ตอนที่ 590 ข่าวดีมาถึง

ตอนที่ 590 ข่าวดีมาถึง
อวิ๋นโม่แปลกใจ ท่ามกลางผู้คนมากมาย เฟยเย่หวางต้วนฉีดูไม่น่าสงสัย ยิ่งกว่านั้นจากการสังเกตของอวิ๋นโม่ ความสามารถของนางไม่ถือว่าแข็งแกร่ง ต้วนฉีมีเหตุผลอะไรที่จะฆ่าเกาอู่ และมีความสามารถอะไรไปฆ่าเขา

ไป๋หลี่ฉยงอธิบาย “ความแข็งแกร่งของเฟยเย่หวางไม่มากเท่าอู่เจิ้นหวาง แต่ไม่ได้หมายความว่านางจะไม่สามารถฆ่าเขาได้”

“ฉยงหวางโปรดบอกรายละเอียด”

“อาจารย์ของเฟยเย่หวางเป็นจอมยุทธ์ที่ทรงพลังที่สุดในอาณาจักรดาราน้อยถงซานของข้า ระดับยุทธ์ไปถึงระดับพรหมราชชั้นสูง ตอนที่อาจารย์ของนางยังมีชีวิตอยู่ ความแข็งแกร่งของเขาจัดอยู่ในอันดับต้นๆ ของจอมยุทธ์ของอาณาจักรดาราใหญ่อู่ตู ‘ดาบใบไม้ปลิว’ อาวุธวิญญาณของเขาร้ายกาจมาก หากเขาใช้ดาบใบไม้ปลิว จอมยุทธ์ที่ต่ำกว่าระดับพรหมราชชั้นสูงลงไปล้วนต้องตาย เป็นไปได้ที่เฟยเย่หวางจะใช้ดาบใบไม้ปลิวของอาจารย์เพื่อฆ่าอู่เจิ้นหวาง”

สีหน้าของอวิ๋นโม่เปลี่ยนไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าอาณาจักรดาราน้อยถงซานจะเคยมีบุคคลเช่นนี้ “ในเมื่ออาจารย์ของเฟยเย่หวางแข็งแกร่งมาก ทำไมจึงเสียชีวิต”

ไป๋หลี่ฉยงถอนหายใจ “ติดตามอู่ตูอวี้หวางไปยังดาวที่ไม่รู้จัก สุดท้ายก็สิ้นใจอยู่ภายนอก จอมยุทธ์ที่ทรงพลังมากผู้หนึ่ง ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน”

“ถ้าอย่างนั้นเฟยเย่หวางมีเหตุผลอะไรถึงต้องฆ่าอู่เจิ้นหวาง” อวิ๋นโม่ถาม

“อนิจจา นี่ก็เป็นโศกนาฏกรรมเช่นกัน ตอนนั้นคู่ฝึกพลังของเฟยเย่หวางได้รับวัตถุดิบบางอย่าง ก็เหมือนเหล็กโลหิตพิสุทธิ์ ไม่เพียงเป็นวัตถุดิบขัดเกลาอาวุธ แต่ยังเป็นวัตถุดิบที่ใช้จัดเรียงค่ายกลด้วย มันมีค่ามากกว่าเหล็กโลหิตพิสุทธิ์มาก อู่เจิ้นหวางเดินทางไปขอซื้อครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่สำเร็จ ต่อมาคู่ฝึกพลังของเฟยเย่หวางหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และอยู่ๆ อู่เจิ้นหวางก็ได้รับวัตถุดิบนั้นมา พวกเราทุกคนจึงเดาว่าคู่ฝึกพลังของเฟยเย่หวางถูกอู่เจิ้นหวางสังหารอย่างลับๆ แต่ในเมื่อไม่มีหลักฐานก็ไม่มีใครเอ่ยปากอะไร”

“คู่ฝึกพลังถูกสังหาร เช่นนี้เฟยเย่หวางมีแรงจูงใจที่จะฆ่าจริงๆ” อวิ๋นโม่เอ่ยเสียงเบา

หลังจากคุยกันอีกสักพัก อวิ๋นโม่ก็ไม่ได้รับข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์อีก เขาจึงเตรียมจากไป ไป๋หลี่ฉยงรีบพูด “ถ้าท่านจะไปหาเฟยเย่หวาง อย่าได้บอกนางว่าข้าบอกท่านเรื่องนี้”

อวิ๋นโม่ยิ้ม “ฉยงหวางไม่ต้องห่วง เรื่องพื้นฐานเหล่านี้ข้าเข้าใจดี”

