ตอนที่ 800 มาถึงลานประลอง

ตอนที่ 800 มาถึงลานประลอง
สีหน้าของผู้อาวุโสใหญ่เปลี่ยนแปลงไปมา นางไม่เคยเสียท่าให้คนรุ่นหลังมาก่อน วันนี้นับว่าเป็นครั้งแรกที่ได้ลิ้มรส นี่ไม่ดีเลย ผู้อาวุโสใหญ่จ้องอวิ๋นโม่อย่างเย็นชาครู่หนึ่ง จากนั้นคลี่ยิ้ม

“เจ้าหัวเราะอะไร คิดว่าข้ากำลังขู่พวกเจ้าหรือ”

ผู้อาวุโสใหญ่หุบเขาบงกชพิสุทธิ์ส่ายหน้า ใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้ม “จริงอยู่ที่เจ้าเป็นศิษย์อัจฉริยะของสำนักกระบี่หลิ่วหยวน ข้าไม่กล้าแตะต้องเจ้า แม้แต่ศิษย์ระดับพรหมราชของเราก็ไม่มีใครสู้เจ้าได้ แต่แล้วอย่างไร ข้าทำอะไรเจ้าไม่ได้ ถึงอย่างนั้นด้วยความสามารถของเจ้า เจ้าจะทำอะไรได้ ในหุบเขาของเรามียอดฝีมือมากมายที่ไม่มีอะไรทำ ข้าสามารถส่งศิษย์น้องระดับควบคุมสรรพสิ่งไปเล่นกับเจ้า เจ้าคิดจะก่อเรื่องทำลายล้างก็ไม่สำเร็จ เจ้าอยากได้คำอธิบาย ฮึ น่าขำ”

“ใช่ ไม่สนเจ้าเด็กนี่ ส่งอาจารย์ป้าหรืออาจารย์อาระดับควบคุมสรรพสิ่งมาเฝ้าเขาไว้ ทุกอย่างก็จบ” คนอื่นๆ แววตาสดใสขึ้นมา รู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ดี

“ฮึๆ งั้นหรือ พวกเจ้าคิดว่าวิธีนี้ดีมากใช่ไหม” อวิ๋นโม่กดยิ้มมุมปาก

“เจ้าจะทำอะไรได้” ศิษย์หุบเขาบงกชพิสุทธิ์ทุกคนมั่นใจขึ้นมาทันที คิดว่ารู้วิธีจัดการอวิ๋นโม่ให้อยู่หมัดแล้ว

อวิ๋นโม่พยักหน้าแล้วกล่าว “ดี ทางที่ดีที่สุดพวกเจ้าควรให้จอมยุทธ์ระดับควบคุมสรรพสิ่งเฝ้าข้าไม่ห่าง มิเช่นนั้นข้าจะเดินเล่นไปรอบๆ หุบเขาบงกชพิสุทธิ์ เจอใครที่สู้ข้าไม่ได้ ข้าคงฆ่านางผู้นั้น แค่จะซัดให้ต้องนอนเตียงสักหลายเดือน หรือปีครึ่ง เจ้าเห็นว่าความคิดนี้เป็นอย่างไร”

“เจ้า!” ศิษย์หุบเขาบงกชพิสุทธิ์เบิกตากว้าง มองอวิ๋นโม่อย่างไม่อยากเชื่อ คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นโม่จะมีความคิดโหดร้ายเช่นนี้ ศิษย์ระดับอริยะที่ต่ำกว่าชั้นกลางลงไปของหุบเขาบงกชพิสุทธิ์คิดภาพตามแล้วอดตัวสั่นไม่ได้ พวกนางไม่สงสัยเลยว่าคนผู้นี้จะทำตามที่พูดจริงๆ

ในหมู่พวกนาง คนที่เก่งกว่าอวิ๋นโม่อย่างผู้อาวุโสใหญ่ แค่เป่าลมก็ฆ่าเขาได้ แต่พวกนางไม่กล้าทำ เว้นแต่พวกนางไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว แต่ถ้าไม่สนใจเขา คนผู้นี้ก็จะก่อเรื่องบ้าคลั่ง จนสุดท้ายทำให้ศิษย์หุบเขาบงกชพิสุทธิ์ไม่กล้าออกไปไหน การส่งผู้แข็งแกร่งไปตามติดเขาตลอดเวลาก็ไม่ใช่วิธีที่รับประกันได้ อีกทั้งเขาอาจหาโอกาสสร้างปัญหาได้อีก

“หรือจะต้องยอมประนีประนอมกับมันจริงๆ” เหล่าจอมยุทธ์ระดับควบคุมสรรพสิ่งรู้สึกว่านี่มันเกินไปแล้ว

