“ตอนนั้นพวกท่านเองก็เป็นเช่นนี้หรือ?”

“โดยประมาณ แต่ตอนนั้นใจข้าจดจ่อกับเรื่องรวมใต้หล้าเป็นหนึ่ง ละเลยหลิวอยู่บ้าง สุดท้ายก็เดินไปถึงปลายทางสูงสุด ยังดีที่หลิวยอมอยู่เคียงข้างข้า หลังจากที่ข้าถูกปิดผนึกแล้วก็ยังยอมถูกปิดผนึกไปพร้อมกัน ผ่านมาพันปีข้าเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว ฉะนั้นข้าถึงไม่อยากให้พวกเจ้าซ้ำรอยเดิม ตอนนี้อารมณ์ของเสี่ยวเยี่ยไม่ค่อยมั่นคงเท่าไรนัก ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถชักนำเขากลับมาอย่างถูกต้อง” วั่งแสดงความหวังของตนออกมา

“แน่นอน ข้าและเยี่ยจะยืนอยู่บนจุดที่สูงสุดก้มลงมองโลกใบนี้ ใช้วิธีที่ถูกต้องแต่ไม่ใช่ตอนนี้”

จู่จื๋อซือถอยหลังลงไปสองสามก้าว ยืนอยู่อีกด้านบนเวที ใช้พลังแปรสภาพเป็นโคมไฟสองดวงลอยไปแขวนไว้บนเขาหลานวั่ง แสดงออกว่าพิธีรับตำแหน่งกำลังเริ่มขึ้นแล้ว ทันใดนั้นทั้งบนและล่างเวทีล้วนเงียบสงัด ทุกคนทุ่มเทสมาธิจ้องมองเสี้ยววินาทีอันแสนศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้า

หลานเยี่ยขับกระแสพลังรอบกาย ค่อยๆ ถ่ายส่งเข้าในมุกหลิว มุกหลิวดูดกระแสพลังอย่างละโมบตราบจนหลานเยี่ยรู้สึกเวียนหัวขึ้นมา หลานเฟิงเห็นหลานเยี่ยที่อยู่บนเวทีมีท่าทางล่องลอยก็เกิดเป็นกังวลขึ้นมา เมื่อครู่นี้เพิ่งสูญเสียแหล่งพลังหนึ่งในสามไป ยังไม่ทันจะได้ฟื้นฟูรักษาตัวก็ต้องดูแลทั้งตระกูลหลาน แล้ว

ที่ทำให้เขายิ่งกังวลก็คือตอนที่หลานเยี่ยถ่ายทอดพลังไปยังทุกหลิวนั้นไม่ได้มีเพียงพลังธรรมดาทั่วไป มีส่วนหนึ่งที่เป็นแหล่งพลัง เพียงแต่คนธรรมดามองไม่ออกเท่านั้น เมื่อประมุขตระกูลหลานต้องเข้าทำพิธีสืบทอดตำแหน่งก็จะต้องสูญเสียแหล่งพลังส่วนหนึ่งไป จะพูดอีกอย่างก็คือแหล่งพลังของประมุขตระกูลหลานตั้งแต่วันที่รับตำแหน่งก็ไม่สมบูรณ์อีกต่อไป

มุกหลิวที่ปรากฏแสงสีฟ้าให้เห็นกลายเป็นสีแดงอมม่วงอันโดดเด่นในทันใด

“ข้าคือประมุขตระกูลหลานคนที่ยี่สิบสี่ ขอให้ผู้คุ้มครองตระกูลหลานจงปรากฏกาย ปกป้องความสงบสุขให้กับประชาชนตระกูลหลานด้วยเถิด”

พอหลานเยี่ยก้มหัวคำนับก็หมุนตัวหันมองล่างเวที ด้านหลังมีจิ้งจอกเก้าหางปรากฏตัวให้เห็น แสดงท่าป้องกันโอบหลานเยี่ยเอาไว้ตรงกลาง แต่เดิมขอแค่ผู้คุ้มครองตระกูลหลานและประมุขตระกูลเชื่อมต่อถึงกันได้ เป็นหนึ่งเดียวกันก็ถือว่าพิธีจบ แตรหลังจากที่ทั้งสองคนเชื่อมโยงกันแล้ว กลับเกิดภาพเหตุการณ์ที่ไม่เคยปรากฏในพันปีมานี้ให้ได้เห็น

มุกหลิววั่งปรากฏขึ้นบนเวทีพร้อมกัน สับเปลี่ยนกันไปมา แสงสีฟ้าและม่วงสลับพาดผ่านกันไป ทำให้พลังของหลานเยี่ยที่เสียไปค่อยๆ ฟื้นกลับคืนมา

เวทีที่แต่เดิมขัดขวางสายเลือดตระกูลเยี่ย ตอนนี้ก็เปิดช่องทางพิเศษให้หลานเฟิง หลิววั่งกลับไปในมุก หลานเฟิงกระโดดขึ้นไปยืนบนเวทีเคียงข้างหลานเยี่ย หลานเฟิงมองหลานเยี่ย ความรู้สึกของหลานเยี่ยมนั้นตีกันไปมั่ว เสียงถอนหายใจดังขึ้นทั้งบนและล่างเวที การเชื่อมโยงสื่อสารระหว่างมุกหลิววั่งถูกเปิดออก เกิดผลลัพธ์เช่นนี้ขึ้นก็ถือว่าไม่คาดฝัน แต่หลานเฟิงทำไมเจ้าถึงได้ปิดกั้นความรู้สึกตนเองเล่า

“มุกหลิววั่งสับเปลี่ยนผสมผสาน ดูท่าโลกใบนี้จะเป็นหนึ่งเดียวแล้ว” ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมเหมือนมีเสียงเช่นนี้ดังขึ้นมา

พิธีจบลงอย่างราบรื่น นอกจากเรื่องมุกหลิววั่งที่แทรกขึ้นมาทุกอย่างก็เป็นปกติดี

พอจบหลานเยี่ยก็ตรงไปที่ห้องลับทันที ไปใช้เวลาอยู่กับหลานชิงที่นอนหลับนิ่ง หลานเฟิงมองเขาอยู่ห่างๆ

“ท่านพ่อ ท่านตั้งใจได้รับบาดเจ็บเพราะจะให้ข้ารับผิดชอบตระกูลหลานใช่หรือไม่” หลานเยี่ยหัวเราะขื่นขม

“ท่านพ่อ ท่านวางใจเถิด ข้าจะดูแลตระกูลหลานให้ดี และจะแก้แค้นแทนท่าน ข้าไม่ได้ลุ่มหลงในอำนาจ แต่หากบีบบังคับข้าจริงข้าก็ไม่เกรงใจที่จะล้างไพ่ให้กับโลกใบนี้เสียใหม่”

หลานเฟิงได้ยินอย่างนี้ก็ไม่รู้ว่าจะบรรยายความรู้สึกในใจตอนนี้ออกมาอย่างไรดี สิ่งที่ตนเลือกตอนแรกนั้นถูกต้องหรือไม่

“นาย… ท่านประมุข เชียนจื๋อซือขอเข้าพบขอรับ” หลานเฟิงถ่ายทอดสารให้หลานเยี่ย หลานเยี่ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

“เรียกข้าว่านายน้อย” พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป