ตอนที่ 360 น้ำตาของซ่างกวนหรู

ตอนที่ 360 น้ำตาของซ่างกวนหรู
ลั่วหงเจียวมองไปทางนั้นด้วยความกังวล ถึงศิษย์น้องเล็กมีพลังแข็งแกร่งมาก แต่ก็แค่เหนือว่าสัตว์อสูรระดับสี่เล็กน้อย เจ้าสำนักมหาธาราคือระดับคงเขตแดนขั้นสองชั้นฟ้า ความแข็งแกร่งนั้นน่ากลัวมาก ศิษย์น้องเล็กเผชิญหน้ากับเขาเกรงจะเป็นอันตราย

ยามนี้แม้อวิ๋นโม่จะห้ามไม่ให้กลับไป แต่นางก็ไม่คิดทำเช่นนั้น นางตัดสินใจกลับไปช่วยเขา นางมีโอสถหยาดเหมันต์อยู่ในมือ สามารถช่วยเขาได้ และซ่างกวนหรูมียันต์ระดับคงเขตแดน สามารถคุกคามฝานอู๋เหอได้เช่นกัน!

เมื่อคิดได้ดังนั้นก็รีบพูดกับซ่างกวนหรู “ศิษย์น้องหรู ฝานอู๋เหอเจ้าสำนักมหาธาราคิดร้ายต่อศิษย์น้องเล็ก พวกเรารีบกลับไปช่วยเขาเถอะ! เจ้ามียันต์ระดับคงเขตแดน แม้เราจะสู้กับฝานอู๋เหอไม่ได้ แต่ยังมีโอกาสหนีรอด”

ซ่างกวนหรูกลับส่ายหน้า “หากเขาเจอกับสัตว์อสูร พวกเราเป็นลูกศิษย์ของสำนักศึกษาจั่วสุยเหมือนกัน ข้าย่อมต้องช่วยเขา แต่นี่เป็นความแค้นส่วนตัวของเขา ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับข้า ข้าไม่มีเหตุผลที่จะลงมือ ศิษย์พี่ลั่ว ข้าขอแนะนำให้ท่านอย่ากลับไปเช่นกัน ในเมื่อท่านรู้ว่านั่นคือเจ้าสำนักมหาธารา และก็รู้ว่าคนผู้นั้นมีพลังมากแค่ไหน ความแข็งแกร่งอย่างพวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย หากไปก็เสมือนไปตาย”

“เจ้า!” ลั่วหงเจียวมองซ่างกวนหรู ความโกรธพลุ่งพล่านอย่างไม่อาจระงับ ถึงตอนนี้นางไม่คิดปกปิดอีกต่อไป “ซ่างกวนหรู! ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ศิษย์น้องเล็กชอบเจ้าที่เย็นชาไร้น้ำใจได้อย่างไร เพื่อช่วยเจ้า ศิษย์น้องเล็กเผยความแข็งแกร่งของเขาออกมาจนตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย คิดไม่ถึงว่ายามเขามีอันตรายบ้าง เจ้ากลับไม่สนใจแม้แต่น้อย ซ่างกวนหรู เจ้าโหดเหี้ยมและแล้งน้ำใจเช่นนี้ได้อย่างไร!”

ซ่างกวนหรูขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่พอใจ “ศิษย์พี่ลั่ว ท่านกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร คนที่ช่วยข้าคือโม่อวี่ เกี่ยวข้องอะไรกับอวิ๋นโม่”

“ฮ่าๆ!” ลั่วหงเจียวโกรธจนต้องหัวเราะ “เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ ศิษย์น้องเล็กคือโม่อวี่!”

“อะไรนะ! นี่เป็นไปไม่ได้!” สีหน้าของซ่างกวนหรูเปลี่ยนไป อวิ๋นโม่จะเป็นโม่อวี่ได้อย่างไร

“มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ อวิ๋นโม่ แค่สลับพยางค์ก็คือโม่อวี่ อวิ๋นโม่ก็คือโม่อวี่อย่างไรเล่า หรือเจ้าคิดว่าจะมีคนที่ไม่เคยรู้จักคอยช่วยเจ้าในยามอันตรายทุกครั้ง จากนั้นก็หายสาบสูญไปหรือ โม่อวี่ช่วยเจ้าแล้วทำไมถึงหายตัวไป ทำไมเขาไม่รอจนกว่าเจ้าจะฟื้น สมองของเขาใช่มีปัญหาหรือไม่”

ซ่างกวนหรูเหมือนถูกฟ้าผ่า ยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น นางพลันนึกขึ้นได้ว่า ครั้งแรกที่เจอโม่อวี่คือตอนอยู่ในเขตเทือกเขาเหนือเมฆาใกล้เมืองกวนซาน ต่อมานางได้ยินว่าโม่อวี่ปรากฏตัวในเมืองโอสถน้อย ระหว่างทางมุ่งหน้าไปก็พบอวิ๋นโม่ ครั้งที่สองที่พบโม่อวี่บนภูเขาเหนือเมฆา เขาก็อยู่ที่นั่นด้วย! ตอนนี้โม่อวี่ช่วยนางไว้อีกครั้ง หลังจากฟื้นขึ้นมาก็เห็นอวิ๋นโม่ ครั้งหนึ่งอาจเป็นเรื่องบังเอิญ หลายๆ ครั้งย่อมไม่ใช่!

ซ่างกวนหรูนึกขึ้นได้อีกว่า ทุกครั้งที่อวิ๋นโม่เรียกนางว่าแม่นางหรู น้ำเสียงจะเหมือนกับโม่อวี่มาก

“อวิ๋นโม่ โม่อวี่ เป็นเขา… จริงหรือ” ซ่างกวนหรูพึมพำเสียงแผ่ว ตระหนักได้ในขณะนั้นเอง เรื่องที่ชัดเจนขนาดนี้ ทำไมนางถึงไม่เคยคิดมาก่อน เขาช่วยนางครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ความคิดที่นางมีต่อเขาช่าง… ดวงตาของซ่างกวนหรูปรากฏหยาดน้ำตา “เขา… ทำไมเขาไม่บอกความจริงกับข้า”

“ศิษย์น้องเล็กบอกว่าเขาอยากอยู่ตรงหน้าเจ้าด้วยตัวตนที่จริงแท้ที่สุด และไม่ต้องการให้เจ้าทำดีกับเขาเพียงเพราะเจ้ารู้สึกขอบคุณ!” ลั่วหงเจียวพูดอย่างเย็นชา “ก่อนหน้านี้เจ้าค้นหาหินเสวียนหยางและหญ้าหยินหยวนได้อย่างราบรื่นใช่หรือไม่ ไม่เจอสัตว์อสูรสักตัวอยู่หลายครั้งใช่หรือไม่ หึๆ ถ้าไม่ใช่เพราะศิษย์น้องเล็กแอบปกป้องพวกเจ้า เจ้าคิดว่าใต้ฟ้านี้จะมีเรื่องดีงามเช่นนี้หรือ”

“ไม่กี่วันก่อนศิษย์น้องเล็กแยกตัวไปกะทันหัน เขาไปแอบฆ่าสัตว์อสูรระดับสี่ ไม่ใช่วิ่งหนี! คราวนี้เจ้าถูกพิษร้ายแรงของสัตว์อสูรระดับสี่เล่นงาน เป็นศิษย์น้องเล็กที่ใช้เลือดของตัวเองขจัดพิษให้เจ้า เขาใช้เลือดถึงแปดส่วนในร่างกายเพื่อขจัดพิษของเจ้า! เพื่อช่วยเจ้า ศิษย์น้องเล็กไม่สนใจแม้แต่ชีวิตตัวเองด้วยซ้ำ เพื่อช่วยเจ้า ตอนนี้เขาถูกเจ้าสำนักมหาธาราตามล่า ส่วนเจ้ากลับพูดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า ประโยคนี้เจ้าพูดออกมาได้อย่างไร!”

คำพูดของลั่วหงเจียวเป็นเสมือนดาบแหลมที่แทงเข้าไปในใจของซ่างกวนหรู พอนางทบทวนเรื่องทั้งหมดก็รู้สึกเสียใจอย่างที่สุด อวิ๋นโม่ทำเพื่อนางไปมากมาย ส่วนนางทำอะไรลงไปบ้าง

น้ำตาไหลอาบแก้ม ซ่างกวนหรูรู้สึกลำคอแห้งผาก รำพึงเสียงเบา “บนเทือกเขาเหนือเมฆา เจ้าช่วยข้าเอาไว้ แต่ข้าเย็นชาใส่เจ้า เจ้าไปฆ่าสัตว์อสูรระดับสี่เพื่อช่วยพวกเรา แต่ข้ากลับคิดว่าเจ้าหนีไป ตอนนี้เพื่อช่วยข้ายังต้องเสียเลือดเกือบหมดตัว ใบหน้าเจ้าซีดเซียว แต่ข้าไม่แสดงความห่วงใยสักคำ กลับเย้ยหยันว่าเจ้าขี้ขลาด ข้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร…”

ตอนที่อวิ๋นโม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นของตน ในใจจะเจ็บปวดมากขนาดไหน! ซ่างกวนหรูคิดไม่ออกว่าเขาหลุดพ้นจากความเจ็บปวดเหล่านั้นได้อย่างไร

น้ำตาไหลรินจากดวงตาทั้งสองข้าง ซ่างกวนหรูสำนึกเสียใจอย่างที่สุด “ขอโทษ! ขอโทษ!”

ซ่างกวนหรูกัดริมฝีปากก่อนหันมาพูดกับลั่วหงเจียว “ศิษย์พี่ลั่ว ขอโทษด้วย!”

“เจ้าไม่ต้องขอโทษข้า คนที่เจ้าต้องขอโทษก็คือศิษย์น้องเล็ก!”

“พวกเรารีบไปช่วยโม่อวี่ ไม่ใช่ ไปช่วยอวิ๋นโม่กันเถอะ!” ซ่างกวนหรูกล่าวด้วยดวงตาแดงก่ำ จากนั้นทุ่มเทพลังทั้งหมดเหาะไปยังบริเวณที่เกิดการปะทะ

หลังจากซ่างกวนหรูและลั่วหงเจียวจากไปสักพักหนึ่ง อวิ๋นโม่ก็สัมผัสได้ถึงพลังที่แข็งแกร่งสายหนึ่งกำลังเข้ามาใกล้ เขารู้ว่าในที่สุดก็มีคนไล่ตามร่องรอยมาจนเจอแล้ว เพราะสถานการณ์คับขัน ทำให้ก่อนหน้านี้เขาไม่มีเวลากลบเกลื่อนร่องรอย คนคนนั้นย่อมหาที่นี่เจอ

อวิ๋นโม่รู้สึกโชคดีที่ศิษย์พี่หญิงใหญ่และแม่นางหรูจากไปแล้ว ไม่เช่นนั้นทั้งสองคนคงต้องเดือดร้อนเพราะเขา

เขารู้ว่าคนที่มามีพลังมหาศาล ซ้ำยังเป็นพลังที่คุ้นเคยมาก จึงไม่ยากที่จะคาดเดาฐานะของอีกฝ่าย ต้องเป็นเจ้าสำนักมหาธาราแน่

“อวิ๋นโม่!” ฝานอู๋เหอยืนอยู่กลางอากาศ มองอวิ๋นโม่เดินออกมาจากถ้ำจากระยะไกล เขากัดฟันกรอด “เป็นเจ้าจริงๆ!”

“เจ้าสำนักฝาน!” อวิ๋นโม่คำนับเขา “ไม่ทราบว่าเจ้าสำนักฝานมาหาข้าด้วยเรื่องใด”

“มาหาเจ้าด้วยเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ ฮ่าๆ เจ้ารู้อยู่แล้วกระมัง!” ฝานอู๋เหอตะโกนอย่างโมโห “ไอ้หนู! หัวหน้าสาขาของข้าและศิษย์ของข้าหยางจินเผิง เจ้าเป็นคนฆ่าใช่ไหม”

อวิ๋นโม่เงียบ เขารู้ว่าแม้เขาไม่ยอมรับ อีกฝ่ายก็ยังคงระบุว่าเป็นเขา จึงตอบกลับไป “หัวหน้าสาขาของท่านคิดฆ่าข้า ข้าย่อมต้องฆ่าเขา ข้าทำผิดตรงไหน ศิษย์คนโตของท่านหยางจินเผิง จ้างคนให้มาเอาชีวิตข้า ถ้าข้าไม่แข็งแกร่งพอคงตายไปแล้ว ดังนั้นข้าฆ่าเขาก็สมควรแล้ว คนของสำนักตนเองมีความผิดยังจะโทษข้าได้หรือ”

“เป็นเจ้าจริงๆ!” ฝานอู๋เหอโกรธจัดจนหัวเราะ “อวิ๋นโม่ที่ยอดเยี่ยม อัจฉริยะอันดับหนึ่งของจั่วสุยที่ยอดเยี่ยม ฆ่าหัวหน้าสาขาของข้าแล้วยังแย่งชิงทรัพยากรของสำนักข้า ยอดเยี่ยมเหลือเกิน! ฆ่าหัวหน้าสาขาของข้า หลอกเอาทรัพยากรของข้า แล้วยังฆ่าลูกศิษย์ของข้า ความแค้นนี้สูงท่วมฟ้าดินแล้ว!”

“เจ้าสำนักฝานไม่ต้องการถกเหตุผลแล้วใช่หรือไม่” อวิ๋นโม่พูดอย่างเย็นชา

“ฮ่าๆ ข้ารู้แต่ว่าเจ้าฆ่าหัวหน้าสาขาและศิษย์ของข้า ดังนั้นเจ้าต้องตาย! วันนี้ไม่ว่าเจ้ามีพรสวรรค์ชวนตะลึงแค่ไหน หรือเบื้องหลังของเจ้าลึกล้ำเพียงใด ข้าก็ต้องฆ่าเจ้าให้ได้!”

แววตาอวิ๋นโม่เย็นเยียบ “เจ้าฆ่าคนในตระกูลของข้าไปสิบกว่าคน คิดว่าจ่ายทรัพยากรมาบ้างก็จบเรื่องแล้วหรือ หึๆ ในเมื่อไม่ว่าจะพูดอย่างไร เจ้าก็ต้องการสังหารข้า เช่นนั้นข้าก็จะบอกเจ้าฝานอู๋เหอ เจ้าคือคนที่ข้าอยากฆ่าตั้งนานแล้ว! ส่วนคนของสำนักเจ้า หากพวกเขาไม่มาหาเรื่องข้าก็อาจไม่ต้องตาย”

“ฆ่าข้าหรือ” ฝานอู๋เหอหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “น่าเสียดายที่เจ้าไม่มีโอกาสนั้น!”

“ตายซะ!” พลังปราณของฝานอู๋เหอเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ฟิ้ว!

โอสถหยาดเหมันต์ลักษณะคล้ายผลึกแก้วเม็ดหนึ่งพุ่งใส่ฝานอู๋เหอ

“นี่คือสิ่งที่เรียกว่าอาวุธสังหารหรือ ข้าก็อยากเห็นว่ามันทรงพลังแค่ไหน!” ฝานอู๋เหอซัดฝ่ามืออย่างดุดัน

อวิ๋นโม่หน้าเปลี่ยนสี หากโอสถถูกทำลาย พลังภายในจะไม่ระเบิดออกมา ไม่มีทางอื่นแล้ว อวิ๋นโม่ทำได้เพียงปลดผนึกระเบิดล่วงหน้า

ตูม!!!

โอสถหยาดเหมันต์ระเบิดออก ความเย็นสุดขั้วม้วนตัวออกมา ฝานอู๋เหอเปลือกตากระตุก รู้สึกสำนึกเสียใจขึ้นมา เขาประมาทเกินไป คิดไม่ถึงว่าของที่เจ้าเด็กนั่นขว้างออกมาจะน่ากลัวขนาดนี้! อานุภาพของของเล่นชิ้นนี้เทียบได้กับพลังของยอดฝีมือระดับท่องพันลี้ชั้นกลางเลยหรือไม่

ฝานอู๋ลนลานเหอถอยหลัง เขาชักมือขวากลับมา ขณะเดียวกันก็สะบัดมือซ้ายออกไป

เปรี้ยง!

พลังปราณจากฝ่ามือถูกแช่แข็งในทันที ความหนาวเย็นรุนแรงไหลบ่ามายังมือซ้ายของเขาอย่างรวดเร็ว เกิดเป็นผลึกน้ำแข็งห่อหุ้มมือซ้ายของเขาไว้อย่างสมบูรณ์

ฟิ้ว!

เขาใช้ความเร็วสูงสุดถอยออกมาจากบริเวณที่กลายเป็นน้ำแข็ง แต่เมื่อสะบัดมือซ้ายก็พบว่าทั้งฝ่ามือกลายเป็นน้ำแข็งจนหมดและหลุดจากท่อนแขน หล่นลงไปในบึงที่ถูกแช่แข็งแตกกระจายเป็นชิ้นๆ

“อ๊าก!”

“อวิ๋นโม่! ข้าจะต้องเอาเจ้ามาจุดตะเกียงวิญญาณ!” ฝานอู๋เหอมองแขนซ้ายที่ไร้มือของตัวเองก่อนตะโกนด้วยความโกรธแค้น

………………………………………