ตอนที่ 365 คำเตือน

ตอนที่ 365 คำเตือน
วันนี้อาณาจักรจั่วสุยปรากฏเหล่าผู้แข็งแกร่งที่ไม่ว่าจะเป็นคนใดในพวกเขาก็สามารถทำลายทั้งอาณาจักรลงได้ การมาถึงของคนเหล่านี้ดึงดูดทุกสายตาในอาณาจักร แม้แต่สายตาของอาณาจักรอื่นๆ ก็จับจ้องมายังจั่วสุย

“ข้าว่าแล้ว สตรีนามซ่างกวนหรูต้องมีฐานะไม่ธรรมดา เป็นเช่นนั้นจริงๆ ด้วย!” บางคนอุทาน

บนท้องฟ้าเหนือสำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์มียอดฝีมือที่มีพลังแข็งแกร่งเหนือธรรมดาหลายคน พวกเขาต่างมองลงมายังทุกคนด้วยสีหน้าเย็นชา จอมยุทธ์ที่จับตาดูบริเวณนี้ต่างก็ตกใจ ความสามารถของคนเหล่านี้ นอกจากชายหนุ่มที่แข็งแกร่งผู้นั้น คนอื่นๆ ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับมโนสำนึก!

ชายหนุ่มที่แข็งแกร่งผู้นั้นก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน ดูจากรูปโฉมและบุคลิกของเขาสมควรไม่เกินสามสิบปี อายุเท่านี้ถ้าอยู่ระดับท่องพันลี้ ในอาณาจักรจั่วสุยก็นับเป็นอัจฉริยะผู้หนึ่งแล้ว แต่เขาถึงกับเป็นยอดฝีมือระดับคงเขตแดนชั้นสูงคนหนึ่ง!

“คนเหล่านี้มาจากไหน น่ากลัวเกินไปแล้ว แม้แต่ผู้อายุน้อยก็ทรงพลังพอที่จะทำลายอาณาจักรจั่วสุยเราได้” มีคนเอ่ยอย่างตกใจ ต่างก็ไม่กล้ามองไปทางจอมยุทธ์เหล่านั้น

ฮ่องเต้อาณาจักรจั่วสุย รวมถึงเหล่าจอมยุทธ์ระดับคงเขตแดนภายใต้พระบัญชากลุ่มหนึ่ง รองเจ้าสำนักศึกษาจั่วสุยฉางเจี๋ย และยอดฝีมือระดับคงเขตแดนของสำนักศึกษาต่างก็มายังสำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์ มองเหล่าจอมยุทธ์ผู้มาเยือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ศิษย์ของสำนักศึกษาโอสถศักดิ์สิทธิ์ต่างมีสีหน้าซีดขาว หวาดกลัวว่าผู้แข็งแกร่งเหล่านี้จะไม่ใช้เหตุผล ทำลายสำนักในฝ่ามือเดียว

“ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสทั้งหลายมายังอาณาจักรของข้าด้วยเหตุใด” ฉางเจี๋ยประคองหมัดคำนับจอมยุทธ์เหล่านั้น สอบถามด้วยความระมัดระวัง

คนที่มีพลังปราณแข็งแกร่งที่สุดไม่ได้มองไปยังเหล่าจอมยุทธ์ของอาณาจักรจั่วสุย เขาเอ่ยเรียบๆ “พวกข้าไม่สนใจดินแดนหมื่นอาณาจักร พวกเจ้าวางใจได้ ดังนั้นไปได้แล้ว”

หากคนทั่วไปกล้าพูดกับฉางเจี๋ยเช่นนี้ เกรงว่าคงต้องถูกกำจัดในทันที แต่เบื้องหน้าคือยอดฝีมือระดับมโนสำนึกในตำนาน แค่ลมหายใจที่เป่าออกมาก็ฆ่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับคงเขตแดนได้ ดังนั้นพวกฉางเจี๋ยไม่โกรธแม้แต่น้อย พอได้ยินคำนี้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ยอดฝีมือกลุ่มนี้ก็ไม่พูดมาก คำนับจอมยุทธ์เหล่านั้นอย่างมีมารยาท จากนั้นล่าถอยไป

ในไม่ช้าหนึ่งชายหนึ่งหญิงก็ปรากฏตัว เป็นอวิ๋นโม่และซ่างกวนหรู

“พี่ใหญ่!” ซ่างกวนหรูมองชายหนุ่มและเรียกเสียงอ่อนโยน

“นี่คือพี่ชายของเสี่ยวหรูหรือ” อวิ๋นโม่มองไปยังชายคนนั้น

พี่ชายของซ่างกวนหรู ซ่างกวนซั่ว พรสวรรค์สูงส่ง ปีนี้เขาอายุเพียงยี่สิบแปดปี ก่อนซ่างกวนหรูจะหนีออกจากบ้าน ซ่างกวนซั่วก็เข้าสู่ระดับคงเขตแดนนานแล้ว อวิ๋นโม่รู้ว่าระดับยุทธ์ของชายหนุ่มมาถึงระดับคงเขตแดนขั้นแปดชั้นฟ้าแล้ว ซ่างกวนซั่วดีต่อน้องสาวมาก ความสัมพันธ์ใกล้ชิดสนิทสนม ความประทับใจแรกที่อวิ๋นโม่มีต่อซ่างกวนซั่วจึงไม่เลว

“คุณหนู!” เหล่าจอมยุทธ์ระดับมโนสำนึกพอเห็นซ่างกวนหรูก็พากันคำนับ

“เสี่ยวหรู ดื้อพอแล้ว ได้เวลากลับบ้านแล้ว ท่านพ่อท่านแม่เป็นห่วงและคิดถึงเจ้า” พวกซ่างกวนซั่วร่อนลงมา ขณะพูดก็มองอวิ๋นโม่แวบหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ซ่างกวนหรูกัดริมฝีปาก “ข้าจะกลับไปกับพวกท่าน ให้เวลาข้าสามวัน ข้าต้องการอำลาเหล่าสหาย”

“วันเดียวก็พอแล้ว คุณหนู ท่านต้องบอกลาใคร ข้าจะไปพาพวกเขามา” ผู้ฝึกยุทธ์ที่มีลมปราณแข็งแกร่งที่สุดเอ่ยปาก

สุดท้ายซ่างกวนหรูก็เหลือเวลาบอกลาพวกอวิ๋นโม่เพียงหนึ่งวัน

เหล่าสหายอย่างหลิงเฟิ่งเฟิ่ง เจียงอีหราน รวมถึงอาจารย์เซี่ยหงเหลียน ถูกพาตัวมายังสำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์ นางกล่าวอำลาพวกเขา คนเหล่านี้ต่างตกใจกับฐานะที่แท้จริงของซ่างกวนหรู และโศกเศร้ากับการจากลา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเซี่ยหงเหลียนที่เป็นอาจารย์และปฏิบัติต่อนางราวกับบุตรสาว พอรู้ว่านางกำลังจะจากไปก็ไม่อาจตัดใจ

ซ่างกวนหรูเก็บเวลาส่วนใหญ่ในช่วงสุดท้ายไว้ใช้ร่วมกับอวิ๋นโม่

ทั้งสองไม่ได้ทำอะไร เพียงนั่งเงียบๆ บนยอดเขาของสำนักโอสถศักดิ์สิทธิ์ ดูพระอาทิตย์ร้อนแรงค่อยๆ ตกดินและลับตาไปทางตะวันตกในที่สุด

“ข้าจะไปหาเจ้า ข้าจะเปลี่ยนความคิดผู้นำระดับสูงของตระกูลซ่างกวน” อวิ๋นโม่กล่าว

ซ่างกวนหรูเอนศีรษะไปซบไหล่อวิ๋นโม่พลางพูดเสียงแผ่ว “ข้าเชื่อเจ้า ข้าจะช่วงชิงเวลาสามปีจากตระกูล”

อวิ๋นโม่ยิ้มอย่างมั่นใจ “เชื่อข้าเถอะ ใช้เวลาไม่ถึงสามปีหรอก”

