บทที่ 1319 เบื้องหลัง!

เซียนก็คือธรรมนูญ!

และเมื่อธรรมนูญพังทลาย ก็เหมือนกับคำว่าเซียน (仙) ลบตัวอักษรภูเขา (山) ออกไป เหลือเพียง…

มนุษย์เท่านั้น

เฉกเช่นเดียวกับเซียนโบราณที่โซซัดโซเซถอยหลังอยู่บนท้องฟ้าในตอนนี้

เขามองไปยังฝ่ามือที่กำลังแตกสลายของตัวเอง พบว่ารอยเต๋าผลกรรมเวรที่ทำให้เขาเคยรอบรู้เหล่านั้น ตอนนี้กำลังกลายเป็นแสงอาทิตย์ยามอัสดง ประกายแสงรุ่งโรจน์สุดท้ายไหลอยู่บนผิวหนังที่แหลกสลายของเขา

ในแสงนั้น จะมองเห็นผีเสื้อแสงนับพันนับหมื่นตัว และผีเสื้อแสงทุกตัวล้วนเป็นการสำแดงของผลกรรมเวรและโชคชะตาในอดีตของเขา แต่ตอนนี้…ในขณะที่พวกมันบินออกไป ผีเสื้อแสงเหล่านี้ต่างดิ้นรน ราวสูญเสียแหล่งกำเนิด เริ่มสลายไป

มองดูสิ่งเหล่านี้ เซียนโบราณยิ้มอย่างขมขื่น

ทั้งร่างของเขาราวกับถูกดึงเอาสารกาย ปราณ และจิตออกไป ดังนั้นความแห้งเหี่ยวร่วงโรยจึงปรากฏขึ้นบนร่างของเขาอีกครั้ง

รอยย่นบนใบหน้าแตกออกอีกครา ผลกรรมเวรที่เขาเคยเปลี่ยนก็ปะทุขึ้นอีกหน ผมสีเงินทั้งศีรษะโค้งงออีกครั้ง หลุดร่วงทีละเส้น…ทีละเส้น!

แม้แต่กายเซียนอันยิ่งใหญ่ข้างหลังเขาก็สั่นคลอนเช่นกัน

รัศมีอำนาจยิ่งใหญ่จากการที่ธรรมนูญก่อนหน้านี้ปะทุจนถึงขีดสุด ก็ราวกับเขื่อนพังทลายลงในเสี้ยวพริบตา

ขณะเดียวกันยังมีเลือดเต๋าที่แฝงซึ่งพลังงานต้นกำเนิดเซียนกระอักออกมาจากปากอย่างไม่อาจควบคุมได้

เลือดสดๆ เหล่านั้นอยู่กลางอากาศส่งกลิ่นเหม็นชวนคลื่นเหียนออกมา ในขณะที่สาดกระจายออกมา ก็แปรเปลี่ยนเป็นหมอกเลือดมหาศาล สลายหายไปในทั่วทุกทิศ

ภาพฉากนี้ หมื่นเผ่าพันธุ์ในแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ไม่ว่าผู้ใดที่สัมผัสรับรู้ได้ต่างตื่นตะลึงกันไปทั้งสิ้น

จักรพรรดินีทางนั้นลมหายใจถี่กระชั้น นายท่านเจ็ดในใจก็สั่นสะท้านไปเช่นกัน

พวกโจวเจิ้งลี่แต่ละคนก็ต่างดวงตาฉายประกายประหลาดไปเช่นกัน

เพราะการต่อสู้ด้วยธรรมนูญเช่นนี้ สามารถกระทบถึงรากฐานของอีกฝ่ายได้ นอกเสียจากจะเป็นศัตรูที่แค้นกันถึงตาย มิเช่นนั้นแล้ว ระหว่างเซียนกับเซียนจะไม่เลือกใช้วิธีนี้

