ตอนที่ 362 สายเลือดมังกรศักดิ์สิทธิ์

ตอนที่ 362 สายเลือดมังกรศักดิ์สิทธิ์
ซ่างกวนหรูกุมมือของอวิ๋นโม่ น้ำตาอาบแก้มแต่คลี่ยิ้มงดงาม “ทำไมกลับมาน่ะหรือ ก็เพราะข้าชอบเจ้า! อวิ๋นโม่ ข้าชอบเจ้า ไม่ว่าจะเป็นเพราะความซาบซึ้งหรืออะไร ชอบก็คือชอบ! ข้าไม่อยากให้เจ้าตาย ข้าจึงกลับมา”

อวิ๋นโม่มองหญิงสาว รู้สึกว่าส่วนลึกที่อ่อนแอในกายขยับได้อีกครั้ง เขารีบคว้าความอ่อนโยนของนาง ปากพึมพำ “แม่นางหรู”

“เรียกข้าว่าเสี่ยวหรู!” ซ่างกวนหรูเช็ดหางตา ยิ้มอย่างยินดี “คนในครอบครัวเรียกข้าว่าเสี่ยวหรู ข้าหวังว่าเจ้าจะเรียกข้าแบบนั้น”

“เสี่ยวหรู… พวกเจ้าไม่น่ากลับมาเลย” อวิ๋นโม่พูดอย่างขมขื่น นางและลั่วหงเจียวกลับมาแล้วจะทำอะไรได้ เอาชีวิตของตัวเองมาทิ้งเปล่าๆ

ฝานอู๋เหอมองพวกอวิ๋นโม่ด้วยสีหน้าอำมหิต “ก็ดี อย่างไรก็ล่วงเกินสำนักศึกษาจั่วสุยไปแล้ว ในเมื่อมีเด็กสาวมาเพิ่มอีกสองคน เช่นนั้นก็ฆ่าให้หมด!”

จอมยุทธ์ระดับคงเขตแดนที่อยู่ไกลออกไปพึมพำ “เด็กสาวสองคนนั้นก็เป็นศิษย์ในที่มีพรสวรรค์ยุทธ์ไม่เลวของสำนักศึกษาจั่วสุยเช่นกัน ดูท่าฝานอู๋เหอคงทุ่มสุดตัวแล้ว”

“พวกเราถอยไปดีกว่า ฝานอู๋เหอเป็นบ้าไปแล้ว ไม่แน่ว่าอีกเดี๋ยวอาจฆ่าพวกเราด้วยก็ได้” ใครบางคนพูดพลางถอยออกไป

อวิ๋นโม่หยิบโอสถรักษาอาการบาดเจ็บออกมามากมายแล้วกลืนทั้งหมดลงไปในคราวเดียว เขาฝืนลุกขึ้น “พวกเจ้ารีบไป ข้ายังต้านเขาไว้ได้ครู่หนึ่ง”

แต่ทันทีที่พูดจบ เขาก็ซวนเซและล้มลงไป ซ่างกวนหรูรีบเข้าไปรับตัวเขาก่อนมองไปทางลั่วหงเจียว “ศิษย์พี่หญิงลั่ว รบกวนท่านช่วยดูแลเขาด้วย”

ลั่วหงเจียวประคองอวิ๋นโม่ ในใจมีแต่ความกังวล

“ไม่ ข้าจะรับมือเขาเอง พวกเจ้า…” อวิ๋นโม่สะบัดศีรษะ เตรียมใช้ภูเขาศพทะเลโลหิตกักขังฝานอู๋เหออีกครั้ง

ซ่างกวนหรูส่งยิ้มสดใสก่อนเอ่ยกับอวิ๋นโม่ “อวิ๋นโม่ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตาย”

ตูม!

