ตอนที่ 274 กึ่งจงซรือ
ถึงเขาจะดูอ่อนวัยลงมาก แต่มีพ่อบ้านลู่ตามมาต้อยๆแบบนั้น จะเป็นใครไปได้?
ก็เมื่อครู่นี้เอง เขายังนอนแบ็บอยู่บนเก้าอี้นอนและอยู่ในสภาพใกล้ตาย…แค่ไม่ถึง 20 นาทีต่อมา ก็กลับลุกขึ้นมาเดินปร๋อ ท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยชีวิตชีวา และดูอ่อนวัยกว่าเดิมหลายสิบปี…
นี่ใครบอกได้บ้างว่ามันเกิดอะไรขึ้น?
ถึงหมอนั่นจะวินิจฉัยได้ตรงจุด แต่เป็นไปได้หรือที่จะรักษาหายรวดเร็วขนาดนี้?
บ้าแล้ว เราต้องตาฝาดแน่!
“เฮ้ย…”
นายแพทย์เฉินเฟิงซวนเซและแทบกระอักเลือดออกมา
เขาเพิ่งจะพูดว่าหมอนั่นต้องถูกหามออกมาแน่ แต่กลับกลายเป็นว่า…เซียนสมุนไพรเดินออกมาด้วยสองขาของตัวเอง
นี่ใครบอกได้บ้างว่ามันเกิดอะไรขึ้น?
“นายแพทย์ทั้งหลาย พวกคุณยังอยู่ที่นี่หรือ?”
เห็นฝูงชนยังไม่สลายตัว เซียนสมุนไพรเดินยิ้มร่าเข้ามา
“เซียนสมุนไพร เอ่อ…”
นายแพทย์มู่หงนิ่งอยู่ไม่ได้ เขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้างงงัน
“นายแพทย์ไป๋ชานรักษาอาการป่วยให้ผมแล้ว ทักษะการรักษาโรคของเขาช่างน่าทึ่งนัก!”
มีความนับถือเปล่งประกายอยู่ในดวงตาของเซียนสมุนไพร เขาประสานมือแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ผมยังมีธุระที่ต้องทำ จะไม่ขอรบกวนพวกคุณแล้ว ลาก่อน!”
จากนั้นก็เดินไปอย่างสบายใจ
“ตกลง เป็นนายแพทย์ไป๋ชานจริงๆหรือที่รักษาเขาได้?”
“ภายในไม่ถึง 20 นาที เขาเปลี่ยนจากคนที่ดูเหมือนอายุ 90 มาเป็น 50 ปี?”
ถึงจะคาดเดาไว้แล้วตั้งแต่ตอนที่เห็นเซียนสมุนไพร แต่พวกเขาก็ยังอดหัวหมุนไม่ได้เมื่อได้ฟังคำยืนยันจากปากเจ้าตัว
มีนายแพทย์อยู่ตั้งหลายคน และทุกคนก็ใช้เวลาไม่น้อยไปกับการตรวจร่างกายของอีกฝ่าย ถึงอย่างนั้นก็ยังระบุอะไรไม่ได้เลย แต่นายแพทย์ไป๋ชานกลับรักษาเขาได้ในระยะเวลาอันสั้น…แค่นี้ก็เห็นแล้วว่ามาตรฐานต่างกันมาก
เขาเป็นนายแพทย์ระดับ 1 ดาวจริงๆหรือ?
“ดูเหมือน…พวกเราจะประเมินเขาผิดไปแล้ว นายแพทย์ไป๋ชานคนนั้นคงไม่ได้เป็นแค่นายแพทย์ระดับ 1 ดาวแน่!”