ไป๋หลี่ฉยงมองอวิ๋นโม่และเงียบไป

“ฉยงหวางยังมีเรื่องใดก็พูดมาเถอะ”

“อันที่จริงในแต่ละอาณาจักรดาราน้อยมีที่ใดบ้างที่ไม่มีคนตาย สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงหนักหนา หากท่านไม่พบเบาะแสใดก็ไม่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติมแล้ว ถึงอย่างไรเรื่องการตรวจสอบคดีก็ไม่ใช่เรื่องที่ท่านจำเป็นต้องทำ หากทำให้ตนเองต้องเดือดร้อนเพราะเรื่องนี้ ไม่ใช่ว่าเป็นการหาทุกข์ใส่ตัวหรือ”

อวิ๋นโม่ขมวดคิ้วถาม “คำพูดของฉยงหวางมีความนัย เจ้ารู้อะไรมา”

ฉยงหวางส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “คำพูดของข้าจะไปมีความหมายลึกซึ้งอะไร หากข้ารู้อะไรมาจะไม่บอกท่านได้อย่างไร ผู้ตรวจการคิดมากเกินไปแล้ว ข้าเพียงห่วงใยท่านจึงอดแสดงความเห็นไม่ได้เท่านั้น จะทำอย่างไรล้วนขึ้นอยู่กับท่าน”

อวิ๋นโม่จ้องไป๋หลี่ฉยงอยู่นาน เขารู้สึกว่าคำพูดของไป๋หลี่ฉยงซ่อนความหมายบางอย่าง แต่อีกฝ่ายต้องการจะบอกอะไร เขาก็เดาได้ยาก ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมพูด เขาก็ไม่มีหนทาง ชายหนุ่มประสานมือคำนับและเหาะออกไปจากดวงดาว ขับเรือลาดตระเวนไปยังดาวที่เฟยเย่หวางอยู่

ฉยงหวางมองตามทิศที่อวิ๋นโม่ลับตาไปพลางพึมพำ “ผู้ตรวจการที่ยังหนุ่มแน่น พรสวรรค์ยุทธ์และความแข็งแกร่งก็โดดเด่น ซ้ำยังเฉลียวฉลาด หากต้องมาพบจุดจบอยู่ในอาณาจักรดาราน้อยถงซานก็น่าเสียดายเกินไป ผู้ตรวจการเอ๋ยผู้ตรวจการ หยุดขุดคุ้ยได้แล้ว บ่อน้ำในอาณาจักรดาราน้อยถงซานลึกกว่าที่เจ้าคิด อย่าได้ประมาทและทิ้งชีวิตไว้ที่นี่”

จากนั้นไม่นานอวิ๋นโม่ก็มาถึงดาวมีชีวิตที่ต้วนฉีอยู่ ช่างบังเอิญเหลือเกินที่นางก็กำลังจัดงานเลี้ยงเช่นกัน แค่ไม่รู้ว่านางฉลองอะไร

“อู่เจิ้นหวางสิ้นลม เฟยเย่หวางดูมีความสุขมาก ถึงกับจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่” อวิ๋นโม่หยั่งเชิง

ต้วนฉีไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย นางเทสุราชามโต “ตาเฒ่าเกาอู่นั่นตายไปได้ ข้าย่อมดีใจ! จะไม่มีความสุขได้อย่างไร!”

พูดแล้วนางก็กัดฟัน จากนั้นก็สะอื้น ปากพึมพำทำนองว่าขอสามีหลับให้สบาย

อวิ๋นโม่ตะลึงอยู่ตรงนั้น เจอเหตุการณ์เช่นนี้ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำอย่างไร โชคดีที่หลังจากนั้นไม่นานต้วนฉีก็กลับสู่ความสุขุม เช็ดน้ำตาบนใบหน้าก่อนกล่าว “ผู้ตรวจการอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับสามีของข้าใช่ไหม ใช่ ข้าเกลียดเกาอู่และคิดจะฆ่าเขาอยู่ตลอดเวลา น่าเสียดายที่ข้าไม่มีความสามารถนั้น เห็นศัตรูอยู่ทุกวัน แต่ไม่สามารถแก้แค้น ท่านเข้าใจความเจ็บปวดของข้าหรือไม่ ตอนนี้เกาอู่ตายแล้ว ข้ามีความสุขมาก ข้าจึงจัดงานเลี้ยงอย่างยิ่งใหญ่ เฉลิมฉลองจนถึงตอนนี้!”

