ตอนที่ 307 ออกตัวกี่ที?
“ผู้เชี่ยวชาญ?”
นักปรุงยาระดับ 2 ดาวหลายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ
“ถูกแล้ว ก่อนหน้านี้มีผู้สั่งซื้อยาปลดปล่อยพลังหยินและเลือดแรดยักษ์ใช่ไหม? ในบรรดาอาณาจักรที่อยู่โดยรอบ เราเป็นสาขาที่ใกล้ที่สุดที่มีทั้ง 2 รายการ ผมจึงได้รับคำสั่งให้ไปส่งยาที่นั่น!”
นักปรุงยาหงพยักหน้า
“ผมก็รู้เรื่องนี้ พวกเขาพูดกันว่าคุณกำลังจะไปอาณาจักรเทียนเซวียนซึ่งเป็นอาณาจักรขั้นต่ำสุด แล้วทำไม…”
นักปรุงยาระดับ 2 ดาวซึ่งเป็นคนตั้งคำถามก่อนหน้ารู้สึกสับสนและถามขึ้นอีก
ไปอาณาจักรขั้นต่ำสุด และได้เจอกับผู้เชี่ยวชาญ? ทำให้ทักษะการหลอมยาของเขาพัฒนาขึ้นมาก?
“ผมไปที่อาณาจักรขั้นต่ำสุดนั้นจริงๆ และระหว่างการเดินทางก็ได้พบกับบุคคลผู้หนึ่ง ซึ่งสั่งซื้อยา 2 รายการในฐานะนักปรุงยาระดับ 1 ดาวที่ผ่านการทดสอบโดยวิวาทะยา!” นักปรุงยาหงตอบ
“ผ่านการทดสอบโดยวิวาทะยา?”
ผู้ฟังทุกคนพากันหรี่ตา
ในเมืองเล็กๆและอ่อนแออย่างอาณาจักรเทียนเซวียน มีไม่กี่คนที่รู้ว่าวิวาทะยาคืออะไร แต่ในอาณาจักรที่ใหญ่โตและมีอำนาจอย่างเทียนหวู่ นักปรุงยาทุกคนย่อมรู้จักมันดี
การทดสอบแบบนี้ยากกว่าการหลอมยาเกรด 1 หลายเท่า ผู้เข้าสอบจะต้องมีความรู้เรื่องการหลอมยาอย่างลึกซึ้ง ถึงจะสอบผ่าน ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนานหลายพันปีของอาณาจักรเทียนหวู่ ยังไม่มีใครสอบผ่านโดยวิวาทะยาสักคนเดียว!
แล้วผู้ที่ได้เป็นนักปรุงยาโดยผ่านวิวาทะยานั้นจะน่าพรั่นพรึงสักแค่ไหน?
“ตอนแรกที่รู้ข่าว ผมหงุดหงิดมาก คิดว่าทางสมาคมนักปรุงยาของอาณาจักรเทียนเซวียนคงไม่รู้กฎเกณฑ์ และตีความเอาตามใจ แต่เมื่อผมไปถึงและได้ดูผลึกบันทึกที่พวกเขาจัดให้ ก็รู้ว่าตัวเองคิดผิด!” เมื่อนึกถึงสถานการณ์ในวันนั้น นักปรุงยาหงก็ยังกระอักกระอ่วน
ถ้าจางเซวียนเห็นเขา คงจะจดจำเขาได้ทันที นักปรุงยาหงที่เจียงเฉินตั้งใจจะแนะนำให้จางเซวียนได้รู้จักก็คือนักปรุงยาหงหยุ่น คนที่หาเรื่องเขาที่อาณาจักรเทียนเซวียน และสุดท้ายก็ต้องลงเอยด้วยการให้ยาปลดปล่อยพลังหยินและเลือดแรดยักษ์แก่จางเซวียนไปฟรีๆ
ในตอนนั้นเขายังเป็นนักปรุงยาระดับ 2 ดาวอยู่ แต่หลังจากกลับมาได้เดือนเดียว เขาก็สอบผ่านการเป็นนักปรุงยาระดับ 3 ดาว และได้รับการเลื่อนขั้น
“หรือว่า…ผู้ที่ได้เป็นนักปรุงยาระดับ 1 ดาวโดยผ่านวิวาทะยาก็คือ…เขา?”
