ตอนที่ 1475 : กำเนิด

ร่างหลักของ หลัวเฟิง กำลังเดินทางกลับไปที่จักรวาลย่อยของตัวเอง

“นายท่าน” โมโลซ่า รายงานด้วยความเคารพ “มันมี อสูรทลายมิติ มากมายที่หนีเข้าไปในเขตทะเลหลง จาก 450,000 ตัวของกลุ่ม 2 มันมี 420,000 ตัวที่หนีไปยังเขตทะเลหลง รวมกับจำนวนจากกลุ่มแรกที่ท่านไล่ตามไป จำนวน อสูรทลายมิติ ที่ท่านได้ฆ่าและทำให้กลายเป็นทาสนั้นห่างจากจำนวนของกลุ่มแรก ถ้า อสูรทลายมิติ ทุกตัวหนีไปยังเขตทะเลหลงเริ่มสู้กัน จำนวนของพวกมันก็สามารถให้กำเนิดระดับ 6 ได้ 2 ตัว!”

หลัวเฟิง พยักหน้า 900,000 ตัวอาจจะกำเนิดระดับ 6 ขึ้นมา 3 ตัว จำนวน อสูรทลายมิติที่เขาได้ฆ่าและทำให้เป็นทาสนั้นถือว่าน้อย ตัดสินจากพวกที่เหลืออยู่แล้ว มันเป็นไปได้ที่จะให้กำเนิดระดับ 6 สองตัวขึ้นมา

“แต่ตามกฎเหล็กของ อสูรทลายมิติ ระดับ 6 สองตัวต้องฆ่ากันเอง” โมโลซ่า พูดขึ้น “มันจะเหลือเพียงตัวเดียว”

กฎเหล็กนี้เพื่อหาราชาตัวสุดท้าย การเร่งรีบกำเนิดราชานั้นมันมีกฎเหล็ก 4 ข้อ

ข้อแรกคือไม่มีระดับ 6 สองตัวอยู่ร่วมกัน พวกมันต้องสู้กันเองจนตาย ร่างแยกทั้งหมดของมันจะสู้กันเองจนกว่าจะเหลือแค่ตัวเดียวที่รอด

กฎข้อที่ 2 คือราชาต้องเกิดมาระหว่างช่วงเติบโต เวลามากที่สุดที่เหมาะสำหรับการให้กำเนิด แม้ว่ามันจะต้องสู้และฆ่ากันเองแต่การกินก็จะดำเนินต่อไปจนถึงนาทีสุดท้ายของชีวิตจนกว่าจะมีแค่ตัวเดียวที่เหลือรอดอยู่

กฎข้อที่ 3 คือถ้ามี อสูรทลายมิติ เหลืออยู่แค่ 2 ตัวโดยไม่สนว่าพวกมันจะแข็งแกร่งมากน้อยแค่ไหนแต่พวกมันต้องสู้กันเองจนกว่าจะเหลืออยู่ตัวเดียว

กฎข้อที่ 4 คือตัวที่รอดมาได้ไม่ว่าจะเป็นระดับ 1 หรือ 6 มันจะได้กลายเป็นราชา

“อืม”

คิ้วของ หลัวเฟิง ขมวด จำนวน อสูรทลายมิติ มีมากเกินไป เป็นแสนๆ ตัวอยู่ในเขตทะเลหลงกระจายตัวไปที่ต่างๆ ซึ่งหมายความว่ามันต้องมีจุดอ้างอิงจำนวนมากที่เหล่า อสูรทลายมิติ จะไป เมื่อรวมกันแล้วพวกมันจะมีข่ายข้อมูลแผนที่ของเขตทะเลหลง!

นี่ทำให้ อสูรทลายมิติ หนีได้อย่างรวดเร็วตามรูหนอนแต่มันไม่มีทางที่หลัวเฟิง จะไล่ตามได้เพราะเขาไม่มีแผนที่นั้น!

