40. ตามทัน

40. ตามทัน
เจี่ยงไป๋เหมียนกำลังวุ่นมาก ด้านหนึ่งก็ต้องมองทางข้างหน้า กลัวจะขับลงหนองน้ำ ไม่ก็ชนพวกก้อนหิน รากไม้ หรือสิ่งกีดขวางอื่นๆ จนรถพลิกคว่ำ อีกด้านหนึ่งก็ต้องค่อยเพ่งสมาธิจับสัญญาณไฟฟ้ารอบตัวเพื่อแยกแยะว่าหลวงจีนจักรกลเข้ามาใกล้หรือยัง สภาวะเขาเป็นยังไง

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ส่งผลต่อความคิด สมองเธอนั้นมีประสิทธิภาพสูงขึ้นจากการปรับปรุงพันธุกรรม

“ในตอนนั้น…” เจี่ยงไป๋เหมียนไตร่ตรองก่อนจะตอบ แต่เสียงเธอนั้นดังกว่าคนปกติ “ฉันตกอยู่ในสภาวะแปลกๆ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร และก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไร เอ่อ… ไม่ใช่ว่าความจำมีปัญหาหรอกนะ ตอนนั้นฉันยังจำหลายๆ เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าได้อยู่ แต่ไม่สามารถรับข้อมูลได้ว่าตัวฉันคือใคร คิดจะทำอะไร”

พูดมาถึงตอนนี้ เจี่ยงไป๋เหมียนที่ปกติจะทบทวนตัวเองจนเป็นนิสัยแล้วก็พูดต่อ

“ฉันคิดว่าถ้าทำให้เกิดผลกระทบกับร่างกายของจิ้งฝ่า ก็จะทำให้เขาไม่สามารถใช้พลังของผู้ตื่นรู้ได้ แต่กลายเป็นว่าฉันเข้าใจผิดไป…

“นี่คงเป็นความแตกต่างระหว่างหลวงจีนจักรกลกับมนุษย์ธรรมดาสินะ?”

ไป๋เฉินได้ยินแล้วสั่นหัว

“นี่ไม่เกี่ยวกับเรื่องของความเข้าใจผิด มันเป็นการตอบโต้ภายใต้สถานการณ์ที่สิ้นหวัง ไม่มีเวลาให้นั่งคิดใคร่ครวญมากนักหรอก”

หลังจากที่ซางเจี้ยนเย่าคาดสายรัดส่วนเท้าเสร็จสิ้นก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดขึ้น

“พลังของผู้ตื่นรู้นั้น ทั้งต้องและยิ่งต้องอาศัยสติและจิตสำนึกอย่างมาก มันจึงมีผลเกี่ยวพันกับร่างกายด้วย อย่างเช่นถ้าทำร้ายร่างกายจนเกิดความเจ็บปวด ทำให้ผู้ตื่นรู้นั้นไม่สามารถคิดหรือคงสติที่จดจ่อเอาไว้ได้ ก็จะทำให้พวกเขาไม่สามารถใช้พลังพิเศษได้…”

พอพูดออกมาแล้วซางเจี้ยนเย่าก็พลันนิ่งเงียบไป ราวกับตระหนักว่าเรื่องพวกนี้สามารถย้อนกลับมาเล่นงานเขาได้เช่นกัน

แต่ก่อนที่เจี่ยงไป๋เหมียนกับคนอื่นๆ จะพูดอะไรออกมา เขาก็สูดหายใจเข้ายาวแล้วพูดต่อ

“ในทำนองเดียวกัน ถ้าชกผู้ตื่นรู้จนหมดสติได้ เขาก็ไม่มีทางใช้พลังออกมาได้”

พอยกตัวอย่างออกมาแล้ว ซางเจี้ยนเย่าก็ครุ่นคิดชั่วขณะและเห็นด้วยกับการตัดสินใจก่อนหน้านี้ของเจี่ยงไป๋เหมียน

“ในแง่นี้แล้ว หลวงจีนจักรกลกับมนุษย์ธรรมดาแตกต่างกันจริงๆ นั่นแหละ”

เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะเยาะตัวเอง

“น่าเสียดาย ‘นิ้วทองคำ’ ของฉันไม่แข็งแกร่งพอ ถ้าฉันสามารถแฮคเข้าไปในระบบจ่ายพลังงานได้เร็วพอ แล้วปิดสวิทช์มันซะ เขาก็อาจจะไม่สามารถใช้พลังผู้ตื่นรู้ได้ แต่จะว่าไป มันอาจจะไม่เวิร์คก็ได้ ใครจะไปรู้ว่าจิตสำนึกของ ‘นิรันดร์กาล’ จะคงสภาพได้นานแค่ไหนหลังจากที่แยกตัวออกมาจากการควบคุมของชิปชีวจักรกล

“ฮ่า พวกนายจำไว้ให้ดี เป็นคนก็อย่ามั่นใจเกินไป ถ้าหากไม่มีหลักฐานที่หนักแน่นแล้วล่ะก็ จะให้ดีก็ให้สงสัยการตัดสินใจของตัวเองไว้บ้าง”

พอได้ยินเช่นนั้นไป๋เฉินอึ้งไปเล็กน้อย หันหน้าไปมองเจี่ยงไป๋เหมียน

“หัวหน้า สภาพของคุณดูไม่เลวเลย ไม่เห็นหูดหู่ซักนิด”

พึงรู้ว่าในตอนนี้พวกเขากำลังถูกตามล่าโดยหลวงจีนจักรกลที่น่ากลัว พวกเขาควรอยู่ในสภาวะตึงเครียด หดหู่ โกรธ สิ้นหวัง และไม่สงบ

“สถานการณ์ตอนนี้ดีกว่าถูกจิ้งฝ่าจับตั้งเยอะ อย่างนี้แล้วเราก็ควรจะรื่นเริงบันเทิงใจไม่ใช่หรือไง?”

เจี่ยงไป๋เหมียนยังคงจดจ่อกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ “เมื่อกี้ถ้าไม่มีซางเจี้ยนเย่า พวกเราก็คงไม่รอด ต้องลงเอยอยู่ในเงื้อมมือของไอ้วิปริตจิตวิปลาสนั่น มีชะตากรรมน่าอเน็จอนาถ ถึงแม้ว่าฉันไม่เคยเห็นศพผู้หญิงที่จิ้งฝ่าฆ่ามากับตาตัวเอง แต่ก็เคยได้ยินคนเล่าให้ฟัง…”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนที่ปกติเป็นคนมองโลกในแง่ดีก็อดไม่ได้ที่มีความหม่นหมองบนสีหน้า

เธอไม่ได้อธิบายอย่างละเอียดต่อเพราะเกรงว่าจะกระทบกับสภาวะของไป๋เฉิน ซางเจี้ยนเย่า และหลงเยว่หง

ในตอนนี้ซางเจี้ยนเย่าสวมเกราะเสริมแรงเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เขาขยับริมฝีปากอยู่สองสามครั้ง ในที่สุดก็ตัดสินใจพูดออกมา

“โดยทั่วไปแล้วผู้ตื่นรู้จะมีพลังสามชนิด”

เจี่ยงไป๋เหมียนหักพวงมาลัยเลี้ยวตีวงอ้อมต้นไม้ที่ขึ้นอยู่กลางถนน

“สามอย่างเหรอ… จิ้งฝ่ามีพลังอันนั้นที่ทำให้ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร… แล้วก็ ‘เปรตหิวโหย’… แล้วยังมีอะไรอีก?”

หลงเยว่หงที่นั่งฟังเงียบๆ ก็นึกคำตอบออกมาได้ทันที

“อ่านใจ!