เมื่อทบทวนความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของนักปรุงยาหง นักปรุงยาระดับ 2 ดาวอีกคนก็อุทานขึ้นมา
“ถูกแล้ว เขานั่นแหละ!” นักปรุงยาหงหยุ่นยิ้มอย่างขมขื่น
“หลังจากเราได้พบกัน คำชี้แนะที่เขาให้ผมมาก็ทำให้ผมเกิดความเข้าใจและตาสว่าง ผมจึงสามารถหลอมยาเกรด 3 และได้เป็นนักปรุงยาระดับ 3 ดาว!”
ทุกคนหรี่ตาจ้องมองชายหนุ่มอย่างพรั่นพรึง
เขาได้เป็นนักปรุงยาโดยผ่านวิวาทะยา, ชี้แนะให้นักปรุงยาระดับ 2 ดาวหลอมยาเกรด 3 ได้, แถมยังได้ 130 คะแนนในการทดสอบขั้นห้องไขวิชาชีพ…
“เขามีความรู้เรื่องการหลอมยาลึกซึ้งขนาดนั้นได้อย่างไรในเมื่อยังอายุไม่ถึง 20 ปีเสียด้วยซ้ำ…”
ใครบางคนอดพูดออกมาไม่ได้
ไม่ว่าคนๆหนึ่งจะปราดเปรื่องแค่ไหน ก็ย่อมมีขีดจำกัดในสิ่งที่สามารถเรียนรู้ได้ในช่วงเวลาหนึ่ง ยากที่จะเชื่อได้ว่าเขามีความรู้ลึกซึ้งขนาดนั้น เมื่อดูจากอายุ
“ผมก็สงสัยเหมือนกัน ก็เลยหาคนไปสืบสาวราวเรื่องมา กลายเป็นว่าเขามีอาจารย์ผู้น่าทึ่งคนหนึ่งที่ชื่อว่าหยางชวน อาจารย์ของเขาเป็นปรมาจารย์ที่น่าจะมีระดับสูงกว่า 3 ดาว!”
“ปรมาจารย์ที่มีระดับสูงกว่า 3 ดาว!” ผู้ฟังถึงกับหายใจถี่ด้วยความตื่นเต้น
ก็เหมือนกับอาชีพอื่นๆ ระดับขั้นสูงสุดของปรมาจารย์ก็คือ 9 ดาว และทุกๆ 3 ดาว จะถือเป็นอีกลำดับชั้นหนึ่ง แม้แต่อาณาจักรอันทรงเกียรติก็อาจจะไม่มีปรมาจารย์ที่เหนือกว่าระดับ 3 ดาวเสียด้วยซ้ำ
ด้วยการมีผู้มีอำนาจหนุนหลัง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมีความสามารถน่าทึ่งขนาดนั้นในวัยเพียงเท่านี้
…..
ผู้คนยังคงกระซิบกระซาบกันอยู่เมื่อจางเซวียนเดินไปหาปรมาจารย์อู๋
เขาสามารถระบุข้อบกพร่องในการหลอมยาของหุ่นจำลองได้มากมายตั้งแต่การมองแว่บแรก แต่ด้วยเวลาที่มีจำกัด จึงไม่อาจชี้ข้อบกพร่องออกมาได้ทั้งหมด แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อหม้อถูกเปิดออกและเห็นยาที่อยู่ในนั้น เขาก็รู้ว่าตัวเองสอบผ่านแน่นอน
ยาเม็ดที่อยู่ในหม้อนั้นกลมดิกและมีผิวเรียบลื่น มีลวดลายเฉพาะตัวปรากฏอยู่บนผิวหน้า มันเป็นยาที่เหนือกว่าขั้นสมบูรณ์แบบ คือยาโลกจารึก
หลอมยาขั้นนี้ออกมาได้ ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะสอบตก
เขาคิดว่าในการกำกับให้เจ้าหุ่นจำลองทำการหลอมยา เขาคงจะได้สัก 70 ถึง 80 คะแนน ไม่นึกเลยว่าจะได้ถึง 130 เมื่อเห็นคะแนนบนประตู จางเซวียนก็ตะลึง
“มัน…ทำงานผิดพลาดหรือเปล่า?” จางเซวียนถาม
เมื่อได้ยินคำถามนั้น ปรมาจารย์อู๋ถึงกับเซก่อนจะอธิบาย “นั่นเป็นเพราะคุณพบข้อบกพร่องในวิธีการหลอมยาของนักปรุงยาระดับ 4 ดาว…”
“นั่นคือวิธีการของนักปรุงยาระดับ 4 ดาวหรือ?” จางเซวียนกระพริบตาปริบๆและมีสีหน้าดูถูก “มันเหยาะแหยะไปหน่อยไหม?”
