เห็นมู่หลีถือกระบี่พุ่งมาทางตนอย่างบ้าคลั่ง ชิวลั่วรีบบังคับมาหนีไปอย่างรวดเร็ว

“มีอะไรก็พูดกันดีๆ ข้าพูดอย่างชัดเจนแล้วนะ ต้นไม้ประเภทนั้นไง! หากเจ้าไม่เชื่อ พวกเราสามารถวิ่งไปดูว่าใช่ต้นไม้ประเภทเดียวกันหรือไม่ ไอยา เจ้าอย่าร้อนใจไป อย่าถือมีดเล่นปีน บาดเจ็บขึ้นมาจะไม่ดีเอานะ” ชิวลั่ววิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างหน้า มู่หลีก็กัดฟันไล่ตามอยู่ด้านหลัง ข้างหน้าหนีข้างหลังไล่ช่างน่าตื่นเต้นนัก

“คนอย่างเจ้าแน่จริงก็อย่าหนีซิ ลองดูซิว่าข้าจะไม่จัดการเจ้าให้ตาย เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ แค้นนี้ไม่ได้ชำระก็ไม่ใช่ลูกผู้ชายแล้ว”

“ทำไมพวกเราสองคนถึงมีความแค้นขึ้นมาเล่า พวกเราสองคนใครตามใครกันแน่ เจ้าว่าใช่หรือไม่ อาหลี น้องหลี มีอะไรก็พูดกันดีๆ เจ้าดูซิว่าม้าข้าจะโดนเจ้าทรมานตายแล้ว”

“เราสองคนใครตามใครอย่างนั้นหรือ? พวกเราพบหน้ากันวันนี้ครั้งแรกต่างหาก เจอกันครั้งแรกเจ้าก็หลอกข้า เจ้ามันเป็นคนถ่อยหรืออย่างไร”

“ข้าเป็นๆ ข้าเป็นคนถ่อย ฉะนั้นอาหลีเจ้าอย่าไล่ตามข้าอีกเลย ไอยา” แรงฝีเท้าม้าของมู่หลีนั้นเร็วกว่าม้าของชิวลั่วอยู่เล็กน้อย ไม่นานเขาก็ไล่ตามทัน มู่หลีสะบัดกระบี่ทีหนึ่ง ชิวลั่วรีบก้มหัวหลบในทันที

มู่หลีแทงอีกครั้ง ชิวลั่วหลบหลีก ครั้งนี้มู่หลีโมโหจริงแล้ว ขับเคลื่อนกระแสพลังวาดเป็นวงรีแล้วผลักออกไป ทั้งสองคนไม่ได้อยู่ห่างกันมากนัก ชิวลั่วหลบไม่ทันทำได้แค่กระโดดลงมาจากหลังม้า ไม่ทันคาดคิดว่าม้าจะตกใจวิ่งพุ่งมาตรงชิวลั่วที่นอนอยู่บนพื้น

มู่หลีเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก รีบพุ่งตัวไปยังชิวลั่ว กอดแล้วพาเขาหลบไปอีกข้าง กลิ้งตัวอยู่บนพื้นกลายเป็นก้อนเดียว สุดท้ายตอนที่หยุดลงมู่หลีก็ถูกชิวลั่วกดเอาไว้ข้างใต้ร่าง

ชิวลั่วมองเขา หัวใจเต้นผิดจังหวะไปทีหนึ่ง มู่หลีกับมองเขาด้วยสีหน้าจนปัญญา

“พี่ชาย เจ้าลงไปได้แล้วหรือยัง? เจ้าหนักจริงๆ นะ” ชิวลั่วพลิกตัวหลบไปอีกข้างอย่างน่าเวทนา

“ขอโทษๆ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ทั้งสองคนนอนอยู่บนพื้น หัวเราะออกมาพร้อมกัน

“เป็นอย่างไรบ้าง ทะเลาะกันสักยกก็สบายใจมากใช่หรือไม่ เรื่องน่าปวดหัวลืมไปให้หมดเถิด”

“ขอบคุณพี่ชาย อารมณ์ดีขึ้นมากแล้ว”

“เช่นนั้นเจ้าต้องยอมแพ้พนันแล้ว! ผลแพ้ชนะออกมาแล้ว เป็นข้าที่ชนะ”

“ได้ ได้ ได้ เจ้าชนะ ข้ายอมแพ้ พูดมาเถิดอยากให้ข้าทำอะไร?”

ชิวลั่วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากหน้าอกส่งให้มู่หลี มู่หลีรับไปแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

“นี่คืออะไร”

“แผนผัง”

“ข้ารู้ว่าคือแผนผัง”

“ในเมื่อเจ้าแพ้ เช่นนั้นต้องปรับปรุงจวนของเจ้าให้กลายเป็นเช่นนี้”

“…”

“เท่านี้หรือ?”

“อืม เท่านี้”

แต่หลังจากนั้นมู่หลีคิดอยากตีเขาให้ตาย เพราะตนเองมองแผนผังไม่ออก ดังนั้นจึงมอบให้ช่างฝีมือรับผิดชอบไป รอจนทำเสร็จแล้วนั้นเขาก็ต้องตกใจจนปากแทบจะหลุดออกมา ภาพที่เห็นเฉกเช่นห้องคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์นี้มันคืออะไรกัน?

หลังจากที่เขาขอคำยืนยันจากช่างฝีมือแล้วนั้นถึงได้ยอมรับอย่างจนปัญญา คิดไม่ถึงว่ารสนิยมของชิวลั่วจะพิเศษเช่นนี้

“หลังจากวันนี้ไป ต่างฝ่ายมีเจ้านายที่ต่างกัน จำต้องแยกย้ายกันไป หวังว่าครั้งหน้าที่ได้พบกันเข้าจะตัดใจจากคนที่ผิดได้แล้ว และหวังว่าครั้งหน้าที่พบกันจะไม่มองข้าเป็นเหมือนคนแปลกหน้า”

“ไม่มีทาง แผ่นดินใหญ่โตเช่นนี้ มีเจ้าเป็นเพียงก็ดี หากมีโชคก็จะได้พบกันใหม่”

เช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่มู่หลีตื่นมากลางพื้นที่กว้างใหญ่นั่นชิวลั่วก็ได้จากไปแล้ว มีเพียงแผนผังใบนั้นที่ยังอยู่ข้างกาย

แต่คิดไม่ถึงว่าหลังจากนั้นพวกเขาจะพบหน้ากันด้วยสถานการณ์เช่นนั้น มู่หลีที่โดนวางยาและคนที่ผิดที่ตัดใจไม่ลงคนนั้น

การพบเจอกันครั้งนั้นมู่หลีไม่ได้รั้งตัวอยู่นาน แม้กระทั่งพูดสักประโยคกับชิวลั่วก็ยังไม่ทันได้พูดก็จากไปแล้ว