“จิ้งฝ่าบอกว่าเขาอ่านใจได้ สามารถได้ยินเสียงบางส่วนจากในใจคนอื่น”

“รู้พลังครบทั้งสามชนิดล่ะ… บางทีเราอาจใช้แง่มุมนี้หาวิธีเหนือเมฆมาจัดการกับจิ้งฝ่าได้ อ้อ…ใช่ พลังของผู้ตื่นรู้มีระยะขอบเขตที่จำกัดด้วย…” เจี่ยงไป๋เหมียนพึมพำกับตัวเองในขณะที่ขับรถ

เพียงแต่ว่าเธอนั้นรำพึงด้วยเสียงที่ดังมาก เลยทำให้คนอื่นๆ ได้ยินชัดเจน

ซางเจี้ยนเย่าขบคิดก่อนจะพูดขึ้นมา

“ตอนที่เขาใช้พลังอ่านใจกับพลังที่ทำให้สับสนกับตัวเอง ก็อยู่ในระยะหนึ่งเมตร ไม่มีทางรู้ได้ว่าระยะไกลสุดนั้นมากน้อยแค่ไหน”

เจี่ยงไป๋เหมียนขบคิดชั่วครู่ก่อนยิ้มขึ้น

“แต่ก็ยังพอประเมินคร่าวๆ ได้อยู่

“ตอนที่เขาพุ่งจากต้นไม้เข้ามาหาพวกเรา เขาเลือกใช้ ‘เปรตหิวโหย’

“ตัวเลือกนี้พอจะอธิบายให้เห็นถึงปัญหาได้บางอย่าง ระยะทำการของพลังที่ทำให้คนสับสนกับตัวเองนั้นด้อยกว่า ‘เปรตหิวโหย’ มาก หรือไม่ก็มีผลกับเป้าหมายได้เพียงคนเดียว ในขณะที่ ‘เปรตหิวโหย’ มีผลกระทบต่อทุกคนในอาณาเขต”

ไป๋เฉินนึกเหตุการณ์แล้วพูด

“เท่าที่จำได้ ตอนที่ฉันเห็นพวก ‘ผีหิวตาย’ อยู่รอบๆ ตัว ตอนนั้นจิ้งฝ่าเพิ่งจะกระโจนจากต้นไม้มาหาเราไม่นานเท่าไหร่ น่าจะอยู่ห่างจากพวกเราราวๆ 20 เมตร ไม่ก็น้อยกว่านั้น”

เธอรู้รายละเอียดเกี่ยวกับคำสอน เรื่องราว และตำนานของชุมนุมหลวงจีนมากกว่าเจี่ยงไป๋เหมียน

“ฮื่อ ดังนั้นต้องจำเอาไว้ว่ารัศมีทำการของ ‘เปรตหิวโหย’ อย่างน้อยก็ 20 เมตร” เจี่ยงไป๋เหมียนเพิ่มความดังของเสียงขึ้นเล็กน้อย

ซางเจี้ยนเย่าเงียบไปอึดใจก่อนจะพูด

“เขาแข็งแกร่งกว่าผม”

“อายุเขาไม่รู้ว่ามากกว่านายตั้งกี่เท่า ตอนที่กลายเป็นผู้ตื่นรู้ก็คงผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว” เจี่ยงไป๋เหมียนปลอบใจเขา

เธอไม่มีทางรู้ได้ว่าจิ้งฝ่ากลายเป็นผู้ตื่นรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่จากคำพูดของอีกฝ่ายก็คาดว่าจิ้งฝ่าน่าจะเป็นผู้ตื่นรู้ตั้งแต่ก่อนจะย้ายจิตเข้าไปในชิปหุ่นชีวจักรกล กลายเป็น ‘นิรันดร์กาล’

ตั้งแต่ช่วงกลียุค ก่อนที่จะเริ่มใช้ปีปฏิทินใหม่ จิ้งฝ่าก็เป็นหนึ่งในหลวงจีนจักรกลที่ค่อนข้างกระตือรือร้นออกจาริกเพื่อแสวงหา ‘ผู้ถูกเลือก’

ตอนนี้หลงเยว่หงเองก็เหมือนจะยอมรับความจริงได้แล้ว

เพื่อนสนิทของเขา ซางเจี้ยนเย่า ที่เติบโตมาด้วยกัน กลายเป็นผู้ตื่นรู้ที่มีพลังพิเศษอันแปลกประหลาดและน่าหวาดกลัว!

