44. จุดหมายต่อไป

44. จุดหมายต่อไป
สำหรับซากเมืองของโลกเก่าที่เพิ่งปรากฏขึ้นมานั้น นักล่าซากอารยะมีแนวโน้มจะสร้างพันธมิตรเพื่อร่วมกันสำรวจเพราะไม่รู้ว่า “ผู้ไร้ใจ” ที่อยู่ในซากเมืองนั้นกลายพันธุ์ไปถึงระดับไหน และไม่รู้ว่ามีอันตรายแฝงเร้นอยู่หรือไม่

พวกเขาไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับคนอื่นๆ และไม่จำเป็นต้องทุ่มกำลังเพื่อกำจัดคู่แข่ง เพราะว่าในซากปรักเมืองเช่นนี้มีทรัพยากรเหลือเฟือที่จะตอบสนองความต้องการของทุกคนโดยที่ไม่ต้องแก่งแย่งกัน

ในหมู่นักล่าซากอารยะ สถานการณ์เช่นนี้จะถูกเรียกว่า “เบิกแดน”

เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้แปลกใจกับคำเชิญของอู๋โส่วสือ เธอหันกลับมามองซางเจี้ยนเย่ากับคนอื่นๆ ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม

“พวกเรายังมีเรื่องต้องทำ”

เธอพูดต่อโดยไม่ได้รอให้อู๋โส่วสือตอบ

“ฉันได้ยินมาว่าทางเหนือของสถานีเยว่หลู่เกิดเหตุการณ์ผิดปกติหลายอย่าง

“นอกจากเสียงหอนตอนดึกที่พวกคุณน่าจะรู้กันแล้ว ก็ยังมีคนเสียชีวิตอย่างลึกลับ ไม่มีบาดแผลให้เห็น สีหน้าบิดเบี้ยวหรือไม่ก็ยิ้มแย้ม ซึ่งมันประหลาดอย่างมาก”

เธอเล่าข้อมูลที่ได้ยินมาจากแฮร์ริส บราวน์ให้อู๋โส่วสือกับคนอื่นๆ ฟังเพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยลากรถจี๊ปขึ้นมาจากหล่ม

พอได้ยินเช่นนั้น อู๋โส่วสือก็หันหน้าไปมองหญิงสาวข้างตัวที่มีสีหน้าเฉยเมย

“หรูเซียง เธอพอจะมองอะไรออกบ้างไหม?”

หญิงสาวในชุดลายพรางสีเขียวสั่นศีรษะ

“ไม่มีทางบอกอะไรได้เลย”

อู๋โส่วสือพยักหน้าเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น แล้วหันกลับมามองเจี่ยงไป๋เหมียน

“ขอบคุณมากที่เตือน พวกเราจะระวังไว้

“แต่โอกาสแบบนี้อาจต้องรอถึงสองสามปีกว่าจะมีได้ซักครั้งและโอกาสจะน้อยลงไปเรื่อยๆ ดังนั้นคงปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด

“บนแดนธุลี เราต้องดิ้นรนไขว่คว้ากันเต็มกำลัง ต่างกันเพียงแค่ตายเร็วหรือตายช้าเท่านั้นเอง”

หลังจากยืนยันเจตจำนงแน่วแน่ อู๋โส่วสือก็เห็นเจี่ยงไป๋เหมียนเพียงแค่ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เขาก็เข้าใจได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายนั้นไม่คิดที่จะไปสำรวจซากปรักแห่งใหม่

“งั้นพวกเราก็ออกเดินทางกันเถอะ หวังว่ายังมีโอกาสได้พบกันอีก” อู๋โส่วสืออำลาอย่างสุภาพแล้วกลับไปที่รถออฟโรดสีเทาพร้อมกับสหาย

“ขอให้ได้พบกันอีก” เจี่ยงไป๋เหมียนโบกมือ

“พบกันอีก” เป็นหนึ่งในคำอวยพรที่งดงามที่สุดบนแดนธุลี

ทุกคนอาจเสียชีวิตจากความหิวโหย โรคภัย ต่อสู้ และภัยธรรมชาติได้ทุกขณะ การที่จะได้พบกันอีกจึงเป็นสิ่งล้ำค่าและยากจะพบพาน

