ตอนที่ 592 ปราบไป๋หลี่ฉยง

ตอนที่ 592 ปราบไป๋หลี่ฉยง
“ฉยงหวางคิดว่าเอาชนะข้าได้หรือ” อวิ๋นโม่ถามเสียงเย็นชา

ไป๋หลี่ฉยงหัวเราะ “ผู้ตรวจการไม่ธรรมดาจริงๆ เป็นเพียงระดับจ้าวดาราก็สามารถรับมือยอดฝีมือระดับพรหมราชชั้นกลาง แต่เจ้าสามารถเอาชนะเถี่ยถัวถัวได้ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะเอาชนะข้าได้! เถี่ยถัวถัวมีร่างกายแข็งแกร่งแต่ไม่รู้วิธีใช้อย่างถูกต้อง พลังการต่อสู้ของเขายังด้อยกว่าหลานฮวาหวางที่เป็นระดับพรหมราชขั้นสี่ชั้นฟ้า ยิ่งเปรียบเทียบกับข้าไม่ได้เลย ผู้ตรวจการสู้กับข้าไปก็ไม่ใช่เรื่องฉลาด ควรจะเปิดทางและปล่อยข้าไปดีกว่า!”

“งั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องดูว่าเจ้าแข็งแกร่งแค่ไหน!” อวิ๋นโม่ทำมุทราและใช้อาณาจักรอัสนีจำกัดความเคลื่อนไหวของฉยงหวาง

“ทะเลอัสนีเช่นนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ หากหลุดเข้าไปต้องลำบากมาก แต่มันยังไม่สามารถรั้งข้าไว้!” ไป๋หลี่ฉยงแค่นหัวเราะ หลังจากนั้นก็เรียกบรรทัดฟ้าออกมา เตรียมใช้มันทะลวงอาณาจักรอัสนี

ทันใดนั้นอวิ๋นโม่ก็นำผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณออกมาและขว้างใส่ไป๋หลี่ฉยงอย่างไม่บอกไม่กล่าว

ตึง!

ฉยงหวางยังไม่สามารถทะลวงผ่านทะเลอัสนีก็ต้องใช้บรรทัดฟ้ารับการโจมตีของผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณ อาวุธทั้งสองปะทะกันจนเกิดเสียงบาดหู เกิดความผันผวนราวเกิดการระเบิด กระแสไฟฟ้าในทะเลอัสนีกระเพื่อมอย่างบ้าคลั่งแทบจะระเบิดออกมา ความผันผวนที่น่ากลัวพุ่งใส่ดาวมีชีวิตที่อยู่ด้านข้าง ทำให้ดาวดวงนั้นสะท้าน ความผันผวนของการต่อสู้นี้แม้แต่ค่ายกลก็ไม่อาจสกัดกั้นได้หมด

หัวใจของอวิ๋นโม่และไป๋หลี่ฉยงหล่นวูบ ไม่ต้องบอกก็รู้ พวกเขาต่างบินถอยไปไกลในเวลาเดียวกัน ด้วยความแข็งแกร่งของทั้งคู่ หากสู้กันสุดกำลังใกล้กับดาวมีชีวิต ดาวดวงนี้คงจะรับไม่ไหว

ตึง!

ผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณและบรรทัดฟ้าเข้าพัวพันกันจนยากจะแยกแยะผู้แพ้ชนะ อวิ๋นโม่ใช้ท่าเท้ามรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้าพุ่งไปที่ไป๋หลี่ฉยง สองมือของเขาทำมุทรา เรียกดัชนีทะลวงวิญญาณออกมาโจมตีไป๋หลี่ฉยง เผชิญหน้ากับดัชนีทะลวงวิญญาณ ไป๋หลี่ฉยงก็แค่นหัวเราะเสียงดังคำหนึ่งและซัดฝ่ามือสลายมันไป

“ผู้ตรวจการ ศาสตร์ลับที่เปราะบางเช่นนี้ไม่คู่ควรกับความสามารถในการต่อสู้ของเจ้า ถ้าไม่มีอย่างอื่นก็อย่าหวังว่าจะหยุดข้าได้!”