สองมือของซ่างกวนหรูทำมุทรา พริบตานั้นบางสิ่งที่อยู่ในร่างกายพลันปะทุ พลังยิ่งใหญ่พุ่งออกมาจากร่าง ลมปราณเพิ่มพูน

ระดับท่องพันลี้ชั้นสูง ระดับท่องพันลี้ขั้นสูงสุด ระดับกึ่งคงเขตแดน ร่างกายซ่างกวนหรูปลดปล่อยพลังปราณแข็งแกร่งระดับคงเขตแดนออกมา

“โฮก!”

ฉับพลันนั้นบนท้องฟ้าปรากฏเสียงมังกรคำรามดังกึกก้อง ซ่างกวนหรูปลดปล่อยพลังพุ่งสู่ท้องฟ้า พลังปราณนี้ยิ่งใหญ่ไพศาล ทรงอานุภาพ และดำรงมาแต่บรรพกาล ราวกับข้ามผ่านกาลเวลานับอนันต์ในอดีตมายังปัจจุบัน ลำแสงของพลังปราณส่องสว่างไกลจนสามารถเห็นได้ชัดเจนในระยะพันลี้ ผู้คนทั่วทั้งอาณาจักรจั่วสุยและอาณาจักรโย่วสุยต่างสัมผัสได้ถึงบรรยากาศทรงอานุภาพนี้

ในบึงใหญ่ สัตว์อสูรทั้งหมดหวาดกลัวบารมีนี้จนตัวสั่น สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งระดับคงเขตแดนหมอบราบไปกับพื้น ไม่กล้าส่งเสียง

“โฮก!!!”

เสียงมังกรคำรามยังคงกังวานไกล ลำแสงพลังปราณนั้นกลายเป็นมังกรทองตัวหนึ่ง มองสิ่งมีชีวิตต่างๆ ในบึงใหญ่ด้วยสายตาเย็นชา

“สายเลือดมังกร! นี่คือสายเลือดมังกรแท้จริง!” มีคนตะโกนเสียงสั่น

“เป็นสายเลือดมังกรแท้จริงที่บริสุทธิ์มากขนาดนี้ คาดว่าสายเลือดมังกรบริสุทธิ์ในร่างกายนางอย่างน้อยต้องมีถึงห้าส่วน!”

“สตรีผู้นี้เป็นใครกันแน่ ทำไมมีสายเลือดมังกรที่บริสุทธิ์เช่นนี้ได้”

“ฝานอู๋เหอล่วงเกินผู้ไม่ควรแตะต้อง ฐานะของสตรีผู้นี้น่ากลัวกว่าอวิ๋นโม่เสียอีก!”

ฝานอู๋เหอคำรามเกรี้ยวกราด “สายเลือดมังกรที่แท้จริงแล้วอย่างไร วันนี้ก็ต้องตายด้วยน้ำมือข้าอยู่ดี!”

เสื้อผ้าซ่างกวนหรูพริ้วอยู่ในอากาศราวกับเทพธิดาผู้อยู่เหนือเรื่องราวทางโลก นางเยื้องกรายไปหามังกรช้าๆ ทั่วร่างเปล่งรัศมีแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นก็หันกลับมามองอวิ๋นโม่ด้วยสายตาอาวรณ์

“ไม่! เสี่ยวหรู อย่า!” อวิ๋นโม่ตะโกนด้วยความหวาดหวั่น “หากเผาผลาญพลังของสายเลือดจนหมด เจ้าจะตาย!”

ซ่างกวนหรูยิ้มละไม “ขอเพียงเจ้ายังมีชีวิตอยู่… ก็พอ!”

‘เพิ่งรู้ใจตนเองก็ต้องจากเขาไปตลอดกาล ช่างไม่อาจตัดใจจริงๆ!’