ตอนที่แผนที่นี้ยังไม่เป็นรูปร่าง หลัวเฟิง ก็ไม่อาจจะไล่ตาม อสูรทลายมิติ ได้ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหนก็ตาม

“30,000 ตัวถูกทิ้งไว้” โมโลซ่า รายงาน “พวกมันไม่ได้ไปที่เขตทะเลหลง พวกมันแยกตัวจากกันกระจายตัวไปทั่วดินแดนอันตรายทั้ง 3 สภาพแวดล้อมที่นั่นอัตราย การกำจัดพวกมันหนึ่งตัวถือว่าเป็นเรื่องยาก”

หลัวเฟิง เข้าใจ อสูรทลายมิติ 30,000 ตัวถูกทิ้งไว้เพื่อแทนความหวังของเผ่า สำหรับอสูรทลายมิติ ที่หนีไปยังเขตทะเลหลง แม้ว่ามันจะสร้างแผนที่ขึ้นมาได้แต่พวกมันหนีไปไกล มันไม่มีทางที่จะพึ่งความสามารถตัวเองในการกลับมาได้

“ในอนาคตตอนที่เกิดระดับ 6 ขึ้นมา” โมโลซ่า พูดขึ้น “ด้วยการรับรู้ตำแหน่งของ อสูรทลายมิติ ที่ถูกทิ้งไว้ มันจะฆ่ามาเรื่อยๆ จนมาถึงทะเลจักรวาล พวกมันอาจจะกังวลว่าท่านจะฆ่า อสูรทลายมิติ ตัวที่เหลือรวมถึงเราที่เป็นทาสของท่าน การฆ่าเราจะทำให้มันเสียจุดอ้างอิงและหลงไปชั่วนิรันดร์ พวกมันไม่อาจจะกลับมาได้ ตามจำนวน อสูรทลายมิติ แล้ว พวกมันถูกทิ้งไว้มากถึง 30,000 ตัว! มันไม่มีทางที่ท่านจะฆ่ามันได้ในเวลาอันสั้น!”

****

โหดร้าย!

แต่ หลัวเฟิง ต้องพยายามทำให้ดีที่สุด ตอนที่ร่างหลักของเขากลับมา สิ่งแรกที่เขาทำคือมุ่งหน้าไปยังยอดเขาเอียง

ภายในยอดเขาเอง มันมีเขตพิเศษหลายแห่ง ตอนนี้เหล่า อสูรทลายมิติ พากันมุ่งหน้าไปยังเขตพิเศษ!

มันถึงกับมีบางตัวที่หนีไปยังพื้นที่อันตราย เมื่อเข้าไปยังพื้นที่อันตราย การกลับออกมานั้นถือว่าเป็นเรื่องท้าทาย!

“ไล่ล่า”

“จับพวกมัน”

“จับพวกมัน!”

อสูรทลายมิติ 30,000 ตัวที่ถูกทิ้งไว้แทนความหวังล้วนแต่เป็นพวกระดับ 2 พวกมันไม่ได้แข็งแกร่ง ต่อหน้า หลัวเฟิง พวกมันไม่ได้มีแม้แต่ความสามารถที่จะระเบิดตัวเอง

ดังนั้นพวกมันจึงโดนจับเข้าไปในหอคอยดวงดาว จากนั้น เม็งฉี่ ก็กินพวกมันทั้งหมด หลัวเฟิง ไม่ได้ทำให้พวกมันเป็นทาสอีกเพราะมันมีขีดจำกัดเรื่องจำนวนทาส

“บัดซบ!”

ภายในหอคอยดวงดาว หลัวเฟิง มองออกไปภายนอก ลึกในความมืดมิดนี้คือขุมนรก นี่คือเขตความมืดหยงที่ที่พื้นที่หลักของยอดเขาเอียง

“คิดว่าเจ้าหนีเข้าไปในเขตมืดหยง” หลัวเฟิง พึมพำ “ตอนที่เจ้าเข้าไป มันก็ไม่มีทางที่เจ้าจะออกมาได้ แต่มันมี อสูรทลายมิติ ถึง 102 ตัวที่ซ่อนอยู่ที่นี่”

หลัวเฟิง จะกล้าเข้าไปหรือไม่?

แน่นอนว่าไม่!

เมื่อกี้นี้เขาลองส่งร่างพลังอมตะควบคุมเรือเครื่องจักรเข้าไปด้านในแต่หลังจากที่เขาเข้าไป มันก็ไม่มีทางที่จะออกมาได้!

