ตอนที่ 361 ไม่อาจต่อกร

ตอนที่ 361 ไม่อาจต่อกร
ฝานอู๋เหอโกรธแค้นอย่างที่สุด คิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปี จะทำลายมือข้างหนึ่งของตนได้ นี่เป็นเรื่องไม่น่าเชื่อ ปกติเด็กอายุสิบกว่าปีอาจยังบรรลุไม่ถึงระดับก่อจิตด้วยซ้ำ แต่อย่างไรในสายตาของยอดฝีมือระดับคงเขตแดนอย่างเขาก็เป็นแค่มดแมลงเท่านั้น เด็กหนุ่มที่ควรเป็นแค่มดกลับทำให้เขาได้รับความสูญเสียอันเจ็บปวดเช่นนี้

ฝานอู๋เหอจ่ายค่าตอบแทนอันน่าเจ็บปวดให้กับการดูถูกอวิ๋นโม่ ตอนนี้ในที่สุดเขาก็มองว่าอวิ๋นโม่เป็นคนระดับเดียวกันแล้ว

“อวิ๋นโม่ ข้าจะดึงวิญญาณของเจ้ามาเป็นน้ำมันตะเกียง แผดเผานับร้อยปีนับพันปี!” ฝานอู๋เหอคำรามด้วยความโกรธ เดินเข้าหาอวิ๋นโม่ทีละก้าว จิตสังหารท่วมฟ้า

“ภูเขาศพทะเลโลหิต!” อวิ๋นโม่คำรามเสียงต่ำ เขาใช้ญาณหยั่งรู้ ดวงตาสาดประกายแสง รอบกายฝานอู๋เหอกลายเป็นภูเขาศพทะเลโลหิต

“อ๊าก!” ฝานอู๋เหอตะโกนด้วยความโกรธ เขาไม่ประมาทอวิ๋นโม่อีกต่อไป เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของทักษะวิญญาณนี้ก็นำอาวุธวิญญาณออกมา

ตึง! ตึง! ตึง!

อาวุธวิญญาณชิ้นนั้นลอยรอบตัวฝานอู๋เหอ ทำลายคลื่นโลหิตและซากศพเป็นผุยผงครั้งแล้วครั้งเล่า

สีหน้าของอวิ๋นโม่ย่ำแย่อย่างที่สุด ฝานอู๋เหอน่ากลัวมากจริงๆ ภูเขาศพทะเลโลหิตสร้างผลกระทบเพียงเล็กน้อย หากรับมือไม่เหมาะสม วันนี้เขาคงต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่

โอสถหยาดเหมันต์อีกเม็ดหนึ่งถูกกำเอาไว้ในมือ เขาหาจังหวะเหมาะสมได้ก็เขวี้ยงออกไป

ฟิ้ว!

ลำแสงสายหนึ่งพุ่งตรงเข้าหาโอสถ ทำลายมันอย่างแม่นยำ โอสถหยาดเหมันต์แตกสลาย แม้ปลดปล่อยพลังงานที่บ้าคลั่งออกมา แต่ไอเย็นกลับน้อยจนน่าสงสาร แช่แข็งบริเวณรอบๆ ในระยะไม่กี่จั้งเท่านั้น

“เจ้าคิดว่าข้าโดนหลอกไปครั้งหนึ่งแล้วจะโดนอีกเป็นครั้งที่สองหรือ” ฝานอู๋เหอมองไปทางอวิ๋นโม่ด้วยสายตาเย็นชา ถึงสิ่งที่อยู่ในคลองสายตาจะมีแต่ภูเขาศพทะเลโลหิต แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าอวิ๋นโม่อยู่ทางนั้น

“เขตแดนขังอสูร!” อวิ๋นโม่ปลุกพลังทัณฑ์พันอัสนี มือของเขาทำมุทราอย่างรวดเร็ว

สายฟ้านับไม่ถ้วนพันรอบกายอวิ๋นโม่ในชั่วพริบตา ทำให้เขาดูเหมือนเทพอัสนี สายฟ้าแต่ละสายเชื่อมต่อกันเป็นโซ่ จากนั้นพุ่งเข้าไปในภูเขาศพทะเลโลหิตและก่อตัวเป็นกรงทรงกลม กักขังฝานอู๋เหอเอาไว้

ฟิ้ว!

แทบจะในเวลาเดียวกัน อวิ๋นโม่ก็ขว้างโอสถหยาดเหมันต์ออกไปอีกเม็ด

ตูม!!

