบตาของเซียนหลิงหวงแดงเล็กน้อย เดินไปกลางอากาศ มาถึงยังข้างกายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรอง

“ไปทำเรื่องสุดท้ายให้เสร็จ หลังจากนี้เราก็จะได้อยู่อย่างสงบสุขแล้ว”

นายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองแย้มยิ้ม จับมือของเซียนหลิงหวง หันหลังเดินไปในความว่างเปล่าพร้อมกับนาง

……

ขณะเดียวกัน ในระบบดาวที่ 4 ณ แดนลับแห่งฟ้าดินแห่งนั้นที่สวี่ชิงเคยไป…

แดนลับตอนนี้พังทลายไปแล้ว

การเลื่อนขั้นและการเปลี่ยนวิถีของนายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองได้ส่งผลกระทบต่อระบบดาวที่ 4 ทั้งดวง ที่นี่ก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน

แตกสลายไปนานแล้ว

ดังนั้นท้องฟ้าจึงมีรอยแยกขนาดใหญ่ และเมื่อมองโดยรวมก็แหลกราญเละเทะ

บนพื้นดินมีซากร่าง 2 ร่าง

ร่างหนึ่งคือก้อนเนื้อสีดำที่ตอนนี้เน่าเปื่อยกลายเป็นสิ่งปฏิกูล

อีกร่างหนึ่งมีรูปร่างเหมือนมนุษย์ ก็คือเทพเจ้าแห่งผืนแผ่นดินองค์นั้นนั่นเอง

องค์ท่านไม่ได้เน่าเปื่อย แต่ราวกับระเหิดไป สลายไปอย่างต่อเนื่องราวกับการเลื่อนขั้น ราวกับว่าเป็นการชำระให้บริสุทธิ์บางอย่าง

และในกระบวนการของการชำระล้างและการสลายนี้ มีร่างหนึ่งกำลังกระเสือกกระสนปีนออกมาจากในนั้น บ่นไม่หยุด

“ข้ากำลังกินไปได้ครึ่งหนึ่ง ทำไมถึงสลายไปแบบนี้เล่า!”

“โชคดีที่ข้าเก่ง ทุ่มเททุกอย่างสำแดงเคล็ดวิชาสุดยอดกลืนสวรรค์กัดกินปฐพีสืบย้อนโบราณ ก่อนที่มันจะสลายไปก็กินอิ่มแล้ว”

“เฮอะๆ ในระหว่างนั้นจู่ๆ ก็มีค่ายกลส่งข้ามปรากฏขึ้นมา ส่องแสงไม่หยุด แผ่กลิ่นอายยั่วยวนออกมา พยายามที่จะล่อให้ข้าเข้าไป”

“แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นเพราะผู้ที่ดิ้นรนไม่ไหวแล้วผู้นี้ ไม่อยากให้ข้ากินต่อไป ดังนั้นจึงใช้วิธีอื่นมาหลอกล่อข้า!”

“ข้าเอ้อร์หนิวผู้นี้เป็นใครกัน ข้าไม่หลงกลหรอก!”

คนผู้นี้สวมเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อย ท่าทางสะบักสะบอม

เป็นเอ้อร์หนิวนั่นเอง

แต่ว่าเมื่อเทียบกับสะบักสะบอมแล้ว ท้องของเขากลับป่องขึ้นมาไม่น้อย ราวกับว่าเขากินไปเยอะ

ในตอนนี้หลังจากที่ปีนออกมาอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาก็มองไปรอบๆ สายตามองไปตามรอยแยกไปยังภายนอก สัมผัสรับรู้ครู่หนึ่ง ก็อึ้งตะลึงไป

จากนั้นเขาก็สูดหายใจเข้าลึก สีหน้าตกใจสงสัย

“ข้างนอกนี่เกิดอะไรขึ้น กลิ่นอายวุ่นวายปั่นป่วนไปหมด เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“ทำไมถึงดูเหมือนว่ามีสงครามปะทุขึ้น…”

“เกิดอะไรขึ้น…ให้ตายสิ ข้าออกมาช้าไปหรือ ทำไมรู้สึกเหมือนกับว่าพลาดเรื่องใหญ่อะไรไปเลย”

เอ้อร์หนิวพึมพำ จากนั้นจู่ๆ ดวงตาของเขาก็เปล่งแสงวาววามออกมา ตบเขาตัวเองฉาดหนึ่ง ตื่นเต้นขึ้นมา

“ถ้าสถานที่บ้าๆ นี่มีสงครามจริง นั่นเป็นเรื่องที่ดี สงครามปะทุขึ้นจะต้องมีเทพเจ้าแตกดับอย่างแน่นอน หรือครั้งนี้ชะตาของข้าจะฝืนลิขิตสวรรค์ จะได้กินจนอิ่มเช่นนั้นหรือ”

เอ้อร์หนิวเลียริมฝีปาก ตื่นเต้นขึ้นมา

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)