ดังนั้น…การต่อสู้ด้วยธรรมนูญเช่นนี้จึงหาได้ยากมาก

มีเพียงเอ้อร์หนิวเท่านั้นที่เลียริมฝีปาก มองไปยังสวี่ชิงและเซียนโบราณบนท้องฟ้า ในใจพึมพำขึ้นมา

“นี่เถียงเอาชนะกันไม่ใช่หรือ เรื่องนี้ข้าเก่งนะ หากมองเช่นนี้ วันที่ข้ากลายเป็นเซียนคิมหันต์ ข้าจะไม่ไร้เทียมทานในหมู่เซียนหรอกหรือ”

ในขณะที่เอ้อร์หนิวปล่อยให้จินตนาการล่องลอยเรื่อยๆ บนท้องฟ้า สายตาของสวี่ชิงจับจ้องไปที่เซียนโบราณ เสียงลึกซึ้งดังก้อง “เจ้าในตอนนี้ยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง”

เซียนโบราณได้ยินดังนั้น ก็ค่อยๆ หันศีรษะ ท่ามกลางสีหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา ในดวงตาความรู้สึกสะท้อนใจ

เขาไม่ได้มองไปยังสวี่ชิง แต่มองไปยังผืนแผ่นดินของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์

มองโลกที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าแห่งนี้ มองหมื่นเผ่าพันธุ์ที่นี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมองเผ่ามนุษย์ที่นี่

ในที่สุด สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่นายท่านเจ็ด

นายท่านเจ็ดเงียบนิ่ง

และเซียนโบราณก็หลับตาลง กายเซียนอันยิ่งใหญ่ที่เขาหลอมรวมไว้ข้างหลัง ในเสี้ยวขณะนี้ก็เริ่มพังทลายลง

รอยร้าวแต่ละทาง…แต่ละทาง แผ่ลามไปอย่างรวดเร็วบนกายเซียน แต่ในเสี้ยวพริบตาที่รอยร้าวเหล่านี้แผ่กระจายไปทั่วร่าง ดวงตาที่ปิดอยู่ของเซียนโบราณก็พลันลืมขึ้นมา

เขาดูเหมือนจะมีการตัดสินใจบางอย่าง ในใจได้เลือกแล้ว

ในพริบตาที่ลืมตาขึ้นมา เปลวไฟเซียนสีเงินเข้มข้นก็ปะทุขึ้นในร่างของเขาอย่างกึกก้อง แผ่ซ่านไปทั่วร่างทันที ยิ่งไปตามรอยแยกเหล่านั้นแผ่ซ่านไปยังความว่างเปล่ารอบๆ

ทั้งคนราวกับกลายเป็นพลังหยางสูงสุด

ท่ามกลางเปลวไฟที่ไม่มีที่สิ้นสุด มือซ้ายของเขากำหมัด กลางหมัดคือพลังงานต้นกำเนิดเซียนของตัวเองที่กำลังจะมอดดับ

อีกมือเหยียดออก ในฝ่ามือมีผลกรรมเวรทั้งหมดที่สะสมจากการบำเพ็ญแสนปี

สัมผัสรับรู้ถึงมือทั้ง 2 ข้าง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ไม่ลังเลอะไรทั้งสิ้นอีกต่อไป เปลี่ยนพลังงานต้นกำเนิดเซียนในฝ่ามือให้เป็นฟืน เปลี่ยนผลกรรมเวรทั้งหมดของตัวเองให้เป็นน้ำมันเชื้อเพลิง แล้ว…

เพียงพริบตา พลังงานต้นกำเนิดเซียนสลาย ผลกรรมเวรมอดดับ

และเปลวไฟสีเงินที่แผ่ออกมาจากกายเซียนของเขาก็ปะทุออกมาทันที หลังจากที่ทะลักล้นออกมาจากกายเซียน ก็พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าไม่หยุด เปลวเพลิงท่วมฟ้า

ในกระบวนการนี้ มีเสียงคำรามสะท้านฟ้าสะเทือนดินดังออกมา

เสียงนี้ราวกับแฝงไว้ซึ่งการจากลาบางอย่าง เหนือกว่าสายอัสนี ฟาดผ่าฟ้าดิน

ดังกึกก้องไปในสายเลือดของสรรพชีวิตหมื่นเผ่าพันธุ์ทั้งหลาย!