มองพระอาทิตย์เคลื่อนคล้อย ท้องฟ้าสว่างไสวค่อยๆ มืดลง ในที่สุดแสงจันทร์ก็สาดลงมา ส่องพื้นดินจนกลายเป็นสีเงินยวง อวิ๋นโม่และซ่างกวนหรูยืนพิงไหล่กัน ค่อยๆ เดินลงมาจากยอดเขาและกลับไปที่ห้องของตนเอง

“มันจะไม่ถึงสามปี” อวิ๋นโม่พึมพำอยู่ในห้อง

จู่ๆ เขาก็หันไปด้านนอกพร้อมขมวดคิ้ว จากนั้นลุกขึ้นเปิดประตูแล้วเดินออกไป

เงาร่างหนึ่งยืนอยู่กลางสวน กระทั่งแสงจันทร์ก็ยังยำเกรงเขาอยู่บ้าง ถึงกับอ้อมผ่านร่างไป รอบกายมีแต่พื้นที่ดำมืด อวิ๋นโม่รู้ว่านี่เป็นพลังยุทธ์พิสดารอย่างหนึ่ง และคนตรงหน้าก็คือยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในเหล่ายอดฝีมือตระกูลซ่างกวน

ชายคนนั้นหันกลับมามองอวิ๋นโม่ด้วยแววตาดูถูกและถามด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง “เจ้าคืออวิ๋นโม่หรือ”

“ข้าเอง มีอะไรจะแนะนำหรือ”

ชายคนนั้นยืนหลังตรง หันร่างกลับมาด้วยท่าทีสูงส่งอย่างที่สุด แทบจะไม่เห็นอวิ๋นโม่อยู่ในสายตา

“เชื่อว่าเจ้าคงรู้เรื่องเกี่ยวกับตระกูลของเรามาบ้างแล้ว ตระกูลซ่างกวนเราเป็นขุมกำลังที่มีชื่อเสียงยิ่งใหญ่ในดินแดนจงโจว ต่อให้ขุมกำลังในดินแดนหมื่นอาณาจักรของพวกเจ้ารวมเข้าด้วยกันก็ยังเทียบกับตระกูลซ่างกวนเราไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว” ชายคนนั้นพูดอย่างภาคภูมิ

“แล้วอย่างไร” อวิ๋นโม่สงบนิ่ง

“ข้ามีนามว่า ซ่างกวนฉิงจง เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับมโนสำนึกขั้นสี่ชั้นฟ้า ความสามารถระดับนี้ ในดินแดนหมื่นอาณาจักรของพวกเจ้าถือว่าเป็นตำนานแล้วใช่หรือไม่

“แต่ความแข็งแกร่งของข้าไม่นับเป็นอะไรในตระกูลทั้งสิ้น และมีคนมากมายที่แข็งแกร่งกว่าข้า คุณหนูของพวกเรามีพรสวรรค์ยุทธ์ล้ำเลิศ ภายหน้าจะต้องสำเร็จเป็นจอมยุทธ์ระดับมโนสำนึกชั้นสูง เป็นสุดยอดในดินแดนจงโจวที่อยู่เหนือผู้คนทั้งหมด ส่วนพวกเจ้าที่อยู่ในดินแดนหมื่นอาณาจักร ดิ้นรนไปชั่วชีวิต อย่างดีที่สุดก็เป็นได้แค่ระดับคงเขตแดนชั้นสูงเท่านั้น ต่อให้มีโชคไปถึงดินแดนจงโจวของพวกเราก็เพื่อกระเสือกกระสนให้ถึงระดับมโนสำนึก หากโชคดีก็อาจได้เข้าสู่ระดับมโนสำนึก แต่สำหรับระดับมโนสำนึกชั้นกลางและชั้นสูง อย่าได้แม้แต่จะฝัน

“ที่พูดเช่นนี้เพราะอยากบอกกับเจ้าว่า คุณหนูของพวกเราคือหงส์ในหมู่วิหค นางสูงส่ง ไม่ใช่ที่ที่พวกคางคกอย่างเจ้าจะปีนขึ้นไปได้ ดังนั้นความคิดที่ไม่สมควรบางอย่าง ขอเตือนให้เจ้าล้มเลิกเสียแต่เนิ่นๆ มิฉะนั้นเจ้าไม่เพียงต้องตาย แต่ครอบครัวยังจะมีอันตรายไปด้วย”

แววตาของอวิ๋นโม่ทอแสงอันตรายแวบหนึ่ง “ผู้อาวุโสซ่างกวนข่มขู่ข้าหรือ”

“ฮ่าๆ!” ซ่างกวนฉิงจงเหยียดยิ้ม “เด็กหนุ่มอย่างเจ้า ทำไมข้าต้องเปลืองแรงมากขนาดนั้น ก็แค่เตือนเจ้าสักหน่อยเท่านั้น เจ้าจะได้ไม่ทำผิดพลาด ข้าได้ยินมาว่าเจ้าช่วยคุณหนูไว้ ดังนั้นไม่อยากให้เจ้าตายเปล่า บอกความจริงให้เจ้าฟัง คุณหนูของพวกเราหมั้นหมายมานานแล้ว คนผู้นั้นเป็นอัจฉริยะในเผ่านาคา อายุยี่สิบห้าปีก็เป็นยอดฝีมือระดับคงเขตแดนชั้นสูง เมื่ออายุถึงสามสิบปีมีโอกาสเป็นระดับมโนสำนึก เหนือกว่าอย่างที่เจ้าไม่อาจเทียบได้ หากเจ้ากล้าเอาตัวไปพัวพันกับคุณหนู อัจฉริยะผู้นั้นจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ หวังว่าเจ้าจะเจียมตัว ไม่ทำอะไรโง่ๆ”

พูดแล้วซ่างกวนฉิงจงก็หายวับไปจากสวน

อวิ๋นโม่ยืนอยู่กลางลานบ้านด้วยท่าทางสงบนิ่ง ระดับมโนสำนึกแข็งแกร่งนักหรือ คนเหล่านั้น สายตาก็มีอยู่เพียงเท่านี้ เขามั่นใจว่าเพียงไปถึงจงโจว ไม่ถึงสามปีเขาก็สามารถไปถึงระดับมโนสำนึก ทันทีที่เข้าสู่ระดับมโนสำนึก คนในเผ่านาคาจะต้องตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้าเขา

ระดับมโนสำนึก คนเหล่านั้นอาจรู้สึกว่าแข็งแกร่งแล้ว แต่เป้าหมายของเขาคือระดับสูงสุดของเส้นทางการฝึกยุทธ์ ระดับจักรพรรดิสวรรค์!

คนเหล่านี้คงไม่รู้เรื่องระดับยุทธ์เหล่านั้นเลยกระมัง

อวิ๋นโม่ยักไหล่เตรียมกลับห้อง แต่ก็ต้องคิ้วกระตุกหันกลับมาอีกครั้ง บริเวณที่ซ่างกวนฉิงจงเคยยืนอยู่ ตอนนี้มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอีกครั้ง

พี่ชายของซ่างกวนหรู ซ่างกวนซั่ว

อวิ๋นโม่ประคองหมัด “พี่ซ่างกวน มีอะไรจะชี้แนะหรือ”

แววตาลึกล้ำคู่นั้นของซ่างกวนซั่วมองประเมินอวิ๋นโม่ครู่หนึ่งถึงได้เอ่ย “อายุสิบกว่าปีก็เข้าสู่ระดับท่องพันลี้ขั้นสามชั้นฟ้า พรสวรรค์ของเจ้า เมื่ออยู่ในดินแดนหมื่นอาณาจักรนับว่าเป็นยอดอัจฉริยะคนหนึ่ง แต่ความแข็งแกร่งเช่นนี้ไม่เพียงพอที่จะแต่งงานกับน้องสาวของข้า”

อวิ๋นโม่เลิกคิ้วถามต่อ “พี่ซ่างกวนมาที่นี่เพื่อเตือนข้าหรือ”

………………………………………