หลังจากมองดูรถออฟโรดสีเทาแล่นจากไป เจี่ยงไป๋เหมียนก็หันกลับมาพร้อมกับทอดถอนใจ

“น่าเสียดาย…

“ซากปรักเมืองที่เพิ่งปรากฏนั้น ต้องมีข้อมูลล้ำค่าอยู่ไม่น้อยแน่ๆ”

ไป๋เฉินมองไปทางทิศเหนือและถามออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“ไม่ไปจริงๆ เหรอ?”

“ฉันเหมือนคนพูดอย่างทำอย่างนักหรือไง?” เจี่ยงไป๋เหมียนถามกลับด้วยรอยยิ้ม

แต่พอพูดขาดคำ เธอก็เห็นซางเจี้ยนเย่า ไป๋เฉิน และหลงเยว่หง แสดงสีหน้าชอบกล

“ฮ่าๆ” เธอหัวเราะแห้ง “นั่นมันเป็นกลยุทธน่ะ เข้าใจไหม? กลยุทธ!”

ก่อนที่สมาชิกทีมทั้งสามคนจะพูดอะไร เธอก็หยอกล้อไป๋เฉิน

“ว่าไง? เลือดคนเร่ร่อนแดนร้างในตัว กำลังเดือดระอุคอยกระตุ้นบอกให้เธอไปหรือไง?”

ไป๋เฉินนิ่งไปราวหนึ่งวินาที ก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อย

“ยิ่งกว่านั้นซะอีก ใช่แล้ว ไว้ก็ชินไปเองแหละ

“เรื่องแบบนี้ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น คนเร่ร่อนแดนร้างทุกคนไม่มีใครยอมปล่อยโอกาสแบบนี้ให้หลุดมือไปหรอก

“เทียบกับต้องแข็งตายในหน้าหนาวเพราะไม่มีเสื้อผ้าอาหารแล้ว นี่คือความหวังที่พร้อมจะยอมเสี่ยง”

เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อย มองไปที่ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หง

“ถ้าหากว่า ‘ทีมสำรวจเก่า’ ของเราจัดตั้งมานานเกินครึ่งปีและเคยทำภารกิจสำเร็จลุล่วงมาหลายครั้ง แน่นอนเลยว่าฉันต้องปรับแผนแล้ววกไปทางเหนือของสถานีเยว่หลู่แน่

“แต่ว่าตอนนี้เรามีมือใหม่สองคนที่เพิ่งออกมาพื้นโลกครั้งแรก และที่นั่นก็มีอันตรายและเหตุการณ์ผิดปกติทั้งหลายที่เห็นได้อย่างชัดเจน ดังนั้นฉันไม่มีทางเอาชีวิตของมือใหม่สองคนไปผจญภัยเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเองหรอก”

ซางเจี้ยนเย่าฟังอย่างเงียบๆ ก็พลันพูดออกมา

“ก่อนนี้คุณเคยบอกว่าการแสดงออกของผมไม่เลว จนลืมไปเลยว่าผมเป็นมือใหม่ที่เพิ่งออกมาเผชิญพื้นโลก”

“…นายว่าไงนะ ฉันได้ยินไม่ชัด?” เจี่ยงไป๋เหมียนถึงกับยิ้มค้าง

ก่อนที่ซางเจี้ยนเย่าจะพูดซ้ำ เจี่ยงไป๋เหมียนก็รีบถูใบหูตัวเอง

“สรุปก็คือสมาชิกทุกคนของ ‘ทีมสำรวจเก่า’ ของเรานั้นเป็นทรัพยากรล้ำค่า ดังนั้นฉันไม่ปล่อยให้พวกนายสละตัวเองตามใจชอบหรอกน่า”

