ตอนที่ 593 ตายอีกคน

ตอนที่ 593 ตายอีกคน
“นี่มัน… ยันต์ผู้ตรวจการ?” ซือหม่าป๋อชงมองอวิ๋นโม่ด้วยความประหลาดใจ

อวิ๋นโม่พยักหน้า “เรื่องนี้อันตรายมาก เดิมทีข้าไม่ต้องการให้เจ้าเข้ามาพัวพัน แต่คนเดียวในอาณาจักรดาราน้อยถงซานที่ข้าไว้ใจได้ก็คือเจ้า เจ้าเก็บยันต์ผู้ตรวจการเอาไว้ก็ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้ จดจำไว้ หากไม่ถึงยามคับขันก็อย่าใช้มัน!”

“ได้!” ซือหม่าป๋อชงเก็บยันต์ผู้ตรวจการไว้ หลังจากอวิ๋นโม่สอนวิธีใช้ให้เขา เขาก็เหาะตรงไปยังดาวหลักของอาณาจักรดาราน้อยถงซาน

ส่วนอวิ๋นโม่ก็ขับเรือลาดตระเวนตรงไปยังอาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวน

“ที่แท้ก็เป็นใต้เท้าผู้ตรวจการมาเยือน เชิญ เชิญเข้ามา!” หลังจากอวี้จู่ของอาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวนรู้ถึงฐานะของอวิ๋นโม่ก็รีบเชิญเขาเข้าไปที่ดาวหลัก

อวิ๋นโม่ลอบโล่งใจ ยันต์ผู้ตรวจการไม่ได้อยู่กับตัว หากอีกฝ่ายสงสัยฐานะของตนคงจะเกิดปัญหาอย่างเลี่ยงไม่ได้

อวิ๋นโม่ไม่ทันนึกว่า อาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวนอยู่ติดกับอาณาจักรดาราน้อยถงซาน อวี้จู่ของอาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวนรู้ว่าเขามาเยือนอาณาจักรดาราน้อยถงซาน ย่อมได้ยินมาว่า ช่วงนี้ที่อาณาจักรดาราน้อยถงซานเกิดอะไรขึ้น จึงไม่รู้สึกแปลกใจที่อวิ๋นโม่มาหา

“ได้ยินมาว่าช่วงนี้อาณาจักรดาราน้อยถงซานไม่ค่อยสงบ ไม่ทราบว่าใต้เท้าผู้ตรวจการคลี่คลายปัญหาได้แล้วหรือยัง” อวี้จู่อาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวนถาม

“ตอนนี้มีปัญหาบางอย่างที่ยังไม่ได้แก้ไข” อวิ๋นโม่พูดอย่างคลุมเครือ สถานการณ์ที่แท้จริงเป็นอย่างไร เขาย่อมไม่เอ่ยกับผู้อื่น

อวี้จู่อาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวนประคองหมัด เอ่ย “หากมีเรื่องใดต้องการให้ข้าช่วย ผู้ตรวจการโปรดบอกมาได้เลย ข้าจะไม่ปฏิเสธ”

“มีเรื่องหนึ่งต้องรบกวนท่าน” อวิ๋นโม่กล่าว

“ผู้ตรวจการโปรดกล่าว”

อวิ๋นโม่นำหยกม่วงพลิ้วและมรกตทองแดงออกมาอย่างละชิ้น “ได้ยินมาว่าทั่วทั้งอาณาจักรดาราใหญ่อู่ตู มีเพียงอาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวนที่สามารถผลิตและจำหน่ายสิ่งนี้ได้ในจำนวนมาก ข้าอยากให้ท่านช่วยสืบว่าช่วงนี้มีใครบ้างที่ซื้อวัตถุดิบสองอย่างนี้ไปจำนวนมากๆ”

“นี่ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบ” อวี้จู่อาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวนส่ายหน้าพูด

“หือ ทำไม?”

