ตอนที่ 54 ละเอียดอ่อน

ยากยิ่งนัก!

เพราะทุกสรรพสิ่งหากคล้อยตามย่อมง่าย หากทวนเข็มกลับย่อมยาก! ก็เหมือนดั่งเช่นเส้นเลือด เมื่อโคจรจะปรากฏขึ้นทีละเส้น กระทั่งบางครั้งปรากฏขึ้นพร้อมกันในชั่วพริบตา เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ง่ายมาก

ทว่า หากอยากให้มันหายไปทีละเส้น จำต้องควบคุมความเร็วในการโคจรพลังโลหิตให้แม่นยำ ระดับความแม่นยำที่ว่าต้องไปถึงขั้นละเอียดอ่อน

ในนักรบหมานขั้นรวมโลหิต ผู้ที่ทำสิ่งนี้ได้หายากยิ่งนัก กระทั่งมันยังไม่ใช่สิ่งที่นักรบขั้นรวมโลหิตควรจะทำได้ แต่เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นชำระล้าง เพราะต้องใช้ความเข้าใจและความสามารถ

เรื่องเหล่านี้ซูหมิงไม่ทราบ ยามนี้ที่เขาทราบคือ ท่านปู่สอนให้เข้าทำเช่นนี้ เหมือนกับการละเล่นทายปริศนา ให้หาคำตอบด้วยตัวเอง ขณะขบคิดก็เริ่มเข้าใจว่าตนควรจะทำเช่นไร

ไม่มีการเคี่ยวเข็ญแม้แต่น้อย ทุกสิ่งคือธรรมชาติที่เป็นอย่างนั้น ธรรมชาติทำให้ซูหมิงคิดว่าตนควรจะลองมันอีกครั้ง มิเช่นนั้นแล้วคงต้องเสียเวลาเปล่าไปกับการขบคิดหาคำตอบ

เวลาเคลื่อนผ่านไปช้าๆ พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

ในหนึ่งชั่วยามนี้ซูหมิงนั่งขัดสมาธิสงบนิ่ง และทดลองโคจรพลังโลหิตในกายไม่หยุดหย่อน เส้นเลือดบนตัวเขาเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงพิลึก พบว่าจากเส้นเลือดสี่สิบเก้าเส้น บ้างพลันลดลงไปสิบกว่าเส้น บ้างพลันระเบิดกลับมาเป็นเท่าเดิม ภายใต้การเปลี่ยนแปลงแบบเวียนวัฏจักร ก็เริ่มมีการพัฒนาอย่างมั่นคง

ทุกอย่างเกี่ยวข้องกับแรงต้านสมดุลตรงบริเวณนี้ กระทั่งพูดได้ว่า มีแต่พลังภายนอกชนิดนี้เท่านั้นที่ทำให้นักรบหมานขั้นรวมโลหิตสามารถทำในสิ่งที่มีเพียงนักรบขั้นชำระล้างทำได้

เวลาผ่านไปอย่างต่อเนื่อง ไม่นานก็มาถึงยามโพล้เพล้ ตอนนี้หมอกบนเขาสูงหนาทึบ โดยรอบเงียบสงัด ทว่าบนลานด้านนอกกลับครึกครื้น ส่งเสียงสนทนากันไม่หยุดหย่อน กระทั่งมีหลายคนที่เปิดบ่อนรับพนันเหรียญหิน

“อันดับหนึ่งจะต้องเป็นเยี่ยวั่งอย่างแน่นอน เจ้าดู เขาไปถึงขั้นที่ห้าร้อยสิบหกแล้ว! อันดับสองอย่างเฉินชงเพิ่งได้มาเพียงสามร้อยยี่สิบแปดขั้น!”

“ก็ไม่เห็นจะเท่าไร ข้าสนใจอันดับสามอย่างปี้ซู่มากกว่า เขาจะต้องสร้างความประหลาดใจในการแข่งขันรอบนี้อย่างแน่นอน เกรงว่าทุกคนคงจะรู้สึกเช่นเดียวกัน เจ้าหนุ่มคนที่ไม่เคยได้ยินชื่อกลับไปได้ไกลถึงสามร้อยยี่สิบเจ็ดขั้น! ห่างจากอันดับสองเพียงขั้นเดียว ตั้งแต่ช่วงบ่าย พวกเขาทั้งสองต่างสลับสับเปลี่ยนกันมาตลอด”

