ตอนที่ 363 ทรมาน

ตอนที่ 363 ทรมาน
ในสถานที่อันห่างไกลจากอาณาจักรจั่วสุย จอมยุทธ์ที่แข็งแกร่งกลุ่มหนึ่งกำลังเดินทางอย่างรีบร้อน จู่ๆ พวกเขาก็หันไปทางอาณาจักรจั่วสุย

“นายน้อย นั่นเป็นลมปราณของคุณหนู!” ผู้ฝึกยุทธ์ที่มีลมปราณแข็งแกร่งที่สุดในหมู่คนทั้งหมดเอ่ย

“ในที่สุดก็มีเบาะแสของนางแล้ว!” ทุกคนที่อยู่รอบๆ เผยรอยยิ้มโล่งใจ

ชายหนุ่มหนึ่งเดียวในกลุ่มเงยหน้ามองไปทางอาณาจักรจั่วสุยพลางเอ่ยเสียงเบา “เสี่ยวหรู ดื้อดึงพอแล้ว กลับบ้านได้แล้ว”

จากนั้นทั้งกลุ่มก็เหาะไปยังอาณาจักรจั่วสุยด้วยความรวดเร็ว

“หยุดแล้ว! ศิษย์น้องเล็ก พลังชีวิตของศิษย์น้องหรูไม่สลายไปแล้ว!” ลั่วหงเจียวกล่าวด้วยความตื่นเต้น

อวิ๋นโม่ทรุดลงไป ร่างกระแทกพื้น ผลลัพธ์สมควรเป็นเช่นนี้ ในฐานะสุดยอดแพทย์โอสถ หากไม่อาจรักษาชีวิตของนางเอาไว้ได้ เช่นนั้นวิชาแพทย์ที่สั่งสมมาตั้งแต่ชาติก่อนของเขาก็ไร้ค่าแล้ว เขาใช้วิชาลับคืนร่างเนื้อให้ซ่างกวนหรูก่อน และใช้พลังทั้งหมดรักษาสายเลือดมังกรแท้จริงขุมสุดท้ายในร่างกายของนางเอาไว้ เท่ากับรักษาชีวิตของนางได้ชั่วคราว

ต้องรีบฟื้นฟูพลังในสายเลือดของนาง ไม่เช่นนั้นก็ยังคงมีอันตรายถึงชีวิต วิธีของอวิ๋นโม่ทำได้เพียงรักษาสายเลือดมังกรแท้จริงเอาไว้ไม่กี่วัน สุดท้ายหากสายเลือดนั้นหมดสิ้น นางก็ต้องจบชีวิตไปด้วย

อวิ๋นโม่นอนแผ่ลงบนพื้น หอบหายใจหนัก เขานำเรือบินของตนออกมาพร้อมเอ่ยกับลั่วหงเจียว “ศิษย์พี่หญิงใหญ่ รีบพาพวกเราออกไป”

พูดแล้วก็นำโอสถหยาดเหมันต์ที่เหลืออยู่ไม่กี่เม็ดสุดท้ายส่งให้อีกฝ่าย “หากมีผู้ฝึกยุทธ์หรือสัตว์อสูรใดกล้าขวางก็มอบรางวัลให้มันเม็ดหนึ่ง!”

ลั่วหงเจียวพยักหน้าหนักแน่น จากนั้นพาอวิ๋นโม่และซ่างกวนหรูขึ้นไปบนเรือบินระดับคงเขตแดน ไม่นานเรือลำนี้ก็พุ่งออกจากบึงใหญ่ด้วยความเร็วสูง

ครึ่งวันหลังจากนั้นพวกเขาก็พ้นเขตบึงใหญ่แล้ว ระหว่างนั้นขอเพียงอวิ๋นโม่สัมผัสได้ถึงอันตรายเล็กน้อยก็จะให้ลั่วหงเจียวโยนโอสถลงไป ตลอดทางพวกจอมยุทธ์ระดับคงเขตแดนหรือสัตว์อสูรระดับสี่ที่บังเอิญพบพวกอวิ๋นโม่ก็ถูกโอสถสร้างความตื่นตระหนกจนต้องหนีเตลิด ส่วนโอสถหยาดเหมันต์ก็เหลือเพียงเม็ดสุดท้ายแล้ว

