บทที่ 1317 กฎกรรมแปดเปื้อนชะตามัวหมอง ปั่นป่วนพลังงานหลัก

‘ไร้สิ้นสุด!’

สวี่ชิงยืนบนเวิ้งฟ้า จ้องมองเซียนบรรพกาลและชะตากรรมทั้งหมดข้างกายเขาในบ่อหมื่นพิภพ

เขายอมรับว่าเซียนบรรพกาลตรงหน้า สมกับคำเรียกขานว่าอัจฉริยะจริงๆ!

บัญญัติเช่นนี้…ต่อให้สวี่ชิงกรำศึกบนระบบดาวที่ 5 มากมาย เปี่ยมประสบการณ์หลายหลาก แต่กลับไม่เคยเจอผู้ครองบัญญัติเช่นนี้

ไม่ใช่สิ่งที่เซียนคิมหันต์ทั่วไปครอบครองได้ กล่าวว่าเขาเทียบเคียงกับระดับนายแห่งเซียนก็ไม่เกินจริงแม้แต่น้อย

‘เขาแข็งแกร่งกว่า 30 ปีก่อนระดับหนึ่ง!’ สวี่ชิงพึมพำในใจ

ในบ่อน้ำเซียนบรรพกาลแก่ชรา ตอนนี้กำลังเงยหน้ามองสวี่ชิง

ทั้ง 2 คั่นด้วยผิวน้ำ คนหนึ่งอยู่เหนือน้ำ คนหนึ่งอยู่ใต้น้ำ

เมื่อสบตากันแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์สั่นสะเทือน ภูเขาถล่มดินทลาย เมฆลมเปลี่ยนสี ความรู้สึกอึดอัดที่เกิดจากแรงกดดันมหาศาล ถ่วงจิตใจสรรพชีวิตหมื่นเผ่าอย่างหนักหน่วง

ยามเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นไม่อาจบรรยาย เสียงแหบพร่าของเซียนบรรพกาลดังก้องทั่วทิศ

“อนันต์คือจุดเริ่มต้นบัญญัติของข้า เพื่อให้สำเร็จสมบูรณ์ ข้าแบ่งจิตเทพนับไม่ถ้วนเป็นร่างแยกเหลือคณา ถึงขั้นทิ้งสิทธิ์การเป็นผู้นำ ให้ร่างแยกใดก็ได้เป็นตัวหลัก”

“จากนั้นค่อยปล่อยให้ร่างแยกทั้งหมดเติบโต กลืนกิน หลอมรวม…”

“ต่อให้ระหว่างนี้ตัวข้าในอดีตซ่านสลาย แต่มรรคายังอยู่!”

“กระทั่งสุดท้ายข้าแจ้งมรรค บัญญัติข้าจึงไร้สิ้นสุด!”

“กลับมาที่นี่ ควบรวมพลังหลักเกณฑ์ ตามหาสิ่งหนึ่ง เพียงเพื่อก้าวสุดท้าย”

“ส่วนเจ้า…ข้ามองออกว่ากำลังเผชิญหน้าการก้าวข้ามนั้น”

เซียนบรรพกาลแววตาล้ำลึก ไม่ยินดียินร้าย ตอนนี้เมื่อเอ่ยกล่าว เขายกเท้าขวาขึ้น ก้าวไปข้างหน้า

ชั่วพริบตายามย่างเหยียบ ผิวน้ำในบ่อสั่นสะเทือน เกิดคลื่นยักษ์มหึมา

คล้ายมีลมแรงเคลื่อนกวาด กำลังก่อตัวเป็นพายุ

สั่นคลอนฟ้าดิน สะเทือนจักรวาล สั่นคลอนทุกอย่าง

มิติพลังวิเศษช้อนจันทราในบ่อน้ำของสวี่ชิงสั่นสะเทือนชั่วพริบตา สัจจะมายาในนั้นบิดเบี้ยว ความเป็นเอกเทศที่ก่อตัวเป็นพลังวิเศษนี้ ตอนนี้มีสัญญาณว่าจะพังทลาย

คล้ายไม่อาจแบกรับ!