ผู้ฟังแทบกระอักเลือด
ไม่ใช่นักปรุงยาระดับ 4 ดาวหรอกที่เหยาะแหยะ คุณต่างหากที่เกินขนาดไป เอาเถอะ…
ก็ไม่น่าแปลกใจที่จางเซวียนจะคิดแบบนั้น เพราะครั้งนี้เขาไม่ได้พึ่งพาหอสมุดเทียบฟ้า ทุกอย่างมาจากการตัดสินใจของเขาเอง
หลังจากที่ได้ความรู้จากหนังสือทั้งหมดในหอสมุดของสมาคมนักปรุงยาแห่งอาณาจักรเทียนเซวียนมาเป็นของตัวเอง ความเข้าใจในการหลอมยาเกรด 1 ของเขาก็แตกต่างไปจากเดิมมาก
หากเขาต้องชี้แนะใครสักคนให้หลอมยาเกรด 2 โดยไม่พึ่งพาหอสมุดเทียบฟ้า ผลที่ออกมาก็คงจะด้อยกว่านักปรุงยาระดับ 2 ดาวบางคน แต่สำหรับยาเกรด 1 ก็ไม่ต้องพูดถึง นักปรุงยาระดับ 4 ดาว, หรือต่อให้ระดับ 6 ดาวก็อาจจะสู้เขาไม่ได้
ก็เหมือนกับเคล็ดวิชาเทียบฟ้า มันถูกจำกัดอยู่ที่วรยุทธขั้นกึ่งจงซรือ แต่ในเชิงของความรู้พื้นฐาน แม้แต่เทคนิควรยุทธที่ล้ำค่าที่สุดในโลกก็ยังไม่อาจสร้างพลังปราณที่บริสุทธิ์อย่างพลังปราณเทียบฟ้าของเขาได้
ซึ่งนั่นหมายความว่า ถ้าปรมาจารย์ระดับ 5 ดาวหรือ 6 ดาวต้องอธิบายวิธีการฝึกวรยุทธขั้นต่ำกว่ากึ่งจงซรือลงมา พวกเขาจะไม่มีทางชี้ชัดและเข้าถึงหัวใจของมันได้เท่ากับจางเซวียน
“มาเริ่มการทดสอบขั้นที่ 3 กันเถอะ, ศึกหุ่นจำลอง ไปได้!”
รู้ตัวว่าพูดกับปีศาจตนนี้ไปก็มีแต่จะเครียด ปรมาจารย์อู๋จึงเร่งให้เขาเดินไปยังประตูบานที่ 3
“ได้!” จางเซวียนพยักหน้า
“การทดสอบขั้นศึกหุ่นจำลองนี้ไม่มีคะแนน เมื่อเข้าไป คุณจะได้พบกับหุ่นจำลองสีแดงตัวหนึ่ง และสีน้ำเงินอีกตัวหนึ่งซึ่งมีวรยุทธระดับเดียวกัน คุณจะต้องชี้แนะหุ่นจำลองตัวสีแดงให้เอาชนะตัวสีน้ำเงินให้ได้ เมื่อทำสำเร็จก็ถือว่าสอบผ่าน”
ปรมาจารย์อู๋อธิบายกฎเกณฑ์
“ได้เลย!” ก็เหมือนกับที่หลิงเซียวเซียวอธิบายไว้ก่อนหน้า จางเซวียนผลักประตูบานนั้นและเดินเข้าไปโดยไม่รีรอ
ในห้องมีสังเวียนรูปวงกลมซึ่งมีรัศมีราวๆ 20 เมตร หุ่นจำลอง 2 ตัวอยู่ในวงสังเวียนนั้น ตัวหนึ่งใส่ชุดสีน้ำเงิน และอีกตัวหนึ่งใส่ชุดสีแดง
เมื่อเห็นเขาเข้าไป ทั้ง 2 ตัวก็ลุกขึ้นต่อสู้กันทันที
ตุ้บ! ปึ้ก! ปั้ก!
