ยามที่อวิ๋นหรูพบหลานเยี่ย หลานเยี่ยยังไม่ได้สติ หมอที่ติดตามกองทัพมาช่วยคลายพิษให้หลานเยี่ย หลานเยี่ยถึงค่อยๆ ได้สติขึ้นมา

หลังจากหลานเยี่ยฟื้นมาแล้วเห็นหน้าอวิ๋นหรู เขาไม่ได้ตกใจ แต่กลับหันหน้าไปอีกทาง

“หลานอีเล่า?” อวิ๋นหรูกัดริมฝีปากแน่น จากนั้นก็ค่อยๆ ปล่อยออก

“หลานอีอยู่อีกห้องหนึ่ง มีคนคอยดูแล ท่านพี่ไม่ต้องกังวล”

เพียงบทสนทนาเช่นนี้ประโยคเดียว จากนั้นก็ไม่มีการพูดอะไรต่อ หลานเยี่ยหลับตานิ่งเงียบไม่พูดจา

“ท่านพี่ ทำไมท่านไม่พูดเล่า?” หลายวันมานี้อวิ๋นหรูถูกโจมตีที่รุนแรงเกินไป ตอนนี้พอได้พบหลานเยี่ยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมา

“ทำไมต้องพาทหารออกไปจากเขาเทียนปี้? ทำไมต้องไปซีเชวีย? ทำไมต้องวางยาท่านลุง? ทำไมถึงได้เอาแต่ใจเช่นนี้” หลานเยี่ยโมโหอย่างมาก แต่กลับนึกรังเกียจตัวเอง ตัวเองก็เช่นกัน ไร้ประโยชน์เสียจริง

พูดมาได้ว่าเชื่อชะตาแต่ไม่ยอมรับในชะตา สุดท้ายแล้วก็ต้องอยู่ในสภาพน่าเวทนาขนาดนี้

อวิ๋นหรูไม่ได้ตอบอะไร แต่ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

“ขอโทษ ข้าขอโทษ”

“ไม่ต้องพูดกับข้า ไปพูดกับท่านลุง พูดกับประชาชนชาวเขาเทียนปี้” หลานเยี่ยลงจากตั่ง นำจดหมายที่อยู่ตรงหน้าอกออกมาวางไว้หน้าอวิ๋นหรู จากนั้นก็เดินไปห้องหลานอี เหลือเพียงอวิ๋นหรูเพียงลำพัง

อวิ๋นหรูเห็นตัวหนังสือสีตัวบนซองจดหมาย ไม่กล้าที่จะหยิบขึ้นมา

เนื้อหาถึงหรูเอ๋อร์

หรูเอ๋อร์ ลูกสาวของข้า เจ้าโตแล้ว พ่อจากไปแล้ว อย่าได้เสียใจไป ทั้งหมดนี้เป็นเพียงสวรรค์ลิขิตเท่านั้น จะเป็นหรือตายแล้วแต่ฟ้าลิขิต ไม่ต้องติดใจ พ่อรู้ว่าในเหล้าแก้วนั้นมีพิษ แต่พ่อก็รู้ว่าเจ้าไม่ได้คิดจะฆ่าพ่อจริง เจ้าเพียงถูกคนหลอกใช้เท่านั้น

แต่พ่อก็ยังดื่มลงไป เพราะพ่อเองก็ควรต้องจากไปเช่นนั้นตั้งแต่แรก หลายวันก่อนนี้พ่อรู้สึกได้ว่าชีวิตของตนเหลืออีกไม่นาน เลยลองคำนวณดวงชะตาตัวเองดู จากนั้นพ่อก็เห็นโชคชะตาของตนเอง

พ่อยังคำนวณดวงชะตาให้เจ้า ให้เขาเทียนปี้ ให้หลานเยี่ย เขาเทียนปี้พบเคราะห์ภัยครานี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ พ่อเองก็เคยคิดจะต้านสวรรค์แก้ไขดวงชะตา แต่พ่อสูญเสียตบะบำเพ็ญไปกว่าครึ่งแล้วแต่ก็ยังล้มเหลว

ในเมื่อแก้ไขไม่ได้เช่นนั้นก็ต้องปล่อยให้เป็นไปตามสถานการณ์ พ่อขอแค่ให้เจ้าจัดการประชาชนเขาเทียนปี้ให้ดี อย่าได้ให้พวกเขาเจอกับความอยุติธรรม

หลายปีมานี้เขาเทียนปี้สงบสุขมาตลอด ใช้ชีวิตเรียบง่ายเงียบสงบมาจนเคยชิน พบเจอกับการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้เจ้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้นมา เป็นผู้นำให้พวกเขา หากว่าเจ้ารับไม่ไหว ล้มลงไป แล้วพวกเขาจะทำเช่นไร?

เจ้าเองก็โตแล้ว มอบเขาเทียนปี้ให้เจ้าอย่างกะทันหันเช่นนี้บางทีอาจจะไร้กำลังมากเกินไป แต่พ่อเชื่อว่าเจ้าจะต้องทำได้ดี

อวิ๋นซูบรรพบุรุษของเราเมื่อพันปีก่อน ละทิ้งตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์เขาเทียนปี้ลงอย่างไม่เสียดายเพราะความรักของตนเอง ใช้ชีวิตที่เรียบง่ายธรรมดากับฉีฮวน พ่อเชื่อว่าเจ้าเองก็จะต้องหาคนที่ตนเองรักที่สุดพบ

อย่าได้ยึดติดกับหลานเยี่ยจนเกินไป อย่างไรเขาก็ไม่เป็นของเจ้า ชะตาของเขามีการเปลี่ยนแปลงมากมาย พ่อพยายามเท่าที่จะสามารถแต่ก็ยังมองไม่ออกว่าอนาคตของเขาเป็นเช่นไร ก็เหมือนกับตอนนั้นที่ข้ามองชะตาชีวิตท่านป้าของเจ้าไม่ออก

พ่อใช้ตบะบำเพ็ญทั้งหมดที่มีปกป้องโถงบรรพชนและเรือนอี้หรงเอาไว้ เพียงเพราะหวังว่ารากฐานของเขาเทียนปี้จะไม่โดนทำลายลงไปจนหมด

สถานการณ์ในใต้หล้าพ่อไม่อาจเปิดเผยมากเกินไป มิเช่นนั้นเจ้าเองก็จะพาลถูกลากไปเกี่ยว แต่พ่อหวังว่าเจ้าอย่าได้สอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องใต้หล้า พาประชาชนเขาเทียนปี้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเรียบง่ายต่อไป

หากรู้สึกเหนื่อยเกินไปก็ให้พักสักหน่อย หากพบเรื่องลำบากก็ให้ไปสถานที่ที่พ่อเคยพาเจ้าไปตอนเด็กๆ

สิ่งที่อยากพูดมีมากมาย ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน หลังจากนี้เจ้าต้องพึ่งตัวเองแล้ว

พ่อ

อวิ๋นหรูน้ำตาไหลเหมือนฝนตก รอจนสงบลงก็ไม่เลื่อนลอยอีกต่อไป