“น่าเสียดายอูเซิน ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงตกไปอยู่อันดับที่ยี่สิบ…”

ณ มุมหนึ่งบนลาน ท่านปู่โม่ซังและจิงหนานกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามารบกวน อีกทั้งรอบตัวพวกเขายังมีม่านพลังไร้ลักษณ์ปกคลุมเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก

“โม่ซัง ตลอดช่วงบ่ายนี้ ซูหมิงค้างอยู่ขั้นที่สามสิบสองมาโดยตลอด ข้าว่าเขาคงหมดแรงแล้ว อีกทั้งตอนนี้ยังอยู่อันดับสุดท้ายอีกด้วย” จิงหนานขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

โม่ซังไม่กล่าว ทว่ามองไปยังอันดับรายชื่อบนรูปปั้น สีหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจของเขากลับปีติยินดี เขาทราบดีว่าซูหมิงเข้าใจแล้ว ในความคิดของเขา หากซูหมิงหาคำตอบได้ด้วยตนเอง มันมีค่ามากกว่าการได้โลหิตหมานเสียอีก

ยามใกล้ค่ำ ดวงตะวันจันทราปรากฏขึ้นและสลับที่กัน อันดับของซูหมิงยังไม่เป็นที่สนใจมากนัก ผู้คนเพียงกวาดสายตามองว่าอันดับสุดท้ายเป็นใครก็เท่านั้น

ซูหมิงในยามนี้ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนขั้นสามสิบสอง มองดูแล้วไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปมากนัก ทว่าหากสังเกตอย่างละเอียดแล้วจะเห็นได้ว่าเส้นเลือดสี่สิบเก้าเส้นบนตัวของเขากำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว บ้างก็สี่สิบหก บ้างก็สี่สิบเจ็ด บ้างก็สี่สิบแปด เพราะมันเปลี่ยนแปลงเร็วเกินไป จึงทำให้มองออกได้ยากนัก

เมื่อยามโพล้เพล้เคลื่อนผ่าน ดวงตะวันลาลับขอบฟ้า ดวงจันทร์ค่อยๆ เผยโฉม เส้นเลือดบนตัวของซูหมิงพลันเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น จากการเปลี่ยนแปลงสิบครั้ง มีเพียงครั้งเดียวที่มีเส้นเลือดปรากฏขึ้นสี่สิบแปดเส้น จากนั้นก็เริ่มเป็นสองครั้ง สามครั้ง…..กระทั่งถึงแปดครั้ง เก้าครั้ง!

กระทั่งถึงตอนนี้ ซูหมิงลืมตาขึ้น นัยน์ตาฉายแววตื่นเต้น เขาทำสำเร็จแล้ว แม้ว่าจะยังไม่สมบูรณ์ ทว่าก็ทำได้แล้วจริงๆ! ในสิบครั้ง มีเก้าครั้งที่ทำให้เส้นเลือดหายไปเพียงเส้นเดียวได้!

อย่ามองว่ามันเป็นเพียงแค่เส้นเดียว เพราะนี่หมายถึง ซูหมิงสามารถควบคุมการโคจรโลหิตของตนได้ในระดับต้น ไม่ได้ไหลเชี่ยวเหมือนดั่งม้าป่าไร้บังเหียน แต่กลับมีเชือกบังเหียนเพิ่มเข้ามา!

ไม่นานเส้นเลือดบนตัวของซูหมิงเปลี่ยนเป็นสี่สิบเจ็ดเส้น สี่สิบหกเส้น สี่สิบห้าเส้น…..จนเมื่อลดไปถึงสามสิบแปดเส้น ก็ไม่อาจควบคุมได้แล้ว ซูหมิงทราบดี นั่นเป็นเพราะแรงต้านที่สมดุลจากบนและล่างของขั้นสามสิบสอง มันไม่อาจช่วยให้ตนพัฒนาต่อไปได้ จึงต้องไปขั้นที่เจ็ดสิบเก้า!

ดวงตาซูหมิงเป็นประกาย ยันกายขึ้นก่อนพลันก้าวไปหนึ่งก้าว เหยียบขั้นที่สามสิบสาม และมุ่งหน้าต่อไปอย่างไม่ลังเล แรงต้านบนเขาปกคลุมตามจำนวนขั้นบันไดที่ขึ้นไป เส้นเลือดสี่สิบเก้าเส้นพลันปรากฏและโคจรอย่างรวดเร็ว

ซูหมิงจึงใช้วิธีที่เพิ่งเรียนรู้มาในช่วงบ่ายรวมทั้งการควบคุมเส้นเลือด ทำให้การระเบิดในครั้งนี้ส่งเสียงไม่ดังมากนัก

ทว่าหลังเสียงก้องกังวานที่เกิดขึ้น บนตัวของเขาพลันปรากฏเส้นเลือดขึ้นมาห้าสิบเส้น!

ก่อนเส้นเลือดเส้นที่ห้าสิบเอ็ดจะปรากฏตามมา ยังไม่จบเพียงเท่านั้น ซูหมิงยังคงเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ…..ขั้นที่สามสิบเจ็ด ขั้นที่สี่สิบสอง ขั้นที่สี่สิบเก้า ขั้นที่ห้าสิบสาม…..

ช่วงที่เขากำลังจะเดินไปถึงขั้นที่หกสิบ พลันปรากฏเส้นเลือดเส้นที่ห้าสิบสองขึ้นบนตัวของเขา! อีกเส้นเดียวก็จะทะลวงสู่ลำดับห้าขั้นรวมโลหิต!

กระทั่งเขาในยามนี้ยังฝึกฝนวิชาหมานธุลีโลหิตดำได้แล้ว!

เสียงระเบิดจากในร่างของเขา แม้ว่าจะดังก้องไปไม่ไกลมากนัก ทว่าทางขั้นบันไดไกล้เคียง ปี้ซู่แห่งเผ่าภูผาดำที่อยู่ขั้นที่สามร้อยกว่ายังได้ยินเสียงเบาๆ พลันชะงักฝีเท้า หันกลับไปมอง

“นี่มันเสียงการทะลวงจำนวนเส้นเลือด…ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนเพิ่มเส้นเลือดได้ในที่แห่งนี้ เป็นใครกัน….” เขาขบคิดเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ก่อนมุ่งหน้าเดินต่อไป

แม้ว่าเขาจะมาที่นี่เป็นครั้งแรก ทว่าก่อนมาเขาเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี ปี้ซู่ทราบว่าในการทดสอบด่านแรกนี้ ยามดึกจะเป็นช่วงที่มีแรงต้านมากกว่าช่วงกลางวันหลายเท่า อีกทั้งยังเป็นการบังคับให้ทุกคนต้องหยุดพัก ถึงอย่างไรการเดินต่อในเวลานี้ย่อมได้ไม่คุ้มเสีย

สู้พักผ่อนก่อนแล้ววันใหม่ค่อยเดินต่อไม่ดีกว่าหรือ อีกทั้งยังได้ความสดชื่นกลับมา ดังนั้นเขาจึงอาศัยเวลาก่อนพักผ่อนนี้เร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อยเท่าที่เป็นไปได้

ในช่วงที่เส้นเลือดเส้นที่ห้าสิบสองปรากฏขึ้นบนตัวของซูหมิง เขายังคงมุ่งหน้าเดินต่อไปทีละก้าวอย่างฉับไว เขาในยามนี้ยังไม่ทราบว่าเพราะการเดินอย่างเร่งรีบของเขา ทำให้เกิดลมพายุคลั่งขนาดย่อมตรงลานด้านนอก

ผู้คนหลายร้อยบนลาน แม้ว่าพวกเขาส่วนใหญ่จะสนใจเพียงการเปลี่ยนแปลงของห้าสิบอันดับแรก ทว่าก็มีบางครั้งที่มองคนชื่อโม่ซูอันดับสุดท้าย พวกเขาเยาะหยันขึ้นในใจเล็กน้อย ในความคิดของพวกเขา คนนี้ค้างอยู่ขั้นที่สามสิบสองมาตลอดช่วงบ่าย เหมือนกับคนหมดแรง

ทว่ายามนี้ ชายฉกรรจ์คนหนึ่งในกลุ่มคนหลายร้อย หลังจากชื่นชมการเปลี่ยนแปลงของห้าสิบอันดับแรกแล้ว ก็ตั้งใจจะลงไปมองอันดับสุดท้าย ทว่ากลับชะงักงันไปทั้งตัว ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลง เห็นกับตาเลยว่าโม่ซูที่อยู่อันดับสุดท้าย ตัวเลขหลังชื่อของเขาเลื่อนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

สามสิบสาม สามสิบเจ็ด สี่สิบแปด…..กระทั่งถึงหกสิบเอ็ด หกสิบสาม….และยังเพิ่มขึ้นอีกต่อเนื่อง! จากอันดับสุดท้ายเลื่อนขึ้นมาสิบกว่าอันดับ และยังคงเป็นเช่นนั้นต่อไปเรื่อยๆ!

ไม่นานก็ไม่ได้มีเพียงแค่เขาที่เห็นการเปลี่ยนแปลง ผู้คนจำนวนมากต่างทยอยกันสังเกตเห็น ทุกคนต่างตกตะลึง ราวกับว่ายามนี้แรงดึงดูดจากห้าสิบอันดับแรกกลับไม่อาจสู้การพุ่งพรวดของอันดับสุดท้ายได้

“เจ้าคนชื่อโม่ซูนั่น ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเริ่มเดินต่อแล้ว! ฮ่าๆ หรือว่าเขาจะพักผ่อนช่วงบ่าย ตอนนี้ก็เลยเพิ่งตื่น!”

“ขึ้นไปถึงอันดับที่หนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดแล้ว จากอันดับสุดท้ายขึ้นมาสิบกว่าอันดับ เจ้าเด็กนี่มันตุนแรงเอาไว้นี่ มาดูกันว่าจะเข้าไปติดในอันดับหนึ่งร้อยยี่สิบได้หรือไม่”

“เข้าไปแล้ว! อันดับหนึ่งร้อยสิบเก้า เจ็ดสิบเก้าขั้น!”

“หืม…เหตุใดถึงหยุดแล้ว?”

“ไม่อยากเชื่อว่าจะหยุดอีกแล้ว!” ผู้คนเหล่านี้กำลังให้ความสนใจชื่อของซูหมิง มองโม่ซูที่ยามนี้อยู่ในอันดับหนึ่งร้อยสิบเก้า เมื่อเห็นว่าตัวเลขเจ็ดสิบเก้าขั้นของเขาไม่ขยับอยู่นาน จึงอดผิดหวังไม่ได้

“นึกว่าจะได้เห็นม้ามืดเสียแล้ว น่าเสียดายพละกำลังไม่พอ เดาว่าขั้นเจ็ดสิบเก้าน่าจะเป็นขีดจำกัดของเขา และนี่ก็น่าจะเป็นพละกำลังที่สั่งสมมาตลอดช่วงบ่าย ระเบิดออกมารวดเดียว”

ไม่นานผู้คนก็เลิกสนใจชื่อของซูหมิง และหันกลับไปสนใจห้าสิบอันดับแรกแทน ยามนี้ใกล้กลางดึก ตามประเพณีแล้วกลางดึกจะไม่มีใครปีนขั้นบันได ฉะนั้นอันดับรายชื่อจึงนับว่าสิ้นสุดลงในวันนี้

ณ มุมหนึ่งบนลาน ท่านปู่โม่ซังกำลังมองอันดับรายชื่อที่ไต่ขึ้นอย่างรวดเร็ว และเห็นซูหมิงไปหยุดอยู่บนขั้นที่เจ็ดสิบเก้า มุมปากยกขึ้นเผยรอยยิ้ม

ด้านข้างเป็นจิงหนานจ้าวหมานเผ่าร่องลม เขาขมวดคิ้วขึ้นมองอันดับรายชื่อหนึ่งร้อยกว่าชื่อบนรูปปั้น ยามนี้ราวกับทุกสิ่งเลือนหาย ที่เหลืออยู่มีเพียงหนึ่งเดียว

อันดับที่หนึ่งร้อยสิบเก้า โม่ซู เจ็ดสิบเก้าขั้น

ในช่วงที่อันดับของซูหมิงไต่ขึ้นอย่างรวดเร็ว บนเส้นทางเล็กแห่งหนึ่งบนเขายักษ์ อูลามีสีหน้าเคร่งเครียด มองตราหินในกำมือของตนอย่างไม่สบายใจ นางเห็นอันดับรายชื่อจากในนี้

อันดับหนึ่งร้อยสิบแปด อูลา แปดสิบสองขั้น

กระทั่งผ่านไปสักครู่หนึ่ง อูลาเห็นคนชื่อโม่ซูยังคงอยู่ในขั้นที่เจ็ดสิบเก้า จึงถอนหายใจโล่งอก กัดฟันและมุ่งหน้าเดินต่อไป