“อสูรทลายมิติ พวกนี้ไม่คิดที่จะออกมา” หลัวเฟิง ส่ายหน้า

มันมีดินแดนอันตรายมากมายที่คล้ายกับ 3 ที่แห่งนี้ เมื่อเข้าไปแล้วการหนีออกมาเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ ตอนนั้น อสูรทลายมิติ จำนวนหนึ่งได้หนีเข้าไปที่นั่น!

ด้วยวิธีที่ หลัวเฟิง มี มันมีที่อันตรายบางแห่งที่เขาอาจจะหนีออกมาได้แต่มันก็ยังมีหลายที่ที่เขาไม่อาจจะหนีออกมาได้

หลัวเฟิง ไม่กล้าเข้าไปสำรวจที่นั่นด้วยตัวเอง ดั้งนั้นเขาจึงส่งร่างพลังอมตะเข้าไปตรวจสอบ

2 ครั้งก่อนหน้านี้ร่างพลังอมตะได้เอาเรือเครื่องจักรเข้าไปด้วยแต่ครั้งนี้เมื่อเข้าไปในเขตมืดหยง ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่อาจจะออกมาได้

“มันมี อสูรทลายมิติ 30,000 ตัว มันเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าพวกมันทั้งหมด” หลัวเฟิงถอนหายใจแล้วควบคุมหอคอยดวงดาวให้ออกมา

****

ไกลออกไปในเขตทะเลหลงที่ซึ่งมี อสูรทลายมิติ มากมายทำการสำรวจแต่ก็ยังสำรวจได้แค่เพียงส่วนน้อย ตอนนี้หลายแสนตัวรวมตัวกันอยู่ที่เขตนี้ ถึงแม้สำรวจพื้นที่ได้น้อยแต่พื้นที่ที่พวก อสูรทลายมิติ สำรวจได้ก็มากกว่าที่ หลัวเฟิง และจักรวาล 3 ยุคสำรวจมามากกว่า 10 เท่า

“ตาย!”

“ระหว่างเจ้ากับข้ามีแค่ตัวเดียวที่รอดไปได้”

อสูรทลายมิติ 2 ตัวสู้กันโดยไม่ลังเล เลือดกระจายไปทั่วทุกแห่ง มันบ้าคลั่ง การฆ่าแบบนี้เกิดขึ้นในพื้นที่ต่างๆ อสูรทลายมิติ หลายแสนตัวพากันฆ่าและพัฒนาตัวเอง พวกมันยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อการพัฒนา

เวลาผ่านพ้นไปและในพริบตาก็ผ่านไปเกือบปี ภายในเขตทะเลหลง มี อสูรทลายมิติเหลืออยู่เพียง 2 ตัว พวกมันน่าประทับใจและพวกมันต่างก็อยู่ระดับ 6

ฮ่ง! ล่ง!

พลังอันแข็งแกร่งทำให้มิติต้องสั่นไหว อสูรทลายมิติ ทั้งสองตัวอยู่ห่างจากกันและหันมาเผชิญหน้ากัน ตัวหนึ่งถือขวาน ตัวของมันทั้ง 2 เต็มไปด้วยรอยสลักเลือด

ในวเลาเดียวกันก็มีเขาหนึ่งงอกออกมาจากหน้าผากของมัน ที่ปลายเขานั้นมีแสงสีขาวส่องประกาย แสงสีขาวนี้เหมือนจะทำลายทุกอย่างได้

อสูรทลายมิติ 2 ตัวมีออร่าต่างกันเล็กน้อย ตัวหนึ่งน่ากลัว อีกตัวรุนแรง พวกมันคือ โมฮี และ ยู

“โมฮี เราต่างก็ก้าวมาถึงระดับ 6 มันเป็นโชคชะตาที่เราตัวหนึ่งจะรอด”

“เจ้า…เจ้าต้องตายอย่างแน่นอน ให้ข้าเป็นคนที่ไปจัดการกับ ทางช้างเผือก เพื่อกลายเป็นราชาเอง”

ทั้ง 2 เข้าต่อสู้กันภายในเขตทะเลหลงอันห่างไกล

****

ยู ถูกกำจัด โมฮี กลายเป็น อสูรทลายมิติ ระดับ 6 ตัวสุดท้ายที่รอดมาได้!

