ตอนที่ 366 รอข้านะ

ตอนที่ 366 รอข้านะ
“เตือนเจ้า? ไม่ ไม่จำเป็น และข้าก็ไม่อยากทำ” ซางกวนซั่วส่ายหน้า

อวิ๋นโม่ขมวดคิ้ว “เช่นนั้น…”

“เจ้าควรรู้สถานการณ์ของครอบครัวเรา เสี่ยวหรูเป็นน้องสาวข้า ข้ารักนางมาก ข้าไม่เห็นด้วยกับวิธีเสียสละนางเพื่อช่วยตระกูลของท่านปู่ ความแข็งแกร่งของตระกูลหนึ่งไม่อาจพึ่งพาแต่พละกำลังเพียงอย่างเดียว แต่ท่านปู่เป็นประมุขตระกูล สิ่งที่เขาตัดสินใจแล้วไม่มีใครเปลี่ยนได้ ดังนั้นหากเจ้าต้องการเปลี่ยนมัน เจ้าต้องแข็งแกร่งพอ และความแข็งแกร่งของเจ้าในตอนนี้ยังห่างไกลจากคำว่าพอ”

ซ่างกวนซั่วเงยหน้ามองดวงจันทร์บนท้องฟ้าก่อนพูดต่อ “ถ้าเจ้าต้องการแต่งงานกับนาง เจ้าต้องแข็งแกร่งพอที่จะต่อสู้กับเผ่านาคาทั้งหมดด้วยกำลังของเจ้าเอง มิฉะนั้นอย่าแม้แต่จะคิด ข้ารู้ว่านางใส่ใจเจ้า ข้าจึงยินดีให้โอกาสเจ้า หลังจากกลับไป นางจะต้องหาทางถ่วงเวลา ข้าก็จะช่วยนาง หากเจ้าสามารถไปถึงระดับนั้นและทำให้ท่านปู่เปลี่ยนความคิดได้ ข้าจะดีใจมาก แต่ถ้าเจ้าทำไม่ได้ ข้าก็ต้องส่งนางไปเผ่านาคา”

อวิ๋นโม่ประหลาดใจอยู่บ้าง เดิมทีคิดว่าจุดประสงค์ที่ซ่างกวนซั่วมา จะเหมือนกับซ่างกวนฉิงจง คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาเอ่ยว่า “พี่ซ่างกวนรอดูแล้วกัน”

คำสัญญานั้น เขาเอ่ยให้นางฟังคนเดียวก็พอ กับคนอื่นเขาไม่จำเป็นต้องสนใจ

ซ่างกวนซั่วคิดไม่ถึงว่าอวิ๋นโม่จะตอบตนด้วยประโยคนี้จึงพยักหน้าให้ “ดี ข้าจะรอดู ขอเตือนเจ้าสักคำ หากอยู่ในดินแดนหมื่นอาณาจักร เจ้าไม่มีทางเข้าสู่ระดับมโนสำนึกได้ หากคิดเลื่อนสู่ระดับมโนสำนึก เจ้าจะต้องไปยังดินแดนจงโจว”

ก่อนจากไปซ่างกวนซั่วเอ่ยกับอวิ๋นโม่ “พวกมดปลวกที่ทำร้ายเสี่ยวหรู ข้าไม่ได้สั่งให้ใครไปฆ่ามัน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้า”

อวิ๋นโม่ประคองหมัด “ขอบคุณ”

ฝานอู๋เหอฆ่าคนตระกูลอวิ๋นไปจำนวนมาก ทั้งคิดจะฆ่าเขาและทำให้เสี่ยวหรูเกือบตาย เขาย่อมต้องการฆ่ามันด้วยตนเอง

เช้าวันรุ่งขึ้น ซ่างกวนหรูกำลังจะจากไป ทั้งสองมองหน้ากันเงียบๆ คำพูดนับพันแฝงอยู่ในดวงตาของทั้งคู่ อวิ๋นโม่ขยับริมฝีปาก ไม่ได้ส่งเสียง แต่ซ่างกวนหรูรู้ เขาเอ่ยว่า ‘รอข้า’