พอพูดจบแล้วเธอก็หันไปสั่งไป๋เหมียนด้วยท่าทีจริงจัง

“ดูแผนที่หาตำแหน่งที่แน่นอนของพวกเราให้ที

“ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่ได้ไปสำรวจซากเมืองที่เพิ่งปรากฏ แต่ก็ต้องส่งข่าวกลับบริษัท ฉันต้องหานิคมของคนเร่ร่อนแดนร้างในสังกัดของบริษัทที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อไปใช้เครื่องรับส่งวิทยุ

“ข้อมูลจากแฮร์ริส บราวน์ รวมทั้งเรื่องที่เกี่ยวข้องกับจิ้งฝ่าก็ต้องส่งกลับไปด้วยเหมือนกัน”

“ทราบแล้ว” ไป๋เฉินหยิบเอาแผนที่แบบง่ายๆ ออกมา

แล้วตอนนี้หลงเยว่หงก็นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องสำคัญต้องถาม

“หัวหน้าจัดการจิ้งฝ่าไปแล้วเหรอ?

“เขายังจะตามล่าเราอีกไหม?”

เจี่ยงไป๋เหมียนแค่นหัวเราะออกมา

“ถ้ามันยังตามกวนใจพวกเราอยู่ แล้วฉันจะมัวมาเอ้อระเหยยืนคุยกับพวกอู๋โส่วสือหรือคุยกับนายได้หรือไงยะ?”

พอเห็นว่าหลงเยว่หงถอนหายใจโล่งอก เธอก็เปลี่ยนคำพูด

“แต่ว่าเรายังไม่ได้จัดการจิ้งฝ่า”

ร่างหลงเยว่หงหดเกร็ง

เจี่ยงไป๋เหมียนยิ้ม

“เราเพียงแค่ซัดมันจนเจ็บหนักเพื่อไม่ให้มันมาตามตื้อเราอีก กว่ามันจะซ่อมเสร็จ เราก็ไปกันไกลโขแล้ว แดนร้างบึงดำนั้นกว้างใหญ่มากจนไม่ต้องกลัวว่ามันจะตามเราเจอหรอกน่า”

หลงเยว่หงได้ยินก็รู้สึกผ่อนคลาย เอามือลูบท้อง

“ผมเริ่มหิวแล้วล่ะ”

ตอนนี้เลยเวลาอาหารเที่ยงมานานแล้ว ในท้องเขามีเพียงแค่บิสกิตอัดครึ่งห่อที่ยัดเข้าปากไปตอนที่โดนพลัง “เปรตหิวโหย” เท่านั้น

เจี่ยงไป๋เหมียนเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ไหงนายไม่ยักถามว่าพวกเราทำยังไงถึงจัดการจิ้งฝ่าจนเจ็บหนักได้?”

“พอหัวหน้าลงจากรถไปกลางทาง ผมก็พอจะเดาแผนจริงๆ ของคุณได้บ้างล่ะ” หลงเยว่หงยืดตัวตรง “ส่วนรายละเอียดนั้นเอาไว้ถามหลังกินเสร็จก็ได้”

“เด็กฉลาดสอนได้” เจี่ยงไป๋เหมียนใช้คำพูดของผู้ที่สูงวัยกว่าชมเชยเขา “นายฉลาดกว่าที่ฉันคิดนะเนี่ย”

หลงเยว่หงรู้สึกดีใจจนตัวลอย อยากจะพูดถ่อมตัวสักสองคำ

แต่ทว่าซางเจี้ยนเย่าจงใจถามแทรกขึ้นมา

“ก่อนหน้านี้หัวหน้าคิดว่าเขาไม่ค่อยฉลาดสินะ?”