หลังจากเงียบกันไปครู่ใหญ่ นายแพทย์ระดับ 3 ดาวคนหนึ่งก็พูดขึ้นมา
ตราสัญลักษณ์ไม่ได้บ่งบอกความสามารถของคนๆหนึ่งเสมอไป
“จริงด้วย นายแพทย์ระดับ 1 ดาวไม่มีทางรักษาเซียนสมุนไพรได้ง่ายๆแบบนั้น ด้วยทักษะของเขา อย่างน้อยก็คงเป็นระดับ 4 ดาว!” นายแพทย์ระดับ 3 ดาวคนหนึ่งออกความเห็น
ถึงเขาจะไม่อยากยอมรับ แต่นายแพทย์มู่หงก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“นายแพทย์ระดับ 4 ดาว…เขาออกมาเมื่อไหร่ ผมจะแสดงความเคารพ และขอแก้ตัวในความโอหังที่ได้แสดงออกไป”
“ผมก็เหมือนกัน ผมมีเรื่องอยากปรึกษาเขาด้วย…”
เมื่อได้ยินนายแพทย์ระดับ 3 ดาวหารือกัน คนที่เหลือต่างก็อึ้งไป
ตอนอยู่ในคฤหาสน์ พวกเขาพากันเย้ยหยันนายแพทย์ไป๋อย่างมันปาก
เมื่อตอนนี้รู้แล้วว่าเขาน่าจะเป็นถึงนายแพทย์ระดับ 4 ดาว ก็เริ่มจะตระหนก
“บ้าเอ๊ย อย่าให้ฉันเจอแกนะ ฉันเอาตายแน่…”
เมื่อทุกคนตัดสินใจได้ เสียงก่นด่าอย่างหงุดหงิดก็ดังมาจากหน้าคฤหาสน์ เมื่อหันไป พวกเขาก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ห่างออกไปนัก ซึ่งแม้อากาศหนาวขนาดนี้ก็ยังไม่ยอมใส่เสื้อคลุม เขากำลังชูกำปั้นอย่างโกรธแค้น
“นายแพทย์ไป๋ชาน?”
เมื่อเห็นกันจะๆ นายแพทย์ทุกคนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนัยน์ตาเป็นประกายและตรงเข้าไปหา
นายแพทย์ไป๋ผู้น่าสงสารเพิ่งจะฟื้นคืนสติ และรู้ตัวว่าตราสัญลักษณ์นายแพทย์กับเสื้อคลุมของเขาอันตรธานไป เขาโวยวายอย่างโกรธเกรี้ยวและกำลังจะตามหาตัวการ ก็พอดีเห็นนายแพทย์ระดับ 2 ดาวและ 3 ดาวกลุ่มหนึ่งรี่เข้ามาหาเขา ราวกับได้เจอไอดอลในดวงใจ
ช่างน่าพรั่นพรึงนัก เขายืนรากงอกและถึงกับตัวอ่อนปวกเปียก…
ปกติคนพวกนี้ก็มีแต่ดูถูกและไม่เคยสนใจตัวตนของเรา แล้วเป็นบ้าอะไรถึงพากันมาโค้งคำนับอย่างกับเจอศิษย์พี่
มีใครบอกได้บ้างว่า…
มันเกิดอะไรขึ้น?
“นายแพทย์เฉินเฟิง นี่…มันเกิดอะไรขึ้น?”
ครู่หนึ่งกว่านายแพทย์ไป๋ชานจะตั้งตัวติด เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เขารีบถาม
“นายแพทย์ไป๋ ผมมันหูหนวกตาบอดที่ไม่เคยรู้ความยิ่งใหญ่ของคุณ ไม่นึกเลยว่าแค่สองสามปี ทักษะการรักษาโรคของคุณจะพุ่งพรวดจนน่าอัศจรรย์ ผมหวังว่าคุณจะให้อภัยที่ผมเคยว่าร้ายคุณ!”
นายแพทย์เฉินเฟิงประสานมือคารวะด้วยใบหน้าแดงก่ำ
เครื่องหมายคำถามนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในหัวของนายแพทย์ไป๋ชาน
เมื่อเช้าเจ้าคนพวกนี้กินอะไรผิดสำแดงหรือเปล่า?
เราแค่เป็นลมไป แล้วพวกนี้เป็นอะไรถึงเปลี่ยนท่าทีกันไปหมด?
หลังจากสงสัยอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดนายแพทย์ไป๋ผู้สับสนก็เข้าใจสถานการณ์ ไอ้คนที่ขโมยตราสัญลักษณ์ดูเหมือนจะเข้าไปรักษาเซียนสมุนไพรโดยใช้ตัวตนของเขา
นอกจากต่อยเขาสลบ หมอนั่นไม่ได้เอาเงินทองหรือข้าวของอะไรของเขาไปเลย อันที่จริง ยังถึงกับซื้อสมุนไพรมูลค่ากว่าสามหมื่นเหรียญทองให้ด้วย…ทั้งหมดนี้ เพื่อรักษาคนๆหนึ่งเท่านั้นหรือ?
ทำไมมันดูน่าสงสัยนัก?
ไม่น่าเชื่อว่าจะมีเรื่องดีๆแบบนี้อยู่ในโลก?
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เราต้องหาตรอกอีกสักตรอกเพื่อเข้าไปตระเวนในนั้นหรือเปล่า?