นางมองอวิ๋นโม่อย่างอาลัย ราวกับต้องการประทับร่างนั้นไว้ในใจตลอดไป หญิงสาวยื่นมือออกมาคล้ายกำลังลูบแก้มชายผู้เป็นที่รัก “มีชีวิตอยู่ต่อไป อย่าได้เสียใจเพราะข้า”

จากนั้นดวงตาของซ่างกวนหรูก็แน่วแน่ เดินไปหามังกรศักดิ์สิทธิ์ทีละก้าว

ขณะที่เลือดในกายซ่างกวนหรูถูกเผาไหม้ เงาร่างของนางก็อ่อนจางลงเรื่อยๆ ร่างของมังกรศักดิ์สิทธิ์ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

เมื่อหญิงสาวกับมังกรเข้าใกล้กัน ร่างของนางก็หายไป มังกรศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังไร้พ่ายตนหนึ่งก้มมองฝานอู๋เหอด้วยสายตาเย็นชา

“มังกรบ้าบออะไร วันนี้ข้าจะฆ่ามังกรให้พวกเจ้าเห็น!” ฝานอู๋เหอคำราม เขาเหาะไปด้านหน้าพลางควบคุมกระถางติ่งยักษ์ที่มีรอยร้าว พุ่งใส่มังกรศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่บนฟ้า

มังกรสะบัดกรงเล็บ เกิดเสียงดังครั้งหนึ่ง กระถางติ่งยักษ์ระเบิดเป็นผุยผง

“น่ากลัวมาก!”

พวกที่เฝ้าดูการต่อสู้จากระยะไกลร้องอย่างหวาดผวา พละกำลังนั่นไม่มีผู้ใดเทียบได้เลย

ฝานอู๋เหอไม่ยอมแพ้ เขาขับเคลื่อนพลังปราณทั้งหมด สองมือทำมุทราอย่างรวดเร็ว “มหรรณพซัดสาด!”

ตูม!

พลังปราณไร้ขอบเขตซัดสาดราวกับคลื่นทะเลซัดฝั่ง อานุภาพสะท้านสะเทือนฟ้าดิน น่าตระหนกยิ่ง

เผชิญหน้ากับการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ มังกรเพียงอ้าปากและส่งเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว

“โฮก!”

นี่คือเสียงมังกรคำรามที่แท้จริง คลื่นเสียงอันทรงพลังนั้นทำให้ศาสตร์ลับของฝานอู๋เหอสลายไปในทันที

ฟิ้ว!

มังกรศักดิ์สิทธิ์สะบัดหางกวาดใส่ฝานอู๋เหอ

ตึง!

ฝานอู๋เหอกระเด็นทะลุแผ่นน้ำแข็งตกลงไปในบึง ทิ้งไว้เพียงหมอกเลือดในอากาศ

“ทรงพลังเกินไปแล้ว ยอดฝีมืออย่างฝานอู๋เหอถูกทุบตีโดยไม่มีแรงแม้แต่จะตอบโต้” บรรดาผู้เฝ้าดูจากระยะไกลร้องด้วยความตกใจ

“การต่อสู้ในวันนี้ทำให้ทั้งแผ่นดินต้องตะลึง!”

เปรี้ยง!

ผิวน้ำแข็งแตกกระจาย ฝานอู๋เหอลอยขึ้นมาบนบึง สภาพอเนจอนาถ ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดไหลไม่หยุด ลมหายใจขาดช่วง กระอักไอเป็นเลือดอย่างต่อเนื่อง เขามองมังกรบนท้องฟ้าด้วยความกลัว ในที่สุดก็เผยสีหน้าหวาดผวา ความบ้าคลั่งในดวงตาจางหาย ด้วยระดับความสามารถอย่างเขา การปะทะกับมังกรศักดิ์สิทธิ์เท่ากับหาเรื่องตาย!

ซูม!

ฝานอู๋เหอนำเรือบินวิญญาณออกมาอย่างไม่ลังเล เร่งหนีไปไกล

“โฮก!”

มังกรคำรามเกรี้ยวกราด อ้าปากปล่อยลำแสงสายหนึ่งใส่เรือบิน ฝานอู๋เหอหนีออกมาอย่างทุลักทุเล ลมปราณติดขัดกว่าเดิม เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมา กระอักเลือดไปพลาง รีบหนีไปพลาง หายลับไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว

มังกรศักดิ์สิทธิ์ขยับร่าง คิดไล่ตามเขาไป

“อย่า! ไม่ต้องตามแล้ว!” อวิ๋นโม่ตะโกนลั่น น้ำตาหลั่งริน “เสี่ยวหรู อย่าตามเขาไป!”