ทั้งคู่ต่างแลกหมัดกัน คลื่นพลังจากหมัดของทั้ง 2 ตัวก่อให้เกิดลมพัดอื้ออึงหวีดหวิวไปโดยรอบ
“ทงฉวนขั้นสูงสุด?”
จางเซวียนประหลาดใจมาก
ไม่น่าเชื่อว่าทั้งสองตัวจะสามารถแสดงพละกำลังของนักรบทงฉวนขั้นสูงสุดออกมาได้ ท่วงท่าของมันยังล้ำลึกและลื่นไหลในแบบที่นักรบทงฉวนขั้นสูงสุดตัวจริงอาจจะยังทำไม่ได้ขนาดนี้
ที่อาณาจักรเทียนเซวียน นักรบทงฉวนขั้นสูงสุดได้รับการยกย่องให้เป็นสุดยอดของความแข็งแกร่ง แต่ก็เทียบกับเจ้าหุ่นจำลองตัวนี้ไม่ได้เลย
สมกับที่เป็นสภาปรมาจารย์!
“การทดสอบขั้นนี้ยากจริงๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้คนถึงพูดกันว่าไม่มีทางผ่านการทดสอบเป็นปรมาจารย์ได้ หากยังไม่ได้สำเร็จวรยุทธทงฉวนขั้นสูงสุดเสียก่อน เหตุผลมันเป็นแบบนี้เอง!”
ก็เพราะจางเซวียนมีวรยุทธที่สมบูรณ์แบบ ใครที่มีวรยุทธแตกต่างออกไปก็ถือว่าผิด สำหรับเขา การระบุข้อบกพร่องใดๆก็ล้วนแต่เป็นเรื่องหมูๆไปหมด
ใช้เวลาไม่นาน จางเซวียนก็จดจำข้อบกพร่องทั้งหมดของเจ้าหุ่นจำลองทั้ง 2 ตัวได้
ฟึ่บ!
การต่อสู้จบลง
ก็เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องไขวิชาชีพเมื่อครู่ก่อนหน้า มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงนั้นแจ้งให้เขาชี้แนะเจ้าหุ่นจำลองตัวสีแดงให้ต่อสู้จนได้ชัยชนะ
“ท่วงท่าของหุ่นจำลองสีแดงรุนแรงและดุเดือด ขณะที่หุ่นสีน้ำเงินจะอ่อนช้อยและว่องไวกว่า ทั้งคู่มีจุดแข็งของตัวเอง ทำให้ยากที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะเอาชนะได้… ในเมื่อเป็นแบบนี้ เราจะชี้ข้อบกพร่องของทั้ง 2 ตัว ในแบบที่ทำให้ตัวสีแดงได้เปรียบตัวสีน้ำเงิน…”
จางเซวียนวางแผนอย่างว่องไว และเมื่อแน่ใจว่ามันเข้าท่าแล้ว เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ตุ้บ! ปึ้ก! ปั้ก!
หลังจากเขาคิดตกได้ไม่นาน หุ่นทั้งสองตัวก็เริ่มสู้กันอีก
“เจ้าหุ่นแดง ถอยไป 3 คุ่น บิดตัวไปทางขวาครึ่งรอบ แล้วออกหมัด…”
เห็นเจ้าหุ่นจำลองทั้ง 2 ตัวตะลุมบอนกันอีกรอบ จางเซวียนเริ่มสั่งการ
……
“คุณว่าเขาจะสอบผ่านขั้นนี้ไหม? ถึงทักษะการเป็นนักปรุงยาจะโดดเด่นมาก แต่ความสามารถในการถ่ายทอดความรู้เรื่องวรยุทธอาจจะไม่เป็นแบบนั้นก็ได้!”