อวี้จู่อาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวนชี้ไปที่หยกม่วงพลิ้วและมรกตทองแดง “วัตถุดิบทั้งสองอย่างนี้คุณภาพเทียบกับหยกม่วงพลิ้วและมรกตทองแดงที่ข้ามีไม่ได้ แค่เห็นก็รู้แล้วว่านี่ไม่ใช่ของที่ผลิตจากอาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวนเรา”

“หยกม่วงพลิ้วไม่ต้องพูดถึง มรกตทองแดงน่าจะขัดเกลาได้ใช่ไหม” อวิ๋นโม่ถาม

“หากผู้ตรวจการรู้เรื่องวัตถุดิบที่ใช้ในการขัดเกลาอยู่บ้างก็คงรู้ว่าวัตถุดิบที่คุณภาพไม่ดี ไม่ว่าจะขัดเกลาอย่างไรก็ไม่อาจทำออกมาได้ดีกว่าวัตถุดิบที่มีคุณภาพชั้นเลิศ เว้นเสียแต่ว่าความสามารถของผู้ขัดเกลาจะถึงระดับที่น่าตกตะลึง แต่อาณาจักรดาราใหญ่อู่ตูไม่มีบุคคลเช่นนั้น ดังนั้นวัตถุดิบทั้งสองอย่างที่ท่านนำมาจึงไม่ใช่ของจากอาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวนของข้า นอกจากนี้หินแร่ล้ำค่าอย่างหยกม่วงพลิ้วและมรกตทองแดง เมื่อมีการซื้อขาย ข้าย่อมต้องคอยสังเกตอยู่แล้ว ช่วงนี้ไม่มีใครซื้อในจำนวนมาก”

อวิ๋นโม่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามอีกครั้ง “เช่นนั้นท่านรู้หรือไม่ว่าที่ใดสามารถหาซื้อหยกม่วงพลิ้วและมรกตทองแดงที่มีคุณภาพเช่นนี้ในจำนวนมาก”

“แน่นอนว่าต้องเป็นอาณาจักรดาราใหญ่อื่นๆ เท่าที่ข้ารู้มา อาณาจักรดาราใหญ่มังกรอสูรก็มีหยกม่วงพลิ้วและมรกตทองแดงอยู่จำนวนมาก”

อวิ๋นโม่เลิกคิ้วถาม “ท่านรู้ได้อย่างไร”

“ฮ่าๆ ผู้ตรวจการอย่าได้เข้าใจผิด หากท่านสืบลึกลงไปย่อมต้องรู้ว่าถึงอาณาจักรดาราใหญ่อู่ตูและอาณาจักรดาราใหญ่มังกรอสูรไม่ถูกกันแต่ก็มีการค้าขายกันอยู่ ในฐานะอวี้จู่อาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวน ข้าต้องจับตาดูเรื่องนี้ ย่อมรู้อยู่บ้าง”

พอได้ยินข้อมูลนี้ ความสงสัยในใจของอวิ๋นโม่ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ในเมื่อวัตถุดิบทั้งสองอย่างนี้ไม่ได้มาจากอาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวน เช่นนั้นคนที่ฝึกวิชาวิชากลืนสิ้นทำไมถึงต้องขัดขวางเขา แค่เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าวัตถุดิบทั้งสองอย่างนี้มาจากอาณาจักรดาราใหญ่อื่นหรือ

“ไม่ถูกต้อง!” จู่ๆ เขาก็ชะงัก “หรือว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ต้องการขวางไม่ให้ข้ามาที่นี่ แต่ต้องการชักนำข้าไปที่เส้นทางอวกาศ”

เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็ยิ่งสงสัย คนผู้นั้นต้องการฆ่าเขา แต่ก็ยังช่วยเขาสืบหาความจริงเรื่องการตายของเกาอู่ จุดประสงค์คืออะไรกันแน่

