ตอนที่ 420 ฆ่าเซียวเฮ่อ

ตอนที่ 420 ฆ่าเซียวเฮ่อ
อวิ๋นโม่เหลือบมองเผิงหว่าน “ความสามารถระดับคงเขตแดนขั้นสี่ชั้นฟ้าของเจ้าย่ำแย่เกินไป ทางที่ดีอย่าแทรกเข้ามา ไม่เช่นนั้นหากโดนเจ้าเข้าก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน”

“เจ้า!” เผิงหว่านจ้องเขาอย่างโมโห คนผู้นี้ผยองเกินไปแล้ว เขาคิดว่าตัวเองต่อกรเซียวเฮ่อได้จริงหรือ

อวิ๋นโม่ไม่พูดอะไร หันกลับไปมองเซียวเฮ่อ หากกระทั่งเซียวเฮ่อคนเดียวก็ยังจัดการไม่ได้ เช่นนั้นเป้าหมายที่ในเวลาไม่กี่ปีเขาจะเล่นงานเผ่านาคาด้วยกำลังเพียงลำพังก็ยิ่งเป็นเรื่องน่าหัวเราะ ถ้าเขาลงมือสุดกำลัง แน่นอนว่าสามารถกำราบเซียวเฮ่อได้อย่างง่ายดาย แต่พอดีความสามารถของเซียวเฮ่อไม่สูงไม่ต่ำ อวิ๋นโม่ตัดสินใจจะใช้เขาฝึกฝนทักษะการต่อสู้ของตนสักหน่อย

อวิ๋นโม่เก็บอัสนีดำกลับไปและใช้วัชระไพรีพินาศโจมตีเซียวเฮ่อ

“เจ้านั่นบ้าไปแล้วหรือ” เผิงหว่านเบิกตาโต มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เจ้านั่นมีความสามารถระดับนี้ได้เพราะอาศัยอาวุธวิญญาณระดับคงเขตแดนชั้นสูงสุด ตอนนี้กลับเก็บทวนยาวกลับไป พุ่งเข้าหาเซียวเฮ่อทั้งอย่างนี้ ไม่เท่ากับหาที่ตายหรือ

“เฮอะ หาที่ตาย!” เห็นอวิ๋นโม่บุกเข้ามามือเปล่า เซียวเฮ่อก็แค่นหัวเราะเสียงเย็นชา ไม่มีอาวุธวิญญาณระดับคงเขตแดน เขาก็เป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับคงเขตแดนขั้นหนึ่งชั้นฟ้าเท่านั้น แม้แต่ฝ่ามือที่พื้นฐานที่สุดของตนก็คงรับไม่ไหว

“ตายซะ!” เซียวเฮ่อไม่คิดจะต่อสู้ติดพันกับอวิ๋นโม่ ทุ่มเทพลังฝ่ามือซัดออกไปเต็มที่ พลังปราณพลุ่งพล่านกลายเป็นเปลวไฟลุกโชน พุ่งเข้าหาอวิ๋นโม่

“ทำลาย!” อวิ๋นโม่คำรามเสียงเบาพร้อมขยับหมัดต่อยออกไปหลายสิบครั้งในชั่วพริบตา ลำแสงทรงอานุภาพจากพลังหมัดโจมตีออกไป

เปรี้ยง!

สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือหมัดที่เขาต่อยออกไปเหล่านั้นทำลายการโจมตีของเซียวเฮ่อจนแตกสลาย!

“เจ้านั่น!” เผิงหว่านตะลึง หมัดเมื่อครู่ของเขามีอานุภาพขนาดที่แม้แต่วิชาที่ร้ายกาจที่สุดของนางก็ยังสู้ไม่ได้ เท้าเผิงหว่านเพิ่งก้าวออกไปด้านหน้าก็ต้องหดกลับมา ‘หรือเจ้านั่นจะสามารถต้านทานเซียวเฮ่อได้จริงๆ’ เผิงหว่านคิดในใจ ร่างกายยังคงเตรียมพร้อม นางตัดสินใจว่าทันทีที่เห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีก็จะเข้าไปช่วยเหลือ

“บัดซบ!” ทั้งที่เป็นยอดฝีมือระดับคงเขตแดนขั้นหกชั้นฟ้า แต่ฝ่ามือที่ซัดออกไปสุดกำลังก็ยังฆ่าคนที่เป็นระดับคงเขตแดนขั้นหนึ่งชั้นฟ้าไม่ได้ เซียวเฮ่อเจ็บใจเป็นที่สุด เขาพุ่งเข้าหาอวิ๋นโม่ด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม

ตูมๆ!