อวิ๋นโม่ถอนหายใจ ดัชนีทะลวงวิญญาณเป็นศาสตร์ลับระดับพรหมราชทั่วไป ในการต่อสู้ระดับนี้ แม้เขาจะใช้ดัชนีทะลวงวิญญาณที่สมบูรณ์ก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก บางทีภายหน้าอาจไม่ได้ใช้มันอีกต่อไป

เขาไม่คิดมาก ปลดปล่อยพลังออกมาต่อสู้กับไป๋หลี่ฉยงแบบประชิดตัว ทุกหมัดทุกฝ่ามือล้วนมีอานุภาพน่าเกรงขาม ภายในอาณาจักรอัสนี เขาครองความได้เปรียบ

“ผู้ตรวจการน่าชื่นชมจริงๆ เป็นเพียงระดับจ้าวดาราก็มีร่างกายที่ทรงพลังเช่นนี้” ร่างกายของไป๋หลี่ฉยง เมื่อเทียบกับอวิ๋นโม่แล้วเป็นรองอยู่เล็กน้อย แม้จะเป็นเพราะข้อจำกัดของอาณาจักรอัสนี แต่ก็น่ากลัวเช่นกัน เพราะหากเป็นจอมยุทธ์ระดับจ้าวดาราคนอื่นๆ คงไม่สามารถทนได้แม้แต่นิ้วเดียว

ฟิ้ว!

ไป๋หลี่ฉยงยกมือขึ้นเรียกบรรทัดฟ้ากลับไป จากนั้นลมปราณในร่างของเขาก็ปะทุออกมา ระดับพลังปราณใกล้เคียงกับเหยียนพั่ว

“ต่อให้เป็นเหยียนพั่วก็ไม่แน่ว่าจะชนะข้า ผู้ตรวจการไม่มีทางสู้ข้าได้!” ไป๋หลี่ฉยงตะโกนกร้าว พลังปราณและอักขระเต๋ารอบตัวเขาพวยพุ่งขึ้นมา ระเบิดอานุภาพที่แข็งแกร่งไร้เทียมทาน

เวิ้ง!

มือของไป๋หลี่ฉยงกุมบรรทัดฟ้า ฟาดใส่อวิ๋นโม่อย่างหนักหน่วงคราหนึ่ง แสงสีขาวพาดผ่านจักรวาล ทำลายอาณาจักรอัสนีของอวิ๋นโม่ในทันที หลังจากไป๋หลี่ฉยงฟาดออกมาครั้งหนึ่งก็ไม่ได้หยุดมือ แต่ร่ายกระบวนท่าต่อเนื่องหลายสิบครั้ง ลำแสงสีขาวสาดมาเป็นชุด ราวกับเกลียวคลื่นยักษ์บดขยี้อวิ๋นโม่

“ฮ่า!” อวิ๋นโม่สัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของศาสตร์ลับ เขาตะโกนเสียงดังและใช้ทัณฑ์พันอัสนีเต็มกำลัง พลังปราณที่อยู่ในร่างระเบิดออกมา พลังทั้งหมดของมหาวิถีเต๋าที่เขากระจ่างแจ้งห่อหุ้มอยู่บนร่างและทะยานใส่ผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณ

ในจักรวาล ผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณสีดำสนิทแทบจะมองไม่เห็น แต่ภายใต้การควบคุมของอวิ๋นโม่ มันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วและขวางอยู่ตรงหน้าเขา

ตูม!

ลำแสงสีขาวลำแรกโจมตีผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณ ทำให้มันถอยหลังไปเล็กน้อย จากนั้นลำแสงอีกมากมายที่ตามมาก็ระดมโจมตีลงบนผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณ ผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ลำแสงที่น่ากลัวเหล่านั้นทำให้มันถอยไปอย่างรวดเร็ว

สองมือของอวิ๋นโม่วางอยู่บนผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณ ต้านทานพลังที่น่ากลัวนั้นเอาไว้ ลำแสงไร้สิ้นสุดกระทบผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณแล้วกระดอนออกไปทุกทิศทางและสะท้อนไปในอวกาศ พลังปราณนั้นน่ากลัวมาก หากอวิ๋นโม่โดนเข้าไป ถึงไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บหนัก

ตูม!

อวิ๋นโม่กระอักเลือดเต็มปาก แต่นับว่าเขาสกัดศาสตร์ลับของไป๋หลี่ฉยงได้แล้ว เขาจ้องฝ่ายตรงข้ามด้วยสีหน้าหนักแน่น “ความสามารถของเจ้าเหนือกว่าเหยียนพั่วจริงๆ เทียบกับพลังการต่อสู้ที่เหยียนพั่วอวี้จู่แสดงออกมาตอนจัดการสัตว์อสูรกลืนดาวในวันนั้นแล้วไม่ต่างกันเท่าไร”

“แล้วเจ้าจะรั้งข้าไว้อีกทำไม มีแต่จะทำให้ตนเองบาดเจ็บเท่านั้น” ไป๋หลี่ฉยงส่ายหน้าหัวเราะ หันหลังเตรียมจากไป

อวิ๋นโม่ใช้มรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้าพุ่งไปขวางหน้าเขาอีกครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้ม “เจ้าแข็งแกร่งมาก แต่ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะหนีข้าได้!”