พอพวกเขาออกมาจากบึงใหญ่แล้วก็มีเรือบินลำหนึ่งมุ่งหน้าตรงเข้ามา ลั่วหงเจียวกำโอสถหยาดเหมันต์เม็ดสุดท้ายเอาไว้ ขณะกำลังจะโยนออกไปก็ต้องหยุดมือ เพราะคนที่มาคือฝานจิ่งเหวินและเคอเย่ อาจารย์ของพวกนาง

“ปรมาจารย์!” เมื่อเห็นสภาพย่ำแย่ของอวิ๋นโม่ สีหน้าของฝานจิ่งเหวินก็เปลี่ยนไปอย่างแรง รีบวิ่งเข้าไปหา

พอเห็นฝานจิ่งเหวินและอาจารย์เคอเย่ อวิ๋นโม่ค่อยเบาใจ เขาฝืนเอ่ยกับฝานจิ่งเหวิน “รีบกลับไปที่สำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์!”

พูดแล้ว เขาที่บาดเจ็บหนักก็สลบไปในที่สุด

สีหน้าฝานจิ่งเหวินดำมืดอย่างที่สุด เขาหันไปสั่งเหล่าจอมยุทธ์ที่อยู่ข้างกาย “ถ่ายทอดคำสั่งของข้า ทำลายสำนักมหาธารา!”

จอมยุทธ์ที่เฝ้ามองอยู่แต่ไกลพอได้ยินคำสั่งนี้ก็หนังตากระตุก พวกเขารู้แล้วว่านับจากนี้สำนักมหาธาราซึ่งเป็นหนึ่งในสิบสำนักใหญ่แห่งอาณาจักรจั่วสุยจะกลายเป็นเพียงอดีต

คนทั้งกลุ่มกลับขึ้นไปบนเรือบินลำใหญ่ มุ่งหน้าสู่สำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์

หนึ่งวันหลังจากนั้นอวิ๋นโม่ก็ได้สติ หลังจากตรวจร่างกายก็พบว่าดีขึ้นมาก จะต้องเป็นฝานจิ่งเหวินที่รักษาให้เขา แต่ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ เขาลุกขึ้นจากเตียงและพบว่าฝานจิ่งเหวินกำลังตรวจอาการของซ่างกวนหรู

ฝานจิ่งเหวินขมวดคิ้วแน่น ที่จริงตัวเขาในตอนนี้ใกล้จะเป็นแพทย์โอสถระดับห้าแล้ว แต่เมื่อเผชิญหน้ากับอาการบาดเจ็บของซ่างกวนหรูกลับทำอะไรไม่ได้เลย

“ปรมาจารย์ ท่านรู้สึกตัวแล้วหรือ” ฝานจิ่งเหวินเห็นอวิ๋นโม่ก็รีบคำนับ

อวิ๋นโม่พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นมาอยู่ข้างกายซ่างกวนหรูและกุมมือนางเบาๆ

“ปรมาจารย์ เทพธิดาหรู นาง…” คำพูดของฝานจิ่งเหวินหยุดชะงัก

อวิ๋นโม่นำกระดาษและพู่กันออกมาเขียนรายชื่อสมุนไพรวิญญาณหลายอย่างลงไป “ของเหล่านี้คือสมุนไพรวิญญาณที่มีส่วนช่วยฟื้นฟูสายเลือด ขอเพียงหาเจอ จะแค่ต้นเดียวก็ได้ รีบไปหามา!”

“ขอรับ ปรมาจารย์!” ฝานจิ่งเหวินรับกระดาษไป คำนับแล้วออกไปด้วยความเคารพ

อวิ๋นโม่เฝ้าอยู่ข้างกายนางโดยไม่ไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว เขาพึมพำ “เสี่ยวหรู เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเป็นอะไร!”

ไม่นานฝานจิ่งเหวินก็กลับมาด้วยท่าทางผิดหวัง “ปรมาจารย์ คลังยาของสำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์และคลังยาของสำนักศึกษาต่างก็ไม่มีตัวยาเหล่านี้ สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ล้ำค่าเกินไป ในอาณาจักรจั่วสุย ไม่ปรากฏสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้มาหลายร้อยปีแล้ว หากต้องการหามันในเวลาสั้นๆ เกรงว่ามีความหวังน้อยมาก”

อวิ๋นโม่ไม่ประหลาดใจ เอ่ยอย่างราบเรียบ “เช่นนั้นเจ้าก็หลอมโอสถให้ข้าสักเตาเถอะ นี่คือสูตรยา ด้วยความสามารถของเจ้าในตอนนี้ สมควรหลอมได้แล้ว”