“ข้าจะรอเจ้า” ซ่างกวนหรูขยับริมฝีปากน้อยๆ

ซ่างกวนฉิงจงมองเตือนอวิ๋นโม่ด้วยแววตาเย็นชา ซ่างกวนซั่วสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจากไปเขามองอวิ๋นโม่ด้วยแววตาลึกล้ำคราหนึ่ง

“ศิษย์น้องเล็ก ศิษย์น้องหรูไปไกลแล้ว”

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน อวิ๋นโม่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขามองตามทิศที่ซ่างกวนหรูจากไป ลั่วหงเจียวยืนอยู่ข้างกาย และเอ่ยเสียงเบา

“ศิษย์น้องเล็กกลับสำนักศึกษาก่อนเถอะ สระน้ำหยินหยางใกล้จะเปิดแล้ว”

อวิ๋นโม่อมยิ้ม “ศิษย์พี่หญิงใหญ่ ข้ามีอะไรจะให้ท่าน”

“อะไร!” ลั่วหงเจียวถาม

พริบตาต่อมาหินเสวียนหยางกองโตและว่านหยินหยวนหลายสิบต้นก็ถูกอวิ๋นโม่นำออกมา ในบรรดาว่านเหล่านั้นมีอยู่สองต้นที่อายุหลายพันปี ลั่วหงเจียวเบิกตากว้าง มองของเหล่านั้นด้วยความตะลึง

“ศิษย์น้องเล็ก ให้สิ่งนี้กับข้า แล้วเจ้า…”

“ศิษย์พี่หญิงใหญ่ไม่ต้องห่วงข้า ต่อไปข้าสามารถใช้สระน้ำหยินหยางเมื่อไรก็ได้ สำหรับแต้มรางวัล ข้าคิดว่าคงไม่ต้องการมันอีกแล้ว” อวิ๋นโม่เอ่ยช้าๆ ขณะหยิบกล่องหยกใบหนึ่งออกมาเปิดออก ภายในมีว่านหยินหยวนพันปีวางอยู่ต้นหนึ่ง

เห็นว่านหยินหยวนต้นนั้น ลั่วหงเจียวก็ตะลึงจนพูดไม่ออก นางมองอวิ๋นโม่อยู่ครู่หนึ่งแล้วพลันถาม “ศิษย์น้องเล็ก เจ้าก็จะไปแล้วหรือ”

ลั่วหงเจียวมองอวิ๋นโม่ด้วยสีหน้าสับสน ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจ ลูกศิษย์คนอื่นๆ เข้ามาอยู่ในสำนักศึกษาจั่วสุยหนึ่งปีกว่า แม้แต่การเป็นศิษย์ในก็ยังไม่แน่ว่าจะทำได้ ส่วนอวิ๋นโม่ เป็นเพราะพละกำลังแข็งแกร่งเกินไปจึงจะไปจากสำนักศึกษาแล้ว

การที่ยอดฝีมือจากตระกูลซ่างกวนปรากฏตัวในอาณาจักรจั่วสุยกะทันหัน ทำให้เจ้าอาณาจักรหลายแห่งจิตใจไม่สงบ โดยเฉพาะอาณาจักรโย่วสุย เพราะตอนนี้ฝานอู๋เหอที่ทำร้ายซ่างกวนหรูอยู่ในโย่วสุยและได้รับความคุ้มครองจากอาณาจักร ฮ่องเต้โย่วสุยหวาดระแวงทั้งกลางวันและกลางคืน แอบถ่ายทอดพระบัญชาให้จับตาดูฝานอู๋เหอ ทันทีที่คนของตระกูลซ่างกวนมาเอาความจะได้มอบตัวพวกเขาออกไป เขาไม่อยากให้อาณาจักรถูกทำลายเพียงเพราะจอมยุทธ์ระดับคงเขตแดนขั้นสองชั้นฟ้าคนหนึ่ง