ใบหน้าของไป๋หลี่ฉยงขรึมลง “ในเมื่อเจ้าดื้อดึงก็อย่าโทษที่ข้า…”

“ภวังค์นิรันดร์!” อวิ๋นโม่ใช้ญาณหยั่งรู้เรียกมายาเนตรปีศาจออกมา พริบตานั้นไป๋หลี่ฉยงที่คิดจะลงมืออีกครั้งก็ตัวแข็งทื่อ

ครู่ต่อมาแววตาของเขาค่อยกลับมากระจ่างใสอีกครั้ง แม้มันจะมีผลต่อเขาเพียงชั่วพริบตาเดียว แต่นั่นก็เพียงพอสำหรับอวิ๋นโม่แล้ว

ตูม!

ภายใต้การถ่ายทอดพลังของอวิ๋นโม่ ผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณเข้าสู่สภาวะแข็งแกร่งที่สุด และกระแทกอกของไป๋หลี่ฉยงอย่างหนักหน่วง ทำให้ทรวงอกของเขาจมลงไปหลายชุ่น

“อั้ก!” ไป๋หลี่ฉยงที่ได้สติคืนมาถูกผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณกระแทกใส่จนกระอักเลือดทำโต

อวิ๋นโม่ยังไม่หยุดมือ ขับเคลื่อนมันกระแทกร่างไป๋หลี่ฉยงอีกหลายครั้งจนพลังปราณของเขาขาดห้วงถึงได้หยุด

“แค่กๆ!” ไป๋หลี่ฉยงหน้าซีด จ้องอวิ๋นโม่อย่างไม่ยอมแพ้ “ข้าประมาทผู้ตรวจการเกินไปแล้ว นอกจากมีพลังการต่อสู้ที่น่าตระหนก แม้แต่ทักษะวิญญาณก็ยังโดดเด่น”

อวิ๋นโม่คว้าบรรทัดฟ้าของไป๋หลี่ฉยงขึ้นมา ใช้เก้าผนึกเซียนต้องห้ามผนึกมันอย่างรวดเร็ว จากนั้นโยนเข้าไปในสิ่งประดิษฐ์จัดเก็บวิญญาณของตนเอง

“ไม่เสียทีที่เป็นผู้ตรวจการ ข้าบาดเจ็บขนาดนี้แล้วก็ยังคงระมัดระวังไม่คลาย”

“ฉยงหวางแข็งแกร่งมาก ย่อมต้องป้องกันไว้ก่อน” อวิ๋นโม่พูดและหยุดข้างกายไป๋หลี่ฉยง “ตอนนี้เจ้าสามารถเล่าเรื่องที่เจ้ารู้ให้ข้าฟังแล้วใช่ไหม”

“แค่ก! แค่กๆ! ผู้ตรวจการอย่าเสียแรงเปล่าเลย ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น”

“เจ้าไม่รู้ ไม่กล้าพูด หรือไม่อยากพูดกันแน่” อวิ๋นโม่ถามอย่างเย็นชา

ไป๋หลี่ฉยงมองออกไปไกลและไม่ยอมพูด ถามอย่างไรก็ไม่ยอมเปิดปาก อวิ๋นโม่หงุดหงิดแล้ว ไม่ง่ายเลยกว่าจะเจอเบาะแส แต่ไป๋หลี่ฉยงไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด

หมับ!

เขาคว้าไป๋หลี่ฉยงขึ้นมา “ฉยงหวาง หากบอกความจริง บางทีเจ้าอาจไม่เป็นอะไรทั้งนั้น ถ้าเจ้าไม่ยอมพูด หึ แค่การที่เจ้าลงมือกับข้าอย่างไร้เหตุผล ข้าก็สามารถใช้เป็นเหตุสังหารเจ้าได้แล้ว! ตายแล้วก็ไม่เหลืออะไร ความลับที่เจ้ารักษาเอาไว้ยังสำคัญกว่าชีวิตของเจ้าอีกหรือ”

ไป๋หลี่ฉยงมองอวิ๋นโม่โดยไม่ตอบโต้ เขาเอาแต่ยิ้ม

ดวงตาอวิ๋นโม่แข็งกระด้าง เขาต่อยไหล่ไป๋หลี่ฉยงจนคนกระเด็นออกไป ไป๋หลี่ฉยงเลือดกบปาก สีหน้าเจ็บปวด หมัดนั้นทำเอาเขาย่ำแย่

“ฉยงหวางยังไม่พูดอีกหรือ” อวิ๋นโม่ถามเสียงเย็น

ไป๋หลี่ฉยงกัดฟันไม่ยอมพูด อวิ๋นโม่หงุดหงิดแล้ว “ถ้าเช่นนั้นข้าจะใช้ทักษะวิญญาณแล้ว หวังว่าเจ้าจะชอบมัน!”