“เจ้าเป็นคนฆ่าอู่เจิ้นหวางไม่ใช่หรือ”

“ฮ่าๆ ข้าอยากฆ่าเขาจริงๆ แต่ข้าไม่ได้ฆ่าเขา ท่านผู้ตรวจการคิดว่าความแข็งแกร่งของข้าที่เป็นระดับพรหมราชขั้นสองชั้นฟ้าจะฆ่าปรมาจารย์ค่ายกลที่เป็นระดับพรหมราชขั้นห้าชั้นฟ้าได้หรือ นอกจากนี้วันนั้นสัตว์อสูรกลืนดาวอยู่ที่ดาวบ้านเกิดของข้า เป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะละทิ้งดาวบ้านเกิดและไปแก้แค้นให้สามี” ต้วนฉีส่ายหน้า “ท่านผู้ตรวจการ ถ้าท่านรู้ว่าใครฆ่าอู่เจิ้นหวาง โปรดบอกต้วนฉีสักคำ ข้าจะได้ขอบคุณเขาอย่างจริงใจ!”

อวิ๋นโม่เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นกล่าว “ข้าได้ยินมาว่าอาจารย์ของเจ้าเป็นจอมยุทธ์ระดับพรหมราชชั้นสูง อาวุธวิญญาณของเขา ดาบใบไม้ปลิวเป็นอาวุธวิญญาณที่ทรงพลังมาก หากเฟยเย่หวางมีอาวุธวิญญาณนั้น ไม่แน่ว่าจะไม่มีโอกาสฆ่าอู่เจิ้นหวาง”

ต้วนฉีมองอวิ๋นโม่ขณะทัดผมข้างหู “ดาบใบไม้ปลิว เฮอะ ถ้าดาบใบไม้ปลิวไม่ได้รับความเสียหาย ทำไมข้าต้องทนมองศัตรูอย่างจนปัญญา”

“ดาบใบไม้ปลิวได้รับความเสียหาย?”

“เสี่ยวฉิน!” ต้วนฉีเหลือบมองเด็กสาวที่อยู่ข้างหลัง เด็กสาวพยักหน้าจากไป หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็หยิบดาบที่ดูเหมือนใบไม้ออกมา

หลังจากมองดูใกล้ๆ อวิ๋นโม่สังเกตเห็นว่าดาบเล่มนี้มีกลิ่นอายวุ่นวายสับสน มันมีรอยร้าวเต็มไปหมด บนตัวดาบยังมีรอยบิ่นมากมาย เห็นได้ชัดว่าผ่านการต่อสู้ที่รุนแรงมากและได้รับความเสียหาย ดูจากวัสดุของดาบเล่มนี้และลมปราณที่ปั่นป่วน มันเป็นอาวุธวิญญาณระดับพรหมราชชั้นสูงเล่มหนึ่งจริงๆ

ต้วนฉีมองดาบใบไม้ปลิว ความรู้สึกเอ่อล้นในดวงตา นางยื่นมือไปลูบดาบ “ท่านอาจารย์นำดาบใบไม้ปลิวติดตามอู่ตูอวี้หวางสำรวจสถานที่ลี้ลับแห่งหนึ่งและสิ้นชีวิตอยู่ที่นั่น สุดท้ายมีเพียงดาบที่ชำรุดเล่มนี้เท่านั้นที่ถูกนำกลับมา”

อวิ๋นโม่เงียบไปชั่วขณะ ในเมื่อดาบถูกทำลายไปแล้ว ต้วนฉีย่อมไม่มีความสามารถที่จะฆ่าเกาอู่ แล้วอู่เจิ้นหวางถูกใครฆ่ากันแน่

อวิ๋นโม่กล่าวลาต้วนฉีและขับเรือลาดตระเวนมุ่งหน้าไปยังดาวหลักของอาณาจักรดาราน้อยถงซาน คราวนี้คนที่เขาตามหาคือเหยียนพั่วอวี้จู่ของอาณาจักรดาราน้อยถงซาน เมื่อเห็นอวิ๋นโม่กลับมาแล้ว เหยียนพั่วก็รีบเข้ามาทักทายและสอบถามในเวลาเดียวกัน “ผู้ตรวจการสืบพบไหมว่าใครเป็นคนซื้อวัตถุดิบสองอย่างนั้น”

เห็นได้ชัดว่าเขาใส่ใจเรื่องนี้

อวิ๋นโม่ส่ายหน้า “ข้ายังไม่ได้ไปตรวจสอบที่อาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวน”