ตอนนี้เบาะแสของวัตถุดิบทั้งสองอย่างขาดหายไปแล้ว ประเด็นสำคัญในการค้นหาความจริงอยู่ที่ไป๋หลี่ฉยงและคนลึกลับ อวิ๋นโม่ลุกขึ้นบอกลาทันที กลับไปยังอาณาจักรดาราน้อยถงซานอย่างรวดเร็ว

อวี้จู่ของอาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวนลุกขึ้นออกไปส่ง จู่ๆ ก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ “เรื่องที่ท่านต้องการตรวจสอบวัตถุดิบทั้งสองนี้ทำให้ข้านึกได้เรื่องหนึ่ง”

“เรื่องอะไร”

“เมื่อร้อยปีก่อน อู่เจิ้นหวางของอาณาจักรดาราน้อยถงซานให้คนมาขอซื้อวัตถุดิบสร้างค่ายกลจำนวนมาก ในนั้นมีวัตถุดิบสองอย่างนี้ด้วย แม้ตอนนั้นเขาจะไม่ได้ซื้อมันด้วยตนเอง แต่เพราะข้าไม่วางใจจึงตรวจสอบรอบหนึ่ง และพบว่าเขาเป็นคนซื้อวัตถุดิบชุดนั้นไป”

“ร้อยปีที่แล้ว…” อวิ๋นโม่พึมพำ จากนั้นคำนับอวี้จู่อาณาจักรดาราน้อยค่วงหยวน “ขอบคุณที่แจ้งให้ข้าทราบ!”

หลังจากนั้นเขาก็เหาะออกจากดาวหลักและขับเรือลาดตระเวนไปยังอาณาจักรดาราน้อยถงซาน

วิ้ง!

ในจักรวาล ลำแสงดาบสายหนึ่งพาดผ่านความว่างเปล่า ทำให้ดาวที่ตายแล้วหลายดวงแตกสลาย เมื่อเห็นภาพนี้จากระยะไกล อวิ๋นโม่ตกใจมากและตะโกนด้วยความโกรธ “หยุด!”

ผู้ลงมือกลับไม่สนใจ ร่ายรำกระบวนท่าต่อไป ลำแสงกระบี่มากมายระดมใส่ร่างคนผู้หนึ่งอีกครั้ง

“อ๊าก!”

ชายคนนั้นกรีดร้องอย่างขมขื่น ถูกคมดาบฟันเป็นชิ้นๆ วิญญาณถูกทำลาย

อวิ๋นโม่สีหน้าเขียวคล้ำ เหาะเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็ว คนที่ตายไปช่วยไม่ทันแล้ว ส่วนคนที่ลงมือทรุดลงไปราวกับผลาญกำลังไปจนหมดสิ้น

เพิ่งจะกลับมาถึงดาวหลักของอาณาจักรดาราน้อยถงซาน เขาก็เห็นการต่อสู้ที่ครึกโครมในจักรวาล คนที่ตายไปย่อมเป็นคนสำคัญอย่างไป๋หลี่ฉยง ส่วนคนลงมือก็คือเฟยเย่หวางต้วนฉี!

อวิ๋นโม่แค้นใจมาก ส่งไป๋หลี่ฉยงให้เหยียนพั่ว ทั้งยังให้ซือหม่าป๋อชงคอยจับตาดูไม่ให้เขาเกิดเรื่อง คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายไป๋หลี่ฉยงยังคงตายไป อีกทั้งตายอย่างน่าประหลาด เหตุใดต้วนฉีจึงฆ่าเขา

อวิ๋นโม่มาหยุดข้างกายนางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม โบกมือเรียกดาบใบไม้ปลิวขึ้นมา นางอาศัยสิ่งนี้สังหารไป๋หลี่ฉยง แม่ทัพซ้ายแม่ทัพขวาและซือหม่าป๋อชงเหาะมาอย่างรวดเร็ว มองภาพนี้ด้วยสีหน้าซับซ้อน

“นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น เหยียนพั่วเล่า ทำไมเขาไม่ขัดขวาง” อวิ๋นโม่ตะโกนถาม เขาหัวเสียมาก คิดไม่ถึงว่าเบาะแสสำคัญอย่างไป๋หลี่ฉยงจะมาตายเช่นนี้