หรือว่าควรจะอ้อนวอนให้สวรรค์เมตตาและส่งหัวขโมยแบบหมอนั่นมาให้อีกสัก 2-3 คน…
…..
จางเซวียนไม่รู้เรื่องรู้ราวกับคำขอของนายแพทย์ไป๋ เขาอยู่ในคฤหาสน์ของเซียนสมุนไพรตลอด 3 วัน นอกจากอ่านหนังสือในหอสมุดเทียบฟ้าแล้ว เขาก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ชี้แนะและฝึกปรือโม่หยู่
มันเป็นเรื่องที่เขาสัญญากับเธอไว้ เมื่อเขาได้รับความช่วยเหลือจากเซียนสมุนไพรแล้ว ก็ถึงเวลาที่จะต้องรักษาสัญญา
หลังจาก 2-3 วันที่ได้รับคำชี้แนะจากจางเซวียน โม่หยู่แสนจะประทับใจในความสามารถของชายที่อ่อนวัยกว่าเธอเสียอีก อาจารย์ของเธอเป็นถึงนักปรุงยาผู้โด่งดังแห่งอาณาจักรเทียนหวู่ แต่ในเชิงการถ่ายทอดความรู้และความสามารถในการชี้ข้อบกพร่องนั้นยังห่างไกลจากจางเซวียนมาก
ผ่านไปแค่ 3 วัน ทักษะการหลอมยาของเธอก็ไปได้ไกลโข ถึงตอนนี้โม่หยู่สามารถหลอมยาเกรด 2 ได้ด้วยตัวเองแล้ว
การหลอมยาเกรด 2 ได้ก็หมายความว่าเธอสามารถไปสอบเป็นนักปรุงยาระดับ 2 ดาวได้แล้ว การพุ่งพรวดมาถึงขนาดนี้ได้ภายใน 3 วัน เป็นสิ่งที่จนถึงตอนนี้โม่หยู่ก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง
โดยทั่วไป หากไม่ได้ฝึกฝนอย่างหนักเป็นเวลาอย่างน้อย 5 ถึง 6 ปี ก็ไม่มีทางก้าวขึ้นจากนักปรุงยาระดับ 1 ดาวไปเป็นระดับ 2 ดาวได้เลย
“นายแพทย์ไป๋ เรารวบรวมหนังสือทั้งหมดที่คุณต้องการได้แล้ว!”
ในเช้าวันที่ 4 ขณะที่จางเซวียนกำลังสอนโม่หยู่ตามปกติ เซียนสมุนไพรก็เดินเข้ามา
“ไปดูกันเถอะ!”
จางเซวียนลุกขึ้นยืน
เขาพักอยู่ที่คฤหาสน์นี้เข้าวันที่ 3 แล้ว และดีใจที่อีกฝ่ายไม่ทำให้เขาผิดหวัง
“เชิญทางนี้เลย!”
เซียนสมุนไพรเดินนำไป ไม่ช้าก็มาถึงห้องขนาดใหญ่ มีหนังสืออัดแน่นเรียงรายเต็มห้อง เมื่อมองดูคร่าวๆก็เห็นว่าเป็นหนังสือวรยุทธขั้นกึ่งจงซรือและจงซรือจริงๆ
“ผมขอดูสักหน่อย พวกคุณออกไปก่อนได้เลย!”
รู้อยู่แก่ใจว่าวิธีอ่านหนังสือของตัวเองออกจะผิดธรรมชาติ จางเซวียนจึงโบกมือให้สองคนนั้นกลับไป
“ได้สิ!”
ขณะที่เซียนสมุนไพรกับพ่อบ้านลู่ก้าวออกจากห้อง พวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจ้ำอย่างเร่งร้อนอยู่ข้างใน ดูเหมือนใครสักคนกำลังวิ่งอยู่ในนั้น
ก็เขาขอให้เรารวบรวมหนังสือพวกนี้มาเพื่อจะได้อ่านไม่ใช่หรือ?
แล้วนี่มาวิ่ง?
ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างงงงัน
“นายแพทย์ไป๋เป็นผู้เชี่ยวชาญที่เหนือกว่าคนธรรมดา ก็ไม่แปลกหรอกถ้าเขาจะมีวิธีทำอะไรๆไม่เหมือนคนอื่น น่าจะดีที่สุดถ้าพวกเรา…ไม่เข้าไปยุ่ง!”