“ช้าก่อน!” ทันใดนั้นเสียงตะโกนดังขึ้น

อวิ๋นโม่หันหน้าไป เห็นว่าผู้มาคือเหยียนพั่ว เหยียนพั่วมาถึงอย่างรวดเร็ว เขาประคองไป๋หลี่ฉยงขึ้นมา ตรวจสอบรอบหนึ่งค่อยถอนหายใจได้ จากนั้นหันมาพูดกับอวิ๋นโม่ “ผู้ตรวจการ ข้ารู้เรื่องของเถี่ยถัวถัวแล้ว แต่ฉยงหวางยังเป็นแค่ผู้ต้องสงสัยเท่านั้น ไม่ได้แปลว่าเถี่ยถัวถัวถูกเขาฆ่า ตามกฎของอาณาจักรดาราใหญ่อู่ตู ผู้ตรวจการไม่อาจใช้ความรุนแรงกับฉยงหวาง ไม่เช่นนั้นหากเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ พฤติกรรมของท่านก็ถือว่าผิดกฎของอาณาจักรดาราใหญ่อู่ตูแล้ว ข้าคิดว่าท่านคงรู้ดีใช่ไหม”

อวิ๋นโม่สีหน้าบูดบึ้ง เหยียนพั่วขวางอยู่อย่างนี้ หากเขาคิดจะได้อะไรจากปากไป๋หลี่ฉยงก็เป็นเรื่องยากแล้ว

เหยียนพั่วเอ่ยต่อ “ผู้ตรวจการ การใช้กำลังไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา หากต้องการสืบหาความจริงจะใช้แต่กำลังไม่ได้ ไม่สู้ให้ข้าพาตัวเขาไป ข้าจะสอบสวนเขาอย่างดี หากได้เบาะแสแม้เพียงเล็กน้อยก็จะบอกท่านทันที ว่าอย่างไร ผู้ตรวจการวางใจได้ ข้ากับฉยงหวางมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ฉยงหวางจะต้องซื่อสัตย์กับข้าแน่นอน”

‘ปล่อยไป๋หลี่ฉยงเอาไว้ก่อน ไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีเบาะแสออกมา ข้าจะไปที่อาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวน หากตรวจสอบได้อะไรเพิ่มเติม ไม่แน่ว่าอาจทลายแนวป้องกันในใจของไป๋หลี่ฉยงได้ ขอเพียงเขายอมเปิดปาก เช่นนั้นความจริงในอาณาจักรดาราน้อยถงซานก็จะถูกเปิดเผยแล้ว’ อวิ๋นโม่คิด

เขาเดินเข้าไปหาไป๋หลี่ฉยงและเหยียนพั่วช้าๆ “เอาล่ะ ข้าจะฝากเขาไว้กับท่านสักพัก หวังว่าท่านจะสอบปากคำเขาให้ดี อาณาจักรดาราน้อยถงซานสูญเสียยอดฝีมือระดับพรหมราชชั้นกลางไปสองคน นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ”

“ผู้ตรวจการโปรดวางใจ ข้าเป็นถึงอวี้จู่ ย่อมต้องจัดการเรื่องนี้อย่างดี” เหยียนพั่วพยักหน้า

อวิ๋นโม่เดินไปหาฉยงหวางช้าๆ “ไป๋หลี่ฉยง จงคิดดูให้ดี บอกสิ่งที่เจ้ารู้ออกมาให้หมด”

โอสถเม็ดหนึ่งถูกโยนลงไปบนมือเขา ไป๋หลี่ฉยงเหลือบมองอวิ๋นโม่ด้วยความประหลาดใจ จากนั้นเก็บโอสถเอาไว้

อวิ๋นโม่ไม่อาจไว้ใจเหยียนพั่วได้ทั้งหมด จึงให้โอสถรักษาอาการบาดเจ็บไป๋หลี่ฉยงเม็ดหนึ่ง จากสถานการณ์ในตอนนี้ หากเขาเจอเรื่องอันตรายขึ้นมาก็ไม่มีทางที่จะต่อต้านได้เลย อวิ๋นโม่ต้องการให้เขาฟื้นฟูอาการบาดเจ็บสักหน่อย ป้องกันไม่ให้เขาเป็นเช่นเดียวกับเถี่ยถัวถัวที่ถูกคนฆ่าอย่างไร้สุ้มเสียง