และในยามที่เปลวไฟเซียนของเขาพุ่งสูงขึ้นไม่หยุด ในทันทีที่สัมผัสกับผนึกแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ที่อยู่จุดสูงสุดของผืนฟ้า ผืนนภาทั้งผืนก็ถูกย้อมเป็นสีเงิน

เพียงแต่สีเงินนี้ไม่ปกติ ให้ความรู้สึกซีดขาว

ราวกับกำลังร้องเพลงไว้อาลัยให้กับปลายทางของเซียนโบราณผู้นี้

เพราะสิ่งที่เขาเผาผลาญ ไม่ใช่แค่พลังเซียนเท่านั้น แต่ยังมีบุญกุศลบารมีที่นำระบบดาวพสุธาแดนดินเข้ามายังแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์เมื่อในอดีตอีกด้วย!

มงกุฎที่เคยทำให้เขาเจิดจรัสเหล่านี้ ตอนนี้ได้กลายเป็นเหรียญเกียรติยศแทนชีวิต

ใช้สิ่งนี้…แลกมาด้วยธรรมนูญเสื่อมสลายแต่มนุษย์ไม่มอดดับ!

ในเสี้ยวพริบตาที่เผาผลาญจนหมดสิ้น เปลวไฟสีเงินก็สูญเสียสีเงินไป กลับคืนสู่ร่างของเขา ถมรอยร้าวจนเต็ม ทำให้เขาดูเหมือนเดิม ยังคงเป็นชายชราคนหนึ่ง

เพียงแต่บนร่างของเขา ไม่มีกลิ่นอายเซียนอีกต่อไป

ท้องฟ้า ตามการสลายไปของเปลวไฟ ก็มีดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณลอยขึ้นมาจากที่ไกล

แสงรุ่งอรุณกลุ่มแรกทะลุผ่านทะเลเมฆที่เบาบาง ส่องกระทบมาบนชุดนักพรตที่ขาดวิ่นของชายชราผู้นี้

“สุดท้าย ก็สูญเสียตำแหน่งเซียน”

“นับจากนี้ไป ข้ากับแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ก็ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ อีกต่อไป…”

เซียนโบราณรำพึง

จากนั้นแสงในดวงตาของเขาก็รวมกันอีกครั้ง มองไปยังสวี่ชิง

“เจ้าหนู ข้าทำตามความปรารถนาของเจ้าแล้ว!”

“และตอนนี้ ข้าก็มีความปรารถนาหนึ่งเช่นกัน!”

“ในครานั้น ผู้ที่ใช้พลังกระบี่ ทิ้งจิตเจตจำนงไว้บนท้องฟ้า กระบี่ของเขาช่างน่าทึ่งนัก”

“ตอนนั้น เจ้าอยู่ข้างกายเขา เจ้าได้เรียนรู้กระบี่ของเขาหรือไม่”

สวี่ชิงมองเซียนโบราณ และพยักหน้า

แสงในดวงตาของเซียนโบราณยิ่งเจิดจ้า

“ชักกระบี่!”

มือขวาของสวี่ชิงพลันยกขึ้น กดลงไปยังพื้นดินเบื้องล่างเบาๆ เสียงต่ำทุ้มดังไปทั่วทุกสารทิศ

“วิถีชั่วชีวิตของมหาจักรพรรดิคือกระบี่”

“กระบวนท่ากระบี่ที่สร้างขึ้นมีทั้งหมด 5 กระบวน”

“กระบวนที่ 1 ชื่อว่า…สมบัติปฐพี”