“การให้อวิ๋นเมิ่งเอ๋อร์แต่งงานกับราชวงศ์ต้าโจวเป็นการตัดสินใจของสำนัก นางเป็นศิษย์ของสำนักก็ต้องฟังคำสั่ง! ไม่มีเหตุผลที่เจ้าจะมาก่อกวน!” ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวเสียงเย็นชา นางปวดเศียรเวียนเกล้า ไม่รู้จะจัดการเจ้าหนุ่มคนนี้อย่างไร แต่ให้นางยอมแพ้ก็เป็นไปไม่ได้

“ข้าไม่สนใจเรื่องพวกนั้น ข้ารู้เพียงว่าน้องสาวข้าอยู่ในหุบเขาบงกชพิสุทธิ์แล้วได้รับความทุกข์ พวกเจ้าต้องรับผิดชอบ!”

“เจ้าต้องการอะไร” มีคนถาม

“ง่ายมาก พวกเจ้าต้องขอโทษน้องสาวข้า และจากนี้ไปต้องให้ทรัพยากรการฝึกฝนที่ดีที่สุดแก่อวิ๋นเมิ่งเอ๋อร์!”

“เป็นไปไม่ได้!”

“เจ้าฝันไปเถอะ!” หญิงสาวในหุบเขาบงกชพิสุทธิ์พากันตะโกนอย่างโมโห

“ดี ถ้าพวกเจ้าไม่ทำตามข้อเสนอ ข้าจะทำตามวิธีของข้า” อวิ๋นโม่ยักไหล่ ไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด

พวกผู้อาวุโสใหญ่โมโหจนหน้าเขียว ไม่พอใจยิ่ง ตอนนั้นเองด้านข้างมีคนเดินเข้ามามากมาย สตรีที่เป็นผู้นำงดงามราวดอกบัว งามยิ่งกว่าผู้อาวุโสใหญ่ หุบเขาบงกชพิสุทธิ์สมเป็นถิ่นกำเนิดโฉมสะคราญจริงๆ

สตรีนางนี้ไม่เพียงงดงามยิ่ง แต่ยังมีพลังลึกล้ำสุดหยั่ง ผู้อาวุโสใหญ่เห็นนางแล้ว ดวงตาก็ฉายแววเป็นอริที่ยากจะสังเกตเห็น

อวิ๋นเมิ่งเอ๋อร์ที่หลบอยู่หลังอวิ๋นโม่เห็นสตรีนางนี้ก็รีบขยับออกมา คารวะสตรีนางนั้นด้วยความเคารพ “ศิษย์อวิ๋นเมิ่งเอ๋อร์ คารวะท่านประมุขหุบเขา”

สตรีนางนี้เป็นประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ พลังของนางไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นระดับควบคุมสรรพสิ่งชั้นสูงสุด คนที่อยู่ด้านหลังนางล้วนมีพลังที่ไม่ธรรมดา เห็นได้ชัดว่าเป็นยอดยุทธ์

ถึงจะเผชิญหน้ากับประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ที่อวิ๋นเมิ่งเอ๋อร์เคารพนับถือ อวิ๋นโม่กลับไม่มีความยำเกรงแม้แต่น้อย เขากล่าวเสียงเย็นชา “ข้านึกว่าพวกเจ้าจะไม่ปรากฏตัวเสียอีก”

“บังอาจ! เด็กน้อย เจ้าพูดกับท่านประมุขหุบเขาเช่นนี้ได้อย่างไร” หญิงสาวข้างกายท่านประมุขตวาดอย่างเย็นชา

อวิ๋นโม่แค่นเสียงเย็น “ประมุขหุบเขาอะไรกัน น้องสาวข้าเป็นศิษย์ของท่าน แต่ท่านกลับปกป้องนางไม่ได้ คนที่ปกป้องศิษย์ในสำนักตัวเองไม่ได้คู่ควรเป็นประมุขหุบเขาหรือ”

ได้ยินคำพูดของอวิ๋นโม่ ผู้อาวุโสใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแทบอยากตะโกนว่า ‘ยอดเยี่ยม’ ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะมีเวลาที่พูดได้ถูกใจอยู่เหมือนกัน นางยิ้มให้ประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ ปล่อยให้ประมุขหุบเขาจัดการเรื่องนี้แล้วกัน

เผชิญกับความไร้มารยาทของอวิ๋นโม่ ประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์กลับไม่โกรธ นางยกมือห้ามคนที่อยากด่าชายหนุ่มแล้วพูดด้วยรอยยิ้มงดงาม “คุณชายโม่ ช่างเจ้าคิดเจ้าแค้นจริง”

“ฮึ น้องสาวข้าถูกกลั่นแกล้งขณะอยู่ในหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ของท่าน ข้าในฐานะพี่ใหญ่จะไม่แค้นได้อย่างไร” อวิ๋นโม่แค่นเสียง