แม่ทัพขวากล่าว “เรียนผู้ตรวจการ เหยียนพั่วอวี้จู่มีภารกิจด่วนจึงออกไป ถึงได้…”

“บังเอิญขนาดนี้เชียว ทันทีที่เขาจากไป ไป๋หลี่ฉยงก็ถูกฆ่า!” อวิ๋นโม่พูดด้วยความโกรธ

แม่ทัพซ้ายรีบอธิบาย “เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ ไม่ อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ บางทีเฟยเย่หวางคงรู้ว่าเหยียนพั่วอวี้จู่ออกไปจึงมาฆ่าเขา อาชญากรที่อาณาจักรเล็กๆ แห่งหนึ่งข้างอาณาจักรดาราน้อยถงซานของเราหลบหนีเข้ามาในอาณาเขตของเรา อวี้จู่ของฝ่ายนั้นขอร้องให้เขาออกไปจัดการ ถ้าผู้ตรวจการไม่เชื่อก็สามารถตรวจสอบได้เลย”

“แล้วอย่างไร หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น”

แม่ทัพขวาก้าวออกมา “จากนั้นเฟยเย่หวางเหาะมาที่นี่ พวกเราย่อมไม่อาจขวางนางเอาไว้ด้านนอก จึงเปิดค่ายกลให้นางเข้ามา คิดไม่ถึงว่านางไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ลงมือสังหารฉยงหวางทันที ท่านก็เห็นว่าจวนอวี้จู่ถูกนางฟันจนถล่มไปแล้ว หากพวกเราต้านไว้ไม่ทันคงต้องมีคนตายมากมาย พวกเรากลัวว่าการต่อสู้ของพวกเขาจะทำร้ายผู้บริสุทธิ์จึงเปิดค่ายกลปล่อยพวกเขาออกไป จากนั้นฉยงหวางก็ถูกเฟยเย่หวางสังหาร ท่านคงจะเห็นแล้ว”

ซือหม่าป๋อชงพยักหน้า “ก่อนหน้านี้เพื่อช่วยเหลือผู้อื่น แม่ทัพขวาจึงได้รับบาดเจ็บ ถูกรังสีดาบของนางทำร้าย”

อวิ๋นโม่หันกลับมามอง เห็นว่ามีบาดแผลยาวบนอกของแม่ทัพขวา

“ถึงข้าอยากช่วยฉยงหวาง แต่ความสามารถไม่เพียงพอ เกรงว่าชีวิตจะมีอันตราย และข้าก็ไม่กล้าใช้ยันต์ใบนั้น อีกทั้งเมื่อใช้ไปแล้วก็อาจสังหารเฟยเย่หวางไป ยิ่งไม่กล้าวู่วาม” ซือหม่าป๋อชงกล่าวต่อ

อวิ๋นโม่รับยันต์ผู้ตรวจการคืนมาและมองต้วนฉีด้วยสีหน้าเย็นชา “เฟยเย่หวาง บอกข้ามา ทำไมเจ้าถึงฆ่าฉยงหวาง”

“ฮ่าๆ มีความสุข ข้ามีความสุข!” จู่ๆ ต้วนฉีส่งเสียงหัวเราะ น้ำเสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

“ฆ่าฉยงหวางแล้วทำไมถึงมีความสุข” อวิ๋นโม่ถามเสียงทุ้ม

ต้วนฉีเงยหน้ามองอวิ๋นโม่ “ท่านจำเรื่องที่ข้าเล่าได้ใช่ไหม เกาอู่ฆ่าสามีของข้าเพื่อวัตถุดิบค่ายกล แต่ท่านรู้หรือไม่ ไป๋หลี่ฉยงผู้นี้ก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วย!”

“เขาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยหรือ”

“ไม่ผิด! เขาเป็นคนฆ่าสามีของข้า! เขาคิดว่าข้าไม่รู้ อันที่จริงข้ารู้ดี! ข้าแค่รอโอกาสเหมาะสมที่จะฆ่าพวกเขาทั้งคู่ น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้ฆ่าเกาอู่” ต้วนฉีกัดฟัน “ตอนที่สามีของข้ามีวัตถุดิบเหล่านั้น คนอื่นๆ ล้วนไม่รู้เรื่อง แต่ครั้งหนึ่งขณะสนทนากัน สามีไม่ระวังหลุดปากออกไป ทำให้เขารู้เรื่อง จากนั้นไป๋หลี่ฉยงก็บอกเรื่องนี้กับเกาอู่ และเกาอู่ก็มาหาถึงหน้าประตูอยู่หลายครั้ง หลังจากล้มเหลว เขาไม่พอใจมาก ไป๋หลี่ฉยงจึงคิดวิธีการชั่วช้าขึ้นมาอย่างหนึ่ง พวกเขาฆ่าสามีของข้าโดยไม่ทิ้งหลักฐานเอาไว้ พวกเขาคิดว่าข้าไม่รู้ อันที่จริงข้ารู้แล้ว!”

อวิ๋นโม่สีหน้าปั้นยาก มิน่าเล่าตอนนั้นเขาถึงได้พูดว่าคนที่ฆ่าเกาอู่ก็คือต้วนฉี เขาคิดยืมมือตนกำจัดศัตรู อวิ๋นโม่หงุดหงิดใจ คิดไม่ถึงว่าเบาะแสสำคัญจะขาดสะบั้นไปเพราะเหตุนี้

“ไม่ถูกต้อง!” จู่ๆ อวิ๋นโม่ก็พบปัญหาสำคัญ บางทีทั้งหมดนี้ไม่ใช่เหตุบังเอิญ แต่มีคนจงใจสร้างสถานการณ์!

“เกิดอะไรขึ้น” ทันใดนั้นคนผู้หนึ่งก็เหาะมาอย่างเร่งรีบ ทุกคนหันไปมองและพบว่าเหยียนพั่วกลับมาแล้ว

หลังจากเห็นเหยียนพั่ว สีหน้าของอวิ๋นโม่ก็มืดครึ้มและไม่พูดอะไรทั้งสิ้น แม่ทัพซ้ายขวาเหาะออกไปอธิบายเรื่องราวทั้งหมดต่อเหยียนพั่ว

หลังจากได้ยินเรื่องราวแล้ว สีหน้าของเหยียนพั่วก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขาโทษตนเองไม่หยุด “ผู้ตรวจการ เป็นความผิดของข้าเอง ข้าสะเพร่าเกินไป หากข้าไม่ประมาทคงไม่เกิดเหตุเช่นนี้”

“ตอนนี้พูดไปจะมีประโยชน์อะไร” อวิ๋นโม่กล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าบอกว่าจะสอบปากคำเขา ถามข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรได้บ้าง”

เหยียนพั่วสีหน้าอับอาย “ผู้ตรวจการ เรื่องนี้… เดิมทีคิดว่ามีค่ายกลป้องกัน อีกทั้งมีแม่ทัพซ้ายขวา รวมถึงป๋อชงหวางอยู่ ไม่น่าจะเกิดปัญหา ดังนั้นพอได้รับการร้องขอจึงไปช่วยพวกเขาจับอาชญากร คิดไม่ถึงว่า…”

“พอ ไม่ต้องพูดแล้ว” อวิ๋นโม่แค่นเสียงเย็นชา

เหยียนพั่วมองต้วนฉีอย่างเย็นชา “ต้วนฉี เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าฉยงหวางมีความสำคัญมาก ทำไมถึงรีบร้อนฆ่าเขา เรื่องที่สามีของเจ้าไม่ได้รับความเป็นธรรม พวกเราย่อมต้องช่วยเหลือเจ้า แต่ก่อนหน้านั้นควรจะตรวจสอบเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนนี้ให้ชัดเจนก่อน!”

“ฮ่าๆ ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วก็ไม่เห็นพวกเจ้าทำอะไร ข้าเชื่อพวกเจ้าได้หรือ ในเมื่อมีโอกาสฆ่าคนชั่ว จะปล่อยโอกาสนี้ไปได้อย่างไร!” ต้วนฉีหัวเราะเยาะ

“เจ้า!” เหยียนพั่วโมโหมาก ยกมือขึ้นจะตบนาง

“พอแล้ว!” อวิ๋นโม่ตวาดด้วยความโกรธ “เหยียนพั่วอวี้จู่ ท่านก็ระวังตัวให้ดีเถอะ ป๋อชงหวาง ไป กลับดาวจิ้ว”

หลังจากนั้นอวิ๋นโม่ก็พาต้วนฉีกลับไปดาวจิ้วพร้อมซือหม่าป๋อชง เหยียนพั่วมองตามทิศที่อวิ๋นโม่จากไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แววตาลึกล้ำ

“เฟยเย่หวาง บอกมาเถอะ ใครช่วยเจ้าซ่อมแซมดาบใบไม้ปลิว” อวิ๋นโม่ถาม

ดาบใบไม้ปลิวของอาจารย์ของต้วนฉีเสียหายไปแล้ว เรื่องนี้เขาเห็นมากับตา ไม่มีทางแปลกปลอม ตอนนี้มันได้รับการซ่อมแซม เรื่องนี้ย่อมไม่ใช่แค่ให้นางได้แก้แค้น ต้องมีคนใช้งานนางแน่! หากไม่ใช่เพราะมีดาบเล่มนี้ ด้วยความสามารถของนาง ถึงไป๋หลี่ฉยงจะได้รับบาดเจ็บ นางก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้

ต้วนฉีปิดปากเงียบและนั่งหลับตาอยู่ตรงนั้น ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของอวิ๋นโม่

“หากเจ้าบอกความจริงกับข้า ข้าจะคุ้มครองความปลอดภัยของเจ้า เจ้าแก้แค้นให้สามี ดาวเพลิงฉานจะไม่ทวงถามความรับผิดชอบจากเจ้า” อวิ๋นโม่กล่าว

ต้วนฉียังคงเงียบ

“ข้าบอกเจ้าได้ว่าใครฆ่าอู่เจิ้นหวาง”

ต้วนฉีลืมตา มองอวิ๋นโม่พลางเอ่ยปนยิ้ม “เถี่ยถัวถัวตายแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเขาฆ่าเกาอู่ เขาคงไม่ตาย”

อวิ๋นโม่ขมวดคิ้ว สตรีนางนี้ก็ฉลาดมากเช่นกัน ขบคิดดูแล้วอวิ๋นโม่ก็นำดาบใบไม้ปลิวออกมา “ดาบใบไม้ปลิวเล่มนี้เป็นสิ่งตกทอดของอาจารย์เจ้า ข้าว่าเจ้าคงไม่อยากเห็นมันถูกลบหลู่ใช่ไหม”

“ท่านจะทำอะไร” สีหน้าของต้วนฉีเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ถ้าเจ้าบอกความจริงกับข้า ข้าจะคืนมันให้เจ้า ถ้าไม่บอก ข้าจะทำให้มันกลับไปเป็นอย่างเดิม เคยเป็นอย่างไรก็เป็นเช่นนั้น อย่าได้สงสัยในความสามารถของข้า บางทีหากไม่ระวังขึ้นมา อาจจะทำให้ดาบเล่มนี้กลายเป็นเศษเหล็ก” อวิ๋นโม่ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แต่ดวงตาที่มองต้วนฉีทำให้มันเหมือนกับรอยยิ้มของปีศาจ

“เจ้ามันไร้ยางอาย!” ต้วนฉีมองอวิ๋นโม่ เริ่มหวั่นใจขึ้นมา

………………………………………