“แล้วผู้ตรวจการตรวจสอบพบเบาะแสอะไรบ้าง” เหยียนพั่วถาม

อวิ๋นโม่ไม่ได้ตอบ แต่ถามกลับ “เหยียนพั่วอวี้จู่ ตอนที่อู่เจิ้นหวางตาย ท่านอยู่ที่ไหน”

สีหน้าของเหยียนพั่วเปลี่ยนไป เขาพูดเสียงต่ำ “ผู้ตรวจการสงสัยในตัวข้าหรือ ข้าจะฆ่าอู่เจิ้นหวางได้อย่างไร ข้าไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าเขา เขามีผลงานมากมายในการสร้างอาณาจักรดาราน้อยถงซานขึ้นมา วันหน้าข้ายังอยากจะ…”

“เหยียนพั่วอวี้จู่ไม่ต้องกังวล ข้าแค่ถามดูเท่านั้น ก่อนที่จะหาฆาตกรตัวจริงได้ ทุกคนล้วนน่าสงสัย ข้าต้องสอบถามให้ชัดเจน” อวิ๋นโม่เอ่ยเรียบๆ

“ใช่ ท่านพูดถูก แต่อย่างไรข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าเขา และข้าก็ไม่มีโอกาสที่จะฆ่าเขาด้วย” เหยียนพั่วกล่าว “หลายวันนั้นข้ากำลังสะสางงานราชการอยู่ในจวน ท่านสามารถตรวจสอบได้อย่างง่ายดาย หลังจากได้รับข่าวจากต้วนฉี ข้ากับแม่ทัพซ้ายและแม่ทัพขวาก็ไปถึงที่นั่นเป็นกลุ่มแรก ไม่มีโอกาสลงมือ”

“ใต้เท้าผู้ตรวจการ เรื่องนี้เป็นความจริง หลายวันนั้นเหยียนพั่วอวี้จู่จัดการงานราชการอยู่ตลอด พอได้รับข่าวก็รีบมุ่งหน้าไปพร้อมกับพวกเราทันที ไม่มีทางมีโอกาสไปฆ่าอู่เจินหวาง ยิ่งกว่านั้นเหยียนพั่วอวี้จู่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าเขา” แม่ทัพขวาพูด

อวิ๋นโม่พยักหน้าแล้วถามต่อ “เหยียนพั่วอวี้จู่ ท่านสงสัยใครบ้างหรือไม่”

เหยียนพั่วขมวดคิ้วและขบคิด ในที่สุดก็ส่ายหน้า “ทุกคนในอาณาจักรดาราน้อยถงซานมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ข้าคิดไม่ออกจริงๆ ว่าใครจะลงมือกับอู่เจิ้นหวาง”

อวิ๋นโม่ปรายตามองคนตรงหน้าแวบหนึ่ง นี่กำลังพูดจาผีสางอะไร เถี่ยถัวถัว ไป๋หลี่ฉยง และอู่เจิ้นหวางต่างก็ขัดแย้งกัน ต้วนฉียิ่งเป็นคู่แค้นของอู่เจิ้นหวาง เขาไม่เชื่อว่าเหยียนพั่วที่เป็นผู้ปกครองอาณาจักรแห่งนี้จะไม่รู้เรื่อง ดังนั้นที่พูดมาจึงเป็นเรื่องโกหกแล้ว ถ้าอวิ๋นโม่ไม่เคยได้รับข้อมูลเหล่านั้นมาก่อนก็คงจะเชื่อคำพูดของเหยียนพั่ว

ถ้าเหยียนพั่วไม่ยอมพูดก็ไม่อาจอธิบายอะไรได้ อย่างมากก็แค่แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ต้องการผิดใจกับใครเท่านั้น

หลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่ง อวิ๋นโม่ก็ถามอีก “เหยียนพั่วอวี้จู่เห็นว่าเถี่ยถัวหวางเป็นอย่างไร”

เหยียนพั่วได้ยินก็ชะงักไป เขาโน้มตัวลงถามเสียงแผ่ว “ผู้ตรวจการสงสัยเถี่ยถัวถัวหรือ”

อวิ๋นโม่ขมวดคิ้ว “ข้าเคยบอกท่านแล้วไม่ใช่หรือ ทุกคนล้วนน่าสงสัย ข้าต้องตรวจสอบทีละคน อีกอย่าง ข้าถามท่านว่าเขาเป็นอย่างไร เพราะอยากเข้าใจเขาเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับคดีนี้”