“อืม เรื่องนี้ข้าผิดเอง ข้าได้ยินข้อเรียกร้องของเจ้าแล้ว ในเมื่อเป็นความผิดของข้า ข้าย่อมต้องสนองความต้องการของเจ้า” ประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์กล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนหันไปทางเมิ่งเอ๋อร์ พูดด้วยเสียงอ่อนโยน “เมิ่งเอ๋อร์ ที่ให้เจ้าแต่งงานกับราชวงศ์ต้าโจวเป็นความผิดของข้า ข้าขอโทษ ในเมื่อวันนี้พี่ชายของเจ้าออกหน้าให้เจ้า เจ้าก็ไม่ต้องแต่งงานกับราชวงศ์ต้าโจวแล้ว จากนี้ไปข้าจะดูแลเรื่องทรัพยากรการฝึกฝนของเจ้าเอง และขอรับรองว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในหุบเขา”

“ท่านประมุขหุบเขาไม่ต้องทำเช่นนี้หรอก” เมิ่งเอ๋อร์ไม่คาดว่าประมุขหุบเขาจะยอมรับข้อเรียกร้องของพี่ใหญ่ นางอึดอัดใจ

“ข้าสมควรทำ” ประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์กล่าวปนยิ้ม

ได้ยินประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์พูดเช่นนี้ ความโกรธของอวิ๋นโม่ที่มีต่อนางก็ลดลงไม่น้อย ที่จริงเพราะพวกนางอับจนหนทาง อวิ๋นโม่โกรธพวกนางเพราะน้องสาวถูกกลั่นแกล้ง ตอนนี้สิ่งที่อีกฝ่ายทำไม่มีข้อบกพร่องใดๆ เขาจึงไม่พูดมากไปกว่านี้

คนของผู้อาวุโสใหญ่บางคนอ้าปากจะคัดค้าน เพราะเมิ่งเอ๋อร์มีพรสวรรค์ยุทธ์สูง ถ้าให้นางอยู่ต่อจะเป็นภัยต่อพวกนาง แต่เมื่อเห็นอวิ๋นโม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ได้แต่กลืนคำพูดกลับลงไป

ผู้อาวุโสใหญ่หุบเขาบงกชพิสุทธิ์ไม่พอใจมาก นางไม่คิดว่าประมุขหุบเขาจะยอมรับเงื่อนไขของอวิ๋นโม่ง่ายขนาดนี้

ประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์มองอวิ๋นโม่แล้วถาม “คุณชายโม่ ข้าขอโทษเมิ่งเอ๋อร์แล้วและยังสัญญาว่าจะมอบทรัพยากรที่ดีที่สุดแก่นาง เจ้าว่าจบเรื่องนี้เช่นนี้ได้หรือไม่”

อันที่จริงพอรู้ว่าเมิ่งเอ๋อร์มีพี่ใหญ่ที่เก่งกาจเช่นนี้ ประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ก็ดีใจมาก ยิ่งอวิ๋นโม่ใส่ใจเมิ่งเอ๋อร์มากเท่าไรก็ยิ่งดีต่อหุบเขาบงกชพิสุทธิ์มากเท่านั้น ความสัมพันธ์เช่นนี้แข็งแกร่งกว่าการแต่งงานมาก ดังนั้นนางต้องทำให้อวิ๋นโม่พอใจ และอาศัยความสัมพันธ์นี้สร้างสายสัมพันธ์ระหว่างหุบเขาบงกชพิสุทธิ์และสำนักกระบี่หลิ่วหยวน สำนักกระบี่หลิ่วหยวนมีค่ามากกว่าราชวงศ์ต้าโจวมาก

อวิ๋นโม่กลับส่ายหน้า “คนละเรื่องกัน พวกเจ้าไม่สามารถปกป้องเมิ่งเอ๋อร์จึงต้องขอโทษ พวกนางมีตัวเลือกตั้งมากมาย สุดท้ายกลับเลือกเมิ่งเอ๋อร์ พวกนางก็ต้องขอโทษเช่นกัน! ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ไม่จบ”

เมิ่งเอ๋อร์ได้รับความไม่เป็นธรรมมากขนาดนี้ จะให้จบง่ายๆ ได้อย่างไร

“ฮึ! เด็กน้อย เจ้าฝันกลางวันแล้ว!” ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวอย่างเย็นชา ใบหน้าของนางอึมครึม เดิมทีนางก็เย่อหยิ่งอยู่แล้ว ไม่มีทางยอมก้มหัวให้เด็กน้อยคนหนึ่ง เมื่อเห็นประมุขหุบเขาที่เป็นคู่แข่งยินยอมแต่โดยดี นางก็ยิ่งไม่อยากทำ “เจ้าทำตามที่พูดได้เลย ถึงตอนนั้นข้าจะส่งคนมากำราบเจ้า แล้วไปทวงถามความยุติธรรมกับสำนักกระบี่หลิ่วหยวน ข้าไม่เชื่อว่าจักรพรรดิเทพหลิ่วหยวนจะลำเอียงและปกป้องเจ้า!”