“สำหรับบัญญัติของเจ้า ใช่ว่าข้าไม่เคยเจอ หมื่นปีก่อน ในระบบดาวที่ 27 มีเทพองค์หนึ่ง บัญญัติคล้ายคลึงกับเจ้ามาก…”

“หนึ่งห้วงคิดหมื่นพิภพ จักรวาลคู่ขนาน ควบรวมบุปผากาลอวกาศ คิดหลอมผลมรรคา”

เสียงเซียนบรรพกาลยังดังก้อง เยื้องย่างก้าวที่ 2

ก้าวที่ 2 บ่อน้ำเกิดเสียงดังเปรี๊ยะ รอยแยกมากมายปรากฏกลางความว่างเปล่า กาลอวกาศ ทางขนาน หมื่นพิภพ

ท่ามกลางความปั่นป่วน น้ำในบ่อเปลี่ยนเป็นขุ่นมัว

สิ่งที่ทำให้ขุ่นมัวคือ…กฎกรรมกับชะตาไร้สิ้นสุดที่แผ่ออกมาจากร่างเซียนบรรพกาล!

สัจจะมายาแบกรับถึงขีดสุด เริ่มซ่านสลาย

พลังวิเศษช้อนจันทราในบ่อน้ำที่เลื่อนขั้นแล้วนี้ พังทลายอย่างไม่อาจหวนคืน

“สุดท้ายเจ้าก็ยังเด็กเกินไป”

เซียนบรรพกาลส่ายศีรษะ เดินก้าวที่ 3

ก้าวนี้ฟ้าถล่มดินทลาย

บ่อหมื่นพิภพพลันพังทลาย สัจจะมายากระจายทั่ว

โลกที่สร้างจากการช้อนจันทราในบ่อน้ำ คล้ายเปลี่ยนเป็นคันฉ่องแหลกละเอียด แตกหักเป็นชิ้นๆ กระจายทั่วทิศ

เมื่อพลังวิเศษพังทลาย ร่างเซียนบรรพกาลสมบูรณ์อีกครั้ง รูปลักษณ์เปลี่ยนแปลงอย่างมาก

แม้ยังมีริ้วรอยเต็มหน้า แก่ชราเหมือนเดิม แต่นัยน์ตากลับเปล่งแสงเงินโชติช่วงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน!

รอบกายยังมีหมอกเซียน 7 สีห้อมล้อม ขับเน้นพลังอำนาจเซียน!

อานุภาพร้ายกาจชั่วพริบตา ก่อคลื่นกระแสฟ้าดิน กระชากแสงดาวลงมา

ทำให้ตัวเขาเปี่ยมนัยไร้สิ้นสุด

สร้างแรงกดดันน่ากลัว ระเบิดพลังท่วมท้น อานุภาพทำลายล้าง กำลังย่างก้าวที่ 4 มาทางสวี่ชิง

“เจ้าพูดมากไปแล้ว น่ารำคาญอยู่บ้าง” สวี่ชิงกล่าวราบเรียบ

บัญญัติอีกฝ่ายน่าทึ่งจริงๆ ใช้ความไร้สิ้นสุดทำให้พลังวิเศษของตนถึงขีดจำกัด คล้ายเสือร้ายแหกกรงทำลายปราการ ทำให้พลังวิเศษพังทลาย

แต่หลายครั้งสิ่งที่ขังเสือร้ายไว้ใช่ว่าเป็นกรงแน่นหนาเสมอไป!

อาจเป็นเถาวัลย์ยืดหยุ่นและทนทานก็ได้!

นัยน์ตาสวี่ชิงจึงฉายแววล้ำลึก ยกมือขวาขึ้น ก่อนกดลงไป

ชิ้นส่วนพลังวิเศษที่กระจัดกระจายทยอยเปลี่ยนแปลงทันที

“เปิดแดนขนาน!”

เพียงพริบตาชิ้นส่วนพลังวิเศษพังทลายนับไม่ถ้วน แก่นแท้ของมันถูกเปลี่ยนแปลงทันที กลายเป็นเศษกระจกมากมาย ยามตวัดม้วนกระจายทั่วยังหักเหกับกฎกรรมและชะตาไร้สิ้นสุดของเซียนบรรพกาล สะท้อนภาพแตกต่างกันออกมา

ในเศษกระจกแต่ละชิ้น พริบตานี้ล้วนเผยร่องรอยของเซียนบรรพกาล!

นั่นคือทางขนาน นั่นคือโลกต่างกาลอวกาศ!

เซียนบรรพกาลในโลกเหล่านี้ ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญทั้งหมด!

บ้างเป็นคนธรรมดา บ้างเป็นอสูรร้าย บ้างเป็นต้นไม้ใบหญ้า ถึงขั้นว่ามีเพศต่างกัน มีทั้งชายและหญิง ตัวเมียตัวผู้!

จากนั้น…

มือขวาสวี่ชิงที่เงื้อขึ้นพลันพลิกคว่ำ สายตาเย็นชา ปากตวาดเสียงเบา “พลิกผัน!”

เมื่อเอ่ยวาจา ทางขนานพลิกกลับ หมื่นพิภพปั่นป่วน!