ระหว่างพูด แผ่นดินของเผ่ามนุษย์ส่งเสียงคำรามลั่น ภายใต้การหลอมผสานจิตเซียนของสวี่ชิง เสียงคำรามก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ขอบเขตแผ่ไปทั่วแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ในพริบตา ก่อให้เกิดเสียงหนักต่ำทุ้ม ดึงดูดให้ท้องฟ้าเปลี่ยนสี

สั่นคลอนจิตใจ

และเสียงของสวี่ชิงก็ดังก้องอยู่ในเสียงคำรามของแผ่นดินนี้

“สมบัติปฐพีที่ว่า คือการกระตุ้นปราณปฐพีเป็นหลัก ใช้จิตกระบี่แทนจิตปฐพี แปรเปลี่ยนปราณปฐพีเป็นปราณกระบี่”

“เมื่อหลอมรวมกันแล้วก่อขึ้นเป็นกระบี่ปฐพี!”

ระหว่างพูด เสียงคำรามของแผ่นดินแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ราวกับมังกรปฐพีนับไม่ถ้วนปะทุพลังขึ้น ปราณปฐพีพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว…

กลายเป็นกระบี่เล่มใหญ่น่าครั่นคร้ามเล่มหนึ่ง!

สีของมันเป็นสีเหลืองเข้ม ตระหง่านอยู่บนท้องฟ้า!

แต่ยังไม่ได้ฟันลงมา

“กระบวนท่าที่ 2 ชื่อว่าแยกนภา!”

มือขวาของสวี่ชิงยกขึ้น กดไปทางท้องฟ้าเบาๆ

ท้องฟ้าในเสี้ยวขณะนี้ก็หมองหม่นลง มิติก็รางเลือนขึ้นมา

พลังที่น่าสะพรึงกลัวกลุ่มหนึ่งราวกับปรากฏลงมาจากมิติ ปกคลุมมิติทั้งหมดของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ดึงเอากลิ่นอายความว่างเปล่าทั้งหมดออกมา!

“กระบี่นี้ มหาจักรพรรดิสร้างขึ้นสำหรับออกสู้กับหมื่นเผ่าเพื่อจักรพรรดิโบราณ”

“สามารถทำลายมิติได้ และรอยของการแตกสลาย คือรอยกระบี่”

“รอยกระบี่เหล่านี้ ไม่มีขอบเขตสิ้นสุด เมื่อรวมกัน ก็จะกลายเป็นกระบี่แยกนภา!”

ขณะเดียวกันกับที่คำพูดของสวี่ชิงดังออกมา มิติก็พังทลายลงทันที

รอยแยกมิติแต่ละรอย…แต่ละรอย ปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่องบนม่านฟ้าของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์

มากมายแน่นหนา ไร้ขอบเขตสิ้นสุด

พวกนั้น เป็นทั้งรอยร้าว และเป็นทั้งรอยกระบี่!

ภายใต้การกำมืออย่างแรงของมือขวาที่ยกขึ้นของสวี่ชิง รอยกระบี่ที่นับไม่ถ้วนเหล่านี้ ก็มาจากทุกทิศทาง รวมตัวกันเบื้องหน้าสวี่ชิงเป็นกระบี่มหัศจรรย์เล่มที่ 2 !

แสงกระบี่แผ่กระจาย ปราณกระบี่บดขยี้ทำลายล้าง จิตกระบี่กดดันฟ้าดิน

มองกระบี่ทั้ง 2 นี้ เผ่ามนุษย์ต่างหวั่นไหว โดยเฉพาะอย่างยิ่งจักรพรรดินีทางนั้น ในดวงตาฉายแววย้อนความทรงจำ

สำหรับหมื่นเผ่าพันธุ์ต่างก็เป็นเช่นนั้น

เป็นเพราะการฟันกระบี่ของมหาจักรพรรดิครองกระบี่ในอดีต ได้แลกมาซึ่งเวลา 30 ปีให้กับสรรพชีวิตในแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ หากไม่มี 30 ปีนั้น เคราะห์ของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ก็จะยากที่จะเปลี่ยนแปลงแม้เพียงเล็กน้อย