ไม่นานอาณาจักรโย่วสุยก็ได้รับข่าวว่าคนตระกูลซ่างกวนจากไปแล้วและไม่คิดจะสอบถามถึงความผิดของฝานอู๋เหอ ฮ่องเต้โย่วสุยถอนหายใจหนัก จากนั้นท่าทีก็เปลี่ยนไป ปฏิบัติต่อฝานอู๋เหออย่างไม่เลว แต่ก็ไม่ได้แสดงความใกล้ชิด

จุดประสงค์ของเขาที่จริงเข้าใจได้ง่ายมาก ยอดฝีมือระดับคงเขตแดนขั้นสองชั้นฟ้านับเป็นกำลังสนับสนุนที่แข็งแกร่งมากคนหนึ่ง หากตระกูลซ่างกวนจะไม่เอาผิด เช่นนั้นก็คุ้มค่าที่จะชักนำฝานอู๋เหอมาเป็นพวก แต่ตอนนี้ไม่อาจแสดงออกชัดเจนเกินไป ไม่เช่นนั้นหากคนตระกูลซ่างกวนย้อนกลับมาก็ลำบากแล้ว

เมื่อความแข็งแกร่งของอวิ๋นโม่เป็นที่ประจักษ์ต่อสายตาของทุกคน พวกจงเจ๋อก็ไม่กล้ากระโดดโลดเต้นต่อหน้าเขาอีก พวกอวิ๋นโหรว และอวิ๋นเหมียน ศิษย์พี่ศิษย์น้องอย่างพวกเจิงฉวนไฉ เมื่ออยู่ต่อหน้าอวิ๋นโม่ก็ประหม่าขึ้นมา เพราะตอนนี้เขาเป็นยอดฝีมือระดับคงเขตแดนแล้ว ในสถานที่อย่างเมืองกวนซาน จอมยุทธ์ระดับคงเขตแดนนับว่าเป็นตำนานได้แล้ว แต่เมื่อพบว่าท่าทีของอวิ๋นโม่ที่มีต่อพวกเขา ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ทุกคนจึงค่อยๆ ผ่อนคลาย

มีก็แต่สาวน้อยเมิ่งซือซือที่ยังแก่นแก้ว พอรู้ความสามารถที่แท้จริงของเขาก็ถอนหายใจยาว “ความฝันที่จะเป็นศิษย์พี่คงไม่มีโอกาสแล้ว”

สาวน้อยคนนี้มีพรสวรรค์ยุทธ์สูงส่ง ได้รับเลือกให้เป็นศิษย์ในแล้ว และร่วมกลุ่มกับพวกลั่วหงเจียวอย่างกลมเกลียว ดังนั้นตำแหน่งศิษย์น้องเล็กของอวิ๋นโม่จึงกลายเป็นของสาวน้อยเมิ่งซือซือไปแล้ว

พอรู้ถึงความสามารถของอวิ๋นโม่ เรื่องที่เขาหาว่านหยินหยวนอายุพันปีได้ต้นหนึ่ง และลั่วหงเจียวได้รับแต้มรางวัลนับแสนแต้มก็ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจอีกต่อไป

ไม่นานสระน้ำหยินหยางก็เปิดให้ใช้งาน ลูกศิษย์ทั้งหมดจ่ายแต้มรางวัลแล้วก็พุ่งเข้าไป บางคนสามารถแช่ได้หลายวัน และมีบางคนที่แช่ได้เพียงหนึ่งชั่วยาม ดังนั้นอวิ๋นโม่ที่สามารถแช่ได้ถึงสิบวันจึงเป็นที่อิจฉาของลูกศิษย์ทั้งหมด

แม้สระน้ำหยินหยางจะมีขนาดไม่ใหญ่นัก แต่ก็สามารถให้ลูกศิษย์นับร้อยคนแช่ได้อย่างไม่มีปัญหา ดังนั้นวันแรกในสระน้ำหยินหยางจึงมีบรรยากาศครึกครื้น