“ฮึ ไม่ขอโทษ แล้วเจ้าจะทำอะไรได้” คนในกลุ่มผู้อาวุโสใหญ่ต่างเย้ยหยัน ในสายตาพวกนาง ประมุขหุบเขาอ่อนแอเกินไป พวกนางจะไม่ยอมอ่อนข้อเช่นนั้น

ประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ขมวดคิ้วแน่น นางเหลือบมองผู้อาวุโสใหญ่ครั้งหนึ่ง คิดว่าครั้งนี้อีกฝ่ายไม่คำนึงถึงภาพรวมเลย การชิงความเป็นใหญ่ระหว่างพวกนางสำคัญกว่าผลประโยชน์ของหุบเขาบงกชพิสุทธิ์หรือ

“ฮึๆ คิดว่าข้าไม่มีทางออกหรือ” อวิ๋นโม่หัวเราะเยาะ เขามองออกไปนอกหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ก่อนพึมพำ “คำนวณดูแล้วน่าจะได้เวลาแล้วกระมัง”

“เจ้ามองอะไรอยู่” มีคนถาม

อวิ๋นโม่ยิ้มหยัน แต่ไม่ตอบอะไร สักครู่หนึ่งบรรยากาศในที่นั้นก็เงียบสงัดอย่างน่าประหลาด ไม่นานหญิงสาวระดับอริยะคนหนึ่งก็เหาะเข้ามาอย่างร้อนรน ร่อนลงหน้าประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์

“เร่งรีบขนาดนี้ เกิดอะไรขึ้น” ประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ถาม

หญิงคนนั้นกล่าว “ท่านประมุขหุบเขา ศิษย์อัจฉริยะแห่งสำนักกระบี่หลิ่วหยวน คุณชายเจิ้งหมิง และประมุขเขาปั้นเฟิง ผู้อาวุโสเฉินจี้ มาเยี่ยมคารวะ!”

“อะไรนะ!” คนระดับสูงของหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ได้ยินก็เบิกตากว้าง หันไปมองอวิ๋นโม่อย่างไม่ตั้งใจ เจ้าหมอนี่ถึงกับเรียกเฉินจี้มาได้!

ในสำนักกระบี่หลิ่วหยวน นอกจากจักรพรรดิสวรรค์หลิ่วหยวนแล้ว ประมุขเขาปั้นเฟิงเฉินจี้เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ความสามารถอาจแข็งแกร่งกว่าประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์เสียอีก ต้องรู้ว่าระดับอาวุโสของเขาเทียบเท่ากับอดีตประมุขหุบเขา! เฉินจี้มาเยือนหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ตอนนี้เพื่ออะไร หรือเป็นเพราะอวิ๋นโม่เรียกเขามาร่วมทวงความยุติธรรม

เวลานี้ฝั่งผู้อาวุโสใหญ่มีสีหน้าพิกล นางสามารถเมินเฉยอวิ๋นโม่ แต่ไม่กล้าทำเช่นนั้นกับเฉินจี้

ประมุขยอดเขาเฉินจี้ เจิ้งหมิง และแน่นอนว่ายังมีสาวน้อยนาม อาหลีไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ อวิ๋นโม่รู้แต่แรกว่าพวกเขามาถึงฝั่งตะวันตกแล้วจึงส่งข่าวให้พวกเขา นี่เป็นเหตุผลที่เขากล้ามาทวงความยุติธรรมที่หุบเขาบงกชพิสุทธิ์ด้วยความมั่นใจ

“เร็ว ตามข้าไปต้อนรับแขกนอกหุบเขา!” ประมุขหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ไม่กล้าชักช้า ฐานะของเฉินจี้ไม่ด้อยไปกว่านาง นางต้องไปต้อนรับด้วยตัวเอง

ขณะที่พวกนางเดินไปนอกหุบเขาก็มีเสียงชราดังขึ้น “ยัยหนู ไม่ต้องออกไปนอกหุบเขาแล้ว มาที่ลานประลองเลย ถือโอกาสนี้แจ้งให้ศิษย์สืบทอดในหุบเขาทั้งหมดไปที่ลานประลองด้วย”

“ลานประลอง” เหล่าผู้นำในหุบเขาบงกชพิสุทธิ์ต่างชะงักแล้วหันไปมองอวิ๋นโม่อีกครั้ง

หรือว่าเฉินจี้มาที่นี่เพื่อทวงความยุติธรรมจริง ไม่อย่างนั้นทำไมถึงให้พวกนางไปที่ลานประลอง

ตอนนี้แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่ก็มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก