ตอนที่ 798 เพิกเฉย

ตอนที่ 798 เพิกเฉย
เมิ่งเอ๋อร์อธิบาย “จริงๆ แล้วหุบเขาบงกชพิสุทธิ์แบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งเป็นตัวแทนของประมุขหุบเขา อีกฝ่ายเป็นตัวแทนของผู้อาวุโสใหญ่ ธิดาศักดิ์สิทธิ์ของฝ่ายประมุขหุบเขาคืออาจารย์ป้าอิ่นซวง อาจารย์ป้าอิ่นซวงเป็นพี่สาวของอาจารย์ข้า และธิดาศักดิ์สิทธิ์ของฝ่ายผู้อาวุโสใหญ่คือหมี่ฉยง เป็นคู่แข่งสำคัญของอาจารย์ป้าอิ่นซวง”

“นี่เกี่ยวอะไรกับการแต่งงาน” อวิ๋นโม่ขมวดคิ้วถาม

“ทั้งสองฝ่ายต่างต้องการให้คนของฝ่ายตัวเองอยู่ในหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ต่อเพื่อจะได้ครอบครองหุบเขาในอนาคต ได้ยินว่าคู่ครองที่มาจากราชวงศ์ต้าโจวเหล่านั้นมีชื่อเสียงไม่ค่อยดี จึงไม่มีใครอยากแต่งไปที่นั่น ทั้งสองฝ่ายหวังให้คนของอีกฝ่ายแต่งออกไป ผลคือเกิดการต่อสู้เดิมพัน”

“เดิมพัน?”

“อืม ก็คืออาจารย์ป้าอิ่นซวงต่อสู้กับหมี่ฉยง ผู้แพ้ต้องเลือกศิษย์ฝั่งตัวเองไปแต่งงาน แต่เดิมความแข็งแกร่งของอาจารย์ป้าอิ่นซวงและหมี่ฉยงใกล้เคียงกัน ใครจะรู้ เพื่อเอาชนะศึกนี้ หมี่ฉยงไม่สนใจรากฐาน กินโอสถชนิดหนึ่งฝืนเลื่อนระดับขึ้นไป อาจารย์ป้าอิ่นซวงระดับต่ำกว่าจึงแพ้ หุบเขาต้องเลือกคนจากสี่ระดับ คือ ระดับมโนสำนึก ระดับจ้าวดารา ระดับพรหมราช และระดับอริยะ ไปแต่งงานกับราชวงศ์ต้าโจวตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ อาจารย์ป้าอิ่นซวงถูกเลือกในระดับอริยะ ส่วนอีกสามระดับฝ่ายนั้นก็เป็นคนเลือกเช่นกัน”

“เจ้าพรสวรรค์ยุทธ์ดี หน้าตาก็ดี จึงถูกเลือกให้แต่งงานในระดับจ้าวดาราใช่ไหม” อวิ๋นโม่ถาม

ใบหน้าเมิ่งเอ๋อร์แดงเรื่อ นางพยักหน้า “หลังจากข้ามาถึงหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ก็แสดงผลงานได้ไม่เลว พวกเขากลัวว่าในอนาคตข้าจะกลายเป็นเสาหลักของฝ่ายประมุขหุบเขา ทำให้พวกเขาถูกคุกคาม จึงต้องการส่งข้าไปแต่งงานกับราชวงศ์ต้าโจว”

“พวกประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ปล่อยให้พวกเขาทำอย่างนี้ได้อย่างไร” อวิ๋นโม่ถามอย่างไม่พอใจ

เมิ่งเอ๋อร์ถอนหายใจเอ่ย “ก่อนหน้านี้ประมุขหุบเขายอมรับการเดิมพันแล้วจึงไม่อาจกลับคำ ที่จริงอาจารย์รู้ว่าข้าไม่อยากแต่งงานกับโจวมู่ พยายามหาทางส่งข้าออกไป แต่คิดถึงไม่ว่าจะถูกคนของฝ่ายผู้อาวุโสใหญ่พบเข้า อาจารย์จึงถูกขังในคุกสวรรค์เพราะเหตุนี้ ได้ยินว่าถูกขังเป็นร้อยปี”

ได้ยินเช่นนั้น อวิ๋นโม่ค่อยรู้สึกดีกับอิ๋นเสี่ยวเหลียง*ขึ้นเล็กน้อย ในฐานะอาจารย์ หากนางปล่อยให้ความสุขของศิษย์ถูกย่ำยี อวิ๋นโม่ต้องหาทางเอาคืนแน่ๆ

(*แซ่อิ่น เนื่องจากอักษรถัดไปออกเสียงสาม จึงผันเสียงเป็นอิ๋น)

พูดถึงอิ๋นเสี่ยวเหลียง เมิ่งเอ๋อร์ก็เศร้าสลด นางพูดต่อ “เดิมทีอาจารย์ป้าอิ่นซวงก็อยากช่วยข้าเช่นกัน แต่ฝ่ายผู้อาวุโสใหญ่คาดเดาได้ และกลัวว่าอาจารย์ป้าอิ่นซวงจะหนีไป จึงกักบริเวณอาจารย์ป้า จริงสิ ผู้ถูกเลือกในระดับพรหมราชคือพี่มี่เตี๋ย พี่ใหญ่ หากเป็นไปได้ท่านช่วยพี่มี่เตี๋ยด้วยนะ ข้าได้ยินว่าคนที่นางต้องแต่งงานด้วยก็ไม่ดีเช่นกัน!”

อวิ๋นโม่หรี่ตา การไปเยือนหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ครั้งนี้ อวิ๋นโม่ตั้งใจจะเอาเรื่องฝ่ายผู้อาวุโสใหญ่แน่นอน ส่วนฝ่ายประมุขหุบเขา แม้ฝ่ายนั้นจะไม่มีทางเลือกเขาก็ไม่ยกเว้น หากเป็นสถานการณ์ปกติอวิ๋นโม่อาจจะเข้าใจ แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับน้องสาวของเขา อวิ๋นโม่ไม่มีทางยอม เขาฝากน้องสาวไว้กับพวกนาง พวกนางดูแลไม่ดีก็ต้องรับเพลิงโทสะของเขา

“เมิ่งเอ๋อร์ไม่ต้องห่วง เรื่องมี่เตี๋ย ข้าจะจัดการเอง” อวิ๋นโม่พยักหน้า

จู่ๆ อวิ๋นโม่ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จึงขมวดคิ้วถาม “เมิ่งเอ๋อร์ หุบเขาบงกชพิสุทธิ์ทะนงในตนเองมาตลอด รับเพียงศิษย์สตรี หากศิษย์จะมีคู่ครอง พวกเขาก็จะเรียกคืนฐานะและตัดขาดความสัมพันธ์ ทำไมตอนนี้ถึงต้องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับขุมกำลังอื่น”

เขารู้สึกแปลกใจ หุบเขาบงกชพิสุทธิ์เคยหยิ่งทะนงมาก ไม่รู้ทำไมตอนนี้ถึงเลือกแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เหมือนขุมกำลังอื่นๆ

เมิ่งเอ๋อร์ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นส่ายหน้า “จริงๆ แล้วข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่บังเอิญได้ยินอาจารย์ป้าอิ่นซวงพูดว่า ดูเหมือนหุบเขาจะเลือกธิดาศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้”

ได้ยินนางพูดเช่นนั้น อวิ๋นโม่ก็ประหลาดใจ เขาถามอย่างสงสัย “อิ่นซวงกับหมี่ฉยงไม่ใช่ธิดาศักดิ์สิทธิ์หรือ ต่อให้พวกนางไม่ได้เรื่อง แค่เลือกศิษย์ที่เก่งที่สุดก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงบอกว่าเลือกไม่ได้”

นี่แปลกมาก ราวกับว่าไม่สามารถเลือกผู้แข็งแกร่งที่สุดจากคนทั้งกลุ่ม ไม่มีเหตุผลเลย

“ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่อาจารย์ป้าอิ่นซวงและหมี่ฉยงเป็นเพียงธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่ประกาศต่อภายนอกเท่านั้น แท้จริงคนในหุบเขาหลายคนรู้ว่าฐานะธิดาศักดิ์สิทธิ์ของพวกนางไม่ได้รับการยอมรับ หุบเขาไม่สามารถสรรหาธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงได้”

“ไม่ได้รับการยอมรับ เลือกธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงไม่ได้ ต้องได้รับการยอมรับจากใคร ธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงหมายความว่าอะไร” อวิ๋นโม่ขมวดคิ้วครุ่นคิด “ข้าเข้าใจแล้ว!” เขาตาเป็นประกายในฉับพลัน จู่ๆ ก็นึกถึงสิ่งที่เกือบลืมไปแล้วได้

หุบเขาบงกชพิสุทธิ์ หากพูดอย่างเคร่งครัดไม่สามารถเรียกเป็นขุมกำลังระดับจักรพรรดิได้อีก และสาเหตุของเรื่องนี้อวิ๋นโม่เคยได้ยินมาก่อน ธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงน่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!

“คำนวณเวลาแล้วอายุขัยของคนผู้นั้นน่าจะเหลือเพียงพันปี อย่างนี้นี่เองถึงได้ร้อนรน หุบเขาบงกชพิสุทธิ์เผชิญปัญหาจึงอยากผูกสัมพันธ์กับขุมกำลังอื่นเพื่อเตรียมการล่วงหน้า นี่อาจเป็นโอกาส” อวิ๋นโม่พูดกับตัวเอง

เมิ่งเอ๋อร์เอียงหัวมองอวิ๋นโม่อย่างสงสัย “พี่ใหญ่ พี่พูดอะไร”

“ไม่มีอะไร” อวิ๋นโม่ยิ้ม “เมิ่งเอ๋อร์ เจ้าอยากเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งหุบเขาบงกชพิสุทธิ์หรือไม่”

“หืม” เมิ่งเอ๋อร์สงสัย นางรู้สึกว่าพี่ใหญ่คิดเร็วเกินไปจนตามไม่ทัน เมื่อครู่ยังพูดถึงการไปหุบเขาบงกชพิสุทธิ์เพื่อเรียกร้องความยุติธรรม แต่ตอนนี้กลับพูดถึงเรื่องธิดาศักดิ์สิทธิ์แล้ว แถมยังบอกให้นางเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ นี่จะเป็นไปได้อย่างไร

“พี่ใหญ่ แม้แต่พวกอาจารย์ป้าอิ่นซวง ยังไม่สามารถเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ ข้าเป็นแค่ระดับจ้าวดารา ซ้ำยังไม่ใช่ศิษย์ที่มีพรสวรรค์ยุทธ์สูงสุดในหุบเขา จะเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร” เมิ่งเอ๋อร์ส่ายหน้าพลางกล่าว

อวิ๋นโม่ยิ้มโดยไม่พูดอะไรต่อ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะให้เมิ่งเอ๋อร์เป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ อวิ๋นโม่เดินออกจากห้อง หญิงสาวระดับอริยะขั้นสี่ชั้นฟ้าคนนั้นกลัวเขา เมื่อเห็นเขาออกมาก็รีบถาม “คุณชายโม่มีอะไรหรือ”

“ตอนนี้ยังไม่ต้องไปหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ ไปเมืองใหญ่ที่ใกล้ที่สุดก่อน” อวิ๋นโม่กล่าว

หญิงสาวเผยสีหน้างุนงง อวิ๋นโม่ต้องการเรียกร้องความยุติธรรมให้น้องสาวของตัวเองไม่ใช่หรือ ทำไมถึงอยากไปเมืองใหญ่ “คุณชายโม่ ไปเมืองใหญ่ทำอะไร”

อวิ๋นโม่ไม่ปิดบัง “ซื้อเมล็ดโพธิ์”

“ซื้อเมล็ดโพธิ์?” นางยิ่งงงเข้าไปใหญ่ นี่เกี่ยวอะไรกับเรื่องของอวิ๋นเมิ่งเอ๋อร์ แต่ก็ไม่กล้าถาม เพียงกล่าว “คุณชายโม่ เมล็ดโพธิ์ล้ำค่ามาก ที่ด้อยที่สุดก็ต้องใช้หินวิญญาณชั้นเลิศอย่างน้อยหนึ่งแสนชั่ง คงไม่ใช่ว่าท่านจะ?”

นางกังวลมาก กลัวอวิ๋นโม่ให้พวกนางออกเงินจำนวนนี้

อวิ๋นโม่โบกมือกล่าว “เมล็ดโพธิ์ที่ว่าข้าจะซื้อเอง ไม่ให้พวกเจ้าลำบาก ในเมื่อพวกเจ้าไม่ใช่คนที่ทำให้เมิ่งเอ๋อร์ลำบาก ข้าก็จะไม่สร้างความลำบากให้พวกเจ้า ใครออกความคิด ข้าจะไปหาคนนั้น”

หญิงสาวมองอวิ๋นโม่ ในใจคร่ำครวญไม่หยุด อวิ๋นโม่พูดดิบดีว่าจะไม่ทำให้พวกนางลำบาก แต่จนถึงตอนนี้บาดแผลของนางยังไม่ทุเลา นางไม่กล้าพูด ได้แต่ให้พาหนะเปลี่ยนทิศทางไปยังเมืองใหญ่ที่อยู่ใกล้เคียง

หลังจากอวิ๋นโม่กลับเข้าห้อง ข้อความหนึ่งก็ถูกส่งไปยังหุบเขาบงกชพิสุทธิ์อย่างรวดเร็ว

“เจ้าหนูนั่นช่างบังอาจ! ถึงเขาเป็นพี่ใหญ่ของอวิ๋นเมิ่งเอ๋อร์แล้วอย่างไร เมื่ออวิ๋นเมิ่งเอ๋อร์เข้าหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ของเราก็ต้องฟังคำสั่งพวกเรา!” ในหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ หญิงสาวสวยงามนางหนึ่งกล่าวอย่างโมโห ตอนนี้สีหน้าเคียดแค้นกลับทำลายความงามนั้นไป

“ผู้อาวุโสใหญ่ คนผู้นี้ไม่ธรรมดา เขาสามารถใช้พลังยุทธ์ระดับพรหมราชเอาชนะจอมยุทธ์ระดับอริยะขั้นสี่ชั้นฟ้า นั่นแสดงว่าพรสวรรค์ยุทธ์น่าทึ่งเพียงใด บวกกับพรสวรรค์ด้านการแพทย์ของเขา ฐานะในสำนักกระบี่หลิ่วหยวนของเด็กคนนี้ย่อมไม่ธรรมดา พวกเราไม่อาจมองข้าม หากทำให้เขาระเบิดโทสะจนจักรพรรดิสวรรค์ท่านนั้นไม่พอใจอาจเกิดปัญหา เหตุการณ์ที่เกิดกับกับเผ่าหมาป่าพิภพและสำนักดาบสวรรค์เมื่อไม่นานมานี้เป็นตัวอย่างเลือดอาบที่ชัดเจน” หญิงชราข้างๆ พูดขึ้น

ผู้อาวุโสใหญ่สีหน้าเปลี่ยนไป แม้อวิ๋นโม่เป็นเพียงเด็กหนุ่มและไม่สามารถคุกคามนาง แต่เบื้องหลังของเขากลับทำให้นางหวั่นเกรงมาก คิดไปคิดมาก็แค่นหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นเรื่องของอวิ๋นเมิ่งเอ๋อร์ก็ปล่อยไป ส่วนเขาจะมาเรียกร้องความยุติธรรม ฮ่าๆ ช่างน่าขำ แค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งจะทำอะไรได้ อย่างมากก็แค่ปากเปราะอาละวาดไปเรื่อย ถ้าสู้กันขึ้นมาจริงๆ เขาก็วาดลวดลายอะไรไม่ได้ ข้าไม่เชื่อว่าถ้าเราไม่โจมตีเขาก่อนแล้วจักรพรรดิสวรรค์จะลงมือกับหุบเขาบงกชพิสุทธิ์เพราะเรื่องเล็ก น้อยนี้”

“อืม” หญิงชราพยักหน้า “ใช่แล้ว เผ่าหมาป่าพิภพและสำนักดาบสวรรค์หาที่ตายจึงถูกทำลาย จักรพรรดิสวรรค์หลิ่วหยวนไม่มีทางลงมือโจมตีพวกเราโดยไร้เหตุผล”

“เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ปล่อยไปก็พอ ไม่ต้องใส่ใจ” ผู้อาวุโสใหญ่เบ้ปาก จากนั้นปล่อยเรื่องนี้ไป

…………………

“พี่ใหญ่ แค่ให้พวกเขาไม่บังคับข้าแต่งงานกับราชวงศ์ต้าโจวก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำเกินไป” เมิ่งเอ๋อร์จับแขนเสื้อของอวิ๋นโม่พลาง พูดด้วยความกังวล แม้อวิ๋นโม่มั่นใจ แต่นางยังคงกังวล นางเชื่อว่าอวิ๋นโม่สามารถขอให้หุบเขาบงกชพิสุทธิ์ไม่ใช้นางการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ แต่อวิ๋นคงโม่ไม่สามารถขอให้ฝ่ายผู้อาวุโสใหญ่ทำอะไรมากไปกว่านี้

“ไม่ต้องห่วง ข้ารู้ว่าควรทำอย่างไร” อวิ๋นโม่ยิ้ม เก็บกระบี่เล็กเล่มหนึ่งกลับไป นี่คือกระบี่หัตถาของสำนักกระบี่หลิ่วหยวน ใช้เก็บปราณกระบี่และเป็นเครื่องมือในการส่งข่าวสาร

อวิ๋นโม่ไปหุบเขาบงกชพิสุทธิ์เพื่อขอคำอธิบาย จะบุกไปอย่างบุ่มบ่ามโดยไม่การเตรียมการได้อย่างไร

ของมีค่าเช่นเมล็ดโพธิ์หาซื้อยากก็จริง แต่อวิ๋นโม่มีหินวิญญาณมากมาย ใช้หินวิญญาณโปรยลงไปก็ควานหาเมล็ดโพธิ์มาได้เมล็ดหนึ่ง

หลังจากซื้อเมล็ดโพธิ์แล้ว อวิ๋นโม่ก็ตามคนของหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ไปยังหุบเขาบงกชพิสุทธิ์

เมื่อมาถึงหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ก็มีคนออกมาต้อนรับหญิงสาวระดับอริยะขั้นสี่ชั้นฟ้าทันที นางเป็นหญิงสาวระดับอริยะขั้นหนึ่งชั้นฟ้า คลี่ยิ้มพร้อมเชิญอวิ๋นโม่เข้าไปในลานเล็ก “คุณชายโม่ พักดื่มน้ำชาก่อน ข้าจะไปแจ้งผู้อาวุโสใหญ่”

อวิ๋นโม่และเมิ่งเอ๋อร์นั่งรอในลานเล็ก รอให้คนของผู้อาวุโสใหญ่มาพบ แต่ผ่านไปครึ่งชั่วยามก็ยังไม่มีใครมา อวิ๋นโม่หรี่ตา เริ่มเดินไปมาในลาน

ไม่นานหนึ่งชั่วยามก็ผ่านไป ยังไม่มีใครมา สองชั่วยาม สามชั่วยามก็ยังไม่มีใครมา เห็นชัดว่าคนของหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ต้องการทิ้งเขาไว้ที่นี่ ไม่สนใจเขา

อวิ๋นโม่เดินไปมาในลาน ดูกระวนกระวายมาก เมิ่งเอ๋อร์ออกจากห้องออกมาที่ลาน เรียกด้วยความกังวล “พี่ใหญ่”

อวิ๋นโม่ดึงเมิ่งเอ๋อร์ไปข้างหลัง จู่ๆ ก็แค่นหัวเราะแล้ว เรียกปฐมอัสนีนิลสุวรรณออกมา

ตูม!

พลังปราณรุนแรงพุ่งออกมา อาคารรอบๆ พังทลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย หญิงสาวสองคนที่แอบดูอยู่ถูกกระแทกจนกระอักเลือดทันที