ฝานจิ่งเหวินรับสูตรยาไป ขณะเดียวกันก็ผ่อนลมหายใจ นี่คือโอสถรักษาอาการบาดเจ็บสำหรับอาการของอวิ๋นโม่โดยเฉพาะ หลังจากกินโอสถนี้ลงไป อวิ๋นโม่ก็จะหายดี

“ดูท่าอาจารย์ยังคงสงบใจได้อยู่ ไม่ได้ว้าวุ่นเพราะเทพธิดาหรู” ฝานจิ่งเหวินคิดแล้วก็หันกายออกไปหลอมโอสถ

หลังจากนั้นไม่นานฝานจิ่งเหวินก็นำโอสถกลับมา อวิ๋นโม่กินลงไปเม็ดหนึ่ง ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามให้หลังเขาก็หายสนิท

มองซ่างกวนหรูร่างกายซีดเซียว อวิ๋นโม่ก็ปวดใจ เขานำกระดาษและพู่กันออกมาเขียนรายชื่อสมุนไพรวิญญาณบางอย่างลงไปอีกครั้ง “ไปนำสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้มา ล้วนเป็นสมุนไพรที่พบได้ทั่วไป ในคลังสำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์ควรจะมีอยู่” อวิ๋นโม่กล่าว

ฝานจิ่งเหวินรับไปดูก็รู้สึกสงสัย “ปรมาจารย์ สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ต่างมีฤทธิ์ดูดซับรุนแรงเป็นพิเศษ คงจะหลอมเป็นโอสถไม่สำเร็จ ไม่ทราบว่าขาดสิ่งใดไปหรือไม่”

“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง ไปเถอะ” อวิ๋นโม่โบกมือโดยไม่อธิบายเพิ่มเติม

ฝานจิ่งเหวินออกไปแล้ว พวกลั่วหงเจียวก็มาเยี่ยมซ่างกวนหรู เห็นอวิ๋นโม่หายดีแล้ว ทั้งหมดก็เบาใจ

เคอเย่ส่งเสียงในทางลับให้อวิ๋นโม่ “สำนักมหาธาราจบสิ้นแล้ว เพียงแต่ภายใต้การนำของฝานอู๋เหอ ระดับสูงของพวกเขาส่วนหนึ่งหนีไปยังอาณาจักรโย่วสุย”

อวิ๋นโม่พยักหน้า “ข้าจะจัดการเขาเอง!”

“จริงสิ เรื่องของเมิ่งหมาง ทางสำนักศึกษาคลี่คลายเรื่องยุ่งยากให้เจ้าแล้ว” เคอเย่กล่าว

“ขอบคุณท่านอาจารย์” อวิ๋นโม่คำนับ ความสามารถของเขาเปิดเผยออกมาแล้ว คนเหล่านั้นย่อมต้องเดาได้ว่าเมิ่งหมางถูกเขาฆ่า

ก่อนลั่วหงเจียวจากไปก็มองอวิ๋นโม่อย่างกังวล “ศิษย์น้องเล็ก เจ้าอย่าได้วู่วามเด็ดขาด”

นางรู้สึกว่าอวิ๋นโม่มีบางอย่างผิดปกติ แต่จะเป็นอะไร นางบอกไม่ได้

อวิ๋นโม่ยิ้ม “ศิษย์พี่หญิงใหญ่ ไม่ต้องห่วง ข้ารู้ขอบเขตของตนเอง”

ฝานจิ่งเหวินนำสมุนไพรวิญญาณกลับมาแล้ว อวิ๋นโม่กุมมือของซ่างกวนหรูเบาๆ จัดผ้าห่มให้นาง จากนั้นเข้าไปในห้องหลอมโอสถพร้อมกับฝานจิ่งเหวิน

“อาจารย์ พวกเราจะหลอมโอสถอะไร สามารถรักษาเทพธิดาหรูให้หายขาดได้หรือ” ฝานจิ่งเหวินถาม

อวิ๋นโม่กล่าว “โอสถที่พวกเราจะหลอม เรียกว่า โอสถโลหิตเซียน!”