เหยียนพั่วพาไป๋หลี่ฉยงกลับไปที่ดาวหลักของอาณาจักรดาราน้อยถงซาน ส่วนอวิ๋นโม่ไม่ได้ตามไป และไม่ได้รีบไปที่อาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวน แต่ไปยังดาวจิ้ว

“เหยียนพั่ว ปล่อยข้าไปเถอะ ไม่เช่นนั้นจะไม่ดีต่อผู้ใดทั้งสิ้น นอกจากนี้ผู้ตรวจการมอบข้าให้ท่าน หากข้าเกิดเรื่องขึ้นมา ท่านก็หนีไม่พ้น ดังนั้นไม่ต้องคิดเรื่องอื่นอีกแล้ว รีบปล่อยข้าไปเถอะ” ในจักรวาลอันเวิ้งว้าง ไป๋หลี่ฉยงกล่าวกับเหยียนพั่วด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เจ้าเดาได้หมดแล้วหรือ” เหยียนพั่วถาม

“หึ ท่านคิดว่าข้าโง่เหมือนเถี่ยถัวถัวหรือ”

“เถี่ยถัวถัวไม่ได้โง่”

“ถ้าไม่โง่ก็คงไม่ตาย!” ไป๋หลี่ฉยงตะคอก “เหยียนพั่ว ข้าไม่คิดว่าเรื่องนี้จะง่ายดายปานนั้น ตรองดูให้ดี อย่าได้ถูกผู้อื่นหลอกใช้”

“ฮ่าๆ ข้าเหยียนพั่วคือใคร ใครจะหลอกใช้ข้าได้ เพ้อเจ้อ!” เหยียนพั่วหัวเราะเสียงดัง

ไป๋หลี่ฉยงเงียบไปนานก่อนเอ่ยปากอีกครั้ง “ปล่อยข้าไปเถอะ”

“ต้องปล่อยเจ้าไปแน่ แต่ผู้ตรวจการท่านนี้ไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่ายๆ ความแข็งแกร่งของเขาเจ้าเองก็เห็นแล้ว แม้แต่ข้าก็ไม่แน่ว่าจะจัดการเขาได้ ดังนั้นข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่จะต้องไม่สะกิดความสงสัยของเขา อย่างน้อยข้าก็ต้องพาเจ้ากลับไปที่ดาวหลักก่อน จริงไหม”

หลังจากอวิ๋นโม่กลับไปถึงดาวจิ้วก็ไปพบซือหม่าป๋อชง อีกฝ่ายถามอย่างกระตือรือร้น “เป็นอย่างไรบ้าง รู้ความจริงแล้วหรือไม่ เถี่ยถัวถัวฆ่าอู่เจิ้นหวางใช่หรือไม่ ถ้าเป็นเขา ทำไมเขาถึงฆ่าอู่เจิ้นหวาง”

“ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน” อวิ๋นโม่ส่ายหน้า

ซือหม่าป๋อชงตกตะลึง ถามอย่างงุนงง “มีเบาะแสอย่างเถี่ยถัวถัว ผู้ตรวจการยังไม่สามารถหาความจริงได้อีกหรือ”

“เถี่ยถัวถัวตายแล้ว”

“อะไรนะ!” ซือหม่าป๋อชงตกใจมาก “เป็นไปได้อย่างไร”

“เรื่องมันซับซ้อน ตอนนี้เจ้าอย่าเพิ่งถามอะไรมาก ข้ามีเรื่องที่ต้องรบกวนเจ้า” อวิ๋นโม่กล่าว

ซือหม่าป๋อชงกล่าว “ใต้เท้าผู้ตรวจการบอกมาได้เลย ข้าจะต้องทำอย่างสุดความสามารถ”

“ฉยงหวางมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ตอนนี้เขาถูกเหยียนพั่วพาตัวไปแล้ว ข้าจะไปตรวจสอบเรื่องบางอย่างที่อาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวน แต่ก็ไม่วางใจไป๋หลี่ฉยง อยากให้เจ้าช่วยจับตาดูเขาไว้” อวิ๋นโม่กล่าว

“ไม่มีปัญหา ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” ซือหม่าป๋อชงรับคำและเตรียมไปยังดาวหลักของอาณาจักรดาราน้อยถงซานทันที

“เดี๋ยวก่อน!” อวิ๋นโม่คว้าซือหม่าป๋อชงไว้และส่งยันต์ใบหนึ่งให้เขา

………………………………………