“แล้วท่านพ่อก็ค่อยๆ ใช้แหล่งพลังทีละนิดจนหมดไปเพียงเพื่อช่วยข้าที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยอย่างนั้นหรือ” หลานเยี่ยไม่รู้ว่าควรแสดงความรู้สึกอะไรออกมา จะร้องไห้ก็ไม่ใช่หัวเราะก็ไม่เชิง คิดว่าตัวเองเป็นคนหน้าไม่อาย รับความหวังดีของคนอื่นมาแต่กลับไม่รู้อะไรเลย

“กลับตระกูลหลาน” หลานเยี่ยพูดทิ้งไว้ประโยคหนึ่งแล้วจึงเดินออกไป

กระแสพลังถูกเอาออกมาใช้ไม่หยุด ผ่านไปครึ่งวันหลานเยี่ยก็กลับมาถึงตระกูลหลาน ด้านหลังมีหลานเฟิงและมู่หลีตามมา ตลอดทั้งทางไม่มีการพูดคุยแม้แต่ประโยคเดียว

โถงประชุมไม่มีบรรยากาศผ่อนคลายอย่างที่เคยเป็นมาให้เห็น สิ่งที่เกิดขึ้นคือบรรยากาศเคร่งเครียดกดดัน

“นายน้อย” จู่จื๋อซือหลานเม่ยก้าวขึ้นมาข้างหน้า รู้สึกสงสารอย่างมาก เด็กน้อยที่ตอนแรกกว่าจะกลายเป็นเด็กสดใสร่าเริงกลับต้องมาโดนการโจมตีที่หนักหน่วงเช่นนี้

หลานเยี่ยไม่มีอารมณ์มาสนใจคนอื่น เขาพุ่งตรงไปยังสวนชิงหรง

ภายในสวนชิงหรง เซ่าจื๋อซือหลานอีกำลังปรนนิบัติดูแลอยู่ข้างกายหลานชิง เห็นภาพนี้หลานเยี่ยรู้สึกว่าตนเองอกตัญญูอย่างมาก หลังจากมารดาจากไป บิดาก็ไม่ได้มีอนุ หลายปีที่ผ่านมานี้ไม่มีแม้แต่คนใกล้ชิด ตนเองไม่เพียงแค่กตัญญูให้มากพอ แล้วยังเอาชีวิตของท่านพ่อมาใช้จนไม่เหลือ

หลานเยี่ยก้าวขึ้นไป หลานอีถอยออกมาเงียบๆ

“ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว” หลานชิงลืมตาขึ้นมามองหลานเยี่ย

“หลังจากพ่อไม่อยู่ต้องอาศัยเจ้าคนเดียวแล้วนะ” หลานชิงพยายามยิ้ม แต่กลับทำให้หลานเยี่ยร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้

“ท่านพ่อ ท่านอย่าพูดเล่นนี้ ท่านไม่มีแหล่งพลัง แต่ข้ามี ข้าจะต่อชีวิตให้ท่านเอง” หลานเยี่ยขับพลังจะถ่ายทอดให้กับหลานชิง

“อย่าเลยลูก แหล่งพลังของตระกูลหลานนั้นเป็นพื้นฐานของการฝึกฝนพลังธรรมดา หมดไปแล้วไม่อาจฝึกฝนจนมีใหม่เหมือนพลังธรรมดา แต่ใช้ไปทีละนิดก็ลดลงทีละนิด ข้อห้ามนี้ตลอดระยะเวลาพันปีไม่มีใครแหกกฎได้ ทางเดินของเจ้ายังยาวไกลนัก อย่าได้มาสิ้นเปลืองกับข้าเลย” หลานชิงพูดออกมาอย่างยากลำบาก

“หลานเฟิงเจ้าถือเป็นคนที่ข้าเห็นเติบโตมากับตา ข้าเห็นเจ้าเป็นลูกข้านานแล้ว หลังจากนี้พวกเจ้าพยายามเดินต่อไป ข้าไม่สามารถทำตามสัญญาที่เคยให้เจ้าไว้ได้แล้ว เฟิงเอ๋อร์ หากเจ้าอยากเอาตระกูลเยี่ยกลับมาให้ไปเรียกใช้เส้นสายของตระกูลหลานในราชวงศ์ นางจะช่วยเจ้า” หลานชิงส่งมอบเรื่องต่างๆ ให้หลานเฟิงที่ยืนอยู่ข้างหลังหลานเยี่ย

“ท่านหัวหน้าโปรดวางใจ หลังจากนี้หลานเฟิงจะคอยช่วยเหลือนายน้อยอยู่ข้างกาย” หลานเฟิงมอบคำสัญญาให้หลานชิง หลานชิงเองก็ถือว่าปลดเรื่องกังวลใจไปได้อีกเรื่องหนึ่ง

“เงียบปาก พ่อข้ายังไม่ตาย ไม่ต้องใช้คำสัญญาของเจ้า” จู่ๆ หลานเยี่ยก็พูดขึ้นมาพลางเดินหน้าขับพลังเต็มกำลัง ผลักหลานเฟิงออกไปและตั้งม่านพลัง หลังจากที่ปลดผนึกสะกดแล้วนอกจากชังหลาน หลิว วั่งก็ไม่มีใครควบคุมหลานเยี่ยได้อีก

เขาใช้ความเร็วสูงสุด ในการขับเคลื่อนนำเอาแหล่งพลังหนึ่งในสามส่วนออกมาถ่ายทอดให้หลานชิง แล้วทำให้หลานชิงอยู่ในสภาวะนอนหลับลึก

“ท่านพ่อ ท่านวางใจ แค้นของท่าน ข้าจะเป็นคนเอาคืน ข้อห้ามพันปีข้าจะเป็นคนทำลาย ต่อให้เป็นวิญญาณเทพข้าก็จะต่อสู้จนถึงที่สุด ท่านพักผ่อนให้ดีเถิดรอฟังข่าวดีของข้าก็พอแล้ว” พูดจบหลานเยี่ยก็ล้มลงไป การที่ดึงแหล่งพลังหนึ่งในสามส่วนนั้นไม่ใช่การเสียแรงแบบปกติ ในขณะเดียวกันม่านพลังก็หายไป

หลานเฟิงเข้ามาเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็รีบเข้าไปถ่ายทอดพลังให้หลานเยี่ยด้วยความสงสาร การโจมตีของหลานเยี่ยเมื่อครู่นี้ไม่ได้คิดจะทำร้ายเขาจริงๆ แต่เขาไม่ได้คิดระวังหลานเยี่ยถึงได้ติดกับ หากตนอยู่ข้างกายหลานเยี่ยปฏิกิริยาก็คงจะห้ามเขากระมัง แต่ท่านหัวหน้าตระกูลดีกับเขาถึงเพียงนี้ เหมือนเป็นครอบครัว ตนเองย่อมไม่หวังให้เขาเป็นอะไร ระหว่างบิดาและคนรักไม่รู้ว่าควรเลือกอะไรดี