“…” หลงเยว่หงถึงกับทรุด

เจี่ยงไป๋เหมียนกระแอมไปสองครั้ง

“…ก็ไม่เชิง ประเด็นก็คือเขาไม่ค่อยมีประสบการณ์เท่าไหร่ แต่ก็ดีที่ยังตอบโต้ได้ทันเวลา

“จะว่าไปแล้วเขาก็ได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมมา ก็ไม่น่าจะสมองทึบหรอก”

“ผลการเรียนของฉันก็แค่ปานกลาง…” หลงเยว่หงก้มหน้าพึมพำ

เจี่ยงไป๋เหมียนเอียงหน้าเล็กน้อย พยายามตั้งใจฟังคำพูดของอีกฝ่าย

หลังจากนั้นอีกสองสามวินาทีก็มองซางเจี้ยนเย่า

“บางทีฉลาดเกินไปก็ไม่ดี อัตรารอดชีวิตของคนส่วนใหญ่ค่อนข้างสูงก็เพราะว่าพวกเขาเชื่อฟังคำสั่ง ไม่ได้ตัดสินใจเอง

“นอกจากนั้น จุดเด่นของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันด้วย”

หลงเยว่หงสูดหายใจลึกและพยักหน้าช้าๆ

ตอนนี้ไป๋เฉินยืนยันพิกัดตำแหน่งปัจจุบันของตัวเองได้แล้ว และชี้ให้เจี่ยงไป๋เหมียนดูแผนที่

“ฮ่า นิคมใกล้สุดอยู่ทางเหนือ… เย็นนี้ ไม่ก็พรุ่งนี้น่าจะไปถึง…” เจี่ยงไป๋เหมียนดูแผนที่อยู่ชั่วครู่ “ยังดีว่ายังห่างจากสถานีเยว่หลู่อีกตั้งเยอะ แล้วก็มีทางเลี่ยงด้วย เราจะได้ไม่ต้องเข้าไปเกี่ยวข้อง”

เธอปิดแผนที่แบบสบายๆ โยนกลับคืนไปให้ไป๋เฉิน

“ออกเดินทางกันเถอะ เป้าหมายของเราคือเมืองหนูดำ!”

ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงไม่คุ้นกับแดนร้างบึงดำจึงไม่ได้คัดค้านอะไร

“ไป๋เฉิน… เช็คสภาพรถ หลงเยว่หง… ไปเอาธัญพืชอัดแท่งจากท้ายรถออกมา” เจี่ยงไป๋เหมียนออกคำสั่งระหว่างที่เดินไปที่รถจี๊ป

รอจนไป๋เฉินกับหลงเยว่หงไปทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็เดินช้าๆ ไปยังหนองน้ำเล็กๆ ด้านหน้า แล้วพูดกับซางเจี้ยนเย่าที่อยู่ด้านข้าง

“ทำไมเมื่อกี้นายถึงทำลายความมั่นใจของหลงเยว่หงล่ะ?

“พูดออกมาตรงๆ จากใจเลย”

ซางเจี้ยนเย่ามองตรงไปข้างหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

“เขาเป็นตัวถ่วง ผมเลยอยากให้เขาออกจาก ‘ทีมสำรวจเก่า’”

เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ตอบอะไร เดินไปที่รถจี๊ปอย่างช้าๆ

หลังจากนั้นสองวินาทีเธอก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำจากซางเจี้ยนเย่าพูดต่อ “มันอันตรายเกินไปสำหรับเขา…”

เจี่ยงไป๋เหมียนเอียงคอเล็กน้อย มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า

“เกือบจะไม่ได้ยินแล้วว่านายพูดอะไร!”

เธอไม่ได้ต่อประโยคสนทนา เร่งฝีเท้าก่อนจะขึ้นไปนั่งในตำแหน่งคนขับ

หลังจากนั้นไม่นานรถจี๊ปก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง มุ่งหน้าขึ้นเหนือไปยังเมืองหนูดำ

หลังจากสลับกันกินอาหารเที่ยงแล้ว ซางเจี้ยนเย่าก็เริ่มถามขึ้นมา

“เมืองวัชพืชนี่มันเป็นยังไง? อยู่ที่ไหน?”