พออวิ๋นโม่เดินลงไปในสระน้ำพุหยางก็สัมผัสได้ถึงพลังพิสดารสายหนึ่งไหลเข้ามาเปลี่ยนแปลงร่างกายตน แต่เพราะร่างกายของอวิ๋นโม่ก็แข็งแกร่งมากอยู่แต่เดิม สภาพร่างกายไร้ข้อบกพร่อง พื้นฐานมั่นคงอย่างยิ่ง เพียงไม่นานสระน้ำพุหยางก็ไม่มีประโยชน์ต่อเขาแล้ว อวิ๋นโม่มุ่งหน้าไปที่สระน้ำพุหยิน จุดประสงค์หลักของเขาก็คือการฝึกฝนจิตวิญญาณและเพิ่มระดับความแข็งแกร่งของญาณหยั่งรู้

ทันทีที่ลงไปในสระเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังที่ถั่งโถมเข้ามาใส่ทะเลวิญญาณของเขา เคี่ยวกรำจิตวิญญาณและทำให้ญาณหยั่งรู้ของเขาเฉียบคมมากขึ้น ขั้นตอนเหล่านี้ย่อมไม่สะดวกสบาย ดังนั้นลูกศิษย์ที่แช่อยู่ในน้ำพุหยินแต่ละคนต่างมีสีหน้าเจ็บปวด

“นั่นยังไม่พอ” อวิ๋นโม่พึมพำกับตนเอง จากนั้นเริ่มดูดซับพลังน้ำพุหยินเข้าไปด้วยตนเองเพื่อฝึกจิตวิญญาณและขัดเกลาญาณหยั่งรู้ให้เฉียบคม

เมื่อสัมผัสได้ว่าพลังงานรอบตัวพุ่งไปรวมกันที่อวิ๋นโม่ ลูกศิษย์ที่อยู่รอบๆ ต่างก็มีสีหน้าแข็งค้าง

“คนผู้นี้น่ากลัวจริงๆ พวกเราแค่อยู่ในสระก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว เขากลับเป็นฝ่ายดูดซับพลังเข้าไปด้วยตนเอง มันจะเจ็บปวดแค่ไหน หากเป็นเจ้ากับข้าเกรงว่าคงทนไม่ไหว” บางคนกล่าวด้วยความตกตะลึง

“คนแบบนี้ไม่ใช่คนที่เจ้าหรือข้าจะเข้าใจได้”

หลังจากนั้นก็มีลูกศิษย์หลายคนพยายามเคี่ยวกรำจิตวิญญาณ และมีบางคนลองดูดซับพลังให้มากกว่าเดิม ผลักดันตนเองไปถึงขีดสุด

เวลาสิบวันผ่านไปอย่างไม่รู้ตัว อวิ๋นโม่มุ่งมั่นฝึกจิตวิญญาณและขัดเกลาญาณหยั่งรู้โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าหมดเวลาแล้ว อาจารย์ที่เฝ้าสระน้ำหยินหยางเข้ามาเพื่อเรียกอวิ๋นโม่ออกไป

จู่ๆ รองเจ้าสำนักฉางเจี๋ยก็ปรากฏตัว รั้งอาจารย์ท่านนั้นเอาไว้พร้อมเอ่ยเสียงเบา “ปล่อยให้เขาแช่ต่อไปเถอะ เกรงว่าเขาคงจะไม่ได้ใช้มันเป็นครั้งที่สองแล้ว”

น้ำพุหยางไม่มีประโยชน์สำหรับอวิ๋นโม่เท่าไร เขาเองก็เห็นแล้ว อีกทั้งหลังจากใช้สระน้ำพุหยินฝึกฝนครั้งนี้ ต่อให้ไม่ไปจากสำนักศึกษาจั่วสุย เกรงว่าสระน้ำนี้ก็ไม่มีประโยชน์ต่อเขาแล้ว

สามวันต่อมาอวิ๋นโม่เดินออกจากสระน้ำหยินหยาง ดวงตาของเขาลึกล้ำราวกับถ้ำมังกร

………………………………………