ผัวะๆๆ!

ทั้งสองต่อสู้ประชิดตัว หมัดต่อหมัด ฝ่ามือต่อฝ่ามือ ต่อยตีกันอย่างดุเดือด แม้จะไม่เห็นคลื่นพลังที่รุนแรงเท่าไร่นัก แต่การต่อสู้เช่นนี้ยังอันตรายยิ่งกว่า ทันทีที่พลาดพลั้งก็อาจต้องสิ้นชีวิต

ทุกคนมองการต่อสู้ของทั้งสองจนหนังตากระตุก ผู้ฝึกยุทธ์ระดับคงเขตแดนขั้นหนึ่งชั้นฟ้าสามารถปะทะกับเซียวเฮ่อที่เป็นระดับคงเขตแดนขั้นหกชั้นฟ้าได้ถึงระดับนี้ ช่างน่าประหลาดใจเหลือเกิน

“โอ้ พี่โม่อวี่เก่งจริงๆ!” ดวงตาของเผิงอวี๋เปล่งประกาย ผู้ฝึกยุทธ์ระดับคงเขตแดนขั้นหนึ่งชั้นฟ้าคนหนึ่งก็สามารถต่อสู้กับเซียวเฮ่อที่เป็นระดับคงเขตแดนขั้นหกชั้นฟ้าได้ ช่างน่าเหลือเชื่อ

“ข้าประเมินเขาต่ำเกินไป!” ถังฉี่กำหมัดแน่น รีบฉวยโอกาสรักษาการบาดเจ็บ เขารู้จักเซียวเฮ่อเป็นอย่างดี รู้ว่าคนผู้นั้นยังไม่ได้แสดงฝีมือที่น่ากลัวออกมา แม้อวิ๋นโม่จะต้านเอาไว้ได้ แต่ก็ยังมีโอกาสแพ้ เขาต้องรีบฉวยโอกาสฟื้นฟูความสามารถในการต่อสู้และร่วมมือกับอวิ๋นโม่ขับไล่เซียวเฮ่อไป

ตูม!!!

อวิ๋นโม่และเซียวเฮ่อกลายเป็นลำแสงสองสาย ปะทะกันอย่างดุเดือด ทันใดนั้นก็เกิดคลื่นพลังระเบิดออกไปทั่วทุกทิศทาง ทุกคนต่างยกมือขึ้นป้องกัน บางส่วนของเศษเสี้ยวอักขระเต๋าที่สูงส่งปรากฏออกมา ทำให้คนไม่น้อยตกตะลึง นั่นเป็นมรรคาเต๋าที่พวกเขาไม่รู้จัก

ฟิ้ว!

อวิ๋นโม่และเซียวเฮ่อถอยออกจากกันห่างประมาณสิบกว่าจั้ง เซียวเฮ่อสีหน้าปั้นยาก เดิมคิดจะจบการต่อสู้กับอวิ๋นโม่อย่างรวดเร็ว คิดไม่ถึงว่าสู้กันมานานขนาดนี้ อีกฝ่ายยังคงอยู่ในสภาวะที่สมบูรณ์ สำหรับตนแล้วนี่คือการถูกเหยียดหยาม

อวิ๋นโม่ที่อยู่ห่างออกไปขมวดคิ้วน้อยๆ สองมือของเขาได้รับบาดเจ็บแล้ว เพราะถูกไฟของเซียวเฮ่อเผา เกราะที่เกิดจากวิชาวัชระไพรีพินาศก็แตกเพราะการต่อสู้ก่อนหน้า

“นี่เป็นเพราะระดับยุทธ์ต่ำเกินไปทำให้พลังเต๋าไม่ลึกล้ำพอ ระดับของวัชระไพรีพินาศก็ต่ำเกินไป หากยังสู้กันต่อไปเช่นนี้ ฝ่ายที่จะพ่ายแพ้ก็คือข้า” อวิ๋นโม่ถอนหายใจ นำอัสนีดำออกมาอีกครั้ง

“พอแล้ว!” จู่ๆ เซียวเฮ่อก็ตะโกนด้วยความโกรธ “เจ้าตายเสียเถอะ!”

