บทที่ 178 จบลงไป
เช้าวันรุ่งขึ้น หลานเยี่ยมาถึงวังซีมั่ว คิดจะมาบอกลาอวี่มั่ว เหตุใดจึงมาวังซีมั่ว หลานเยี่ยไม่ต้องคิดเลยแม้แต่น้อย อวี่มั่วต้องอยู่ที่นี่เป็นแน่
อวี่มั่วลุกขึ้นมาแล้ว นั่งอยู่หน้าโต๊ะอ่านฎีกา เทียนซียังคงหลับอยู่ ได้ยินว่ามีคนเจ้ามา อวี่มั่วไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เหมือนกับหลานเยี่ย คิดยังไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นหลานเยี่ย
“เจ้ามาเพราะเหตุใด”
“ทำไมหรือ เป็นฮ่องเต้แล้ว ก็วางท่าแล้วหรืออย่างไร”
“รีบกลิ้งออกไปซะ มีธุระก็พูดมา เสี่ยวซียังไม่ตื่น” อวี่มั่วเหลือบมองข้างในทีหนึ่ง หลังจากมั่นใจแล้วว่าเทียนซียังไม่ตื่น ก็หันมาพูดกับหลานเยี่ยอีกครั้ง
“เมื่อคืนนี้คงทรมานไม่น้อยกระมัง” หลานเยี่ยนั่งลงพลางยิ้มพูดกับอวี่มั่ว อวี่มั่วเบนตามองเขาทีหนึ่ง
“ลำบากเจ้าที่วันนี้ยังตื่นขึ้นมาได้” ประโยคเดียวทำให้หลานเยี่ยรู้สึกได้ว่าด้านหลังยังรู้สึกเจ็บอยู่เล็กน้อย
“พูดเรื่องสำคัญ เจ้าจัดการเป็นอย่างไรบ้าง”
“เมื่อคืนนี้จัดการหมดแล้ว ควรทำเช่นไรก็ทำเช่นนั้น หลังจากนี้ก็เป็นการเปลี่ยนแปลงวิธีการลงโทษ”
“ฮองเฮาเล่า”
“นอนอยู่ข้างใน”
“…”
“ฮองเฮาคนเดิมเล่า”
“ประหารชีวิตแล้ว”
“เช่นนั้นน่าเสียดายเสียจริง คนงามผู้หนึ่งเลย” หลานเยี่ยพูดหาเรื่อง อวี่มั่วเงยหน้าขึ้นมองด้านนอกทีหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร
“วันนี้เจ้ามาด้วยเหตุอันใด ไม่ได้มาคุยเล่นกับข้ากระมัง”
“ข้ามาบอกลาเจ้า”
“อ้อ”
“…”
“ยังมีเรื่องอื่นหรือไม่”
“…”
“นำความลับของราชสำนักมาให้ข้าดู”
“ไม่มี” อวี่มั่วพูดจบ เงยหน้าเห็นหลานเยี่ยที่สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยกำลังมองตนอยู่
“ไม่ได้จะทะเลาะกับเจ้า ไม่มีจริงๆ ข้าเองก็หาแล้ว และขอกับฮ่องเต้องค์ก่อนแล้ว ไม่มีจริงๆ ต่อให้มีก็อยู่ที่ตระกูลเยี่ย”
“…”
“จะเอาเจ้าไปทำไม” หลานเยี่ยทอดถอนใจ
“เจ้าหาเรื่องใช่หรือไม่”
“เจ้าตีข้าซิ”
“…”
“รีบไปๆ อย่ามาหาเรื่องข้า”
“อย่าทำเช่นนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเราดีเช่นนี้ เจ้าออกจากตระกูลเยี่ย จะยอมศิโรราบต่อตระกูลหลานหรือไม่”
“ก่อนอื่น ความสัมพันธ์ของพวกเราก็เท่านั้น อีกอย่างยอมศิโรราบต่อตระกูลหลาน คิดยังไม่ต้องคิด”
“เช่นนั้นข้าไปแล้ว” หลานเยี่ยลุกขึ้นเดิน เหลือเพียงแผ่นหลังที่สง่างามให้อวี่มั่ว
“หากมีเรื่องลำบาก ยังสามารถมาหาข้าให้ช่วยเหลือได้” อวี่มั่วทิ้งประโยคเช่นนี้เอาไว้ให้หลานเยี่ย ทำให้หลานเยี่ยต้องหันกลับมาส่งยิ้มชั่วร้ายให้เขา
“คนของเจ้าผู้นั้นอยู่ด้านนอก รีบไปซะ อย่ายิ้มน่าสะอิดสะเอียนเช่นนั้น”
“ได้ ข้าไปแล้ว”
หลานเยี่ยและหลานเฟิงออกจากราชสำนัก ไปยังจิ่วหลิว พักอาศัยที่อิ้งฮวาเว่ย
“เช่นนั้นก็ถือว่าจบลงไปแล้ว” หลานเยี่ยพูดขึ้น
“อืม จบลงไปแล้ว”
“หลังจากนี้ จะต้องยุ่งแล้ว เฮ้อ หลานเฟิง เจ้าคิดว่าเรื่องที่พวกเราทำตอนนี้ผิดพลาดหรือไม่”
“ไม่คิดเช่นนั้น”
“เพราะเหตุใด”
“เพราะการตัดสินใจของเจ้าล้วนถูกทั้งสิ้น”
“ช่างปากหวานนัก” หลานเยี่ยหัวเราะพูดเย้าออกมาประโยคหนึ่ง ทำให้หลานเฟิงเกือบจะจับเขาทุ่มลง
“หลังจากนี้คิดจะทำเช่นไร”
“ตระกูลเยี่ยเป็นกระดูกชิ้นโต ไม่ง่ายจะกัดกิน เจ้ามีวิธีอะไรหรือไม่”
“เจ้ารู้ทั้งหมดไม่ใช่หรือ” หลานเฟิงเงยหน้าขึ้นมองหลานเยี่ย
“ฮ่า ฮ่า” หลานเยี่ยหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง หลานเฟิงไม่รู้ว่าเขากำลังหัวเราะอะไร ผ่านไปครู่หนึ่งหลานเยี่ยก็สงบลง
“กองกำลังเก่าตระกูลเยี่ย ลำบากพวกเขาแล้ว”
“หากครั้งนี้สำเร็จ เช่นนั้นก็ง่าย หากไม่สำเร็จ เช่นนั้นไม่มีทาง ทำได้เพียงหาช่องทางใหม่แล้ว”
“ขอเพียงจับทิศทางภูมิประเทศตระกูลเยี่ยได้ชัดเจนก็พอแล้ว เจ้าเคยไปตระกูลเยี่ยมาก่อนใช่หรือไม่ รู้แจ้งหรือไม่”
“ภูมิประเทศตระกูลเยี่ยผ่านไปไม่กี่วันก็จะเปลี่ยน จำเป็นต้องรีบจัดการให้จบภายในสองสามวัน มิเช่นนั้นจะยากขึ้น”
“ลงมือเต็มที่ อย่างไรก็เพื่ออนาคตของพวกเรา”
“วันนี้พักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้เริ่มปฏิบัติ”
“ดี ไม่อนุญาตให้ลงไม่ลงมือกับข้า”
“นอนอย่างสบายใจเถิด เจ้าเองก็เหนื่อยแล้ว” หลานเฟิงลูบศีรษะหลานเยี่ย
