№ 416 เป็นไปไม่ได้!

“ท่านพ่อ!”

“ท่านปู่!”

“ท่านผู้เฒ่า!”

ได้ยินลูกหลานของเขาอุทานเสียงหลงกันอยู่ตรงนั้น หลังจากผู้เฒ่าประคองฝีเท้าไว้ได้ก็เบิกตาเขม็ง ตะโกนใส่พวกเขาอย่างเกรี้ยวกราด เหมือนไม่เห็นว่าผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังคนนั้นมุ่งเข้ามาจู่โจมหมายเอาชีวิต

“ตะโกนอะไรกัน? ข้ายังไม่ตายเสียหน่อย!”

ได้ยินคำพูดนี้ เฟิ่งจิ่วอีกด้านหนึ่งหลุดยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่ มองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย และเวลานี้ก็ไม่มีใครสังเกตเห็น สองมือใต้แขนเสื้อเธอคีบเข็มเงินเล่มหนึ่งเล่นอยู่

ดวงตาที่มีรอยยิ้มของเธอจับจ้องร่างผู้เฒ่าเกิ่ง จากนั้นเหลือบมองผู้ฝึนตนระดับหลอมแก่นพลังที่เข้าโจมตี ขณะที่มือขยับส่งเข็มเงินไปก็ตะโกนเสียงดังด้วยน้ำเสียงเคารพ

“ท่านปู่เกิ่งสู้ๆ นะเจ้าคะ! ท่านเก่งกาจที่สุดเลย!”

ผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังคนนั้นตกใจสะดุ้งเพราะเสียงตะโกนอย่างกะทันหันของเธอ ทันใดนั้นเอง ร่างกายคล้ายมีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้สนใจ เพียงยิ้มเย็นเท่านั้น เก่งกาจที่สุด? คุณหนูใหญ่เฟิ่งคนนี้ช่างใสซื่อเสียจริง!

ทว่าเวลาต่อมาสีหน้าเขากลับเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง…

“ฮ่าๆๆๆ! ดี! แม่หนูเฟิ่งช่างได้ใจข้ายิ่ง ไม่เหมือนคนตระกูลข้าพวกนั้น แต่ละคนเอาแต่ดูถูกข้า!”

ผู้เฒ่าเกิ่งเป็นดั่งเด็กน้อยซุกซน หน้าชื่นตาบานจากเสียงกู่ร้องให้กำลังใจของนาง จากนั้นเก็บเสียงหัวเราะ เปิดดวงตาพยัคฆ์ ระหว่างรวบรวมกระแสลมปราณทั่วร่างมายังสองมือและพลันจู่โจมไปเบื้องหน้า ปากก็ตะโกนลั่น

“แรงต้านพันชั่ง!”

เห็นเพียงว่าพริบตาที่สองมือของผู้เฒ่าเกิ่งจู่โจมไป กลิ่นอายพลังเร้นลับมหาศาลซึ่งเห็นได้ด้วยตาเปล่าก็รวมตัวกันพุ่งโจมตีออกจากสองมือเขาราวกระแสน้ำ มุ่งไปยังผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังที่จู่โจมมาและหน้าเปลี่ยนสี ทันใดนั้นเหมือนมีแรงพันชั่งปะทะร่างผู้ฝึกตนคนนั้น ทำให้ร่างกระเด็นออกไปไกลร้อยเมตรเสียดื้อๆ

“ตูม!”

“อ๊าก!”

เมื่อเสียงการโจมตีปะทะลงบนร่างผู้ฝึกตนคนนั้น ก็ประหนึ่งมีเสียงกระดูกแตกหักดังขึ้นด้วย เพียงแต่ถูกเสียงร้องแหลมอย่างเจ็บปวดกลบของเขาไว้ จึงไม่มีใครได้ยินก็เท่านั้น

เอ๋?

ผู้เฒ่าเกิ่งเห็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังคนนั้นโดนเขาโจมตีกระเด็นโดยไม่มีแม้แต่แรงต่อต้าน ก็แปลกใจอยู่บ้าง ว่ากันตามหลักเหตุผล ศัตรูเป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลัง แม้การโจมตีครั้งนี้จะรวมพลังพันชั่งไว้ แต่ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ควรนิ่งรับการโจมตีโดยไร้ซึ่งแรงต่อต้านนี่?

ผิดปกติตรงไหนกันแน่?

ไม่ต้องพูดถึงว่าตัวผู้เฒ่าเองยังรู้สึกแปลกใจ แม้แต่คนอื่นๆ รอบข้างเห็นภาพนี้ก็เบิกตากว้างอย่างออกจะมึนงงเช่นกัน

นั่นเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังเชียว! ผู้ฝึกตนระดับบรรพชนนักรบขั้นกลางเช่นเขาต่อกรกับระดับหลอมแก่นพลังได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หนำซ้ำยังโจมตีจนกระเด็นไปไกลร้อยเมตรในหนึ่งฝ่ามือ? นี่ นี่จะแข็งแกร่งเกินไปแล้วกระมัง?

“ทะ ท่านผู้นำตระกูล ท่านผู้เฒ่าขะ…แข็งแกร่งขึ้นถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด?” คนตระกูลเกิ่งคนหนึ่งกลืนน้ำลาย จับจ้องผู้เฒ่าเกิ่งด้วยสองตาเป็นประกาย

ผู้นำตระกูลเกิ่งยามนี้หัวใจก็เต้นรัวเร็ว รู้สึกว่าภาพนี้น่าเหลือเชื่อและไม่สมเหตุสมผลอยู่บ้าง แต่บอกไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน? ถึงอย่างไร คนอื่นๆ ต่างก็เห็นว่าไม่มีใครเข้าไปช่วย และเห็นว่าผู้ฝึกตนคนนั้นถูกท่าแรงต้านพันชั่งของผู้เฒ่าปะทะกระเด็นออกไปเช่นนั้น…

ยามนี้ ผู้ฝึกตนอีกคนเบิกตากว้างจ้องผู้เฒ่าเกิ่ง ปากพึมพำว่า “เป็นไปไม่ได้! ไม่สมเหตุสมผลเลย! นี่มันไม่ถูกต้อง!”

ผู้เฒ่าเกิ่งที่รู้สึกเช่นกันว่าไม่ค่อยปกติมองๆ สองมือของตัวเอง นึกฉงนสงสัย ทว่าเวลานี้เอง เสียงหนึ่งที่ตื่นเต้นยินดีกลับลอยเข้าหูเขา…

……………………….