สู้กับผู้ฝึกยุทธ์ระดับคงเขตแดนขั้นหนึ่งชั้นฟ้ามาตั้งนาน ประเด็นสำคัญคือเขายังฆ่าอวิ๋นโม่ไม่ได้ นี่ทำให้เขารู้สึกเสียหน้าที่สุด จึงตัดสินใจใช้สุดยอดวิชาสังหารอวิ๋นโม่ในครั้งเดียว

“แย่แล้ว เซียวเฮ่อจะใช้สุดยอดวิชา แต่ความสามารถของข้ายังไม่ฟื้นฟูเลย!” ถังฉี่กัดฟันมองเซียวเฮ่อ สีหน้าร้อนรน “ไม่ต้องสนใจแล้ว รีบทำสมาธิรักษาตัวก่อน!”

“ไฟบรรลัยกัลป์!”

เซียวเฮ่อคำรามเสียงดัง มือข้างหนึ่งทำมุทรา อีกข้างเคลื่อนไหวราวกับกำลังดึงดูดบางสิ่ง หลังจากนั้นพลังปราณที่เดือดพล่านก็ผุดขึ้นจากพื้นดิน เพียงไม่นานพื้นที่ระยะสิบจั้งรอบตัวเขาก็สั่นสะเทือน ก้อนหินเหล่านั้นกลายเป็นหินหลอมเหลวสีแดงเพลิง เดือดปุดๆ ไม่หยุด ทุกคนตกตะลึงอยู่กับที่ ในหินหลอมเหลวเหล่านั้นมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว ดูคล้ายมังกรเพลิงตัวหนึ่ง!

อวิ๋นโม่มองเซียวเฮ่อด้วยแววตาเยือกเย็น เอ่ยเสียงเย็นชา “ไม่มีเวลาเล่นกับเจ้าแล้ว”

พูดแล้วบนปลายทวนก็เกิดแสงกะพริบไหว

“ตายซะ!” เซียวเฮ่อขับเคลื่อนสองมือ หินหลอมเหลวบนพื้นปรากฏมังกรเพลิงจากหินหลอมเหลวตัวหนึ่งทะยานขึ้นฟ้า พุ่งเข้าใส่อวิ๋นโม่

เวิ้ง!

อวิ๋นโม่ไม่สนใจความร้อนของหินหลอมเหลว อัสนีดำร้องคำราม จากนั้นเขาก็กลายเป็นลำแสงสายหนึ่งพุ่งใส่เซียวเฮ่อ

ตูม!

มังกรไฟหินหลอมเหลวอ้าปากกว้างและกลืนอวิ๋นโม่เข้าไป

“นี่…” ทุกคนเห็นแล้วตกตะลึง

“เผชิญหน้ากับการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ เขากลับไม่หลบหลีก ช่างเป็นคนโง่ผู้หนึ่ง ถูกมังกรไฟที่น่ากลัวขนาดนี้กลืนลงท้อง เขาต้องตายแน่!”

“ไม่ต้องดูต่อแล้ว พวกเรารีบหนีเถอะ! ทันทีที่เซียวเฮ่อนึกได้ จะต้องกลับมากวาดล้างพวกเรา”

เผิงหว่านเงยหน้ามองมังกรไฟจากหินหลอมเหลวตัวนั้น นางกัดฟันกรอด เมื่อเซียวเฮ่อแสดงศาสตร์ลับนี้ นางก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ทันที ความสามารถของนางไม่มีทางช่วยอะไรได้เลย หากเข้าไปก็มีแต่ไปตายเท่านั้น