เซียนสมุนไพรได้แต่ส่ายหน้าและอดใจไม่เข้าไปแอบดู
นายแพทย์คนอื่นๆจะต้องสังเกตอาการและตั้งคำถามมากมายกับคนไข้ เพื่อจะวินิจฉัยโรคให้ชัดเจน แต่นายแพทย์คนนี้ใช้การตบคนไข้ให้สลบ!
นายแพทย์คนอื่นๆต้องการยาสมุนไพรและเงินทองเป็นค่ารักษา แต่นายแพทย์คนนี้ต้องการหนังสือวรยุทธโดยไม่ระบุระดับขั้น
‘คนตะกละมักท้องอืด’ นี่คือหลักการที่ทุกคนรู้กัน ดังนั้นนักรบจึงมักฝึกฝนเทคนิคการฝึกวรยุทธเพียงเทคนิคเดียว พวกเขาจึงไม่เข้าใจว่าจางเซวียนจะต้องการหนังสือจำนวนมากขนาดนั้นไปทำไม
ผ่านมาแล้ว 3 วัน คำถามนี้ก็ยังติดอยู่ในใจของพวกเขา ทั้งคู่พยายามหาเหตุผลมาเป็นสิบๆข้อ แต่ก็ไม่มีข้อไหนดูจะเข้าท่าเลย
พวกเขาคิดว่าหากจะคาดเดาเจตนาของอีกฝ่าย ก็คงต้องเฝ้าดูพฤติกรรมของเขา แต่ทั้งหมดที่ได้มาคือเสียงวิ่ง…
ในเมื่ออุตส่าห์ขนหนังสือเยอะแยะมาถึงนี่แล้ว อย่างน้อยนายแพทย์ไป๋ก็ควรจะพลิกดูและเรียนรู้มันเสียหน่อย!
แต่นี่กลับวิ่งอยู่ในห้อง…
ก็รู้อยู่หรอกว่าคนเก่งๆชอบทำอะไรแปลกประหลาดไม่เหมือนใคร แต่นี่…ออกจะประหลาดไปหน่อยไหม?
“นายท่าน เราจะทำอย่างไรต่อ?”
ทั้งคู่ยืนอยู่นอกห้องอีกนาน แต่นอกจากเสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งแล้ว ก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นเลย สุดท้ายพ่อบ้านลู่ก็ทนไม่ไหว เขาเอ่ยถาม “พวกเรา…ควรจะวิ่งกับเขาด้วยไหม?”
“ไม่ต้องหรอก รออยู่ตรงนี้ก็พอ เสร็จเมื่อไหร่เขาก็ออกมาเอง!”
เซียนสมุนไพรได้แต่ส่ายหน้า กำลังจะพูดต่อ ก็พอดี ‘แอ๊ด!’ ประตูเปิดออก และนายแพทย์ไป๋เดินออกมา
“เอ่อ…นายแพทย์ไป๋ หนังสือพวกนั้นมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
เห็นอีกฝ่ายเดินออกมา เซียนสมุนไพรประหลาดใจมาก เขาไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นเลย
จางเซวียนเจาะจงว่าตัวเขาต้องการหนังสือเทคนิควรยุทธพวกนี้ เซียนสมุนไพรจึงคิดว่าอย่างน้อยเขาคงจะฝังตัวอยู่ในนั้นสักวันสองวัน แล้วทำไมถึงออกมาจากห้อง…หลังจากที่วิ่งอยู่ในนั้นได้แค่ครู่เดียว?
เวลาสั้นขนาดนั้น เขาคงอ่านหนังสือได้ไม่มากกว่าหยิบมือหรอก ใช่ไหม?
“ผมอ่านจบหมดแล้ว!”
จางเซวียนพยักหน้า
“หนังสือพวกนั้นมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ผมอาจจะหาให้ใหม่ได้…ฮะ? คุณว่าอะไรนะ? คุณอ่านจะ-จะ-จบหมดแล้ว?”
ทั้งเซียนสมุนไพรและพ่อบ้านลู่ถึงกับซวนเซ ทั้งคู่แทบกระอักเลือดออกมา
กว่าจะรวบรวมหนังสือได้มากกว่าหนึ่งพันเล่ม พวกเราเหนื่อยยากแทบจะล้มประดาตาย แต่คุณเข้าไปดูแค่สองสามนาที…และมาบอกว่าอ่านจบหมดแล้วนี่นะ?
ที่เราได้ยินคือคุณวิ่งอยู่ในห้อง ไปอ่านมันตอนไหนกัน?
“ใช่ หนังสือพวกนี้มีประโยชน์กับผมมาก ต้องขอขอบคุณ!”