เศษกระจกทั้งหมดบิดเบี้ยว ในนั้นเกิดการเปลี่ยนแปลงน่าเหลือเชื่อ

มองเห็นภาพหักเหของกฎกรรมและชะตาเซียนบรรพกาลจากกระจกพวกนั้นว่ากำลังถูกพลิกผันและเปลี่ยนแปลง ชายเปลี่ยนเป็นหญิง หญิงเปลี่ยนเป็นชาย เพศเมียเพศผู้ก็เช่นกัน

ทั้งบางส่วนยังเปลี่ยนจากผู้บำเพ็ญเป็นคนธรรมดา คนเปลี่ยนเป็นสัตว์ สัตว์เปลี่ยนเป็นสิ่งของ พลิกผันทั้งหมด

ไม่เพียงเท่านี้ ในโลกคู่ขนานยังเกิดภัยธรรมชาติอย่างต่อเนื่อง!

ดาวเพลิงร่วงหล่นเผาภูผาแยกสมุทร ธารวิญญาณย้อนกลับกลืนกินเมือง

ในเศษกระจกหนึ่ง โลกนั้นมีต้นไม้เซียนปกป้องโลก ต้นไม้นี้ก็คือการหักเหเชิงกฎกรรมเสี้ยวหนึ่งของเซียนบรรพกาล ตอนนี้รากกำลังเน่าเปื่อย ระหว่างกิ่งก้านเปี่ยมน้ำตาสีเลือด

นี่คือพลังผนวกรวมบัญญัติมิติของสวี่ชิง ปรับความเป็นเอกเทศมากมายที่แยกออกมาของอีกฝ่ายจากทางขนานและกาลอวกาศทั้งหมด

ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง กลับตาลปัตรอย่างสิ้นเชิง เปลี่ยนกรงขังแน่นหนาเป็นเถาวัลย์ยืดหยุ่น!

ส่งผลต่อร่างต้นอีกฝ่าย

ปั่นป่วนพลังงานหลัก!

ครู่ต่อมากระจกทั้งหมดหันหาเซียนบรรพกาล มือขวาที่พลิกกลับของสวี่ชิงพลันกำเข้า!

“รวมเป็นหนึ่ง!”

2 คำนี้ดังก้อง กระจกทั้งหมดแตกละเอียด กฎกรรมและชะตาพลิกผันในนั้นแผ่ออกมาชั่วพริบตา ถาโถมใส่เซียนบรรพกาลราวอุทกภัย

สร้างมลทินแก่กฎกรรมไร้ขอบเขต ทำให้ชะตาไร้สิ้นสุดของเขามัวหมอง

ดังนั้นเซียนบรรพกาลที่กำลังก้าวมาทางสวี่ชิงพลันชะงัก เขาเห็นว่าเส้นกฎกรรมของตนกำลังถูกพลังไร้รูปกัดกิน ชะตาของตนกำลังโดนโจมตี เส้นไหมชะตาที่เดิมโปร่งใสราวเครื่องแก้วเปี่ยมคราบเขม่าทันที

คล้ายน้ำพุวิญญาณเปื้อนเลือดศพเน่าเปื่อย

สีทองจางเป็นน้ำตาลเข้ม ส่วนปลายยังจับตัวเป็นก้อนเนื้อน่ากลัว

ทั้งเหมือนย้อนทวนไม่ได้!

เมื่อทั้งหมดนี้เกิดขึ้นกับตัวเขา เห็นชัดว่าริ้วรอยราวใยแมงมุมบนหน้าชราของเขา ตอนนี้กลับเกิดรอยแยกเหมือนจริง ทั้งกำลังพังทลาย!

ตรงนัยน์ตาแสงเงินที่เป็นสัญลักษณ์เซียนหม่นมัวอย่างรวดเร็ว กลายเป็นผงเงินเล็กละเอียดร่วงกราว เผยให้เห็นดวงตาขุ่นมัว

ผมยาวสีหิมะที่ทิ้งตัวราวทางช้างเผือก ตอนนี้แห้งเหี่ยวบิดงอ ปลายผมไหม้เกรียมประปราย คล้ายเถ้าถ่านที่ถูกเพลิงชะตาแผดเผา

หมอกเซียน 7 สีรายล้อมรอบตัว ตอนนี้กำลังเปลี่ยนเป็นเหนียวหนืดขุ่นมัว คล้ายน้ำเน่าเสียเปื้อนเสื้อเป็นคราบ รา

พลังเซียนของเขาก็เช่นกัน ตอนนี้รั่วไหลไปตามรอยแยกที่เกิดจากริ้วรอยทั่วตัว กลายเป็นปราณขุ่นมัวสีดำมากมาย ทั้งมีส่วนหนึ่งย้อนกลับเข้าตัวเขา ทุกแห่งที่เคลื่อนผ่านเลือดกระดูกพลุ่งพล่านราวหินหนืด

กระอักเลือดสีดำเจือผลึกน้ำแข็ง เซียนบรรพกาลซวนเซถอยร่น

เขาฝืนโคจรพลังเซียน แต่กลับพบว่าอำนาจเซียนที่อดีตขับเคลื่อนตามความคิด ตอนนี้เหมือนหมอกปกคลุมเป็นชั้นๆ แสงเซียนควบรวมตรงปลายนิ้วกลายเป็นแมลงเม่าสิ้นหวัง โผนตัวร่วงลงพื้น

สิ่งปนเปื้อนถึงชีวิตมาจากส่วนลึกจิตวิญญาณ

ชิ้นส่วนความทรงจำชวนสับสนนับไม่ถ้วนกระทบกันไปมาในทะเลความรู้สึกเขา

นั่นคือพายุที่เกิดจากกฎกรรมและชะตามัวหมอง

ทุกอย่างเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยว คล้ายภาพวาดโรยผงพิษ ส่วนที่เปี่ยมสีสันคือพิษร้ายแรง เสียดแทงจิตวิญญาณเขา

ทำให้หน้าผากเกิดเส้นเลือดปูดโปน ข้างหูมีเสียงสาปส่งนับพันหมื่นทับซ้อนกัน นั่นคือผลสะท้อนกลับจากห้วงจิตทั้งหมดที่เขากลืนกินในชาตินี้

พวกเขาลืมคำสาบานแสวงมรรคด้วยกฎกรรมแปดเปื้อน จำได้เพียงความไม่พอใจยามถูกกลืนกินซ่านสลาย

กลิ่นอายของเขาจึงเริ่มเสื่อมถอย คล้ายเปลี่ยนจากเซียนเป็นคนธรรมดาช้าๆ

ตอนนี้เหมือนว่าแค่ผลักแผ่วเบาก็จะสลายหายไป เพลิงชีวิตดับมอดอย่างสมบูรณ์

แต่…สวี่ชิงไม่ได้ก้าวไปข้างหน้า เขาแค่ยืนอยู่จุดเดิม มองทั้งหมดนี้อย่างนิ่งสงบ

กระทั่งผ่านไปนาน เซียนบรรพกาลเงยหน้าช้าๆ

“สมเป็นการพลิกผัน!”

“เห็นชัดว่าปนเปื้อนสำเร็จแล้ว แต่เจ้ายังข่มใจได้ ไม่เข้าใกล้ข้า…”

เซียนบรรพกาลมองสวี่ชิง เสียงเจือความแหบพร่า

สวี่ชิงยังนิ่งสงบ กล่าวราบเรียบ “จุดเริ่มต้นบัญญัติของเจ้าคืออนันต์ ขั้นใหญ่ของบัญญัติคือไร้สิ้นสุด ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าไม่มีพลังหลักเกณฑ์”

“แต่หลักเกณฑ์เจ้า… ตั้งแต่ต้นจนจบกลับถูกเจ้าซ่อนไว้”

“ในเมื่อเจ้าไม่ยอมเผยออกมาง่ายๆ ตอนนี้เจ้าจะใช้หรือไม่เล่า”

เซียนบรรพกาลเงียบไป

สักพักเขาพลันแย้มยิ้ม

“ข้ายอมถลำตัว สังเกตเห็นว่าบัญญัติเจ้าคือยอดทางขนาน ทั้งกำลังวิเคราะห์พลังหลักเกณฑ์ของเจ้า”

“ส่วนเจ้าใช้พลังกำราบ คิดสังเกตการณ์หลักเณฑ์ข้า”

“แต่ข้ารู้สึกว่าเจ้าสังเกตหลักเกณฑ์ข้า คล้ายว่าเป็นเพียงเปลือกนอก…เจ้าเหมือนกำลังรออะไรอยู่”

เมื่อเซียนบรรพกาลกล่าวประโยคนี้จบ นัยน์ตาขุ่นมัวเปล่งแสงเงินเจิดจ้าอีกครั้ง

“เจ้ากำลังรออะไร”

สวี่ชิงได้ยินดังนี้แล้วมองเซียนบรรพกาล แววตาเจือนัยลึกล้ำ

“เจ้ากำลังรออะไร ข้าก็รอสิ่งนั้น แต่เวลาอยู่ข้างเดียวกับข้า”

นัยน์ตาเซียนบรรพกาลหดรัด

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)