“ดูเหมือนคุณจะยังไม่รู้ นัปรุงยาหงหยุ่นเพิ่งจะบอกเมื่อครู่นี้เองว่า จางเซวียนเป็นลูกศิษย์ของปรมาจารย์ที่มีระดับเหนือกว่า 3 ดาว!”
“ลูกศิษย์ของปรมาจารย์ที่มีระดับเหนือกว่า 3 ดาว? ถ้าอย่างนั้น…เขาสอบผ่านแน่ๆ!”
“จริงด้วย…”
ปรมาจารย์คือผู้ที่คุ้นเคยและเชี่ยวชาญการชี้แนะวรยุทธให้กับผู้อื่น ในเมื่อเป็นศิษย์ของปรมาจารย์ ความสามารถของเขาในการชี้แนะวรยุทธให้กับผู้อื่นก็ย่อมจะเหนือชั้นกว่าการชี้แนะให้ผู้อื่นทำการหลอมยา คงจะตลกพิลึกถ้าเขาไม่ผ่านการทดสอบขั้นนี้
“ถึงการทดสอบขั้นนี้จะไม่มีคะแนน แต่คนส่วนใหญ่ก็เปรียบเทียบผลการทดสอบระหว่างผู้เข้าสอบแต่ละคนโดยดูจากระยะเวลาที่ใช้ และจำนวนครั้งของการเคลื่อนไหว!”
ปรมาจารย์อู๋ยืนลูบเคราอยู่หน้าประตูบานที่ 3
ปราจารย์คนอื่นๆต่างก็พยักหน้า
ในการชี้แนะผู้ที่มีวรยุทธระดับเดียวกันให้ต่อสู้กันนั้น การใช้เวลา 3 นาทีกับ 10 วินาทีถือเป็นแนวคิดที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง
ก็เช่นเดียวกัน หลังจากที่ได้รับคำชี้แนะ ผู้ที่ออกตัว 100 ครั้งกับออกตัวเพียงครั้งเดียวเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้ ก็เป็นแนวคิดที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงเช่นกัน
“ผมจำได้ว่าปรมาจารย์โม่ชี้แนะหุ่นจำลองตัวสีแดงให้เอาชนะตัวสีน้ำเงินได้โดยใช้การออกตัวไม่ถึง 20 ครั้ง และนั่นก็กลายเป็นตำนานของสภาปรมาจารย์ไปเลย!” ปรมาจารย์อู๋มองโม่หงอีอย่างชื่นชม
“17 ครั้ง!”
โม่หงอีพยักหน้าอย่างมั่นใจ
“ใช่แล้ว, 17 ครั้ง! การชี้แนะให้หุ่นตัวหนึ่งเอาชนะอีกตัวหนึ่งได้โดยออกตัวแค่ไม่กี่ครั้ง ทั้งๆที่มันมีระดับวรยุทธเท่ากัน ก็แปลว่าความเข้าใจเรื่องวรยุทธของปรมาจารย์โม่สูงส่งนัก!”
หลังจากชมเชยอีกฝ่ายแล้ว ปรมาจารย์อู๋ก็หันไปที่ประตู “แต่นั่นแหละ ผมก็ยังสงสัยว่าจางเซวียนจะต้องออกตัวกี่ครั้ง!”
“ผมก็อยากรู้!” แววตาของโม่หงอีเป็นประกายขึ้นมาแว่บหนึ่ง
อีกฝ่ายทำลายสถิติของเขาไปหลายอย่างแล้ว เขาจึงอยากรู้ว่าเจ้าคนที่มาจากอาณาจักรเทียนเซวียนจะเหนือชั้นได้สักแค่ไหน ความสามารถในการชี้แนะวรยุทธของเขาจะน่าทึ่งเหมือนกับทักษะอื่นๆที่เขาเพิ่งจะแสดงออกไปหรือเปล่า?
….
“ด้วยอายุที่ยังไม่ถึง 20 ปี ผมยอมรับว่าทักษะการหลอมยาของเขาถือเป็นปรากฏการณ์ทีเดียว แต่ก็ไม่เชื่อว่าเรื่องวรยุทธจะเยี่ยมยอดได้แบบนั้น!”