เขาคิดว่าตัวเองคงไม่อาจลืมสิ่งที่ได้เห็นไปจนชั่วชีวิต

ตอนแรกนั้นหลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่าเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แน่วแน่ แต่พอได้ยินซางเจี้ยนเย่าพูดสองประโยค จู่ๆ ก็พลันกลับกลายมาเป็นมหามิตรชิดใกล้ แถมยังจับไม้จับมือกับซางเจี้ยนเย่า ไม่อยากแยกจากพรากกันเสียอีก

นี่มันทำให้ความรู้ที่เขาเคยมีกลับตาลปัตรไปหมดแล้ว

เขามองซางเจี้ยนเย่า อดถามขึ้นไม่ได้

“นาย… เป็นผู้ตื่นรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ซางเจี้ยนเย่าเงียบไปอึดใจก่อนจะตอบ

“ไม่นานนี้เอง”

หลงเยว่หงอยากจะถามอะไรต่ออีก แต่ก็พลันนึกได้ว่าคงไม่ค่อยเหมาะ เหมือนไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องคนอื่น

ในรถจี๊ปไม่มีใครคุยกันอยู่ครู่ใหญ่

เจี่ยงไป๋เหมียนทำลายความเงียบขึ้นมา เธอมองไปข้างหน้าแล้วยิ้ม

“อยากให้พวกเราช่วยเก็บเป็นความลับไหม?”

“ขอบคุณ” ซางเจี้ยนเย่าค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ

ไป๋เฉินกับหลงเยว่หงต่างก็พากันสำทับว่าพวกเขาจะเก็บเป็นความลับ

ซางเจี้ยนเย่ากำลังจะเอ่ยปาก แต่ทันใดนั้นสีหน้าของเจี่ยงไป๋เหมียนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

และพร้อมกันนั้นเองเธอก็หักพวงมาลัยให้รถจี๊ปเลี้ยวตีวงกว้าง

ถึงแม้ว่าไป๋เฉิน ซางเจี้ยนเย่า และหลงเยว่หงที่นั่งในรถ จะคาดเข็มขัดนิรภัย แต่ก็ยังถูกแรงเหวี่ยงจนเอนไปทางขวา

ลูกระเบิดลอยลงมาในตำแหน่งที่พวกเขาอยู่เมื่อก่อนหน้า

ตูม!

เปลวไฟลุกโชนตามด้วยคลื่นกระแทกจนทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน

หลังจากรถจี๊ปหักเลี้ยวแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็กระทืบเท้าลงบนคันเร่งทำให้รถจี๊ปพุ่งออกไปราวกับลูกศร

เสียงฉี่ฉ่าดังขึ้น แสงเลเซอร์สีแดงเจาะลงไปบนพื้น หลอมละลายพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมไร้ก้น

“สิบเอ็ดนาฬิกา” ไป๋เฉินใช้จังหวะนี้บอกเจี่ยงไป๋เหมียนทิศทางที่ห้ามไปด้วยตำแหน่งเข็มนาฬิกา ไม่อย่างนั้นรถจะตกลงไปในหนองน้ำและค่อยๆ จมลงไป

เจี่ยงไป๋เหมียนคุ้นเคยกับคำพูดแบบนี้อยู่แล้วโดยไม่จำเป็นต้องพูดอธิบายอะไรอีก เธอหักพวงมาลัยแล้วตะโกนขึ้น

“ซางเจี้ยนเย่า!”

ซางเจี้ยนเย่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วก็เปิดประตูรถจี๊ปที่กำลังซิ่งอยู่ จากนั้นก็เอนร่างม้วนตัวกลิ้งลงไป

ด้วยความเร็วของรถในขณะนี้ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติเขาต้องได้รับบาดเจ็บอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่ทว่าตอนนี้… เขากำลังสวมเกราะเสริมแรงอยู่

ซางเจี้ยนเย่าใช้แขนยันเพื่อดีดตัวกลับมายืนได้อย่างง่ายดาย แล้ววิ่งซิกแซกไปยังตำแหน่งที่ลูกระเบิดและแสงเลเซอร์ยิงมา

เขาไม่ได้พกปืนไรเฟิลจู่โจมหรือปืนกลมาด้วยเพราะมันไร้ประโยชน์ที่จะใช้ต่อสู้กับหลวงจีนจักรกล

สิ่งที่เขาพึ่งพาได้มีเพียงเครื่องยิงระเบิดและอาวุธแม่เหล็กไฟฟ้าที่ติดมากับชุดเกราะเสริมแรงเท่านั้น

ตึก! ตึก! ตึก!