“โฮก!!!” มังกรศักดิ์สิทธิ์คำรามใส่เหล่าจอมยุทธ์ระดับคงเขตแดนที่อยู่ไกลออกไป

ผู้ฝึกยุทธ์พลันหน้าซีดเผือด แต่ละคนรีบออกตัว “อย่าเข้าใจผิด เราไม่มีเจตนาร้าย!”

มังกรศักดิ์สิทธิ์เหาะกลับมาหาอวิ๋นโม่ ดวงตากลมโตมองเขาอย่างอาวรณ์

“อวิ๋นโม่ ข้าต้องไปแล้ว เจ้าจะลืมข้าหรือไม่” เสียงซ่างกวนหรูดังขึ้น

อวิ๋นโม่สะท้านเฮือก เขายื่นมือไปหาร่างมังกรของนาง “อย่าพูดโง่ๆ เจ้าต้องไม่ตาย!”

“แต่ว่า ข้าเหนื่อยมากๆ อยากนอนเหลือเกิน อวิ๋นโม่ อย่าลืมข้านะ ตกลงไหม อย่าลืมเสี่ยวหรู”

“เจ้าจะไม่ตาย ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตาย!” อวิ๋นโม่เสียงสั่น จากนั้นเปล่งเสียงเป็นคาถาโบราณ สองมือประกบไขว้เป็นมุทราลึกลับอย่างหนึ่ง พลังปราณในร่างพุ่งออกมา มันไม่ได้เข้าสู่ร่างมังกรศักดิ์สิทธิ์ แต่แผ่กระจายและดึงดูดพลังฟ้าดินเข้ามา

“อวิ๋นโม่ อย่าสิ้นเปลืองพลังของเจ้าไปเปล่าๆ เจ้าบาดเจ็บมาก ไม่ต้องแล้ว” เสียงซ่างกวนหรูดังขึ้นอีกครั้ง แต่ก็แผ่วลงเรื่อยๆ

“เสี่ยวหรู อดทนไว้ก่อน!” อวิ๋นโม่ตะโกน สองมือของเขาผลักไปข้างหน้า อักขระลึกลับลอยเข้าไปในร่างมังกรศักดิ์สิทธิ์

พริบตานั้นร่างมังกรค่อยๆ จางไป พลังทั้งหมดไหลไปบรรจบกันที่ศีรษะ สุดท้ายมังกรศักดิ์สิทธิ์ก็หายไป ซ่างกวนหรูปรากฏตัวตรงหน้าอวิ๋นโม่พร้อมใบหน้าซีดเซียว

ฟิ้ว!

ลั่วหงเจียวรีบพุ่งเข้าไปรับตัวนาง ร่างของอวิ๋นโม่ก็โงนเงนเช่นกัน ลั่วหงเจียวรีบนำเรือบินออกมาและพาทั้งสองขึ้นเรือ

ซ่างกวนหรูเผยอเปลือกตาอย่างยากลำบาก “อวิ๋นโม่ อย่า… สิ้นเปลือง… พลังอีก มีชีวิต… อยู่ต่อไป…”

นางปิดตาลง พลังชีวิตถดถอยไปเรื่อยๆ

“เจ้าจะไม่เป็นไร ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเป็นอะไร!” อวิ๋นโม่พูดย้ำซ้ำๆ เขาเดินโซเซมาหยุดข้างกายนาง ปลายนิ้วสกัดจุดลงบนร่างนางไม่หยุด จากนั้นนำโอสถหลายขนานออกมาให้นางกินลงไป

เขากรีดข้อมืออีกครั้ง ป้อนเลือดให้นาง

ลั่วหงเจียวกัดปาก เบนศีรษะไปอย่างรวดเร็ว น้ำตาอาบสองข้างแก้ม

………………………………………