เจียงเฉินพึมพำขณะที่จับจ้องประตู
เขาเติบโตขึ้นมาในตระกูลของปรมาจารย์ และภายใต้คำชี้แนะของบิดา เขาแทบไม่เคยเจอปัญหาในการฝึกฝนวรยุทธของตัวเองเลย ทั้งยังมีความรู้ความเข้าใจอย่างลึกซึ้งด้วย แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังต้องออกตัวถึง 25 ครั้งกว่าจะสอบขั้นตอนนี้ผ่าน จึงไม่เชื่อว่าเจ้าหนุ่มนั่นจะทำได้ดีกว่าเขา
“การสาธิตครั้งแรกใช้เวลาประมาณ 300 อึดใจ และ 10 อึดใจหลังจากนั้น การทดสอบก็จะเริ่ม เมื่อดูจากสมมติฐานที่ว่าการออกตัว 1 ครั้งใช้เวลา 1 อึดใจ เราก็พอจะคำนวณคร่าวๆได้ว่าเขาจะต้องออกตัวกี่ครั้ง…”
แม้เจียงเฉินจะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเทียบสถิติของเขาได้ แต่ก็ยังประสาทกินอยู่
เพราะหมอนี่ได้ทำทุกอย่างที่เหนือความคาดหมายของเขามาแล้ว
ก่อนหน้านี้ ถ้ามีใครสักคนบอกเขาว่ามีผู้ได้รับระดับความเชื่อใจถึง 85 หลังจากที่สอนลูกศิษย์มาแค่สองสามวัน เขาคงถ่มน้ำลายใส่หน้าเจ้าคนนั้น
ถ้าใครสักคนบอกว่ามีผู้เข้ารับการทดสอบเป็นปรมาจารย์ที่ได้ 130 คะแนนในขั้นห้องไขวิชาชีพ เขาก็คงจะฉีกปากมันเสีย
แต่ตอนนี้…ทุกสิ่งที่เคยคิดว่าเป็นไปไม่ได้ก็ล้วนเกิดขึ้นกับหมอนี่
แม้ว่าเขาจะไม่ชอบขี้หน้าจางเซวียนด้วยเรื่องของโม่หยู่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเจ้าหนุ่มคนนี้มีความสามารถเหนือชั้นจริงๆ
“312, 313, 314…”
เขานับเวลา และเคาะนิ้วชี้ขวาบนแขนซ้าย
เมื่อเวลาผ่านไปเขาก็ยิ่งตาโตขึ้นทุกที
“333, 334, 335!”
ในที่สุด เมื่อเขานับมาถึง 335 อึดใจ ซึ่งเป็นระยะเวลาทั้งหมดที่เจียงเฉินใช้ในการทดสอบขั้นนี้ อีกฝ่ายก็ยังไม่ออกมาจากห้อง เขาได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอกและมีสีหน้ายินดีปรีดา
“ฮ่าฮ่า ดูเหมือนความสามารถในการชี้แนะวรยุทธของเขาจะไม่เจ๋งเท่าไหร่…”
เจียงเฉินพึมพำและเลิกคิ้ว
เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงจะทำให้เขาประหลาดใจเหมือนกับการทดสอบ 2 ขั้นที่ผ่านมา แต่สุดท้าย ผ่านไป 335 อึดใจแล้วเขาก็ยังอยู่ในห้อง นั่นหมายความว่า ภายใต้คำชี้แนะของเขา…หุ่นจำลองตัวสีแดงไม่สามารถเอาชนะตัวสีน้ำเงินได้ภายในการออกตัว 25 ครั้ง ต่อให้หมอนั่นออกจากห้องมาตอนนี้ ผลการทดสอบก็จะยังด้อยกว่าของเขา
….
ตอนที่เจียงเฉินกำลังตาโต ปรมาจารย์อู๋กับโม่หงอีก็มองหน้ากัน ต่างคนต่างส่ายหน้า
“ดูเหมือนทักษะการถ่ายทอดวรยุทธของเขาจะไม่ดีนัก!”
“ทุกคนย่อมมีจุดแข็งและจุดอ่อนของตัวเอง ขณะที่เขามีทักษะการหลอมยาเป็นเลิศ ความสามารถในการชี้แนะวรยุทธกลับยังอ่อนด้อยอยู่ แต่ว่า…”
โม่หงอีเงยหน้า และด้วยความสดใสมั่นใจถึงขีดสุด เขาพูดว่า “แต่จางเซวียนละเลยการฝึกฝนขั้นพื้นฐานของตัวเอง ไม่มีความจำเป็นจะต้องกลัวคนแบบนี้เลย!”