ไป๋เฉินในตำแหน่งที่นั่งข้างคนขับหันหน้ามาตอบ

“เป็นเมืองชายแดนของ ‘ปฐมนคร’ อยู่ติดกับแดนกันดารหลวงจีน”

“แดนกันดารหลวงจีน?” หลงเยว่หงเกิดความรู้สึกแปลกพิกลสำหรับคำนี้

ที่ “ผานกู่ชีวภาพ” นั้น เนื่องจากมีผู้คนมากมายที่ตลอดชีวิตอาจไม่มีโอกาสได้ออกมาสู่พื้นโลก ดังนั้นหนังสือเรียนเกี่ยวกับภูมิศาสตร์จึงมีเนื้อหาที่ไม่ละเอียดนัก เพียงแค่แนะนำเฉพาะกองกำลังใหญ่ต่างๆ และตำแหน่งภูมิประเทศที่ค่อนข้างสำคัญเท่านั้น

“มันเป็นพื้นที่บริเวณที่พวกหลวงจีนจักรกลออกจาริกบ่อยๆ น่ะ” เจี่ยงไป๋เหมียนขับรถไปก็อธิบายให้ฟังแบบเรื่อยๆ “ว่ากันว่าฐานทัพใหญ่ของชุมนุมหลวงจีนที่ซ่อนเทคโนโลยีของ ‘นิรันดร์กาล’ กับพวกเครื่องไม้เครื่องมือที่เกี่ยวข้องของแดนวิสุทธิ์มายา ตั้งอยู่ที่ไหนซักแห่งในแดนกันดารที่นั่น”

ไป๋เฉินเสริม

“แดนกันดารนี้มีพิกัดตำแหน่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแดนร้างบึงดำ หากจะไป ‘ปฐมนคร’ ก็ต้องผ่านแดนกันดารนี้ไป ไม่งั้นก็ต้องอ้อมไปทางอื่นแทน”

หลังจากแนะนำเกี่ยวกับแดนกันดารหลวงจีนไปโดยสังเขปแล้ว ไป๋เฉินก็วกกลับมาที่เรื่องเดิม

“เมืองวัชพืชนั้นแต่เดิมเป็นกองกำลังเล็กๆ ในแดนกันดารหลวงจีน ต่อมา ‘ปฐมนคร’ ได้ขยายเขตแดนออกไปและต้องการจับคนที่นั่นมาเป็นทาส

“เพราะเหตุนี้ พวกเขาเลยรบกันสองสามครั้ง มีคนบาดเจ็บล้มตายกันทั้งสองฝ่าย แล้วในตอนนั้นเอง ทาง ‘ปฐมนคร’ ก็ดันไปมีเรื่องกับกองกำลังใหญ่แห่งอื่นอีก ทำให้ไม่สามารถยกกำลังเสริมไปล่าทาสต่อได้ เลยต้องเจรจากับเมืองวัชพืช และยอมให้พวกเขากลายเป็นพลเมืองอย่างเป็นทางการของ ‘ปฐมนคร’

“ดังนั้นเมืองวัชพืชจึงเป็นเมืองที่มีอิสระค่อนข้างสูง พวกนักล่าซากอารยะก็มักจะไปที่นั่นกัน สาขาของสมาคมนักล่าที่นั่นก็ค่อนข้างมีชื่อเสียง”

หลังจากได้ฟังคำอธิบายของไป๋เฉินแล้ว หลงเยว่หงที่เพิ่งกินอาหารเสร็จก็เริ่มซักถามรายเอียดเกี่ยวกับวิธีที่ใช้จัดการกับจิ้งฝ่าเพื่อเรียนรู้ประสบการณ์และข้อมูล

พอคุยเรื่องนี้กันจบ เขาก็หันไปมองซางเจี้ยนเย่า อดถามด้วยความสงสัยเจือความลังเลไม่ได้

“พลังผู้ตื่นรู้ของนายที่ทำให้จิ้งฝ่าเป็นมิตรนั่นชื่ออะไรอะ?”

และก็รีบเสริม

“แต่ถ้าไม่สะดวกตอบ ก็ไม่ต้องบอกก็ได้นะ”

ซางเจี้ยนเย่ามองกระจกหน้ารถ นิ่งเงียบไปสองสามวินาที

“ตัวตลกชักจูง”

[หมายเหตุ]

เด็กฉลาดสอนได้ 孺子可教 เป็นสำนวนจีน หมายถึง เป็นเด็กมีอนาคต รู้จักพัฒนาตัวเอง คุ้มค่าให้สั่งสอน