ซางเจี้ยนเย่าวิ่งเต็มที่โดยไม่สนใจถึงการสิ้นเปลืองพลังงาน มองผ่านแว่นตาคริสตัลเขาเห็นหุ่นจักรกลสีดำสวมชุดหลวงจีนขาดรุ่งริ่งห่มจีวรแดง

แต่ในวินาทีนั้นจิ้งฝ่าก็กลับหลังหันวิ่งตีโค้งอ้อมซางเจี้ยนเย่าทันที ใช้ข้อด้อยที่ว่าชุดเกราะเสริมแรงมีความเร็วและการตอบสนองไม่ดีเท่าหุ่นจักรกล ค่อยๆ ทิ้งระยะห่างออกไป

ไล่ตามไปได้สักพัก ซางเจี้ยนเย่าก็สูญเสียร่องรอยของหลวงจีนจักรกลไปแล้ว

ระบบเตือนภัยแบบบูรณาการของเกราะเสริมแรงก็ตรวจไม่พบอะไรเช่นกัน แสดงว่าอีกฝ่ายนั้นมีระบบป้องกันการแจ้งเตือนเป้าหมาย

เมื่อซางเจี้ยนเย่าไม่มีวิธีไล่ตามไป จึงได้แต่ต้องตามรอยล้อรถจี๊ปกลับไปหาเจี่ยงไป๋เหมียนกับคนอื่นๆ พอตามมาทันก็เปิดประตูขึ้นรถโดยไม่ต้องจอดรับ

ระหว่างทางที่กลับมาเขาก็จงใจลบรอยล้อรถและสร้างรอยใหม่ไปทางอื่น หวังว่าจะเบี่ยงเบนการตัดสินใจของจิ้งฝ่าได้บ้าง

“เขาเล่นซ่อนแอบกับผมน่ะ” ซางเจี้ยนเย่าอธิบายสถานการณ์แบบรวบรัดก่อนจะปิดประตู

“เพราะเขากลัวนายเหรอ? พลังของนายยับยั้งเขาได้?” หลงเยว่หงพูดสิ่งที่คิดออกมาโดยอัตโนมัติ

“ไม่น่าใช่ ระยะพลังของเขาไกลกว่า” ซางเจี้ยนเย่าตอบคำถามออกมาตรงๆ

เจี่ยงไป๋เหมียนขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากพูดแต่แล้วก็หักพวงมาลัยทันที

ตูม!

การจู่โจมระยะไกลของจิ้งฝ่ามาอีกแล้ว!

แต่พอซางเจี้ยนเย่าที่สวมชุดเกราะเสริมแรงออกจากรถวิ่งตามไป จิ้งฝ่าก็ถอยทันที ทิ้งระยะห่างออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ซางเจี้ยนเย่าต่อสู้

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง… สถานการณ์ลักษณะนี้เกิดซ้ำๆ โดยเว้นระยะเวลาไม่แน่นอน

“เขาพยายามจะทำอะไรกันแน่?” หลงเยว่ลงสังเกตเห็นปัญหา

เจี่ยงไป๋เหมียนคว่ำปากหน้าบึ้ง

“เป็นไปได้ว่าเขาพกแบตเตอรี่ประสิทธิภาพสูงมาหลายก้อน เลยคอยตามรังควาญเราไปเรื่อยๆ แล้วรอให้เกราะเสริมแรงของพวกเราแบตหมด…”

“แต่เขาคงพกระเบิดมาได้ไม่เยอะ” หลงเยว่หงพูด

ไป๋เฉินเหลือบมองกระจกมองหลังแล้วพูด

“ตั้งแต่สองสามครั้งก่อน เขาใช้แต่อาวุธเลเซอร์เท่านั้น”

หลงเยว่หงรู้สึกกังวล

“งั้นเราจะทำไงกันดี?”