ฝานอู๋เหอซัดฝ่ามือลงบนเขตแดนขังอสูร และต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าศาสตร์ลับของเด็กหนุ่มระดับท่องพันลี้ผู้นี้ไม่ถูกทำลาย เขตแดนขังอสูรสั่นสะเทือนรุนแรง แต่ยังคงไม่สลายไป

ฝานอู๋เหอสัมผัสได้ว่าอวิ๋นโม่ใช้โอสถหยาดเหมันต์อีกครั้งก็หวาดหวั่นขึ้นมา รีบใช้ศาสตร์ลับทำลายกรงขัง สองมือผลักไปด้านหน้า กระถางติ่งใบใหญ่ใบหนึ่งทะยานออกไปดูดโอสถเข้าไป

“ระเบิด!”

ขณะเดียวกันอวิ๋นโม่ก็ปลดผนึกระเบิดของโอสถ ไอหนาวอันน่าสะพรึงพลุ่งพล่านอยู่ในกระถางติ่งยักษ์เกิดเป็นน้ำแข็งหนา ไอเย็นที่ทะลักออกมาจากโอสถทำให้กระถางติ่งยักษ์เกิดรอยร้าวมากมาย

ไกลออกไป ยอดฝีมือระดับคงเขตแดนหลายคนถูกการต่อสู้ในที่นี้ดึงดูดความสนใจ พอเห็นสถานการณ์ตรงหน้า หลายคนก็ต้องสูดลมหายใจอย่างเหน็บหนาว

“เด็กหนุ่มคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ถึงกับทำให้กระถางติ่งยักษ์ระดับคงเขตแดนเกิดรอยร้าว!” ใครบางคนอุทาน

“พวกเจ้าดูมือซ้ายของฝานอู๋เหอสิ!”

“สวรรค์ เป็นฝีมือของเด็กคนนั้นหรือ” หลายคนตกตะลึง เด็กหนุ่มเพียงคนเดียวกลับมีความสามารถที่น่ากลัวขนาดนี้ช่างทำให้คนอัศจรรย์

เหล่าจอมยุทธ์ระดับคงเขตแดนไม่กล้าเข้าใกล้ ไม่ว่าจะเป็นอวิ๋นโม่หรือฝานอู๋เหอต่างก็แข็งแกร่งเหนือกว่าพวกเขา ถึงพวกเขาจะเป็นยอดฝีมือระดับคงเขตแดน หากเข้าใกล้เกินไปไม่ทันระวังก็อาจได้รับบาดเจ็บ

“เด็กหนุ่มคนนี้คืออวิ๋นโม่ของสำนักศึกษาจั่วสุยใช่หรือไม่” จู่ๆ ก็มีคนร้องอย่างประหลาดใจ

“อะไรนะ นั่นคืออวิ๋นโม่ เด็กหนุ่มที่เจ้าสำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์ให้ความสำคัญอย่างยิ่งน่ะหรือ”

“อวิ๋นโม่ยังเด็กเกินไป ข้าคิดว่าเขาคงทนได้ไม่นาน!”

“ฝานอู๋เหอ ช่างบังอาจ ถึงกับจะฆ่าเขา จากวันนี้ไปอาณาจักรจั่วสุยจะไม่มีที่ให้สำนักมหาธาราอีกแล้ว”

“ถูกต้อง ทั้งสำนักศึกษาจั่วสุยและสำนักโอสศักดิ์สิทธิ์จะต้องไม่ปล่อยเขาไป แต่ตอนนี้ อวิ๋นโม่คงต้องตายแน่!”

เหล่ายอดฝีมือระดับคงเขตแดนใช้ญาณหยั่งรู้สื่อสารกันตลอดเวลาพลางจับตาดูความเปลี่ยนแปลง

“อวิ๋นโม่! เจ้าไม่มีฝีมืออื่นอีกแล้วหรือ” ฝานอู๋เหอตะโกนด้วยความโกรธ “ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ถึงตาข้าแล้ว!”

เวิ้ง!

ฝานอู๋เหอใช้ญาณหยั่งรู้ควบคุมอาวุธวิญญาณทรงโม่หิน กระทุ้งออกไปทุกทิศทาง ภูเขาศพทะเลโลหิตเสื่อมสภาพ ทะเลโลหิตเหือดแห้ง ภูเขาศพถล่มลงมาทีละลูก

“อ๊าก…”

อวิ๋นโม่กุมศีรษะซวนเซถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าเจ็บปวด นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนสามารถตอบโต้ภูเขาศพทะเลโลหิตของเขาได้ ฝานอู๋เหอจู่โจมภูเขาศพทะเลโลหิตอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ญาณหยั่งรู้ของอวิ๋นโม่สั่นสะเทือน จิตวิญญาณได้รับความเจ็บปวดแสนสาหัส

ประเด็นสำคัญก็คือ ญาณหยั่งรู้ของเขาแข็งแกร่งไม่พอ หากแข็งแกร่งจริง ฝานอู๋เหอจะไม่มีทางตอบโต้ได้และจะจมอยู่ในภูเขาศพทะเลโลหิตอยู่อย่างนั้น เขาจะสามารถใช้โอสถหยาดเหมันต์กำจัดศัตรูตัวฉกาจผู้นี้ได้อย่างเด็ดขาด แต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้มากนัก

ภูเขาศพทะเลโลหิตไม่อาจสังหารฝานอู๋เหอ ระดับพลังปราณต่ำเกินไป โอสถหยาดเหมันต์ก็มีจุดอ่อน ลูกไม้ทั้งหมดของอวิ๋นโม่ไม่อาจคุกคามจอมยุทธ์ที่แข็งแกร่งระดับคงเขตแดนขั้นสองชั้นฟ้าผู้นี้ได้เลย

“อวิ๋นโม่ใกล้จะรับมือไม่ไหวแล้ว!” มีคนถามเสียงเบา “ทุกท่าน มีใครกล้าช่วยเหลือเขาหรือไม่ หากสามารถช่วยชีวิตเขาไว้ได้จะต้องได้รับค่าตอบแทนที่คาดไม่ถึงจากสำนักศึกษาจั่วสุยและสำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์แน่!”

“หากเจ้าอยากตายก็รีบไปเถอะ ฝานอู๋เหอนั่นเลือดเข้าตาแล้ว ด้วยความสามารถของเจ้าและข้ายังสู้อวิ๋นโม่ไม่ได้เลย เข้าไปก็มีแต่ไปตาย!”

“น่าเสียดาย ในบรรดายอดฝีมือที่ร่วมแย่งชิงผลบรรลุเต๋าขั้นต้นครั้งนี้ไม่มีคนของสำนักศึกษาจั่วสุยอยู่เลย ไม่เช่นนั้นขอเพียงพวกเราแจ้งให้พวกเขาทราบ จากนั้นถ่วงเวลาสักเล็กน้อย ก็สามารถช่วยอวิ๋นโม่เอาไว้ได้แล้ว ให้เขาติดค้างบุญคุณยิ่งใหญ่สักครั้ง”

“ต่อให้ยอดฝีมือของสำนักศึกษาจั่วสุยและสำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์ทราบข่าวและเร่งรุดมาบึงใหญ่ อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาครึ่งวัน ถึงตอนนั้นเกรงว่าอวิ๋นโม่คงดับสิ้นแล้ว”

“น่าเสียดายจริงๆ หากเขาไม่ตายก็จะกลายเป็นยอดอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของจั่วสุยแล้ว ด้วยพรสวรรค์ของเขา เพียงไม่นานจะต้องกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรจั่วสุย”

“ใช่ น่าเสียดาย”

“นี่คือความเป็นจริง แม้เจ้าจะน่าทึ่ง แต่ก็ไม่แน่ว่าจะเติบโตได้อย่างราบรื่น”

เหล่ายอดฝีมือระดับคงเขตแดนมองอวิ๋นโม่พลางทอดถอนใจ

“อ๊าก!” ฝานอู๋เหอพลันระเบิดเสียงคำราม ในที่สุดก็ทะลวงภูเขาศพทะเลโลหิตออกมาได้แล้ว

“เฮือก!” อวิ๋นโม่ร้องอย่างเจ็บปวด ร่างกายซวนเซ เปลือกตากระตุกถี่ เขาไม่สนใจว่าจิตวิญญาณจะได้รับบาดเจ็บ ยังฝืนสร้างภูเขาศพทะเลโลหิตขึ้นมาใหม่

แต่ฝานอู๋เหอฉวยโอกาสที่ภูเขาศพทะเลโลหิตเปิดออก ค้นหาตำแหน่งของอวิ๋นโม่ได้อย่างแม่นยำในชั่วพริบตา

ครืน!