“พี่โม่อวี่!” เผิงอวี๋กำมือแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

ถังฉี่ที่กำลังรักษาตัว เดิมคิดจะตั้งสมาธิทั้งหมดอยู่กับการรักษา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะสนใจสถานการณ์ตรงหน้า เห็นอวิ๋นโม่ถูกมังกรไฟกลืนลงไปก็คำรามเสียงแหบ “เจ้านั่นบ้าบิ่นขนาดนี้ ไฟบรรลัยกัลป์นั่น แม้แต่ข้าก็ไม่กล้าเผชิญหน้าตรงๆ เขากลับพุ่งเข้าไปในนั้น โง่เขลาจริงๆ! จบแล้ว มันจบแล้ว! โม่อวี่ล้มแล้ว น้องหว่านระดับยุทธ์ไม่สูงพอ อาการบาดเจ็บของข้าก็ฟื้นฟูได้ยาก พวกเราทุกคนต้องตายด้วยน้ำมือของเซียวเฮ่อ”

ชั่วขณะนั้นอัจฉริยะของสำนักวายุอัสนีถึงกับสิ้นหวัง

เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ข้างกายผู้เฒ่าเฟิงต่างแอบหนีไป

“เอ๊ะ นั่นอะไร” ทันใดนั้นมีคนมองไปข้างหน้าอย่างประหลาดใจ

“เขายังไม่ตาย!” คนหนึ่งอุทาน

มังกรไฟจากหินหลอมเหลวพลันระเบิด ร่างหนึ่งทะยานออกมาอย่างรวดเร็ว

ฮึ!

สีหน้าเซียวเฮ่อเปลี่ยนไปอย่างแรง สองมือเคลื่อนไหว ทางหนึ่งบังคับให้มังกรไฟหันกลับมาโจมตีอวิ๋นโม่ อีกทางหนึ่งถอยหลังอย่างรวดเร็ว คิดจะหลบการโจมตีของอวิ๋นโม่

อวิ๋นโม่แค่นหัวเราะ “เจ้าหลบพ้นหรือ”

ทันใดนั้นเสียงครืดคราดก็ดังขึ้น ลำแสงสีดำพุ่งออกไป ทะลวงผ่านร่างเซียวเฮ่อ ร่างของเซียวเฮ่อแข็งทื่ออยู่กับที่ ส่วนมังกรไฟจากหินหลอมเหลวตัวนั้นก็ร้องคำรามและกลับไปเป็นหินหลอมเหลว ก่อนจะร่วงสู่พื้น

“ไม่ เป็นไปไม่ได้!” เซียวเฮ่อมองอวิ๋นโม่อย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้า… สายฟ้า สายฟ้าของเจ้า… ไม่น่าเชื่อ… ยิ่งกว่าสำนักวายุอัสนี…”

ตึง!

อัจฉริยะของหุบเขาหมื่นอัคคีร่วงลงไปบนพื้นและสิ้นชีวิต สองตาของเขาเบิกโพลง ตายตาไม่หลับ แม้ตายไปแล้วก็ยังไม่เข้าใจว่าอวิ๋นโม่ทำได้อย่างไร นั่นเป็นศาสตร์ลับสายฟ้าชนิดหนึ่ง และศาสตร์ลับสายฟ้าชนิดนี้ยังแข็งแกร่งกว่าวิชาศาสตร์ลับของสำนักวายุอัสนีหลายเท่า เขาไม่อาจเข้าใจ สำนักวายุอัสนีมีวิชาสายฟ้าที่โด่งดังไปทั่วแผ่นดิน จะมีคนที่มีศาสตร์ลับสายฟ้าที่แข็งแกร่งกว่าของสำนักวายุอัสนีได้อย่างไร

อวิ๋นโม่เดินเข้าไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ใช้ทวนแทงทะลุหัวใจของเซียวเฮ่อจนมั่นใจว่าอีกฝ่ายตายแล้วถึงค่อยเก็บอัสนีดำกลับไป