“อย่างนี้นี่เอง” เหยียนพั่วยิ้มเจื่อน หลังจากครุ่นคิดพักหนึ่งก็เอ่ย “คนอย่างเถี่ยถัวถัวตรงไปตรงมา ไม่เก็บซ่อนความคิด บางครั้งทำตัวเหมือนคนโง่ แต่คนที่ดูซื่อๆ อย่างเขา ที่จริงเป็นคนฉลาดที่มีไหวพริบมากคนหนึ่ง”

“หืม หมายความว่าอย่างไร”

“ผู้ตรวจการคงยังไม่รู้ เถี่ยถัวถัวมักแสดงท่าทางโง่เขลาอยู่ตลอด แต่หากคิดวางแผนขึ้นมาก็ร้ายกาจมาก เขาชอบหลานฮวาหวาง ท่านรู้ใช่ไหม อันที่จริงฉยงหวางก็เคยชอบนาง ในอดีตทั้งสองมักจะหึงหวงนางจนต่อสู้และวางแผนทำร้ายกันอยู่เสมอ ปะทะกันอยู่หลายครั้ง เถี่ยถัวถัวที่ดูซื่อบื้อกลับทำให้ฉยงหวางต้องลำบากไม่น้อย ดังนั้นข้าคิดว่าที่เขามักทำตัวให้เห็นว่าโง่เขลา ที่จริงเป็นเพราะเขาไม่อยากใช้สมองขบคิดเท่านั้น เมื่อใดที่เขาต้องการวางแผนทำอะไรสักอย่าง เขาก็หลักแหลมมาก”

“อย่างนั้นหรือ” อวิ๋นโม่ลูบคาง จากนั้นถามความเห็นของเหยียนพั่วที่มีต่อคนอื่นๆ

“เหยียนพั่วอวี้จู่ พ่อบ้านของป๋อชงหวางรออยู่ด้านนอก อยากจะขอพบผู้ตรวจการ!” ตอนนั้นเองทหารคนหนึ่งเข้ามารายงาน

พออวิ๋นโม่ได้ยิน ดวงตาก็สว่างวาบ “ให้เขาเข้ามา!”

จอมยุทธ์ระดับจ้าวดาราชั้นสูงสุดคนหนึ่งเดินเข้ามาคารวะพวกอวิ๋นโม่ทีละคน จากนั้นเอ่ย “ท่านผู้ตรวจการ ป๋อชงหวางให้ข้ามาแจ้งท่านว่าเรื่องที่ท่านมอบหมายมีเค้าลางแล้ว!”

“เยี่ยมมาก!” อวิ๋นโม่ดีใจมาก ในที่สุดก็มีผลลัพธ์แล้ว ไม่แน่ว่าอาจใช้เบาะแสนี้เปิดเผยความจริงได้

“เหยียนพั่วอวี้จู่ ข้ามีเรื่องต้องทำ ไม่รบกวนท่านแล้ว ขอตัวก่อน!” อวิ๋นโม่รีบออกจากดาวหลักของอาณาจักรดาราน้อยถงซานและบินไปดาวจิ้วที่ซือหม่าป๋อชงอยู่

แม่ทัพซ้ายแหงนหน้ามองฟ้าพลางถาม “ผู้ตรวจการได้เบาะแสเพิ่มหรือ”

“เยี่ยมไปเลย เช่นนี้คดีของอู่เจิ้นหวางก็สามารถคลี่คลายได้แล้ว!” แม่ทัพขวากล่าวด้วยความตื่นเต้น

เหยียนพั่วมองตามทางที่อวิ๋นโม่ลับตาไปพร้อมเอ่ย “ข้าบอกแต่แรกแล้ว ผู้ตรวจการหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา”

แต่สีหน้าของเขาไม่มีรอยยิ้มสักนิด ทั้งยังเคร่งขรึมอยู่บ้าง เขาพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็ควรเตรียมตัวเอาไว้สักหน่อย”

อวิ๋นโม่รวดเร็วมาก เพียงชั่วพริบตาก็มาถึงด้านนอกของดาวจิ้วแล้ว มีพ่อบ้านของซือหม่าป๋อชงอยู่เขาก็เข้าสู่ดาวได้อย่างราบรื่น ครู่ต่อมาก็มาถึงจวนของซือหม่าป๋อชงและถามอย่างตื่นเต้น “ได้อะไรบ้างไหม”

“ข้าทำตามที่ผู้ตรวจการสั่ง ในที่สุดก็ได้เรื่องแล้ว!” ซือหม่าป๋อชงกล่าวอย่างตื่นเต้น

………………………………………