คุณมาเข้ารับการทดสอบเป็นปรมาจารย์ ความรับผิดชอบหลักของปรมาจารย์ก็คือให้คำชี้แนะด้านวรยุทธ เพื่อที่ลูกศิษย์ของตัวเองจะได้แข็งแกร่งขึ้น
คุณเก่งกาจเรื่องการหลอมยา แล้วอย่างไร? มีนักปรุงยาเก่งๆอีกมากมายที่พร้อมจะอุทิศทั้งชีวิตให้กับการหลอมยา ไม่มีเหตุผลที่ใครจะต้องตามหาคุณเลย!
อาจารย์คนหนึ่งจะมีประโยชน์อะไร ถ้าเขาขับเครื่องบินเก่งแทนที่จะสอนเก่ง?
เขาหลงลืมหัวใจแห่งความรับผิดชอบในอาชีพไป
ในการทดสอบ 2 ขั้นก่อนหน้า เจ้าหนุ่มคนนี้ทำผลการทดสอบได้เป็นเลิศจนโม่หงอีคิดว่า นับจากวันนี้ไป หมอนี่จะต้องเป็นคู่แข่งตัวยงของเขา แต่เท่าที่ดูตอนนี้ ก็ดูเหมือนว่าตัวเขาเองจะคิดมากไป
ถ้าหมอนั่นไม่เอาไหนเรื่องการชี้แนะวรยุทธ เขาก็ไม่มีอะไรจะต้องกลัวเลย
“จริงด้วย น่าเสียดาย…”
ปรมาจารย์อู๋ก็เข้าใจเรื่องนี้ดี ความเสียใจปรากฏขึ้นบนสีหน้าของเขา
อีกฝ่ายได้ผลการทดสอบดีเยี่ยมในการทดสอบทั้ง 2 ขั้นก่อนหน้า ปรมาจารย์อู๋จึงคิดว่าในการทดสอบขั้นที่ 3 เขาก็ต้องทำได้ดีเหมือนกัน แต่เท่าที่ดู ก็เหมือนว่าเขาจะคาดหวังในตัวฝ่ายนั้นมากไป
ในโลกนี้จะมีใครที่เก่งกาจไปเสียทุกอาชีพ?
ในเมื่อเขาเป็นนักปรุงยาผู้ไร้เทียมทานไปแล้ว มันจะมากไปไหมถ้าจะคาดหวังให้เขาเป็นผู้รอบรู้เรื่องวรยุทธด้วย?
ความคิดของทุกคนยังคงกระเจิดกระเจิง จนอีก 10 อึดใจผ่านไป
แอ๊ด! ในที่สุดประตูก็เปิด จางเซวียนโผล่แต่หัวออกมา
“ใช้เวลาทั้งหมด 352 อึดใจ นั่นหมายความว่าหุ่นจำลองทั้ง 2 ตัว มีการออกตัวทั้งหมด 42 ครั้ง…”
เจียงเฉินเยาะเย้ย กำลังตั้งท่าจะทับถมอีก จางเซวียนก็เกาหัวอย่างขัดเขิน
“ระหว่างที่…ผมชี้แนะ เจ้าหุ่นตัวสีแดงปล่อยพลังมากเกินไปจนตัวสีน้ำเงินหัวหัวหลุดกระเด็น…ผมพยายามซ่อมมัน แต่ทำไม่ได้ ผมจะถามว่า…เอ่อ…ผมไม่ได้สอบตกใช่ไหม?”
“หัวหลุด?”
“ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งของโครงสร้างหรือพละกำลัง ทั้งคู่ก็อยู่ในระดับเดียวกัน อย่างมากที่สุดก็ทำได้แค่ให้หุ่นอีกตัวยอมแพ้เท่านั้น นี่ถึงกับหัวหลุด…มันเกิดอะไรขึ้น?”
ฝูงชนพากันช็อก ในวินาทีนั้น ทั้งห้องสอบก็ตกอยู่ในความเงียบ