ชั่วขณะนั้นทั่วทั้งบริเวณมีแต่ความเงียบ ทุกคนต่างอ้าปากค้าง มองอวิ๋นโม่และศพของเซียวเฮ่อที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาอย่างเลื่อนลอย ใครก็คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นโม่ที่พวกเขาคิดว่าต้องตายแน่ เพียงพริบตาเดียวก็จะสังหารเซียวเฮ่อได้ ความพลิกผันที่เกิดขึ้นยิ่งใหญ่เกินไป ทำให้ทุกคนเรียกสติกลับมาไม่ทันไปชั่วขณะ

“เขาฆ่าเซียวเฮ่อไปแล้ว” ครู่หนึ่งหลังจากนั้นผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งถึงพึมพำกับตนเองอย่างไม่อยากเชื่อ

ศิษย์หุบเขาหมื่นอัคคีคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง “เจ้าฆ่าศิษย์พี่เซียวหรือ!”

“ฆ่าไปแล้ว” อวิ๋นโม่พยักหน้า

“เจ้า เจ้าฆ่าศิษย์พี่เซียว เจ้าตายแน่! ต่อให้เทพเซียนก็ช่วยเจ้าไม่ได้!” กำลังใจศิษย์ของหุบเขาหมื่นอัคคีถล่ม พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าศิษย์พี่เซียวที่องอาจดุจเทพเซียนจะต้องตายด้วยน้ำมือของผู้ฝึกยุทธ์ระดับคงเขตแดนขั้นหนึ่งชั้นฟ้า

“ข้าว่าพวกเจ้าต่างหากที่ต้องตาย” อวิ๋นโม่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นร่างก็ไหววูบ พุ่งเข้าหาเหล่าลูกศิษย์ของหุบเขาหมื่นอัคคี

“หนี! รีบหนี!” ถึงตอนนี้ศิษย์ทั้งหมดของหุบเขาหมื่นอัคคีค่อยมีปฏิกิริยาขึ้นมา นี่คือจอมมารที่สังหารเซียวเฮ่อไปแล้ว จะฆ่าพวกเขาก็ง่ายดุจพลิกฝ่ามือ พวกเขายังจะมีชีวิตรอดได้หรือไม่ก็ไม่รู้!

เผิงหว่านได้สติกลับมาจากความตกตะลึง สองตาเป็นประกาย จากนั้นพุ่งเข้าไปหาลูกศิษย์ของหุบเขาหมื่นอัคคี

ครู่ต่อมาศิษย์ของหุบเขาหมื่นอัคคีก็ถูกสังหารจนหมดสิ้น

อวิ๋นโม่สะบัดมือชำระคราบเลือด สายตาเย็นชากวาดไปยังเบื้องหน้า

“อย่า อย่าฆ่าพวกข้า พวกข้าสัญญาว่าจะไม่พูดอะไรทั้งสิ้น!” เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ใจเต้นโครมคราม สงสัยว่าหลังจากอวิ๋นโม่สังหารเซียวเฮ่อแล้วจะฆ่าพวกเขาปิดปากหรือไม่

อวิ๋นโม่ยิ้มอย่างไม่แยแส เขาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ล่วงเกินสำนักหยวนซวีไปแล้ว ยังจะกลัวว่าเพิ่มหุบเขาหมื่นอัคคีเข้าไปอีกแห่งหรือ จู่ๆ ร่างของเขาก็ไหววูบและหายไปจากตรงนั้น

ขณะเดียวกันเสียงของเขาก็ดังขึ้น

“เจ้าอยากไป ถามข้าหรือยัง”

ร่างของอวิ๋นโม่ปรากฏขึ้นอีกฟากหนึ่ง ในมือหิ้วชายชราร่างผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกและศีรษะโต นั่นคือเฒ่าผีที่เป็นคู่ปรับของผู้เฒ่าเฟิง

“อย่า อย่าฆ่าข้า!” เฒ่าผีตะโกนด้วยความหวาดกลัว

“เหตุผล?” น้ำเสียงของอวิ๋นโม่เย็นชา

“ข้า ข้ารู้ว่าที่ไหนมีหญ้าเซียนเฉิงโยว!”

“หืม” อวิ๋นโม่ได้ยินก็ชะงักไปอย่างดีใจ

………………………………………