ส่วนเซียนโบราณทางนั้น สีหน้าก็แฝงความรู้สึกสะท้อนใจ

แม้จะรู้ว่ามหาจักรพรรดิผู้ฝึกบำเพ็ญกระบี่ในอดีตคนนั้น ใช้การปลุกเสี้ยวหน้ามาข่มขู่ แต่เขาก็ต้องยอมรับว่ากระบี่ของอีกฝ่าย…แม้จะมองอีกครั้งในตอนนี้ ก็ยังคงน่าทึ่ง

“ลงมือต่อ” เซียนโบราณกล่าวเสียงต่ำทุ้ม

ดวงตาสวี่ชิงมีความหมายลึกซึ้ง ยกมือสะบัด

“กระบวนท่าที่ 3…ชื่อว่าวังสวรรค์”

“กระบวนท่านี้เน้นการเข่นฆ่า มุ่งเป้าไปที่ผู้บำเพ็ญเท่านั้น…ดังนั้นหลังจากเทพเจ้าลงมาเยือน มหาจักรพรรดิก็เคยใช้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น”

“และสิ่งที่เรียกว่าวังสวรรค์ มาจากวังสวรรค์ที่สร้างขึ้นมาในร่างของผู้บำเพ็ญระดับหลอมตันเถียนและเหนือขึ้นไปจากนั้นทุกคน!”

สวี่ชิงเอ่ยอย่างสงบ มือขวาที่ยกขึ้น พลันซัดลงมา

ผู้บำเพ็ญระดับหลอมตันเถียนขึ้นไปทั้งหมดของแดนศักดิ์สิทธิ์ที่กระจายตัวหลั่งไหลเข้ามาในแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ในเสี้ยวพริบตานี้ ล้วนจิตใจมีสายฟ้าฟาดคำรามเลื่อนลั่นทั้งสิ้น

วังสวรรค์ในร่างของพวกเขาก็สั่นสะท้านคำรามกึกก้องสนั่นหวั่นไหวราวกับถูกควบคุม ยิ่งกว่านั้น ในวังสวรรค์ของตัวเองก็มีกระบี่มายามากมายหลอมรวม และทะลวงร่างกายออกมา!

รวมตัวกันเป็นทะเลกระบี่ พุ่งทะยานไปในฟ้าดิน จากทั่วทุกสารทิศซัดโหมมาราวคลื่นยักษ์

มองไปไกลๆ รัศมีอำนาจสะท้านฟ้าสะเทือนดิน สุดท้ายก็รวมตัวกันข้างหน้าสวี่ชิงเป็นกระบี่มหัศจรรย์เล่มที่ 3 !

“กระบี่ที่ 4 ชื่อว่าประกายดารา!”

ทันทีที่คำพูดดังออกมา ท้องฟ้าก็ส่งเสียงคำรามเลื่อนลั่น กลางวันในเสี้ยวขณะนี้ถูกแทนที่ด้วยกลางคืน

และในราตรีมืด ดาวนับไม่ถ้วนส่องประกายระยิบระยับพร่างพราย

แสงดารานับไม่ถ้วนแปรเปลี่ยนเป็นแสงกระบี่เป็นทาง…เป็นทาง กลายเป็นกระบี่ยาวมากมาย มาจากท้องฟ้าดารา โปรยปรายสู่พิภพ

กลายเป็นกระบี่มหัศจรรย์เล่มที่ 4 !

