№ 306 พินาศหรือยอมตาม?

สำหรับพวกเขา เฟิ่งชิงเกอนอกจากรูปโฉมเลิศเลอ พละกำลังก็ไม่ถึงกับขึ้นแท่น ผู้หญิงที่ไม่คู่ควรแม้แต่กับท่านอ๋องสามอย่างมู่หรงอี้เซวียนจะคู่ควรกับรัชทายาทแคว้นเหินเวหาได้เช่นไร?

มู่หรงอี้เซวียนที่อยู่ในจวนตระกูลเฟิ่งก็ตะลึงเล็กน้อย เพราะนึกไม่ถึงว่าเฟิ่งเซียวไม่เพียงไม่รับราชโองการ ยังโยนตัวสมุหนายกออกไป นี่เป็นการตบหน้าเสด็จพ่อเขาอย่างเปลือยเปล่า ด้วยอารมณ์โกรธเสด็จพ่อ หลังได้รับรู้เรื่องนี้เกรงว่าจะโมโหเป็นฟืนเป็นไฟแน่

“หึ! เกียรติยศยิ่งใหญ่? ตระกูลเฟิ่งข้าไม่ต้องการเกียรตินี้!”

เฟิ่งเซียวกลับห้องโถงอย่างโกรธปึงปัง เห็นมู่หรงอี้เซวียนยืนอยู่ในเรือนยังไม่ออกไปก็บอกว่า “ท่านอ๋องสาม กลับไปเสียเถอะ! พ่อบ้าน ส่งแขก!”

อาจเพราะการกระทำนี้ของมู่หรงป๋อทำให้เขาขุ่นเคือง ด้วยเหตุนี้แค่มองมู่หรงอี้เซวียนเขาก็รู้สึกขัดๆ ตาขึ้นมา

“เดี๋ยวก่อน ท่านอาเซียว”

มู่หรงอี้เซวียนเรียกหยุดฝีเท้าที่จะจากไปของเขาไว้ บอกว่า “ท่านอาเซียว ถึงอย่างไรเสด็จพ่อก็เป็นผู้ครองแคว้น การกระทำท่านในวันนี้ไม่เหมาะสมจริงๆ ขอรับ”

“ทำเช่นนี้ไม่เหมาะ แล้ววิธีการพ่อท่านถูกต้องรึ? ตระกูลเฟิ่งปกป้องแคว้นแสงสุริยันมาหลายชั่วอายุ ยามนี้จวนข้าเหลือเพียงชิงเกอเป็นไข่มุกล้ำค่าเม็ดเดียวในมือ ไม่นึกเลยว่าจะตอบรับการหมั้นทันทีโดยไม่แม้แต่จะถามพวกเรา ส่งลูกสาวไปเป็นพระชายารอง? ได้ยินชัดหรือไม่ พระชายารอง? ใครเล่าจะอยากได้?”

มู่หรงอี้เซวียนก็อึดอัดอยู่ในใจ เอ่ยว่า “ข้าว่าที่เสด็จพ่อทำเช่นนี้เพราะไม่มีทางเลือก ถึงอย่างไรแคว้นเหินเวหาเป็นแคว้นระดับหก หากพวกเขามากดดันแคว้นแสงสุริยันเรารับไม่ไหวแน่”

“เอาล่ะ ท่านอย่าพูดเลย ยังไงซะข้าก็ไม่ส่งลูกสาวไปเป็นพระชายารองหรอก” เขาพูดพร้อมโบกมือ ไม่อยากฟังเขาพูดอะไรมากความอีกจึงสาวก้าวออกไปทันที

“ท่านอ๋องสาม เชิญขอรับ” พ่อบ้านที่คอยอยู่ข้างๆ โค้งเอวน้อยๆ ทำท่ามือเชิญออกไป

เห็นเช่นนี้ มู่หรงอี้เซวียนจึงสาวก้าวเดินออกไป เมื่อออกประตูห้องโถงฝีเท้าก็ชะงักลง หันข้างเล็กน้อยเพี่อถามพ่อบ้านข้างกาย

“คุณหนูใหญ่พวกเจ้าไม่ได้บอกรึว่าไปไหน? จะกลับมาเมื่อไหร่?”

พ่อบ้านยิ้มๆ กล่าวอย่างขออภัย

“เรื่องนี้พวกเราเป็นบ่าวรับใช้จึงไม่ทราบขอรับ”

ได้ยินเช่นนี้ มู่หรงอี้เซวียนถึงจะไม่ถามอะไรมากอีก ก่อนจะสาวก้าวออกประตูใหญ่จวน

ภายในพระราชวัง

“ปัง!”

หลังฟังรายงานสมุหนายกจบ มู่หรงป๋อก็ตบมือหนึ่งลงบนโต๊ะอย่างรุนแรง ลุกยืนขึ้นด้วยความโมโห ตะโกนเสียงดังลั่น

“ทหาร! จับเฟิ่งเซียวไปขังไว้ในคุกซะ!”

สมุหนายกที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดนี้ก็รีบร้อนห้ามปราม “ใจเย็นก่อนพะยะค่ะท่านผู้ครองแคว้น ทำเช่นนี้ไม่ได้แน่นอน”

“เฟิ่งเซียวช่างเหิมเกริมเหลือเกิน! หากไม่สั่งสอนเขา คงลืมไปแล้วว่าตนเป็นข้าราชสำนักของข้า!”

มู่หรงป๋อสีหน้าโกรธเคือง กล่าวเสียงเข้ม

“ฝ่าฝืนปฏิเสธไม่รับราชโองการอย่างโจ่งแจ้ง ลำพังแค่เรื่องนี้ข้าก็ลงโทษเขาฐานไม่เคารพได้แล้ว!”

สมุหนายกถอนหายใจ บอกว่า

“แต่ท่านผู้ครองแคว้น ถึงอย่างไรเฟิ่งเซียวก็ไม่ใช่คนธรรมดา ทั้งบ้านตระกูลเฟิ่งมีเขาคอยป้องกัน หากจับเขามาขังไว้ในคุกจำจะต้องทำให้กลุ่มอำนาจจวนตระกูลเฟิ่งวุ่นวาย ทำเช่นนี้ไม่ได้จริงๆ พะยะค่ะ”

“หรือจะยกประโยชน์ให้เขาเช่นนี้? ไม่เอาเรื่อง? งั้นข้าจะเอาหน้าไปไว้ไหนได้?”

ความโกรธในใจเขายากจะขจัด นึกถึงช่วงก่อนหน้านั้นที่ถูกปฏิเสธให้อยู่หน้าประตู ตอนนี้ยังละเมิดไม่ปฏิบัติตามราชโองการและท้าทายอำนาจเขาอีก ความอดทนเขาถึงขีดสุดแล้ว

“ท่านผู้ครองแคว้น สมเด็จองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเหินเวหาจะมาถึงเร็วๆ นี้แล้ว ถึงเวลานั้น เรื่องนี้ค่อยผลักให้เขาไปจัดการเป็นพอ กระหม่อมเชื่อว่าเฟิ่งเซียวไม่กล้าปฏิเสธการหมั้นอีกแน่ แม้จวนตระกูลเฟิ่งจะแข็งแกร่งในแสงสุริยันก็สู้กลุ่มอำนาจแคว้นเหินเวหาไม่ได้ หากไม่อยากพินาศสิ้นมีเพียงต้องยอมตาม ข้อนี้พวกเขาไม่มีทางไม่รู้หรอกพะยะค่ะ”

…………………