№ 430 ท่านผู้อาวุโสนี่เอง!

เห็นสายตาทุกคนหยุดลงบนร่างเฟิ่งจิ่ว ดวงตาที่ฉายความอยากรู้แต่ละคู่จับจ้องมา เธอก็อดขนลุกชันขึ้นมาบ้างไม่ได้

สายตาคนอื่นยังดี เธอเมินเฉยได้ แต่เจ้าตำหนักยมราชนี่อะไร ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นจ้องเธออยู่นิ่งๆ เช่นนั้น ซ้ำยังเอ่ยถามเช่นนี้ออกมา คิดจะให้เธอตอบยังไง หนำซ้ำระหว่างเขากับเธอก็ไม่ได้คลุมเครืออย่างที่เขาบอกกระมัง?

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอแต่งตัวเป็นผู้หญิง! หากทำนิ่งไม่รู้จักเขา เขาจะทำอะไรเธอได้?

ดังนั้นเธอจึงเชิดหน้ายิ้ม กะพริบดวงตาน่าหลงใหล มองเขาด้วยรอยยิ้มร่า “ขออภัย พวกเรารู้จักกันด้วยรึ?”

กล่าวคำนี้ออกไป เธอรู้สึกอย่างชัดเจนว่ากลิ่นอายในอากาศเย็นขึ้นบางส่วน เห็นดวงตาดำขลับลึกล้ำคู่นั้นจ้องเธอไม่ละสายตา ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดเล็กน้อย ทว่าเวลาต่อมาเธอจัดการอารมณ์ แอบคิดว่าเธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ จะรู้สึกผิดทำไม?

ด้วยเหตุนี้ เธอยังคงหรี่ตามองเขากลับ คิดว่าแพ้ได้แต่อย่าไร้ความพยายาม อย่างไรก็ให้โดนดูถูกไม่ได้

เจ้าตำหนักยมราชมองเฟิ่งจิ่ว เห็นรอยยิ้มนั้นที่ประดับบนใบหน้างามเพริศพริ้ง มองดวงตาหยียิ้มของนางตรงๆ และเห็นความรู้สึกผิดที่แวบผ่านในดวงตา เขาแค่นเสียงเย็นในใจ ไม่สบอารมณ์นิดหน่อย

ผู้หญิงคนนี้ ยังคิดจะตัดความสัมพันธ์กับเขาอีก? เขามาหาตั้งไกลถึงที่นี่ นางจะตัดได้ลงคอหรือ?

นึกถึงว่าตลอดทางวิ่งแจ้นมา สิ่งที่ต้อนรับเขาไม่ใช่ท่าทางตื่นเต้นประหลาดใจ กลับกลายเป็นนางแสร้งทำว่าไม่รู้จักกัน และรีบเร่งตัดสัมพันธ์ เขาไม่ชอบใจอย่างมาก

ตอนนี้เขาชำเลืองมองนาง กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไม่รู้จัก? เจ้าเปิดกระเบื้องหลังคาถ้ำมองข้ากลางดึกทำไมไม่บอกว่าไม่รู้จัก? ตอนโอบคอข้าไว้ไม่ปล่อยทำไมไม่บอกว่าไม่รู้จัก? คืนนั้นที่เจ้ากับข้า…”

“เหอะๆๆ เจ้าตำหนักยมราช ที่แท้เป็นท่านผู้อาวุโสนี่เอง!”

เห็นเขาจะพูดเรื่องพวกนั้นไม่จบไม่สิ้น เฟิ่งจิ่วฟังแล้วรีบร้อนตัดบท ความคิดพลันหมุนเปลี่ยนไปสามร้อยหกสิบองศา ดวงตาหรี่ยิ้มเข้าไปรับหน้า ทักทายด้วยท่าทางคุ้นเคย แต่ในใจโกรธเสียจนกัดฟันกรอด

ชัดเจนว่าเรื่องไม่ใช่อย่างที่เขาบอก แต่พอพูดออกจากปากเขาความหมายก็เปลี่ยนไป คนที่ไม่รู้เรื่องจะคิดว่าเธอหื่นกามสักแค่ไหน!

อืม… แม้ว่าเธอจะหื่นกามนัก แต่เรื่องที่ทำให้เสียภาพลักษณ์นายท่านตระกูลเฟิ่งพูดน้อยๆ หน่อยจะดีกว่า

ยามนี้ฮุยหลางกับอิ่งอีมองนายท่านอย่างเต็มไปด้วยความเคารพ ที่แท้นายท่านเป็นคนพาลขึ้นมาก็ไม่ธรรมดาเช่นนี้เอง แค่สามประโยคก็ทำให้ภูตหมอจำต้องยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเขา ร้ายกาจจริงๆ!

และตอนนี้เอง ผู้คนโดยรอบแต่ละคนจ้องมองเฟิ่งจิ่วด้วยท่าทีแปลกใจ ทำท่าทางเหลือเชื่อ เหมือนไม่อาจจินตนาการถึงภาพที่คุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิ่งผู้สง่าและงดงามปีนหลังคาถ้ำมองคนอื่นกลางดึกได้…อีกอย่าง โอบคอชายชุดคลุมดำไว้ไม่ปล่อย? จริงหรือนี่ ชายคนนี้ทั่วร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตราย มองอย่างไรก็ไม่เข้ากัน ทำไมนางถึงกล้าโอบคอเขาไม่ปล่อย หรือว่าจะสนิทสนมกันมากจริงๆ? เพียงแต่ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาอยากรู้มากกว่าคือประโยคครึ่งหลังที่ชายหนุ่มชุดคลุมดำยังพูดไม่จบ คืนนั้นพวกเขาทำอะไรกัน ดื่มร่วมกัน? อาบน้ำร่วมกัน?

ครั้นนึกถึงประโยคด้านหลัง สีหน้าทุกคนมีชีวิตชีวาราวกับทาสี แต่ละคนจับจ้องคุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิ่งด้วยดวงตาเป็นประกายเหมือนค้นพบความลับอะไรบางอย่าง

มิน่าคุณหนูใหญ่เฟิ่งถึงยกเลิกการหมั้นหมายกับท่านอ๋องสามมู่หรงอี้เซวียน ซ้ำยังปฏิเสธไม่เป็นชายารองของรัชทายาทแคว้นเหินเวหา ที่แท้นางก็มีคนในใจแล้ว!

………………………..