หลังจากที่กิน ยู เข้าไป พลังของ โมฮี ก็ขึ้นถึงขั้นสูงของระดับ 6 จากนั้นมันก็เดินทางกลับมาทันที

“ทางช้างเผือก! เผ่า อสูรทลายมิติ สูงส่งคือผู้ชนะ”

โมฮี เดินทางผ่านมิติมาพร้อมกับขวานในมือ ด้วยการพึ่งความสามารถในการรับรู้ที่อยู่ของ อสูรทลายมิติ ตัวอื่น มันไม่มีทางที่จะหลง มี อสูรทลายมิติ หลายพันตัวกระจายอยู่ในพื้นที่อันตรายทั้ง 3 ที่ซึ่งยังไม่โดน หลัวเฟิง ฆ่า พวกมันพากันตื่นเต้น สุดท้าย อสูรทลายมิติ ระดับ 6 ก็มาถึง

ผ่านไปเกือบเดือนในที่สุด โมฮี ก็ก้าวเข้ามาถึงเขตอันคุ้นเคยอีกครั้ง

“ข้า…ข้ามาถึงแล้ว” เขาบนหัว โมฮี ทั้ง 2 หัวโค้งราวกับแทงเข้าไปยังมิติตรงหน้า แสงสีขาวที่ปลายเขาดูสลัว ตาทั้ง 2 ข้างของมันแสดงความบ้าคลั่งออกมา

โมฮี บอกกับ อสูรทลายมิติ ระดับ 2 ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในสันเขา “ข้าจะทำทุกอย่างให้พวกเจ้าเอง”

ฮ่ง!

อสูรทลายมิติ ระดับ 2 ที่ซ่อนตัวพากันระเบิดตัวเอง

“โมฮี ข้าเชื่อใจเจ้า” อสูรทลายมิติ อีกตัวที่ซ่อนอยู่ในเรือจักรวาลได้ระเบิดตัวเอง

“เกียรติของเผ่า อสูรทลายมิติ เจ้าต้องปกป้องมันไว้!”

“ฆ่า ทางช้างเผือก!”

“เรา อสูรทลายมิติ จะเป็นเผ่าที่สูงส่งที่สุด!”

อสูรทลายมิติ พากันระเบิดตัวเองกันทีละตัว…ทีละตัว พวกมันคือ อสูรทลายมิติ ที่ หลัวเฟิงไม่ได้มีเวลาไปฆ่าหรือซ่อนตัวอยู่ในดินแดนอันตราย ดังนั้น หลัวเฟิง จึงไม่อาจจะไปล่าและฆ่ามันได้ พวกมันพากันระเบิดตัวเองกันทีละตัว…ทีละตัว!

ทุกตัวต่างก็ถูกกำจัด มันมีแค่ตัวเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนั้นซึ่งคือ โมฮี!

“ข้า โมฮี จะปกป้องเกียรติของเผ่า อสูรทลายมิติ ข้าจะไม่ยอมให้ ทางช้างเผือก ดูหมิ่นเผ่าเรา! กรร!” โมฮี เงยหน้าทั้ง 2 ขึ้นแล้วคำรามออกมา

ตอนนั้นโชคชะตาของพวกมันก็ได้ทำงานอีกครั้ง มันส่งผลให้เหล่า อสูรทลายมิติ ที่กลายเป็นทาสได้รับผลกระทบ

****

หลัวเฟิง ยังช็อคกับการได้เห็นการระเบิดตัวเองซ้ำๆ และการหายไปของ อสูรทลายมิติ สีหน้าของ โมโลซ่า ได้เปลี่ยนไปอย่างมาก

“นายท่าน!”

“นายท่าน!”

“นายท่าน!”

โมโลซ่า และ อสูรทลายมิติ ตัวอื่นที่เป็นทาสที่อยู่ใน 3 ดินแดนอันตรายต่างก็ส่งข้อความหา หลัวเฟิง ด้วยเสียงที่สั่น

“อะไร?” หลัวเฟิง รับรู้ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทำไมทั้ง 9 ตัวที่เป็นทาสถึงได้รายงานต่อเขาพร้อมกัน?

“นายท่าน!” โมโลซ่า ตะโกนออกมาด้วยความช็อค “ตอนที่ อสูรทลายมิติกระจายตัวรอบๆ พากันระเบิดตัวเอง เราต่างก็รู้สึกถึงโชคชะตา”

“โชคชะตา?” หลัวเฟิง ผงะ

อสูรทลายมิติ ได้รับการควบคุมโดยโชคชะตา มันคือโชคชะตาที่ขีดเขียนกฎทั้ง 4

“มีแค่ตัวเดียวที่รอดที่จะได้รับการปลดปล่อย” โมโลซ่า พูดต่อ “โชคชะตาบอกเราว่าถึงแม้เราจะเป็นฝั่งท่านแต่เราก็ต้องฆ่ากันเอง มันจะต้องมี อสูรทลายมิติตัวสุดท้ายที่รอดไปได้ จากนั้น อสูรทลายมิติ ที่รอดต้องไปสู้กับ โมฮี ที่เป็นอิสระ…เพื่อหาราชา นี่คือกฎข้อที่ 5 กฎที่เพิ่งจะเกิดขึ้นกับเรา”

“อะไรนะ? กฎข้อที่ห้า?” สีหน้าของ หลัวเฟิง เปลี่ยนไปอย่างมาก

อสูรทลายมิติ ที่เป็นอิสระ?

สู้กับ อสูรทลายมิติ ที่เป็นทาส?

พวกมันหวังที่จะมีการต่อสู้ครั้งสุดท้าย!

หลัวเฟิง นึกถึงตอนที่เขาทำให้ โมโลซ่า กลายเป็นทาส ตอนนั้นเขาได้รับคำเตือนจากกฎสูงสุด อสูรทลายมิติ เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูงแสดงการทำลายล้าง การทำให้มันเป็นทาสนั้นยากแต่แรกอยู่แล้ว ตอนนั้นมันมีเพียงตัวเดียวที่ยังได้รับอิสระและไม่คาดคิดว่าจะเกิดกฎข้อที่ 5 เพื่อเร่งการหาราชา!

ชัดแล้วว่ามันไม่เปิดโอกาสให้ หลัวเฟิง เตรียมตัวรับมือ

“ข้ามี อสูรทลายมิติ มากมายเป็นทาส จากการสังเกตการใช้การทำลายของมันและทำความเข้าใจมัน ข้าสามารถขึ้นไประดับสูงกว่าเดิมได้ ตราบใดที่ข้ามีเวลา พลังของข้าก็จะแข็งแกร่งขึ้น จากภัยพิบัติครั้งนี้ โอกาสข้าก็จะสูงขึ้นไปด้วยแต่ตอนนี้กฎสูงสุดกลับไม่ให้เวลาข้า”

สีหน้าของ หลัวเฟิง เคร่งขรึมขึ้นมา ตอนที่ฝ่ายตรงข้ามขึ้นถึงระดับ 6 มันก็ไม่มีระดับสูงขึ้นไปกว่านี้แล้วแต่เขายังพัฒนาได้ต่อหากบ่มเพาะ

แต่ตอนนี้กฎข้อที่ 5 กลับส่งผล….ราชาต้องกำเนิดขึ้นมา

“การต่อสู้สุดท้ายงั้นรึ?” สายตาของ หลัวเฟิง แสดงความซับซ้อนออกมา “งั้นก็เอาเลย”

หลัวเฟิง ควบคุมหอคอยดวงดาวมุ่งหน้าไปยังจักรวาลหลัก เหล่า อสูรทลายมิติ ของเขาที่โชคร้ายไม่อาจกำเนิดระดับ 6 ขึ้นมา เมื่อเป็นการตัดสินครั้งสุดท้ายระหว่าง อสูรทลายมิติ ที่เป็นทาสกับตัวที่ได้รับอิสระ แน่นอนว่าเขาต้องเลือกโจมตี!

ถ้าฝั่งเขาชนะ มันคงเป็นผลลัพธ์ที่สมบูรณ์แบบ

ถ้า โมฮี กลายเป็นราชา มันจะถือว่าเป็นภัยพิบัติที่ใหญ่กว่าเดิม ทุกอย่างที่ หลัวเฟิง อยากปกป้องต้องถูกกำจัดทิ้ง

ก่อนการต่อสู้ครั้งนี้ หลัวเฟิง อดไม่ได้ที่อยากจะพบครอบครัวของตัวเอง