ฝานจิ่งเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย โอสถโลหิตเซียน เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่ปรมาจารย์รอบรู้วิชาแพทย์ สมควรกระจ่างดี เขาจึงไม่ถามอะไรมาก

“เปิดฝาเตาหลอมโอสถ” อวิ๋นโม่กล่าว

ฝานจิ่งเหวินโบกมือเปิดฝาเตา อวิ๋นโม่โบกมือเรียกเปลวไฟออกมา จุดเตาหลอม เปลวไฟอุณหภูมิไม่สูงและอ่อนโยนมาก

“มันง่ายมาก เจ้าเรียนรู้หรือยัง” อวิ๋นโม่หันมาถาม

“ข้าเรียนรู้แล้ว” ฝานจิ่งเหวินพยักหน้า เขาสับสนมาก รู้สึกว่าอวิ๋นโม่มีบางอย่างผิดปกติ

อวิ๋นโม่หยิบสมุนไพรวิญญาณเหล่านั้นขึ้นมาพร้อมอธิบายว่าจะต้องทำอย่างไร หลังจากฝานจิ่งเหวินจำได้ อวิ๋นโม่ถึงกล่าว “วันนี้จะเป็นครั้งแรกที่เจ้าหลอมโอสถระดับห้าด้วยตนเอง!”

“แต่ปรมาจารย์…” ฝานจิ่งเหวินงุนงง หากได้รับความช่วยเหลือจากอวิ๋นโม่ย่อมหลอมออกมาได้ดีกว่าไม่ใช่หรือ

จู่ๆ อวิ๋นโม่ก็หัวเราะ “ก่อนหน้านี้เจ้าถามว่าขาดสมุนไพรวิญญาณบางอย่างไปไม่ใช่หรือ อันที่จริงสมุนไพรวิญญาณที่จำเป็นทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว เพราะ… ข้าก็คือสมุนไพรวิญญาณอย่างสุดท้าย!”

หญ้าโลหิตเซียนหลอมเป็นโอสถโลหิตเซียน อวิ๋นโม่กินลงไปแล้วฤทธิ์ยาก็อยู่ในกระแสเลือดของเขา โอสถที่เขาต้องการให้ฝานจิ่งเหวินหลอมออกมาก็คือการดึงเอาสรรพคุณทั้งหมดของโอสถโลหิตเซียนที่อยู่ในร่างกายของเขาหลอมเป็นโอสถโลหิตเซียนอีกครั้ง เพราะเขาเพิ่งกินโอสถโลหิตเซียนเข้าไปได้ไม่นาน ยังสามารถย้อนกระบวนการได้อย่างสมบูรณ์

หากได้รับโอสถโลหิตเซียน สายเลือดมังกรแท้จริงในร่างซ่างกวนหรูไม่เพียงฟื้นฟู แต่ยังจะแข็งแกร่งขึ้นอีกหลายระดับ ด้วยวิธีนี้ ก็จะช่วยชีวิตนางได้

ฝานจิ่งเหวินได้ยินก็หน้าเปลี่ยนสีรุนแรง ใช้คนเป็นยา นั่นเป็นพฤติกรรมของแพทย์ต่ำช้า แต่อวิ๋นโม่ถึงกับใช้ตนเองเป็นกระสายยาหลักเพื่อหลอมโอสถ!

“ไม่ได้!” ฝานจิ่งเหวินปฏิเสธทันที เขาไม่มีวันเห็นด้วยกับเรื่องแบบนี้!

อวิ๋นโม่พูดอย่างไร้ความรู้สึก “ข้าสั่งเจ้าในฐานะอาจารย์ จงหลอมโอสถออกมา มิฉะนั้นเจ้ากับข้าก็ขาดกันนับแต่บัดนี้!”

ฝานจิ่งเหวินได้ยินก็หัวใจสะท้าน เขาเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก “แต่ว่าท่านปรมาจารย์ ท่าน…”

อวิ๋นโม่ลดท่าทีลง “วางใจเถอะ เพียงนำสิ่งที่ไม่ใช่ของข้าออกมาจากร่างกายเท่านั้น ข้าจะไม่มีอันตรายถึงชีวิต”

หลังจากนั้นไม่นานอวิ๋นโม่ก็นั่งลงกลางเตาหลอม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

สกัดสรรพคุณทั้งหมดของโอสถเซียนโลหิตออกมาทั้งที่ยังมีชีวิต ความเจ็บปวดเช่นนี้คงน่ากลัวที่สุดในโลกแล้ว!

………………………………………