เทพเจ้าในแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์เงียบนิ่ง เซียนโบราณบนท้องฟ้าจ้องมอง

ส่วนจักรพรรดินีร่างกายสั่นสะท้านเบาๆ

เพราะในเสี้ยวขณะนี้ ในแสงดารานั่น ในแสงของกระบี่ใหญ่ทั้ง 4 เล่ม ร่างของสวี่ชิงพร่ามัว มีอยู่ชั่วขณะหนึ่ง…ในสายตาขององค์ท่านก็ราวกับเป็นมหาจักรพรรดิครองกระบี่

“กระบี่สุดท้าย…”

ในประกายแสงกระบี่ สวี่ชิงในสมองมีเสียงของมหาจักรพรรดิครองกระบี่เมื่อในครั้งนั้นดังขึ้น เอ่ยขึ้นเสียงเบา

“กระบี่นี้ เป็นกระบี่ที่มหาจักรพรรดิสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเผ่ามนุษย์ ดังนั้นจึงมีชื่อว่า… โลกมนุษย์!”

หลังจากความล้มเหลวของตงเซิ่ง โลกมนุษย์ยากเข็ญ

ในยุคเซิ่งเทียน โลกมนุษย์ดิ้นรน

ภายใต้การปกครองของจิ้งอวิ๋น โลกมนุษย์ฟื้นฟู

ในยามที่เต้าซื่ออยู่ในตำแหน่ง โลกมนุษย์ไม่ยอมสยบก้มหัวให้ใคร

เสวียนจั้นปกครองหมื่นปี โลกมนุษย์ปั่นป่วนวุ่นวาย

หลังจากจักรพรรดินีหลีเซี่ย โลกมนุษย์ผงาดขึ้น!

“นี่คือโลกมนุษย์ที่เขาปกป้อง เขาจากไปแล้ว แต่ข้ายังอยู่”

สวี่ชิงเอ่ยอย่างแผ่วเบา

ราวกับในตอนนั้น หยั่งใจหมื่นจั้ง!

ผงาดขึ้นอย่างน่าตื่นตะลึง

บนท้องฟ้า มันซ้อนทับกับกระบี่ 4 เล่มแรก รวมกันเป็นกระบี่โลกมนุษย์…ที่แท้จริง!

พุ่งไปยังเซียนโบราณทางนั้น กระบี่หนึ่ง…ฟันลงไป!

เซียนโบราณหลับตา

แต่กระบี่โลกมนุษย์ กลับในเสี้ยวพริบตาที่ฟันไปยังเซียนโบราณ ก็พลันหักเลี้ยวไป พุ่งไปยังความว่างเปล่าข้างหลังเขา!

ความว่างเปล่าแผ่ระลอก น้ำในแม่น้ำสีทองหยดหนึ่ง ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า

ทันทีที่สัมผัสกับกระบี่ น้ำหยดนี้ก็ส่งเสียงที่น่าสะพรึงกลัวออกมา จากนั้นก็พลันปะทุขึ้น ก่อตัวเป็นสาย…เป็นสาย เป็นผืน…เป็นผืน…

เพียงชั่วพริบตาก็กลายเป็นแม่น้ำเทพอันกว้างใหญ่ที่ทำให้แผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์สั่นคลอน ทำให้ท้องฟ้าดาราปั่นป่วน!

แม่น้ำนี้ไม่ใช่วัตถุจริง เป็นเพียงภาพฉายเงามายาเท่านั้น แต่สามารถมองเห็นว่าในนั้นมีดวงดาวนับไม่ถ้วน สรรพชีวิตทั้งหลาย และยังเห็นดอกบัวมากมาย

ในดอกบัวเหล่านั้น มีร่างนับไม่ถ้วนกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ มีต่างเผ่า มีเผ่ามนุษย์ มีผู้บำเพ็ญ มีเทพเจ้า…

ยิ่งกว่านั้น ในน้ำ ก็มีดวงตายักษ์สีทองที่เย็นชาข้างหนึ่ง กำลังลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ

นั่นคือ…ราชาเทพแม่น้ำมารดา แห่งทิศเหนือของระบบดาวที่ 9 !

“คนที่ข้ารออยู่ก็คือเจ้า!”

ดวงตาของสวี่ชิงในเสี้ยวขณะนี้ฉายประกายแสงเย็นเยือกน่าครั่นคร้ามที่สะกดกลั้นมาจนถึงตอนนี้ออกมา!

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)