ภูเขาศพทะเลโลหิตห้อมล้อมเข้ามาอีกครั้ง แต่นิ้วของฝานอู๋เหอดีดออกไปแล้ว ลำแสงรวดเร็วปานกะพริบตาพุ่งเข้าหาอวิ๋นโม่อย่างรวดเร็ว อานุภาพนี้เป็นของยอดฝีมือระดับคงเขตแดนขั้นสองชั้นฟ้า เกรงว่ายากจะต้านทานได้

อวิ๋นโม่สัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของดัชนีนั้น หนังศีรษะชาวาบในฉับพลัน ลำแสงนั้นรวดเร็วมาก เขาไม่มีทางหลบพ้น

“ไม่!” เสียงกรีดร้องสองเสียงพลันดังขึ้นพร้อมกัน เป็นลั่วหงเจียวและซ่างกวนหรูที่ย้อนกลับมา

พวกนางได้แต่เบิ่งตาดูลำแสงที่มีอานุภาพน่าสะพรึงกลัวนั้นพุ่งเข้าหาอวิ๋นโม่อย่างไม่อาจสกัดกั้น ในใจเกิดความรู้สึกสิ้นหวัง ลั่วหงเจียวดีดโอสถหยาดเหมันต์ออกไปอย่างโกรธแค้น จากนั้นในขณะที่โอสถเข้าใกล้จุดที่นางกระทั่งมองก็ยังเห็นไม่ชัดนั้นก็ปลดผนึกระเบิด

ยามคับขัน อวิ๋นโม่นำทวนยาวระดับคงเขตแดนที่ได้จากหลิวโยวถิงออกมาสกัดเบื้องหน้าตน

ตูม!!!

ขณะที่ลำแสงนั้นพุ่งมาถึงเบื้องหน้าทวนยาว จู่ๆ ก็ระเบิดออก พลังปราณเหน็บหนาวอันบ้าคลั่งพุ่งออกมา ทวนยาวเล่มนั้นกระแทกอกของอวิ๋นโม่

พรวด!

อวิ๋นโม่กระอักโลหิตคำโต ร่างกายกระเด็นออกไป ลมหายใจอ่อนแรงในพริบตา เขารู้สึกเหมือนร่างกายตนเองฉีกขาดไปแล้ว

ตึง!

ร่างอวิ๋นโม่กระแทกผืนน้ำอย่างแรง และเพราะอ่อนล้าเกินไป ภูเขาศพทะเลโลหิตจึงไม่อาจคงสภาพ ค่อยๆ สลายไป

“ย้าก!” ฝานอู๋เหอเหาะอยู่กลางอากาศ มองพวกอวิ๋นโม่ด้วยความโกรธแค้น มือซ้ายของเขาถูกโอสถหยาดเหมันต์ทำลาย และเมื่อครู่นี้โอสถที่ลั่วหงเจียวระเบิดออกมาเม็ดนั้นก็ทำให้แขนซ้ายของเขาถูกทำลายไปแล้ว

“พวกเจ้าทุกคนต้องตาย!” ดวงตาของฝานอู๋เหอแดงก่ำ เสียสติจนคลั่งไปแล้ว

ซ่างกวนหรูพุ่งลงไปในน้ำพร้อมน้ำตานองหน้า โอบอวิ๋นโม่ขึ้นมาจากน้ำ อวิ๋นโม่ในยามนี้อ่อนแออย่างที่สุด ก่อนหน้านี้เขาเสียเลือดจำนวนมากและต้องต่อสู้อย่างต่อเนื่อง ซ้ำยังถูกฝานอู๋เหอโจมตีครั้งหนึ่ง ไม่อาจต้านทานอีกต่อไป

“โม่อวี่ อวิ๋นโม่ ขอโทษ ขอโทษด้วย ทั้งหมดต้องโทษข้า!” ซ่างกวนหรูสะอึกสะอื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม

“พวกเจ้ากลับมาทำไม บอกให้เจ้าไปไม่ใช่หรือ รีบไปสิ!” อวิ๋นโม่เห็นซ่างกวนหรูและลั่วหงเจียวก็ใจหายวูบ สองคนนี้พุ่งเข้ามาในการต่อสู้ นี่ไม่เท่ากับหาเรื่องตายหรือ เขาพยายามลืมตาและคำรามอย่างอ่อนแรง บอกให้ทั้งสองคนรีบหนีไป

“ศิษย์น้องเล็ก…” เห็นสภาพน่าอนาถของอวิ๋นโม่ ลั่วหงเจียวก็ตาแดงก่ำเช่นกัน

“กลับมาทำไม รีบไปสิ!” อวิ๋นโม่ยกมือผลักซ่างกวนหรู

………………………………………